Ορθόδοξες ανθοδέσμες - Greek Flowers of Orthodoxy 1

https://orthodoxsmile.blogspot.com

Orthodox Smile - Ορθοδοξία

Ορθόδοξες ανθοδέσμες

Greek Flowers of Orthodoxy 1

ORTHODOX CHRISTIANITY – MULTILINGUAL ORTHODOXY – EASTERN ORTHODOX CHURCH – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ – ​SIMBAHANG ORTODOKSO NG SILANGAN – 东正教在中国 – ORTODOXIA – 日本正教会 – ORTODOSSIA – อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ – ORTHODOXIE – 동방 정교회 – PRAWOSŁAWIE – ORTHODOXE KERK -​​ නැගෙනහිර ඕර්තඩොක්ස් සභාව​ – ​СРЦЕ ПРАВОСЛАВНО – BISERICA ORTODOXĂ –​ ​GEREJA ORTODOKS – ORTODOKSI – ПРАВОСЛАВИЕ – ORTODOKSE KIRKE – CHÍNH THỐNG GIÁO ĐÔNG PHƯƠNG​ – ​EAGLAIS CHEARTCHREIDMHEACH​ – ​ ՈՒՂՂԱՓԱՌ ԵԿԵՂԵՑԻՆ​​ / Abel-Tasos Gkiouzelis - https://gkiouzelisabeltasos.blogspot.com - Email: gkiouz.abel@gmail.com - Feel free to email me...!

♫•(¯`v´¯) ¸.•*¨*

◦.(¯`:☼:´¯)

..✿.(.^.)•.¸¸.•`•.¸¸✿

✩¸ ¸.•¨ 

«Ἕνας νεαρός μοναχός στήν ἔρημο δεχόταν ἔντονο πνευματικό πόλεμο ἀπό λογισμούς ὑπερηφανείας καί θυμοῦ, μέ ἀποτέλεσμα νά θέλη νά ἐγκαταλείψη τό μοναστήρι του.

Στήν ἀρχή προσπάθησε νά νικήση αὐτές τίς σκέψεις χρησιμοποιώντας μόνο τή λογική του, ἀλλά ἀποτύγχανε συνεχῶς καί ἡ ψυχή του σκοτεινιάζε.

Ἕνας ἔμπειρος Γέροντας τοῦ εἶπε: 

—Τό σῶμα σου εἶναι χορτάτο καί γι᾽ αὐτό ὁ νοῦς σου ἐπαναστατεῖ. Ἡ προσευχή χωρίς τή νηστεία εἶναι σάν πουλί μέ ἕνα φτερό· δέν μπορεῖ νά πετάξη ψηλά.

Ὁ μοναχός περιέστελλε τό φαγητό του, ἄρχισε νά τρέφεται μόνο μέ ψωμί καί νερό, καί ταυτόχρονα αὔξησε τίς μετάνοιες καί τήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ (“Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με”). Μέσα σέ λίγες ἡμέρες, ἡ καταιγίδα τῶν λογισμῶν ὑποχώρησε καί ἡ ψυχή τοῦ γέμισε μέ μιά πρωτόγνωρη γαλήνη.

Ἡ νηστεία δαμάζει τίς ἐγωϊστικές ἀπαιτήσεις τοῦ σῶματος, ἐπιτρέποντας στήν προσευχή νά γίνει καθαρή, συγκεντρωμένη καί ἀποτελεσματική»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Ὁ Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης ἦταν γνωστός γιά τή βαθειά του πίστι στή δύναμι τῆς Θ. Εὐχαριστίας. Μιά μέρα, τόν κάλεσαν ἐσπευσμένα στό σπίτι μιᾶς νεαρῆς γυναίκας πού πέθαινε ἀπό βαρειά πνευμονία καί εἶχε ἤδη χάσει τίς αἰσθήσεις της.

Οἱ γιατροί εἶχαν σηκώσει τά χέρια ψηλά. Ὁ Ἅγ. Ἰωάννης πλησίασε τό κρεββάτι, γονάτισε καί προσευχέθηκε μέ θερμά δάκρυα. Ἔπειτα, προετοίμασε τά Ἅγ. Μυστήρια.

Μέ δυσκολία ἄνοιξε τά χείλη τῆς ἀναίσθητης γυναίκας καί τῆς μετέδωσε μιά ἐλάχιστη σταγόνα ἀπ᾽ τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, λέγοντας: “Εἰς ἴασιν ψυχῆς καί σώματος”.

Μέσα σέ λίγα λεπτά, ἡ γυναῖκα ἄνοιξε τά μάτια της, τό πρόσωπό της ἀπέκτησε ξανά χρῶμα καί ζήτησε λίγο νερό. Ἡ θερμοκρασία της ἔπεσε ἀμέσως καί ἡ θεραπεία της ἦταν τόσο ραγδαῖα πού οἱ γιατροί μίλησαν γιά καθαρό θαῦμα.

Ἡ Θεία Κοινωνία δέν εἶναι ἁπλά ἕνα σύμβολο, ἀλλά ἡ ἴδια ἡ Ζωή πού νικᾶ τόν θάνατο καί τήν ἀρρώστια ὅταν προσφέρεται μέ πίστι»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Στά χρόνια πού ὁ Ἅγ. Λουκᾶς ὁ Ἰατρός (Vojno-Yasenetsky) ἀσκοῦσε τήν ἰατρική στήν Κριμαία, τόν ἐπισκέφθηκε ἕνας ἄνδρας μέ προχωρημένο καρκίνο στό στομάχι, ὁ ὁποῖος δέν μποροῦσε πλέον νά κρατήση καμμία τροφή.

Ὁ Ἅγιος, ἀφοῦ τόν ἐξέτασε, κατάλαβε ὅτι ἡ ἐπιστήμη δέν μποροῦσε νά κάνη τίποτε πλέον. Ἡ κατάστασι ἦταν μή ἀναστρέψιμη.

Ἀντί γιά φάρμακα, ὁ Ἅγ. Λουκᾶς τοῦ εἶπε:

—Πήγαινε, ἐξομολογήσου καθαρά ὅλη σου τή ζωή καί κοινώνησε τῶν ἀχράντων Μυστηρίων.

Ὁ ἄνθρωπος ἔκανε ἀκριβῶς ὅπως τοῦ ζητήθηκε. Tήν ἡμέρα πού κοινώνησε, ἔνιωσε μιά ζεστασιά νά πλημμυρίζει τό στομάχι του. Γιά πρώτη φορά μετά ἀπό μῆνες, μπόρεσε νά φάη χωρίς νά πονέση. Ὅταν μετά ἀπό ἑβδομάδες ἐπέστρεψε γιά ἐξετάσεις, ὁ ὄγκος εἶχε ἐξαφανιστῆ τελείως.

Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων. Ὅταν ἡ ἐπιστήμη σταματᾶ, ἡ Θ. Κοινωνία μπορεῖ νά ἀναγεννήση τόν ἄνθρωπο»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Αὐτή ἡ παραδοσιακή ἱστορία δείχνει πῶς ὁ Χριστός ἀποκαλύπτει τή δύναμι τοῦ Μυστηρίου γιά νά στηρίξη τήν κλονισμένη πίστι.

Ἕνας εὐσεβής κατά τά ἄλλα μοναχός παρασύρθηκε ἀπό λογισμούς καί ἄρχισε νά ἀμφιβάλλη ἄν τό ψωμί καί τό κρασί μεταβάλλονται πραγματικά σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ κατά τή Θ. Λειτουργία.

Κατά τή διάρκεια τῆς Προσκομιδῆς, ὅταν ὁ ἱερέας σήκωσε τό Ἅγ. Δισκάριο, τά μάτια τοῦ μοναχοῦ ἄνοιξαν πνευματικά. Ἀντί γιά ψωμί, εἶδε πάνω στό δισκάριο ἕνα μικρό παιδί καί αἷμα νά γεμίζει τό Ἅγ. Ποτήριο.

Ὁ μοναχός τρόμαξε τόσο πολύ πού ἄρχισε νά κλαίη δυνατά, ζητώντας συγχώρεσι γιά τήν ἀπιστία του. Μόλις μετανόησε, τά Ἅγ. Μυστήρια πῆραν ξανά τή μορφή τοῦ ψωμιοῦ καί τοῦ κρασιοῦ γιά νά μπορέσει νά κοινωνήση.

Ὁ Θεός, ἀπό ἄπειρη ἀγάπη καί συγκατάβασι, κρύβει τό μεγαλεῖο του κάτω ἀπό τή μορφή τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου, ὥστε νά μποροῦμε νά Τόν πλησιάσουμε χωρίς φόβο. Ἡ δύναμή Του, ὅμως, παραμένει ἀμείωτη καί ζωντανή»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

«Κορόιδευε ἕνας ἄθεος ἕνα ἱεροκήρυκα μιά μέρα, λέγοντάς του:

— Μᾶς μιλᾶτε κάθε τόσο γιά φορτίο ἁμαρτιῶν καί τά παρόμοια. Πιστέψτε με, ὅμως, ὅτι προσωπικά δέν νιώθω κανένα τέτοιο βάρος. Ἀλήθεια, πόσο ζυγίζει ἡ ἁμαρτία;

Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ πολύ ψύχραιμα, ἀπάντησε τότε:...

— Δέν μοῦ λέτε, ἄν βάλετε πάνω σ’ ἕνα νεκρό μιά πέτρα ἑκατό κιλῶν, θά τή νιώση;

— Ὄχι, ἀπάντησε ἀπορημένος ὁ ἄθεος, γιατί εἶναι νεκρός.

— Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ σᾶς, κατέληξε ὁ ἱεροκήρυκας. Ἔξω ἀπό τή Χάρι τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος εἶναι “νεκρός στίς παραβάσεις καί τά παραπτώματα” (Ἐφ 2, 1). Γι’ αὐτό δέν νιώθετε τό βάρος τῆς ἁμαρτίας(https://stratisandriotis.blogspot.com/2016/03/blog-post_34.html).

<>

«Μιά σύγχρονη ἱστορία ἀπό τίς στρατιωτικές ἀποστολές στόν 21ο αἰώνα ἀναφέρει ἕνα Ἕλληνα ἀξιωματικό πού ὑπηρετοῦσε σέ ἐμπόλεμη ζώνη καί εἶχε πάντα μαζί του ἕνα μικρό ξύλινο Σταυρό.

Τό ὄχημα στό ὁποῖο ἐπέβαινε δέχθηκε ξαφνική ἐπίθεσι μέ ρουκέτα. Ἡ ἔκρηξι ἦταν σφοδρή καί τό ὄχημα καταστράφηκε ὁλοσχερῶς.

Ὅταν ἔφτασαν τά σωστικά συνεργεῖα, βρῆκαν τόν ἀξιωματικό ζωντανό, μέ ἐλάχιστες γρατζουνιές, ἐνῶ ἡ θέσι τοῦ εἶχε γίνει κομμάτια. Στό χέρι του κρατοῦσε σφιχτά τό Σταυρό του.

Ὁ ἴδιος διηγήθηκε ἀργότερα ὅτι τό δευτερόλεπτο τῆς ἐκρήξεως ἔνιωσε μιά ἀόρατη ἀσπίδα νά τόν περιβάλλη. Ὁ Σταυρός πού φοροῦσε εἶχε χαραχτῆ πάνω στό δέρμα τοῦ στό στῆθος ἀπό τήν πίεσι, ἀφήνοντας ἕνα κόκκινο σημάδι.

Ὁ Σταυρός δέν εἶναι φυλακτό ἤ κόσμημα, ἀλλά ἡ ζωντανή παρουσία τοῦ Χριστοῦ πού φυλάει τόν ἄνθρωπο στίς πιό ἐπικίνδυνες στιγμές τῆς ζωῆς του»(https://orthodoxsmile.blogspot.com).

<>

Οι Πράξεις των Αποστόλων θα μπορούσαν κάλλιστα να ονομαστούν «Πράξεις του Αγίου Πνεύματος», καθώς εξιστορούν πώς το Πνεύμα καθοδηγούσε την πρώτη Εκκλησία.

Στους μετέπειτα αιώνες, οι Άγιοι (Μάρτυρες, Όσιοι, Ασκητές, Ιεράρχες) έζησαν κάτω από την ίδια ακριβώς Χάρη.

Τα θαύματα, η ενοίκηση του Θεού στην καρδιά τους και η δύναμη της πίστης τους είναι η απόδειξη ότι το Άγιο Πνεύμα δεν έπαψε ποτέ να ενεργεί στον κόσμο μετά την εποχή των Αποστόλων.

Οι Απόστολοι ξεκίνησαν το έργο του εκχριστιανισμού της οικουμένης, αλλά το επίγειο πέρασμά τους ήταν σύντομο.

Οι Άγιοι κάθε εποχής πήραν τη σκυτάλη.

Είτε πρόκειται για τους Μεγάλους Πατέρες (όπως ο Μέγας Βασίλειος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος) που στερέωσαν το δόγμα, είτε για τους Ισαποστόλους (όπως ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ή η Αγία Νίνα) που φωτίσαν ολόκληρα έθνη, συνέχισαν το κήρυγμα των Πράξεων σε νέους τόπους και χρόνους.

Στο Ευαγγέλιο ο Χριστός είχε πει στους μαθητές του: «εκείνος που πιστεύει σε μένα, θα κάνει κι αυτός τα έργα που κάνω εγώ, και μάλιστα θα κάνει ακόμα μεγαλύτερα από αυτά» (Ιωάν. 14, 12).

Οι Βίοι των Αγίων είναι η ιστορική απόδειξη ότι τα λόγια αυτά εκπληρώνονται ανά τους αιώνες. Η νίκη επί των παθών, η αγάπη προς τους εχθρούς και η θυσία των Μαρτύρων είναι η συνέχεια της ίδιας της ζωής του Χριστού, παρατεινόμενης στους αιώνες μέσω των μελών του Σώματός Του (της Εκκλησίας).

Αν το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων τελειώνει κάπως απότομα (με τον Απόστολο Παύλο στη Ρώμη), είναι γιατί δεν έκλεισε ποτέ πνευματικά. Κάθε γενιά προσθέτει τα δικά της κεφάλαια.

Οι Άγιοι μας δείχνουν ότι το Ευαγγέλιο δεν είναι ένα θεωρητικό βιβλίο του παρελθόντος, αλλά μια εφαρμόσιμη πραγματικότητα για το παρόν και το μέλλον.

MET. FB.

<>

«Πλησίαζε ἡ Μ. Ἑβδομάδα. Ὁ παπα-Βενέδικτος, πού πρόσφερε ὅλο αὐτό τόν καιρό ἐθελοντικά τόν ἐλεύθερο χρόνο του γιά τούς ἀρρώστους, μπῆκε εὐγενικός, ὅπως πάντα, μιά μέρα στό Γραφεῖο τῆς Διευθυνούσης.

—Τί θά λέγατε, ἄν κάναμε καί φέτος ὅπως πέρυσι τήν περιφορά τοῦ Ἐπιταφίου σ᾽ ὅλο τό Νοσοκομεῖο; Θά κανονίσω τό πρόγραμμά μου, ὥστε νά γίνουν καί οἱ ἄλλες Ἀκολουθίες τῆς Μ. Ἐβδομάδος.

—Ὑπάρχουν δυσκολίες, πάτερ, ἀπάντησε κάπως ψυχρά ἡ Διευθύνουσα. Εἶναι λίγο, ὅπως ξέρετε, τό προσωπικό μας κι εἴμαστε ὅλοι μας κουρασμένοι. Θά ταλαιπωρηθοῦμε. Ἄς τ᾽ ἀφήσουμε καλύτερα γιά φέτος. Τοῦ χρόνου βλέπουμε...

—Δέν ἐπιμένω, ὅπως κρίνετε, ἀποκρίθηκε σοβαρά ὁ κληρικός καί βγῆκε ἀπ᾽ τό Γραφεῖο...

Τό ἄλλο πρωΐ ἕνα ἐπεῖγον τηλεφώνημα τόν ἔφερε καί πάλι μπροστά στήν Διευθύνουσα. Τήν εἶδε, ὅμως, τώρα πρόσχαρη καί ἐντελῶς ἀλλαγμένη.

—Θά γίνη καί φέτος ἡ περιφορά, πάτερ μου!, φώναξε μ᾽ ἐνθουσιασμό, μόλις τόν εἶδε. Θά γίνη κι ἄς κουρασθοῦμε! Θά βοηθήση ὁ Θεός! Θά πάρη Ἐκεῖνος τούς κόπους μας!

—Μά χθές...

—Ναί, ναί, τόν διέκοψε ἐκείνη. Ἀκούστε, ὅμως, νά δῆτε τί συνέβη ἀμέσως μόλις φύγατε.

Μπῆκε στό Γραφεῖο μου μιά ἄγνωστη κυρία κρατώντας λίγα λουλούδια κι ἕνα ὀμορφοντυμένο δέμα καί μοῦ εἶπε ὅλο χαρά:

—Σέ σᾶς ὀφείλω τή ζωή τοῦ ἄντρα μου! Ἦρθα νά σᾶς εὐχαριστήσω!

—Δέν σᾶς καταλαβαίνω!

—Τό ξεχάσατε;

—Μά ἐδῶ συμβαίνουν τόσα καί τόσα κάθε μέρα!

—Θυμᾶστε πού ἔγινε πέρυσι ἡ περιφορά τοῦ Ἐπιταφίου καί βαδίζατε πίσω ἀπ᾽ τόν ἱερέα;

—Κάτι θυμᾶμαι.

—Λοιπόν, ἐγώ στεκόμουν μπροστά στήν πόρτα τοῦ θαλάμου, ὅπου βρισκόταν ὁ ἄνδρας μου, πού τόν εἶχαν ξεγράψει οἱ γιατροί. Περιμέναμε ὥρα τήν ὥρα τόν θάνατο ἀπελπισμένοι. Καθώς σᾶς εἶδα νά περνᾶτε μπροστά μου, σᾶς ζήτησα ἕνα λουλούδι ἀπ᾽ τόν Ἐπιτάφιο καί μοῦ τό δώσατε εὐχαρίστως. Αὐτό ἦταν ὅλο! Ἀπ᾽ τή στιγμή κατά τήν ὁποία τό φίλησε ὁ Κώστας μου, ἄλλαξαν ὅλα! Μή μέ θεωρῆτε θρησκόληπτη! Ἔγινε θαῦμα! Τό λέω κι ἀνατριχιάζω! Πῆρε ξαφνικά τό καλύτερο. Οἱ γιατροί δέν πίστευαν στά μάτια τους. Σέ τρεῖς μέρες γυρίσαμε στό σπιτάκι μας. Καί δόξα τῷ Θεῷ μέχρι τώρα εἶναι μιά χαρά! Ἔστω καί καθυστερημένα δεχθῆτε σήμερα τίς εὐχαριστίες καί τῶν δυό μας. Σέ σᾶς τό ὀφείλουμε...

—Ὅλη τή νύχτα, πάτερ, σκεφτόμουν τά λόγια τῆς πιστῆς αὐτῆς γυναικός. Μ᾽ ἔκαναν νά ζήσω ἄγνωστες γιά μένα συγκινήσεις. Καί γι᾽ αὐτό εἶπα πρωΐ-πρωΐ στήν ἀδελφή Εὐγενία νά σᾶς τηλεφωνήση ἀμέσως. Κανονίστε, λοιπόν, τό πρόγραμμά σας, ὅπως εἴπατε. Ὅσο ζῶ καί εἶμαι ἐδῶ, θά γίνεται κάθε χρόνο ἡ περιφορά τοῦ Ἐπιταφίου...

Ὁ παπα-Βενέδικτος ἔμενε ἄφωνος ἀπέναντί της. Ὅλα ὅσα ἤθελε νά πῆ τή στιγμή ἐκείνη τά ἔλεγαν τά βουρκωμένα μάτια του καί τά γυαλιά του, πού ἄρχισαν νά θαμπώνουν»(ΠΣ, 254).

<>

Ο Ήλιος και ο Βοριάς μάλωναν για το ποιος είναι ο πιο δυνατός. Είδαν έναν οδοιπόρο και συμφώνησαν: όποιος του έβγαζε το παλτό, θα ήταν ο νικητής.

Ο Βοριάς άρχισε να φυσάει με μανία, αλλά όσο πιο δυνατά φυσούσε, τόσο πιο σφιχτά τύλιγε ο άνθρωπος το παλτό γύρω του. Μετά ήρθε η σειρά του Ήλιου. Άρχισε να λάμπει με γλυκύτητα και ζεστασιά. Σε λίγα λεπτά, ο οδοιπόρος, νιώθοντας τη θαλπωρή, έβγαλε μόνος του το παλτό του.

Η ευγένεια και η καλοσύνη πετυχαίνουν πάντα εκεί που η βία και η πίεση αποτυγχάνουν.

<>

Ένας σοφός καθόταν δίπλα στο ποτάμι όταν είδε μια έχιδνα να πνίγεται. Άπλωσε το χέρι του να τη σώσει, αλλά εκείνη τον δάγκωσε. Εκείνος απέσυρε το χέρι του από τον πόνο, αλλά αμέσως ξαναπροσπάθησε. Ένας περαστικός του φώναξε: «Γιατί επιμένεις να σώζεις ένα πλάσμα που η φύση του είναι να σε πληγώνει;».

Ο σοφός απάντησε: «Η φύση της έχιδνας είναι να δαγκώνει. Η δική μου φύση όμως είναι να αγαπώ και να σώζω. Γιατί να αφήσω τη δική της κακία να αλλάξει τη δική μου καλοσύνη;».

Η δική μας στάση δεν πρέπει να εξαρτάται από τη συμπεριφορά των άλλων, αλλά από τις δικές μας αξίες.

<>

Ένα λιοντάρι έπιασε ένα μικρό ποντίκι και ετοιμαζόταν να το φάει. Το ποντικάκι τον παρακάλεσε: «Χάρισέ μου τη ζωή και κάποια μέρα θα σου το ανταποδώσω». Το λιοντάρι γέλασε με την ιδέα ότι ένα τόσο δα πλάσμα θα βοηθούσε τον βασιλιά του δάσους, αλλά από καλοσύνη το άφησε ελεύθερο.

Λίγο καιρό μετά, το λιοντάρι πιάστηκε στα δίχτυα των κυνηγών. Το ποντικάκι το άκουσε να βρυχάται, έτρεξε κοντά και με τα δόντια του έκοψε τα σχοινιά, ελευθερώνοντάς το.

Καμία πράξη καλοσύνης, όσο μικρή κι αν είναι, δεν πάει ποτέ χαμένη.

<>

Ένας αυτοκράτορας στην Κίνα, θέλοντας να βρει τον διάδοχό του, έδωσε σε όλα τα παιδιά του βασιλείου από έναν σπόρο λουλουδιού. «Όποιος μου φέρει το πιο όμορφο λουλούδι σε έναν χρόνο, θα γίνει ο επόμενος αυτοκράτορας», είπε.

Ένα αγόρι, ο Λιν, φρόντιζε τον σπόρο του κάθε μέρα, αλλά δεν φύτρωνε τίποτα. Πέρασε ο χρόνος και όλα τα παιδιά πήγαν στο παλάτι με υπέροχα, χρωματιστά λουλούδια. Ο Λιν πήγε με το γλαστράκι του άδειο, κλαίγοντας από ντροπή.

Ο αυτοκράτορας, αφού είδε όλα τα λουλούδια, ανακοίνωσε: «Ο Λιν είναι ο νέος αυτοκράτορας!». Όλοι απόρησαν. «Έδωσα σε όλους σας βρασμένους σπόρους που δεν θα μπορούσαν ποτέ να φυτρώσουν. Μόνο ο Λιν είχε το θάρρος και την ειλικρίνεια να ΛΕΙΠΕΙ ΚΑΤΙ Η ειλικρίνεια αξίζει περισσότερο από κάθε εντυπωσιακό αποτέλεσμα που βασίζεται στο ψέμα.

<>

Ένας φτωχός ξυλοκόπος έχασε το τσεκούρι του μέσα στο ποτάμι και έκλαιγε. Τότε, εμφανίστηκε ένας άγγελος, βούτηξε στο νερό και έβγαλε ένα χρυσό τσεκούρι. «Είναι δικό σου;» ρώτησε. «Όχι», είπε ο ξυλοκόπος. Ο άγγελος έβγαλε ένα ασημένιο. «Ούτε αυτό», είπε ο άντρας. Την τρίτη φορά έβγαλε το παλιό, σιδερένιο τσεκούρι του. «Αυτό είναι το δικό μου!» φώναξε χαρούμενος.

Ο άγγελος, θαυμάζοντας την ειλικρίνειά του, του χάρισε και τα τρία.

Όταν είσαι ειλικρινής, ο Θεός και η ζωή σου ανταποδίδουν πολύ περισσότερα από όσα φοβάσαι ότι θα χάσεις λέγοντας την αλήθεια.

<>

Ένας νέος πήγε σε έναν γέροντα γεμάτος οργή. «Δεν μπορώ να τον συγχωρήσω γι' αυτό που μου έκανε! Θέλω να τον εκδικηθώ!» φώναζε. Ο γέροντας του έδωσε ένα ποτήρι με ένα θολό υγρό. «Πιες το εσύ», του είπε, «και θα δεις ότι ο εχθρός σου θα πεθάνει».

Ο νέος απόρησε: «Μα αν το πιω εγώ, εγώ θα πάθω κακό, όχι εκείνος!».

Ο γέροντας χαμογέλασε πικρά: «Ακριβώς. Το να κρατάς κακία για κάποιον είναι σαν να πίνεις εσύ δηλητήριο και να περιμένεις να πεθάνει ο άλλος».

Η συγχώρηση δεν δικαιώνει απαραίτητα τις πράξεις του άλλου, αλλά ελευθερώνει τη δική μας ψυχή από το τοξικό βάρος του μίσους.

<>

Ένας ασκητής προσευχόταν χρόνια και πίστευε ότι είχε φτάσει σε μεγάλα ύψη αγιότητας. Μια νύχτα είδε έναν άγγελο να κρατά μια σκάλα που έφτανε στον ουρανό. Ο ασκητής άρχισε να ανεβαίνει με σιγουριά. Όσο ανέβαινε όμως, η σκάλα γινόταν πιο στενή και ολισθηρή.

Ξαφνικά, είδε έναν απλό χωρικό να τον προσπερνά με ευκολία. «Πώς τα καταφέρνεις;» ρώτησε ο ασκητής. «Δεν ξέρω», απάντησε ο χωρικός, «εγώ απλώς κοιτάζω τα σκαλιά και σκέφτομαι πόσο μικρός είμαι». Τη στιγμή εκείνη, ο ασκητής κατάλαβε ότι το βάρος του εγωισμού του τον έκανε να γλιστράει.

Η ταπείνωση μας κάνει "ελαφρούς" για να ανέβουμε ψηλά. Ο εγωισμός είναι το βάρος που μας κρατάει στη γη.

<>

Ένας πλούσιος φοιτητής έκανε περίπατο με έναν καθηγητή του. Είδαν στην άκρη του δρόμου τα παλιά, τρύπια παπούτσια ενός φτωχού εργάτη που δούλευε στο χωράφι.

«Ας του κρύψουμε τα παπούτσια να δούμε την αντίδρασή του!» είπε ο φοιτητής αστειευόμενος.

Ο καθηγητής απάντησε: «Αντί να τον λυπήσουμε, ας του δώσουμε χαρά. Βάλε ένα χρυσό νόμισμα μέσα σε κάθε παπούτσι και ας κρυφτούμε».

Όταν ο εργάτης πήγε να φορέσει τα παπούτσια του, βρήκε τα νομίσματα. Έπεσε στα γόνατα, δάκρυσε και ευχαρίστησε τον Θεό για το «δώρο» που θα έσωζε την άρρωστη γυναίκα του. Ο φοιτητής, κρυμμένος, δάκρυσε κι αυτός.

Η μεγαλύτερη απόλαυση δεν είναι να ξοδεύεις για τον εαυτό σου, αλλά να γίνεσαι το «χέρι» της Πρόνοιας για κάποιον άλλον.

<>

Σε ένα ορεινό χωριό, μια φτωχή χήρα έβρισκε κάθε πρωί έξω από την πόρτα της μια στοίβα κομμένα ξύλα για το τζάκι της. Ποτέ δεν έβλεπε κανέναν. Ρωτούσε τους γείτονες, αλλά όλοι αρνούνταν.

Πέρασαν χρόνια και η γυναίκα πέθανε πλήρης ημερών. Την επόμενη μέρα, τα ξύλα σταμάτησαν να εμφανίζονται. Τότε μόνο οι χωριανοί κατάλαβαν πως ο «παράξενος» του χωριού, που όλοι θεωρούσαν απόμακρο, ήταν εκείνος που ξυπνούσε κάθε νύχτα στις τρεις για να προσφέρει ζεστασιά στη γειτόνισσά του.

Οι πιο φωτεινές ψυχές συχνά κρύβονται πίσω από τη σιωπή και τη σεμνότητα.

<>

Ένα όμορφο, στολισμένο κερί στεκόταν στο μανουάλι και καμάρωνε για το σχήμα του. Όταν ο νεωκόρος πήγε να το ανάψει, το κερί τρόμαξε. «Αν ανάψω, θα λιώσω και θα χαθώ!» σκέφτηκε. Μια παλιά εικόνα δίπλα του του ψιθύρισε: «Αν δεν ανάψεις, θα μείνεις ένα απλό κομμάτι κρύο κερί. Μόνο αν καείς θα εκπληρώσεις τον προορισμό σου: να γίνεις φως μέσα στο σκοτάδι».

Η ζωή μας αποκτά νόημα μόνο όταν προσφέρεται και "αναλίσκεται" για την αγάπη των άλλων και του Θεού.

<>

Ένας φτωχός χωρικός είχε μόνο ένα καρβέλι ψωμί για την οικογένειά του. Ένας οδοιπόρος χτύπησε την πόρτα του ζητώντας φαγητό. Ο χωρικός έκοψε το μισό και του το έδωσε. Η γυναίκα του ανησύχησε: «Τώρα δεν θα χορτάσουν τα παιδιά μας». Όμως, καθώς έτρωγαν το υπόλοιπο μισό, ένιωσαν μια τέτοια γλυκύτητα και πληρότητα, που κανείς δεν πείνασε.

Στην πνευματική ζωή, η μαθηματική της αγάπης είναι διαφορετική: όσο αφαιρείς (δίνεις), τόσο προσθέτεις (ευλογία).

<>

Ένας ερημίτης δέχτηκε επίθεση από ληστές που του πήραν ό,τι ελάχιστο είχε στο κελί του. Καθώς εκείνοι έφευγαν τρέχοντας μέσα στη νύχτα, ο ερημίτης παρατήρησε ότι ξέχασαν το μοναδικό τους λυχνάρι. Άρχισε να τρέχει πίσω τους φωνάζοντας: «Αδελφοί μου, πάρτε και το φως! Θα πέσετε στον γκρεμό μέσα στο σκοτάδι!».

Οι ληστές σταμάτησαν εμβρόντητοι. Η αγάπη του ερημίτη τους "τύφλωσε" περισσότερο από το σκοτάδι. Επέστρεψαν τα κλεμμένα και ζήτησαν συγχώρηση.

Το κακό δεν νικιέται με κακό, όπως το σκοτάδι δεν διώχνεται με σκοτάδι. Μόνο το φως (η αγάπη) μπορεί να το διαλύσει.

<>

Ένας έμπορος πουλούσε ένα τόπι ύφασμα που είχε ένα μικρό σκίσιμο στην άκρη. Ο βοηθός του πρότεινε να το διπλώσουν έτσι ώστε να μην φαίνεται. Ο έμπορος αρνήθηκε: «Αν το κρύψω, θα κερδίσω μερικά κέρματα παραπάνω σήμερα, αλλά θα χάσω τον ύπνο μου απόψε και την εμπιστοσύνη του πελάτη μου αύριο».

Είπε την αλήθεια στον αγοραστή και εκείνος, εκτιμώντας την ειλικρίνεια, όχι μόνο αγόρασε το ύφασμα, αλλά έγινε ο πιο πιστός του πελάτης για πάντα.

Η αλήθεια είναι η καλύτερη διαφήμιση για κάθε άνθρωπο.

<>

Όταν φυτεύεις ένα κινεζικό μπαμπού, το ποτίζεις και το φροντίζεις για τέσσερα ολόκληρα χρόνια χωρίς να βλέπεις απολύτως τίποτα. Ούτε έναν μικρό βλαστό πάνω από το χώμα.

Τον πέμπτο χρόνο, συμβαίνει κάτι θαυμαστό: Το μπαμπού μεγαλώνει 25 μέτρα μέσα σε μόλις έξι εβδομάδες!

Μεγάλωσε το μπαμπού 25 μέτρα σε έξι εβδομάδες ή σε πέντε χρόνια;

Αν ο καλλιεργητής σταματούσε το πότισμα επειδή δεν έβλεπε αποτέλεσμα, το φυτό θα πέθαινε. Η ανάπτυξη γινόταν κάτω από το χώμα, χτίζοντας ένα τεράστιο σύστημα ριζών για να στηρίξει το ύψος που θα ερχόταν.

<>

Ένας μαθητής ρώτησε τον δάσκαλό του: «Γιατί πρέπει να μένω σε σιωπή για να βρω τον Θεό;». Ο δάσκαλος τον οδήγησε στις όχθες μιας λίμνης. «Τι βλέπεις μέσα στο νερό;» ρώτησε. «Τίποτα, το νερό ανακατεύεται από τον άνεμο», απάντησε ο νέος.

Μετά από λίγη ώρα, ο άνεμος σταμάτησε και η λίμνη έγινε σαν καθρέφτης. «Τώρα τι βλέπεις;». «Τώρα βλέπω τον ουρανό, τα δέντρα και το πρόσωπό μου», είπε ο μαθητής.

Όταν η γλώσσα και ο νους σωπαίνουν, η ψυχή γίνεται καθαρή λίμνη. Μόνο τότε μπορεί να καθρεφτίσει την εικόνα του Θεού και την αλήθεια του εαυτού μας.

<>

Γιατί ο ωκεανός είναι ο βασιλιάς όλων των ποταμών και των ρεμάτων; Τα ποτάμια τρέχουν προς αυτόν και του δίνουν το νερό τους, παρόλο που εκείνος μένει σιωπηλός.

Το μυστικό του ωκεανού είναι ένα: Βρίσκεται πιο χαμηλά από όλα τα ποτάμια. Επειδή τοποθετεί τον εαυτό του στη χαμηλότερη θέση, μπορεί να δέχεται τα νερά όλης της γης.

Αν θέλεις να δεχτείς την ευλογία και τη σοφία των άλλων, πρέπει να μάθεις να τοποθετείς τον εαυτό σου κάτω από αυτούς, χωρίς εγωισμό.

<>

Ένας άνθρωπος προσπαθούσε για χρόνια να σπρώξει τη βάρκα του στη θάλασσα, αλλά ήταν πολύ βαριά. Μια μέρα, σταμάτησε να σπρώχνει και άρχισε να αφαιρεί από μέσα όλα τα άχρηστα πράγματα που είχε μαζέψει: παλιά ρούχα, σκουριασμένα εργαλεία, βαριές πέτρες που κράταγε για ενθύμιο.

Μόλις η βάρκα άδειασε, ένα μικρό κύμα την ανασήκωσε και την έβγαλε στο πέλαγος με ευκολία.

Για να αλλάξει η ζωή σου και να "πλεύσει" μπροστά, πρέπει να αφήσεις πίσω τα βάρη που δεν σου χρειάζονται πια.

<>

Ένας άντρας την εποχή του "Πυρετού του Χρυσού" αγόρασε μια έκταση και άρχισε να σκάβει. Μετά από μήνες σκληρής δουλειάς, δεν βρήκε τίποτα. Απογοητευμένος, πούλησε τα εργαλεία του και τη γη σε έναν ρακοσυλλέκτη για λίγα δολάρια.

Ο ρακοσυλλέκτη κάλεσε έναν μηχανικό, ο οποίος του είπε ότι ο προηγούμενος ιδιοκτήτης δεν ήξερε από γεωλογία. Άρχισε να σκάβει στο ίδιο σημείο και βρήκε μια τεράστια φλέβα χρυσού μόλις τρεις πόντους πιο κάτω από εκεί που είχε σταματήσει ο πρώτος.

Πολλές φορές η επιτυχία παραμονεύει ακριβώς πίσω από τη γωνία της απογοήτευσης. Μην εγκαταλείπεις όταν είσαι "τρεις πόντους" μακριά.

<>

Ένας βασιλιάς, ηττημένος στη μάχη, κρύφτηκε σε μια σπηλιά για να σωθεί. Καθώς καθόταν απελπισμένος, είδε μια μικρή αράχνη να προσπαθεί να ανέβει στον τοίχο για να πλέξει τον ιστό της. Η αράχνη έπεσε μία, δύο, έξι φορές.

Στην έβδομη προσπάθεια, τα κατάφερε. Ο βασιλιάς πήρε θάρρος, συγκέντρωσε ξανά τον στρατό του και τελικά νίκησε.

Η αποτυχία είναι απλώς μια ευκαιρία να ξεκινήσεις ξανά, πιο σοφά.

<>

Ένας καπετάνιος ρωτήθηκε πώς κατάφερε να σώσει το πλοίο του από μια φοβερή τρικυμία ενώ όλα τα άλλα βυθίστηκαν. Εκείνος απάντησε: «Τα άλλα πλοία είχαν τις άγκυρες δεμένες στο κατάστρωμα. Εμείς ρίξαμε την άγκυρα στον βυθό. Δεν τη βλέπαμε, αλλά ξέραμε ότι κάπου κάτω από το νερό μας κρατούσε γερά».

Η ελπίδα είναι η πνευματική άγκυρα. Μπορεί να μην βλέπουμε τη λύση, αλλά η πίστη μας σε αυτήν μας κρατάει όρθιους στη φουρτούνα.

<>

Η κάμπια πίστευε ότι ο κόσμος τελείωνε όταν κλείστηκε στο κουκούλι της. Ένιωθε σκοτάδι, πίεση και μοναξιά. Δεν ήξερε όμως ότι αυτή η «καταστροφή» ήταν απαραίτητη για να μεταμορφωθεί. Όταν τελικά έσπασε το περίβλημα, δεν έρπονταν πια στη γη, αλλά πετούσε στον ουρανό.

Πολλές φορές, οι μεγαλύτερες αλλαγές στη ζωή μας ξεκινούν από τις πιο δύσκολες στιγμές μας.

<>

Σε μια γειτονιά ζούσε ένας γέροντας που κάθε μέρα άφηνε ένα κομμάτι ζεστό ψωμί στο περβάζι του για όποιον πεινούσε. Ένας κακότροπος γείτονας τον κορόιδευε: «Γιατί το κάνεις; Κανείς δεν θα σου το αναγνωρίσει».

Μια μέρα, ο γιος του γείτονα χάθηκε στο δάσος και επέστρεψε το βράδυ εξαντλημένος. «Πώς άντεξες;» τον ρώτησε ο πατέρας του. «Ένας άγνωστος μου έδωσε ένα κομμάτι ψωμί που βρήκε στο περβάζι τοῦ γείτονα», απάντησε το παιδί.

Η καλοσύνη που σκορπάς στον κόσμο συχνά επιστρέφει για να προστατεύσει εσένα ή τους αγαπημένους σου.

<>

Σε μια περίοδο πείνας, ένας αρτοποιός φώναξε τα δέκα πιο φτωχά παιδιά της πόλης και τους είπε: «Κάθε μέρα θα παίρνετε από ένα ψωμάκι». Τα παιδιά έσπρωχναν το ένα το άλλο για να πάρουν το μεγαλύτερο και έφευγαν χωρίς να πουν κουβέντα.

Μόνο η μικρή Μαρία περίμενε τελευταία, έπαιρνε το πιο μικρό ψωμάκι και φιλούσε το χέρι του αρτοποιού πριν φύγει. Μια μέρα, μέσα στο ψωμί της βρήκε ένα χρυσό νόμισμα. Όταν πήγε να το επιστρέψει, ο αρτοποιός της είπε: «Το έβαλα επίτηδες στο πιο μικρό ψωμί, ως δώρο για την ευγενική και ευγνώμονα καρδιά σου».

Η ευγνωμοσύνη κάνει το λίγο να φαίνεται πολύ και προσελκύει την ευλογία.

<>

Σε μια μακρινή χώρα, ένας άνθρωπος φυλακίστηκε άδικα για πολλά χρόνια. Ο δεσμοφύλακάς του ήταν σκληρός και τον βασάνιζε καθημερινά. Όταν επιτέλους ήρθε η ώρα της αποφυλάκισης, ο δεσμοφύλακας, γέρος πια και γεμάτος τύψεις, τον πλησίασε τρέμοντας: «Τώρα που φεύγεις, θα με εκδικηθείς;».

Ο πρώην κατάδικος τον κοίταξε στα μάτια και του είπε: «Σε συγχωρώ. Αν σε μισούσα, θα έπαιρνα τη φυλακή μαζί μου. Τώρα φεύγω ελεύθερος, και αφήνω κι εσένα ελεύθερο από το βάρος της κακίας σου». Ο δεσμοφύλακας έκλαψε και από εκείνη τη μέρα έγινε ο πιο πράος άνθρωπος της πόλης.

Η συγχώρηση σπάει τις αλυσίδες του παρελθόντος και επιτρέπει στο μέλλον να ξεκινήσει από την αρχή.

<>

Σε ένα χωριό, δύο γείτονες είχαν μεγάλη έχθρα. Μια χρονιά, η σοδειά του ενός καταστράφηκε ολοσχερώς. Ο άλλος, αντί να χαρεί για τη συμφορά του «εχθρού» του, πήγε κρυφά τη νύχτα και άφησε σακιά με σιτάρι στην αποθήκη του.

Όταν ο πρώτος το ανακάλυψε, ρώτησε: «Γιατί με βοήθησες ενώ με μισείς;». Εκείνος απάντησε: «Δεν σε βοήθησα γιατί είμαστε φίλοι, αλλά γιατί η πείνα των παιδιών σου δεν φταίει για τη δική μας έχθρα».

Η αγάπη προς τον εχθρό ξεκινά από τον σεβασμό στην κοινή μας ανθρώπινη ιδιότητα.

<>

Δύο ξυλοκόποι ξεκίνησαν να κόβουν δέντρα. Ο πρώτος δούλευε ασταμάτητα, χωρίς διάλειμμα, αλλά όσο περνούσε η ώρα, έκοβε όλο και λιγότερα. Ο δεύτερος σταματούσε κάθε μία ώρα για δέκα λεπτά. Στο τέλος της ημέρας, ο δεύτερος είχε κόψει τα διπλάσια δέντρα. «Πώς τα κατάφερες αφού σταματούσες συνέχεια;» ρώτησε ο πρώτος. «Όταν σταματούσα», απάντησε ο δεύτερος, «άκονιζα το πριόνι μου».

Η σκληρή δουλειά χωρίς αυτοφροντίδα και εκπαίδευση οδηγεί στη φθορά. Η παύση για "ακόνισμα" του μυαλού και του σώματος δεν είναι χάσιμο χρόνου.

<>

Ένας μοναχός παραπονιόταν ότι ο χρόνος περνάει γρήγορα και δεν προλαβαίνει να κάνει όσα θέλει. Ο δάσκαλός του τον πήγε στον κήπο και του έδειξε ένα λουλούδι που άνθιζε μόνο για μία ημέρα.

«Κοίτα αυτό το λουλούδι», του είπε. «Δεν παραπονιέται που θα μαραθεί το βράδυ. Χρησιμοποιεί όλο του τον χρόνο για να μοσχοβολήσει και να στραφεί προς τον ήλιο. Δεν μετράει τις ώρες, αλλά την ομορφιά που προσφέρει».

Ο χρόνος δεν μετριέται με το ρολόι, αλλά με το πόσο "παρών" είσαι σε αυτό που κάνεις.

<>

Όλο το καλοκαίρι, ο τζίτζικας τραγουδούσε αμέριμνος, ενώ ο μύρμηγκας μάζευε με κόπο σπόρους. Όταν ήρθε ο χειμώνας, ο τζίτζικας πεινούσε. Πήγε στον μύρμηγκα και του είπε: «Δώσε μου λίγο φαγητό, η τύχη δεν με βοήθησε». Ο μύρμηγκας απάντησε: «Δεν ήταν η τύχη που γέμισε την αποθήκη μου, αλλά οι σταγόνες του ιδρώτα μου. Η εργασία είναι η προσευχή των χεριών».

Η τύχη ευνοεί εκείνους που έχουν προετοιμαστεί με κόπο. Η εργατικότητα είναι η εγγύηση για το αύριο.

<>

Ένας γεωργός, λίγο πριν πεθάνει, κάλεσε τους γιους του και τους είπε: «Παιδιά μου, μέσα στο αμπέλι μας έχω κρύψει έναν μεγάλο θησαυρό». Μετά τον θάνατό του, οι γιοι άρχισαν να σκάβουν παντού με μανία για να βρουν τον χρυσό. Δεν βρήκαν τίποτα, αλλά το αμπέλι, επειδή σκάφτηκε τόσο καλά, έδωσε εκείνη τη χρονιά την πιο πλούσια σοδειά που είχε δει ποτέ το χωριό.

Ο πραγματικός θησαυρός δεν είναι κρυμμένος στο χώμα, αλλά στην ίδια την εργασία που καρποφορεί και μας τρέφει.

<>

Ένας βασιλιάς που είχε τα πάντα ένιωθε βαθιά μελαγχολία. Βγήκε στον δρόμο και συνάντησε έναν ζητιάνο που τραγουδούσε χαρούμενος. «Πώς μπορείς να είσαι ευτυχισμένος χωρίς να έχεις τίποτα;» ρώτησε ο βασιλιάς.

Ο ζητιάνος απάντησε: «Μεγαλειότατε, η ευτυχία μου δεν εξαρτάται από το τι έχω στο σακουλάκι μου, αλλά από το τι δεν έχω στην καρδιά μου. Δεν έχω φόβο για το αύριο, δεν έχω ζήλια για το σήμερα και δεν έχω κακία για το χθες».

Η ευτυχία είναι η απουσία των περιττών βαρών της ψυχής.

<>

Ένας μαρμαράς σκάλιζε ένα άγαλμα που θα τοποθετούνταν πολύ ψηλά σε έναν ναό, εκεί που κανείς δεν θα μπορούσε να δει την πίσω πλευρά του. Κάποια στιγμή έκανε ένα μικρό λάθος στο πίσω μέρος. Αντί να το αφήσει, κάθισε άλλες τρεις μέρες για να το διορθώσει.

«Γιατί κουράζεσαι;» τον ρώτησαν. «Ποιος θα το δει εκεί ψηλά;».

«Εγώ και ο Θεός θα το βλέπουμε», απάντησε εκείνος.

Τίμια εργασία σημαίνει να κάνεις το σωστό ακόμα κι όταν δεν σε βλέπει κανείς.

<>

Ένας νέος έτρεχε όλη μέρα σε ένα λιβάδι προσπαθώντας να πιάσει μια πεταλούδα, αλλά εκείνη πάντα του ξέφευγε. Κουρασμένος, κάθισε κάτω από ένα δέντρο να ηρεμήσει. Τότε, η πεταλούδα ήρθε μόνη της και κάθισε απαλά στον ώμο του.

Η ευτυχία είναι σαν την πεταλούδα. Αν την κυνηγάς με αγωνία, φεύγει. Αν μείνεις ήσυχος και προσφέρεις γαλήνη, έρχεται και σε βρίσκει μόνη της.

<>

Ένας πλούσιος έμπορος, νιώθοντας το τέλος του να πλησιάζει, κάλεσε τους τρεις γιους του και τους έδωσε από μια στάμνη γεμάτη χρυσά νομίσματα.

Ο πρώτος, από φόβο μη τα χάσει, την έθαψε βαθιά στη γη.

Ο δεύτερος τα ξόδεψε όλα σε γλέντια και ακριβά ρούχα μέσα σε λίγους μήνες.

Ο τρίτος κράτησε όσα χρειαζόταν για να ζήσει με μέτρο, και τα υπόλοιπα τα επένδυσε σε ένα πηγάδι για το χωριό και σε σπόρους για τους φτωχούς γεωργούς.

Όταν μετά από καιρό συναντήθηκαν, ο πρώτος είχε χρυσάφι που δεν ωφελούσε κανέναν, ο δεύτερος δεν είχε τίποτα, ενώ ο τρίτος είχε ένα ολόκληρο χωριό να τον ευγνωμονεί και μια περιουσία που επέστρεφε σε αυτόν μέσα από την προκοπή του τόπου του.

Ο πλούτος που "λιμνάζει" χάνεται και ο πλούτος που σπαταλάται εξατμίζεται. Μόνο ο πλούτος που "κυκλοφορεί" για το καλό γίνεται αληθινός θησαυρός.

<>

Ένας πολεμιστής πήγε στον καλύτερο σιδηρουργό για να φτιάξει το σπαθί που είχε σπάσει στη μάχη με τον εχθρό του. «Δεν μπορώ να το κολλήσω αν δεν λιώσω το μέταλλο και δεν το πλάσω από την αρχή», είπε ο σιδηρουργός.

«Έτσι και η ζωή σου», συνέχισε. «Αν θέλεις να αλλάξει, πρέπει να αφήσεις την αγάπη να λιώσει τον παλιό, σκληρό σου εαυτό και να σε πλάσει σε έναν νέο άνθρωπο».

Η αλλαγή απαιτεί τη "φωτιά" της αγάπης για να μαλακώσει τον εγωισμό.

<>

Ένας άντρας κρατούσε κακία στον αδελφό του για μια κληρονομιά. Η ζωή του είχε γεμίσει πίκρα και η υγεία του είχε κλονιστεί. Ένας σοφός του είπε: «Η κακία σου είναι σαν ένα δέντρο που βγάζει μόνο σάπια φρούτα. Αν δεν το ξεριζώσεις, θα δηλητηριάσει όλο σου τον κήπο».

Μόλις ο άντρας αποφάσισε να αγκαλιάσει τον αδελφό του, ένιωσε το σώμα του να θεραπεύεται και τη χαρά να επιστρέφει στο σπίτι του.

Όταν αλλάζεις την καρδιά σου, αλλάζει η ποιότητα ολόκληρης της ζωής σου.

<>

Ένας μοναχός έλαβε ως δώρο ένα βάζο με εκλεκτό μέλι. «Είναι πολύ καλό για μένα», σκέφτηκε και το έστειλε κρυφά στο κελί ενός γέροντα μοναχού που ήταν άρρωστος. Ο γέροντας, με τη σειρά του, σκέφτηκε έναν νεότερο αδελφό που κοπίαζε πολύ και του το άφησε στην πόρτα του.

Το βάζο πέρασε από δέκα κελιά, με τον καθένα να το προσφέρει κρυφά στον άλλον που θεωρούσε ότι το είχε μεγαλύτερη ανάγκη. Στο τέλος της ημέρας, το μέλι επέστρεψε στον πρώτο μοναχό.

Η αγάπη είναι ένας κύκλος. Όταν δίνεις χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, η ευλογία επιστρέφει πάντα σε εσένα.

<>

Ένας γέρος ζωγράφος ζούσε σε ένα φτωχικό σπίτι απέναντι από μια άρρωστη κοπέλα. Η κοπέλα κοίταζε από το παράθυρο ένα αναρριχητικό φυτό και έλεγε: «Όταν πέσει και το τελευταίο φύλλο, θα φύγω κι εγώ».

Ήρθε μια τρομερή καταιγίδα και το επόμενο πρωί, ένα μόνο φύλλο έμενε ακόμα πάνω στο κλαδί, πεισματικά πράσινο. Η κοπέλα, βλέποντας τη δύναμη του φύλλου, πήρε θάρρος και άρχισε να αναρρώνει.

Αργότερα έμαθε ότι το φύλλο δεν ήταν αληθινό: ο γέρος ζωγράφος είχε βγει μέσα στη θύελλα και είχε ζωγραφίσει ένα φύλλο στον τοίχο για να της δώσει ελπίδα.

Η ελπίδα μπορεί να κρατήσει έναν άνθρωπο στη ζωή όταν όλα τα άλλα καταρρέουν.

<>

Σε ένα παλιό μοναστήρι, ένας μοναχός αρνιόταν να μιλήσει σε έναν άλλον για χρόνια λόγω μιας παλιάς παρεξήγησης. Όταν ο πρώτος αρρώστησε βαριά, ο ηγούμενος τον επισκέφτηκε και του είπε: «Αδελφέ, ετοιμάζεσαι να πας στον Παράδεισο. Αλλά πώς θα μπεις μέσα, αφού κρατάς το κλειδί της πόρτας ενός άλλου ανθρώπου σφιχτά στην καρδιά σου;».

Ο μοναχός κατάλαβε. Κάλεσε τον αδελφό του, ζήτησε συγγνώμη και ένιωσε μια πρωτόγνωρη ελαφράδα.

Όταν συγχωρείς κάποιον, ανακαλύπτεις ότι ο αιχμάλωτος που απελευθέρωσες ήσουν εσύ.

<>

Ένας πατέρας περπατούσε με τον γιο του σε ένα χωράφι με σιτάρι. Ο μικρός παρατήρησε κάτι περίεργο: «Πατέρα, κοίτα! Κάποια στάχυα στέκονται ίσια και ψηλά, σαν να είναι περήφανα, ενώ άλλα γέρνουν το κεφάλι τους προς τη γη. Σίγουρα τα ψηλά είναι τα καλύτερα, έτσι δεν είναι;».

Ο πατέρας χαμογέλασε, έκοψε ένα από κάθε είδος και του τα έδειξε: «Κοίτα καλά. Αυτά που στέκονται ψηλά είναι άδεια. Αυτά που γέρνουν το κεφάλι τους είναι εκείνα που είναι γεμάτα καρπό».

Ο άνθρωπος που είναι γεμάτος από πνευματικές αξίες και γνώση σκύβει το κεφάλι με ταπείνωση. Μόνο ο κενός άνθρωπος έχει ανάγκη να επιδεικνύεται.

<>

Ένας μοναχός ζούσε ολομόναχος σε μια απόκρημνη σπηλιά. Κάθε μέρα προσευχόταν ώρες ολόκληρες για τον κόσμο. Ένας περαστικός τον ρώτησε: «Τι κερδίζεις κλεισμένος εδώ; Η προσευχή σου δεν ακούγεται πουθενά». Ο μοναχός τον οδήγησε σε ένα πηγάδι και του ζήτησε να πετάξει μια πέτρα.

Μόλις η πέτρα άγγιξε το νερό, δημιουργήθηκαν κύκλοι που έφτασαν μέχρι τις άκρες του πηγαδιού. «Βλέπεις;» είπε ο γέροντας. «Η πέτρα έπεσε στο κέντρο, αλλά η κίνηση έφτασε παντού. Έτσι είναι η προσευχή: ξεκινά από την καρδιά, αλλά οι δονήσεις της αγγίζουν την άλλη άκρη της γης».

<>

Ένας ναυαγός σε ένα ερημονήσι προσευχόταν καθημερινά να σωθεί, αλλά καμία βοήθεια δεν ερχόταν. Μια μέρα, η μικρή του καλύβα άρπαξε φωτιά και κάηκε ολοσχερώς. «Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» φώναξε απελπισμένος.

Λίγες ώρες μετά, ένα πλοίο πλησίασε το νησί. «Πώς με βρήκατε;» ρώτησε ο άντρας. «Είδαμε το σήμα καπνού που μας έστειλες», απάντησαν οι ναύτες.

Ο Θεός απαντά στις προσευχές μας με τρόπους που συχνά στην αρχή μας φαίνονται ως συμφορές.

<>

Ένας νέος παραπονιόταν ότι προσευχόταν και δεν ένιωθε καμία αλλαγή μέσα του. Ένας σοφός του έδειξε έναν βράχο πάνω στον οποίο έσταζε νερό από μια πηγή. «Κοίτα τον βράχο», του είπε. «Φαίνεται σκληρός και ανέπαφος. Αλλά μετά από χρόνια, το νερό θα του ανοίξει τρύπα».

«Η προσευχή είναι σαν αυτή τη στάλα. Μπορεί να μην βλέπεις το αποτέλεσμα σήμερα, αλλά σιγά-σιγά μαλακώνει τη σκληρή πέτρα της καρδιάς σου».

<>

Μία μέρα ήρθε κάποιος και με ρώτησε το εξής:

- κ. Παναγόπουλε πώς δικαιολογείται μερικοί πονηροί και ανάξιοι να ανέρχονται στην Εξουσία είτε στην Εκκλησία ως Επίσκοποι, είτε στην Πολιτεία ως Άρχοντες; Πώς δικαιολογείται αυτό το πράγμα; Τους βοηθάει δηλ. ο Θεός και ανεβαίνουνε;

- Τους προχειρίζεται αυτούς ο Θεός να γίνουν Άρχοντες της Εκκλησίας ή της Πολιτείας - του απάντησα - όχι διότι είναι άξιοι της Εξουσίας, αλλά ΠΑΡΑΧΩΡΕΙ ο Θεός για την ΠΟΝΗΡΙΑ του Λαού και δίνει Άρχοντες κατά τις καρδιές του Λαού. Δεν μας άξιζαν καλύτεροι! Αυτή είναι η απάντηση. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο το γεγονός, που κάποιος είναι πάνω στο Πατριαρχείο, στην Επισκοπή, στην Κυβέρνηση ή στο θρόνο του Βασιλέως. Όχι! Ο Θεός παραχωρεί να ανέβουν Άρχοντες, όπως είναι οι υπήκοοί τους. Κάποτε μιλούσα με έναν Γέροντα γι' αυτό το θέμα και μου έφερε το εξής παράδειγμα: ''Ο Λαός είναι ένα σκαφίδι που μέσα στο σκαφίδι υπάρχει ζυμάρι. Από το ζυμάρι αυτό παίρνουμε και κάνουμε καρβέλια. Από το ίδιο ζυμάρι παίρνουμε και κάνουμε παξιμάδια. Από το ίδιο ζυμάρι κάνουμε φραντζόλες. Από το ίδιο ζυμάρι κάνουμε κουλούρια. Από το ίδιο ζυμάρι κάνουμε πρόσφορα. Αυτός είναι ο Λαός, αυτός είναι το φύραμα, αυτό είναι το σκαφίδι. Μην περιμένεις καλύτερους, ούτε Κληρικούς, ούτε λαϊκούς Άρχοντες, εφόσον είναι από το ίδιο το σκαφίδι το δικό μας, το σκαφίδι του Λαού. Αυτοί είμαστε και είναι λογικό να βγάζει τέτοιο καρπό...''

Δεν μας φταίει λοιπόν κανένας! Αν έχουμε κακούς Κυβερνήτες στην Πολιτική και στην Εκκλησία, είναι διότι εμείς είμαστε κακοί. Ο Θεός μας δίνει Κυβερνήτες κατά την καρδιά μας, είτε στην Εκκλησία, είτε στην Πολιτεία. Αλλάζουμε εμείς; Αυτομάτως θα αλλάξουν και αυτοί.. Εάν λοπόν θέλουμε να αλλάξουν τα πράγματα στην Πατρίδα μας, πρέπει εμείς να ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ, να ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ και ο Θεός θα φέρει τη λύση, ακόμα και αν μας κυβερνάει ο μεγαλύτερος ''σατανάς''.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (♰ 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Εάν δεν γυρίσουμε, εάν δεν ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ, θα γίνει ισοπέδωμα!! Θα ξεχυθεί στον κόσμο η φωτιά, που δεν θα μείνει τίποτε όρθιο!! Θα φωνάζουμε και δεν θα μας ακούει κανείς. Θα εφαρμοστεί εκείνο το οποίο λέγει: ''Βγείτε εσείς οι πεθαμένοι, να μπούμε εμείς οι ζωντανοί!''. Τέτοια καταστροφή θα γίνει εις τον κόσμο, διότι εγκαταλείψαμε τον Θεό.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (♰ 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Όλα τα αίματα λερώνουν. Το Αίμα όμως του Χριστού, μας καθαρίζει από πάσης αμαρτίας.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (♰ 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Υπάρχουν σήμερα άνθρωποι, που λένε πολλές κουταμάρες! Να σας μεταφέρω μία συζήτηση. Ήταν δύο  φοιτητές και συζητούσαν με έναν Γέροντα. Γινόταν μία συζήτηση σχετική με την ύπαρξη και την Ανάσταση του Χριστού. Και επεμβαίνει ο ένας φοιτητής, με την σύμφωνη γνώμη και του άλλου και λέει στον Γέροντα:

- Μα δεν νομίζετε, ότι αυτά είναι παραμύθια εν έτη 1980; Και δεν τα αντέχει το 1980 περί Ιησού και Αναστάσεως Ιησού;

Και τους λέει ο Γέροντας:

- Και μόνο το 1980 είναι αρκετό που το λες, για να σε βγάλει ανακόλουθο και αστείο. Τι είναι το 1980 που λες;

- Είναι χρονολογία...

- Από πού μετράς; Εσύ Τον ομολογείς τον Χριστό τώρα!! Από που μετράς ανόητε; Και μου κάνεις τον μορφωμένο! Από πού μετράς; Από κτίσεως Ρώμης; Από κτίσεως κόσμου; Δεν μετράς ούτε από κτίσεως Ρώμης, ούτε από κτίσεως κόσμου. Μετράς χωρίς να το καταλάβεις  από Ιησού Χριστού Εσταυρωμένου. Το 1980 είναι αφετηρία του Χριστού. Κόκκαλο!!

Άνθρωποι οι οποίοι δεν ενέκυψαν, δεν διάβασαν, δεν εξέτασαν, αραδιάζουν λόγια στον αέρα, ότι δεν υπάρχει τίποτα, ότι δεν έγινε τίποτα, δεν, δεν, δεν...

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Στην Κηδεία της Παναγίας παραβρέθηκαν  πέραν των Αποστόλων και 3 Έλληνες. Ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο Άγιος Τίτος και ο Άγιος Ιερόθεος. Κανένα άλλο Έθνος πέρα του Ελληνικού, δεν αντιπροσωπεύτηκε στην Κηδεία της Παναγίας, τιμής ένεκεν του ρόλου που θα παίξει το Έθνος μας, μετά τον μεγάλο Γενικό πόλεμο.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Είναι καλύτερο οι γονείς να μιλάνε περισσότερο στο Θεό για τα παιδιά τους, παρά να μιλάνε στα παιδιά τους για το Θεό.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Αν οι άνθρωποι κουράστηκαν και βαρέθηκαν τη ζωή τους είναι διότι δεν πρόσεξαν να ζήσουν όπως δίδαξε ο Χριστός.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας 

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, πίστευε πολύ στο Χριστό. Μία μέρα που περπατούσε σε έναν κήπο γεμάτο λουλούδια, κάποιος φίλος του, που βρέθηκε εκεί τον ρώτησε:

- Μιλάς για το Χριστό τόσο συχνά... Μπορείς να μου πεις, τί σε έκανε ο Χριστός στη ζωή σου;

Τότε ο Σολωμός κοντοστάθηκε και δείχνοντάς τον ένα όμορφο και ωραίο λουλούδι του είπε:

- Ό,τι και ο ήλιος στο λουλούδι αυτό!!

 Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας 

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Όπως ο ασθενής και το καλύτερο φαγητό να του προσφέρεις, δεν έχει όρεξη να το φάει, έτσι και ο πνευματικά άρρωστος, απέναντι στην Εκκλησία δείχνει αδιαφορία.

Δημήτριος Παναγόπουλος  Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Άγιος Νεκτάριος, όταν ήταν ακόμα παιδάκι, έγραψε ένα γράμμα στο Θεό! Σας το παραθέτω αυτούσιο:

''Χριστούλη Μου, με ρώτησες γιατί κλαίω! (τον ρώτησε ο Χριστός προφανώς στον ύπνο του). Λειώσανε τα ρούχα μου Χριστούλη Μου, λιώσανε τα παπούτσια μου, βγήκαν τα δάχτυλα μου έξω και υποφέρω. Κρυώνω τώρα το χειμώνα. Πήγα χθες βράδυ στον παραφέντη και με έδιωξε. Με είπε να γράψω στην πατρίδα, να με στείλουν από εκεί. Τόσο καιρό εργάζομαι και δεν έχω στείλει γρόσι στην μητέρα. Τί να κάνω τώρα; Πώς θα τα καταφέρω δίχως ρούχα; Μπαλώνω-μπαλώνω, μα αυτά σκίζονται. Συγχώρεσε με, που Σε ενοχλώ! Σε προσκυνώ και Σε λατρεύω! Ο δούλος σου, Αναστάσιος''.

Εμείς έχουμε σήμερα παιδιά, να γράψουνε στο Θεό; Έχουμε παιδιά να προσευχηθούν, να πιστέψουν και να εξαρτούν το παν από το Θεό;

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Κάποιος Άγιος Γέροντας  έλεγε την εξής προσευχή:

Κύριε, ας μήν ξεχάσω ποτέ τη χολή που Σε πότισα,

το ακάνθινο στεφάνι που Σου φόρεσα,

τα καρφιά που Σε κάρφωσα

και την λόγχη που Σε λόγχισα.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ό,τι εγράφη στην Αγία Γραφή είναι αληθές και θα πραγματοποιηθούν τα πάντα, με κάθε λεπτομέρεια! Δεν εγράφησαν απλώς για εκφοβισμό, αλλά και θα πραγματοποιηθούν.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Κάποτε που ωμιλούσα, παρουσιάσθηκε μία κυρία και με ερώτησε:

- Κύριε Παναγόπουλε, γιατί δεν με ακούει ο Θεός; Προσεύχομαι τόσα χρόνια, να μου δώσει έναν άνθρωπο Χριστιανό και δεν μου τον έδωσε μέχρι σήμερα. Πού οφείλεται αυτό;

Και εγώ της απάντησα:

- Ποιός σου είπε ότι, αυτός ο λεγόμενος Χριστιανός, θα σου κάνει τη ζωή Χριστιανική; Ποιός σου είπε ότι, πρέπει να πάρεις Χριστιανό και δεν πρέπει να πάρεις έναν άλλον, γιά να τον αφομοιώσεις εσύ στον Χριστιανισμό; Ποιός σου είπε ότι, πρέπει να ενωθούν τα καλά γιά να κάνουν ένα τρίτο καλό και πρέπει να ενωθούν τα κακά και να καταστραφούν και τα δύο; Ποιός σου είπε ότι, πρέπει να παντρευθής; Ποιός σου είπε ότι, τα παιδιά που θα βγάλεις, θα μπορέσεις να τα διαπαιδαγωγήσεις σωστά στον Χριστιανισμό; Πόσα Χριστιανικά ανδρόγυνα, δεν έβγαλαν καλά παιδιά; Και αν σε φυλάει ο Θεός; Λέμε στο “Πάτερ ημών”, “γεννηθήτω το Θέλημά Σου”, αλλά εμείς δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό. Για να επιτρέπει ο Θεός μία κατάσταση, σημαίνει ότι υπάρχει λόγος!...

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Μιά φοιτήτρια μοῦ εἶχε πεῖ μιά μέρα:

Δέν θέλω τό Χριστό καί τό Εὐαγγέλιό Του, γιατί μοῦ στεροῦν μερικά πράγματα..

Νόμιμα πράγματα σοῦ στερεῖ, παιδί μου, ἤ παράνομα; τήν ρώτησα.

Καί μέ ἀπάντησε κοφτά:

Δέν ξέρω! Ἐσεῖς οἱ Χριστιανοί εἶστε δυστυχισμένοι, εἶπε συμπληρώνοντας.

Καλά τῆς λέω, μορφωμένη εἶσαι καί δέν μέ δίνεις μία ἀπάντηση.

Σέ ξαναρωτῶ: Νόμιμα πράγματα σοῦ στερεῖ ἤ παράνομα;

Δέν σοῦ ἐπιτρέπει ὁ Χριστός νά πάρεις ἕναν ἄνδρα καί νά σέ εὐλογήσει;

Δέν σοῦ φτάνει ὁ ἕνας ἄνδρας καί εἶναι ἀνάγκη νά ἔχεις 40 ἄνδρες;

Εἶδες ποτές σου κανέναν πραγματικό Χριστιανό νά αὐτοκτονήσει ἤ νά ἔχει τρελαθεῖ;

Δέν ἔχεις ζήσει τήν Χριστιανική ζωή καί ἑπομένως δέν μπορεῖς νά ἔχεις γνώμη.

Νά ξέρεις ὅτι δέν ὑπάρχει πιό εὐτυχισμένος, πιό ἤρεμος καί πιό νορμάλ ἄνθρωπος ἀπό τόν Χριστιανό!

Ἐκείνη ὅμως ἔλεγε τά δικά της. Δέν ἤθελε νά καταλάβει..

Ιεροκήρυκος Δημητρίου Παναγοπούλου +

<>

Ο Χριστός είναι ιστορικό πρόσωπο. Δεν είναι φανταστικό πρόσωπο ή ανύπαρκτο πρόσωπο. 

Υπάρχει μια επιστολή ενός κυβερνήτη τότε της Ιουδαίας προς τον Πιλάτο, η οποία απευθύνεται προς τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Τιβέριο. 

Αυτή η επιστολή είναι η επιστολή ενός Πουλβίου Λεντούλου, η οποία περιγράφει, σκιαγραφεί τα βασικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης μορφής του Χριστού.

Η επιστολή αυτή φυλάσσεται στην βιβλιοθήκη Τζεζαρίνι της Ρώμης και ακούστε τι γράφει η επιστολή γύρω από τον Ιησού:

«….Μεγαλειότατε Καίσαρα,

Άκουσα, ότι επιθυμείς να μάθεις αυτά που σου γράφω, για κάποιον άνθρωπο, που είναι πολύ ενάρετος και ονομάζεται Ιησούς Χριστός, τον Οποίο ο λαός θεωρούσε Προφήτη, οι μαθητές Του όμως, 

Τον θεωρούσαν Θεό και έλεγαν ότι είναι Υιός του Θεού, Δημιουργός του ουρανού και της γης και όλων και ό,τι βρίσκεται παντού.

Είναι αλήθεια Καίσαρα, ότι ακούγονται κάθε μέρα θαυμάσια πράγματα για τον ”άνθρωπο” αυτό.

Ανασταίνει νεκρούς και θεραπεύει αρρώστους, με μια Του λέξη.

Είναι άνδρας, μέτριου αναστήματος, όμορφος στην όψη και αρχοντικός, ιδιαίτερα το πρόσωπο Του, ώστε όσοι Τον κοιτούν, αναγκάζονται να Τον αγαπούν και να τον σέβονται!

Τα μαλλιά Του είναι μέχρι τα αφτιά Του και πίσω φτάνουν μέχρι τους ώμους, καστανά και λαμπερά, διαχωρίζονται κατά το έθιμο των Ναζωραίων. Είχε δηλ. χωρίστρα που λέμε στη μέση στα μαλλιά.

Το μέτωπο του είναι καθαρό και γαλήνιο, το πρόσωπο Του χωρίς σημάδια και ρυτίδες.

Η μύτη και τα χείλη Του είναι κανονικότατα.

Τα γένια Του είναι πυκνά, καστανά και μακριά, που χωρίζουν στη μέση.

Το βλέμμα Του είναι σοβαρό και προκαλεί σεβασμό, είναι δε δυνατό σαν ακτίνα του ήλιου!

Όταν είναι αυστηρός, κανείς δεν μπορεί να Τον ατενίσει και όταν μαλώνει κάποιον, κλαίει… Είναι αξιαγάπητος!

Ουδέποτε Τον συνάντησε κανείς να γελάει, αλλά πολλές φορές Τον είδαν να κλαίει.

Τα χέρια και οι βραχίονες Του (τα μπράτσα Του) είναι όμορφα.

Όταν συνομιλεί τους ικανοποιεί όλους, δεν εμφανίζεται συχνά, αλλά όταν αυτό συμβαίνει, είναι μετριόφρων και έχει το ωραιότερο παράστημα του κόσμου!

Είναι ωραίος, όπως και η Μητέρα Του, η οποία είναι η ωραιότερη γυναίκα από όσες ποτέ φάνηκαν στα μέρη αυτά!

Εάν όμως η Μεγαλειότητα σου Καίσαρα θέλει να Τον δει, όπως μου είχες γράψει, πες το μου, για να σου Τον στείλω αμέσως (έτσι έβλεπε ο άνθρωπος, έτσι έλεγε).

Αν και ποτέ δεν έκανε σπουδές, ξέρει όμως κάθε επιστήμη!

Περπατάει ξυπόλητος και ασκεπής.

Πολλοί σαν Τον βλέπουν γελάνε, αλλά όταν στέκονται μπροστά Του, τρέμουν και Τον θαυμάζουν…

Λένε, ότι ποτέ ξανά δεν έχει εμφανιστεί στα μέρη αυτά άνθρωπος σαν και Αυτόν!

Επίσης λένε οι Εβραίοι, ότι ποτέ δεν δόθηκαν συμβουλές, ούτε κηρύχθηκε Διδασκαλία σαν την δική Του, πολλοί δε από τους Ιουδαίους Τον θεωρούν Θεό.

Άλλοι πάλι λένε, ότι είναι εχθρός σου Καίσαρα.

Λένε επίσης, ότι Αυτός ποτέ δεν δυσαρέστησε κάποιον, αλλά αντίθετα πάντα έκανε το καλό.

Όλοι όσοι Τον γνωρίζουν λένε, ότι τους ευεργέτησε!

Παρόλα αυτά Καίσαρα είμαι πρόθυμος να υπακούσω στην Μεγαλειότητα σου και ό,τι με διατάξεις, θα το κάνω…».

Είναι και αυτό μια μαρτυρία γύρω από τον Χριστό, το πως Τον έβλεπαν τότε οι άνθρωποι..

 Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

<>

Κάποτε μια φοιτήτρια μου είπε:

- Ο κόσμος έχει τόσους πειρασμούς, που δεν μπορεί κάποιος να ανταπεξέλθει και να αντισταθεί.

Της είπα:

- Εσένα θα σε κρίνουν τα ψάρια! Αν και ζουν σε αλμυρό περιβάλλον, εντούτοις δεν είναι αλμυρά. Αν βγάλεις ένα ψάρι από τη θάλασσα και το τηγανίσεις χωρίς να το αλατίσεις, θα είναι το πιο άνοστο πράγμα. Παρέμεινε ανάλατο, αν και έμεινε 5-10 χρόνια στη θάλασσα, σε ένα περιβάλλον αλμυρό. Γιατί; Για να διδάξει σε εμάς, ότι μένοντας μέσα στον κόσμο, πρέπει και μπορούμε να παραμείνουμε ανεπηρέαστοι από τον κόσμο!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Για εκείνους που δεν πιστεύουν, ο Πανταχού Παρών Θεός είναι πανταχού απών.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Όπως η βελόνα της πυξίδας οπουδήποτε και αν την στρέψεις ''βλέπει'' πάντα στον Βορρά, έτσι και εμείς, οτιδήποτε και αν μας συμβαίνει, το βλέμμα μας να είναι πάντα στον Χριστό.

 Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Άμα επιτρέψει ο Θεός και γράψω ένα βιβλίο για την μετάνοιά μου και το πώς επέστρεψα στο Χριστό, πιστεύω, ότι τέτοια περίπτωση παγκοσμίως δεν θα υπάρχει. Ένα μόνο θα σας πω, (αν και μου είναι δύσκολο) για να σας ωφελήσω και να σας ενδυναμώσω την πίστη σας. Μου παρουσιάστηκε ο Άγιος Δημήτριος και μου είπε: Δεν έχεις δικαίωμα, να διατηρείς το όπλο σου στο οπλοστάσιο και να μην το χρησιμοποιείς! Όπλο, εννοούσε ο Άγιος, το λόγο μου. Και εγώ τον λόγο μου, τον χρησιμοποιούσα για κουβέντες και για αστεία. Η αποκάλυψη αυτή του Αγίου Δημητρίου, με έκανε κατά 70% να επιστρέψω στην Ορθοδοξία και να είμαι σήμερα αυτός που είμαι.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<>

Πολλοί παίρνουν το Ευαγγέλιο να το βάλουν στα μέτρα τους και όχι τον εαυτόν τους να τον βάλουν στα μέτρα του Ευαγγελίου. Παίρνουν όσα θέλουν και όπως θέλουν, για να δικαιολογηθούν.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Θέλεις να κάνεις ελεημοσύνη και δεν γνωρίζεις ποιός έχει πραγματική ανάγκη; Υπάρχει και το Φιλόπτωχο Ταμείο, στην Εκκλησία. Ρίξε τα χρήματά σου εκεί και να είσαι σίγουρος, ότι θα πιάσουν  τόπο!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Θεός έχει αφήσει ένα κλειδί στον άνθρωπο, με δύο όψεις. Στο ένα μέρος γράφει ''Μετάνοια'' και στο άλλο γράφει ''αμετανοησία''. Στο ένα μέρος γράφει ''Παράδεισος'' και στο άλλο γράφει ''κόλαση''. Εάν ο άνθρωπος χρησιμοποιήσει την Μετάνοια, ανοίγει την θύρα του Παραδείσου. Εάν χρησιμοποιήσει την αμετανοησία, ανοίγει την θύρα της κολάσεως. Οι άνθρωποι που μετανοούν, δημιουργούν προϋποθέσεις Σωτηρίας. Οι άνθρωποι που δεν μετανοούν και δεν εξομολογούνται, δημιουργούν προϋποθέσεις κολάσεως. Είναι στα χέρια του ανθρώπου και από αυτόν εξαρτάται η Σωτηρία του. Μην λοιπόν κατηγορήσουμε τον Χριστό εν τη Ημέρα εκείνη της Κρίσεως.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Κάποτε, πήγε κάποιος στην αγορά μιας πόλης για να αγοράσει δούλους. Ανάμεσα σε αυτούς που αγόρασε, ήταν και ένας γεροδεμένος. Αυτόν τον δούλο τον αγόρασε σε μια αστρονομική τιμή, χωρίς να κάνει καθόλου παζάρια.

Το αφεντικό είπε στους δούλους του να ετοιμαστούν και σε λίγο θα πηγαίνανε στην φάρμα για να πιάσουν δουλειά.

Όταν έφτασε η στιγμή να αναχωρήσουν, είδε τους δούλους του να αστειεύονται μεταξύ τους, εκτός από τον γεροδεμένο δούλο. 

Αυτός καθόταν σιωπηλός και κατηφής σε μια γωνία.

– Τί έχεις και είσαι έτσι; τον ρώτησε το αφεντικό. Σε απασχολεί κάτι;

Και ο δούλος του απάντησε:

– Άκουσα το αστρονομικό ποσό που έδωσες, για να με αγοράσεις και μάλιστα χωρίς παζάρια. Φαντάζομαι τί δουλειά με περιμένει, για να κάνεις απόσβεση του ποσού αυτού! Λοιπόν τί κέφι να έχω;

Και του λέει το αφεντικό:

– Δεν σε αγόρασα, για να σε έχω δούλο. Σε αγόρασα για να σε ελευθερώσω! Πήγαινε, είσαι ελεύθερος!

Ο δούλος τα ‘χασε… 

Και τότε πέφτει στα πόδια του αφεντικού του και του λέει:

– Θα σου είμαι πάντα ευγνώμων γι΄αυτό το πράγμα. Θα σου είμαι πάντοτε δούλος!

Αυτός είναι ο Χριστός! 

Έδωσε το Αίμα του για να μας εξαγοράσει από την κόλαση του σατανά και να μας ελευθερώσει. 

Δεν πρέπει λοιπόν να είμαστε πάντοτε ευγνώμονες στον Κύριο; 

Δεν πρέπει να είμαστε πάντοτε (θεληματικά) δούλοι του;

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος μέχρι του σημείου να εκλέξει, 

ή τον διάβολο ή τον Χριστό. 

Και έτσι, είτε δουλώνεται στον τύραννο διάβολο και γίνεται σκλαβωμένος δούλος, είτε στον ελευθερωτή Χριστό και γίνεται ελεύθερος δούλος..

Θέλεις όλες οι υποθέσεις στη ζωή σου, να έχουν το αγαθότερο και το καλύτερο αποτέλεσμα στον νυν και στον μέλλοντα αιώνα; Εμπιστεύσου το Θεό 100%! 

Άνοιξε και βάλε το Θεό στη ζωή σου και όλα τα θέματά σου θα τακτοποιηθούν, χωρίς να το καταλάβεις. 

Διότι όποιος εμπιστεύεται απόλυτα το Θεό, δεν πρόκειται ποτέ να αποτύχει στην ζωή του!

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

<>

Ο Θεός δεν έχει ανάγκη από εργάτες - δούλους, όπως λένε μερικοί. Θέλει τον άνθρωπο για παιδί Του, να αισθάνεται άνετα ο άνθρωπος δίπλα Του και να γίνει συγκληρονόμος της Βασιλείας Του.

Δημήτριος Παναγόπουλος († 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Χριστός είναι Aυτός που μας έφτιαξε και αυτός που μας εξαγόρασε με το Αίμα Του! Από φιλότιμο και μόνο, γι’ αυτά που μας έκανε ο Χριστός, έπρεπε να αλλάξει κάθε άνθρωπος και να πολιτεύεται διαφορετικά στη ζωή του, εν Mετανοία. Αλλά πού τέτοιο φιλότιμο…!

Δημήτριος Παναγόπουλος († 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Εξαντλήθηκε η υπομονή σου; Είναι διότι έχασες την εμπιστοσύνη σου στον Θεό. Και έχασες την εμπιστοσύνη στον Θεό, γιατί είσαι εγωϊστής και έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτόν σου, στο χρήμα σου, στη γνώση σου. Μας λείπει η ταπείνωση, γι' αυτό δεν έχουμε τον καρπό της υπομονής.

Δημήτριος Παναγόπουλος († 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Έχω ένα φίλο που είναι ταξιτζής. Αυτός τις Κυριακές το πρωί δούλευε και δεν πήγαινε στην Εκκλησία. Μια μέρα τον πλησίασα και τον ρώτησα, πόσα βγάζεις την ημέρα και μου είπε, περίπου 1700 δραχμές. Τότε του πρότεινα, την ερχόμενη Κυριακή το πρωί, να πήγαινε στην Εκκλησία και μετά να πήγαινε στην δουλειά και όσα λιγότερα θα έβγαζε από τις 1700 δραχμές, την διαφορά θα του την έδινα εγώ. Ο φίλος μου το σκέφτηκε και τελικά δέχτηκε την πρότασή μου. Πήγε την Κυριακή στην Εκκλησία και μετά μέχρι το βράδυ δούλεψε το ταξί. Το βράδυ με πήρε τηλέφωνο και μου λέει: 

- Δημήτριε, έγινε κάτι φοβερό! Είχα φουλ δουλειά και δεν προλάβαινα τους πελάτες! Έβγαλα 2000 δραχμές!

 Από τότε ο φίλος μου, κάθε πρωί πηγαίνει στην Εκκλησία. Οι άνθρωποι που δουλεύουν τις Κυριακές και δεν πάνε στην Εκκλησία, τα λεφτά που βγάζουν δεν είναι ευλογημένα και κάποια μέρα θα τα χάσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Γιατί όποιος συλλέγει χρήματα μακριά από το Θεό, τα διασκορπίζει. Γι’ αυτό και βλέπουμε πολλές οικογένειες που εργάζονται από το πρωί έως το βράδυ, αλλά να μην μπορούν να βάλουν μερικά χρήματα στην άκρη. Φωτιά είναι τα λεφτά της Κυριακής, έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

 Δημήτριος Παναγόπουλος († 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Οι πρώτοι Απόστολοι  που κήρυξαν την Έλευση του Χριστού στον κόσμο, δεν ήταν οι Μαθητές Του, αλλά οι  τρεις  Μάγοι. 

(†)  Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Κάποτε επισκέφτηκε κάποιος τον Άγιο Νεκτάριο και του είπε:

- Σεβασμιότατε, χρωστώ 25 δραχμές (πολλά λεφτά για την εποχή εκείνη). Αύριο το γραμμάτιο λήγει και πάω χαμένος... Δεκάρα δεν έχω και σε παρακαλώ να με βοηθήσεις. 

Ο Άγιος Νεκτάριος καλεί τον ταμία του και του λέει:

- Κωστή, δώσε 25 δραχμές στον άνθρωπο.

Και φωνάζει από μέσα ο Κωστής στον Άγιο και του λέει:

- Δεν έχουμε Σεβασμιότατε. 

- Για κοίταξε Κωστή, γιατί είναι ανάγκη...

- Σεβασμιότατε το ταμείο έχει όλο και όλο 25 δραχμές και είμαστε στην αρχή του μήνα. Πώς θα βγάλουμε το μήνα;

- Δώσε Κωστή και έχει ο Θεός!

Ο Κωστής μουρμουρίζοντας έδωσε τις 25 δραχμές και ο ξένος έφυγε.

Δεν είχε όμως περάσει αρκετή ώρα και έρχεται μια ειδοποίηση από την Αρχιεπισκοπή που έλεγε τα εξής:

''Παρακαλείται ο Πενταπόλεως Νεκτάριος το απόγευμα της ιδίας ημέρας να τελέσει γάμο (πλουσιοτάτης της εποχής εκείνης Οικογενείας), έχοντας μαζί τους 4 φοιτητές της Ριζαρείου Σχολής για να ψάλλουν Βυζαντινά, καθότι ο Αρχιεπίσκοπος ασθένησε εκτάκτως''.

Πράγματι ο Άγιος Νεκτάριος έκανε τη στέψη και το αποτέλεσμα ήταν, αφού τους περιποιήθηκαν  τόσο τον Άγιο όσο και τους ψάλτες και στο τέλος, τους πρόσφεραν από έναν φάκελλο. Άνοιξαν οι 4 φοιτητές τους φακέλλους τους και βρήκε ο καθένας τους από 20 δραχμές μέσα δηλ. σύνολο 80 δραχμές. Άνοιξε και ο Άγιος Νεκτάριος το φάκελλό του και βρήκε μέσα 100 δραχμές. Έλαβαν λοιπόν συνολικά 180 δραχμές, οι οποίες παραδόθηκαν στον Κωστή, στον ταμία, ο οποίος κατ' ομολογία του ιδίου κατεπλάγη και ουδέποτε πλέον εξέφερε γνώμη στις εντολές του Αγίου Νεκταρίου.

Ο Άγιος Νεκτάριος έκανε επί τη ευκαιρία έκανε ένα σοβαρό μάθημα, λέγοντας επιγραμματικώς στον Κωστή:

- Κωστή εμείς δεν έχουμε. Ο Θεός όμως πάντα έχει και πρόσεχε!

Αυτά είναι και για εμάς, που πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό...

(†)  Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Μου παρουσιάστηκε ο Άγιος Δημήτριος  που έχω το όνομά του και μου είπε:

- Δεν έχεις δικαίωμα, να διατηρείς το όπλο σου στο οπλοστάσιο και να μήν το χρησιμοποιείς!

Όπλο, εννοούσε ο Άγιος, τον λόγο μου. Και εγώ τον λόγο μου, τον χρησιμοποιούσα για κουβέντες και για αστεία. Η αποκάλυψη αυτή του Αγίου Δημητρίου, με έκανε κατά 70% να επιστρέψω στην Ορθοδοξία και να είμαι σήμερα αυτός που είμαι.

 (†)  Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο σατανάς είναι σαδιστής.

Σου δίνει μια ηδύτητα, μία γλύκα, μία ηδονή από το ξυλοκέρατο της αμαρτίας, έπειτα όμως πάνω στην ηδονή εκείνη, κάνεις εμετό και είσαι έτοιμος να φτύσει αμέσως.

Φάε πολύ… εμετό θα κάνεις…

Πιές πολύ… εμετό θα κάνεις…

Παίξε χαρτί… θα αυτοκτονήσεις, θα ξεπουλήσεις…

Πόρνευσε… θα φτύσεις πάνω στην ηδονή…

Ό,τι θέλεις βάλε, δεν ξεκουράζεται η ψυχή με αυτά.

Ο μόνος που ξεκουράζει και την ψυχή και το σώμα είναι ο Χριστός.

Γι’ αυτό λέει ο Χριστός: “Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς” (Ματθ. 11,28).

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος +

 

Στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, στάλθηκε από τον Θεό ο Αρχάγγελος Γαβριήλ. Δεν ξέρω αν ξέρετε, πώς ερμηνεύεται η λέξη Γαβριήλ. Γαβριήλ ερμηνεύεται θεάνθρωπος! 

Θεός και άνθρωπος ερμηνεύεται το «Γαβριήλ».

Γι’ αυτό ο Θεός έστειλε το ανάλογο πρόσωπο, στον ανάλογο ρόλο, ώστε και με το όνομα ακόμη του Αρχαγγέλου να ομιλεί γι’ αυτό που πρόκειται να γίνει.

Ο Άγιος Σωφρόνιος αναφέρει συγκεκριμένα, ότι έστειλε ο Θεός τον Αρχάγγελο Γαβριήλ για να δηλώσει, ότι Αυτός που θα γεννηθεί από την Θεοτόκο, θα είναι Θεός και Άνθρωπος!

Ο Αρχάγγελος τα πρώτα λόγια που είπε της Παναγίας μας ήταν:

– Χαίρε Κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου… ευλογημένη συ εν γυναιξίν (Λουκ. 1,28)

Η ιδία η Παναγία αντέδρασε και ταράχτηκε στα λόγια αυτά. 

Και δεν μπήκε αμέσως σε συζήτηση – όπως έκανε η Εύα με τον όφη (τον Διάβολο) και έπεσε – αλλά με σωφροσύνη και ταπείνωση διελογίζετο τι είναι το γλυκόλογο, 

όπως θα λέγαμε, γιατί βέβαια είναι κολακευτικά τα λόγια. 

Είναι κουμπωμένη η Παναγία και φοβάται. 

Και επεμβαίνει ο Αρχάγγελος και της λέει:

– Μη φοβού Μαριάμ. Εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ (Λουκ. 1,30).

Και της ανακοινώνει ότι θα γεννήσει υιόν, τον Ιησούν, ο οποίος θα είναι μέγας στην αγιότητα και θα βασιλεύσει στους αιώνες ως αιώνιος βασιλεύς.

Και ρωτάει τον Αρχάγγελο η Παναγία:

– Πως έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω; (Λουκ. 1,34)

Πώς θα συλλάβω παιδί, εφόσον δεν γνωρίζω άνδρα; Τα βλέπει ανθρώπινα τα πράγματα η Παναγία. 

Και ρωτάει πώς θα γίνει αυτό το πράγμα…

Ο Ιερός Χρυσόστομος πάνω σε αυτό, απαντάει στην Παναγία με έναν δικό του τρόπο και της λέει το εξής: 

Μη ζητάς άνδρα και γυναίκα για να έχουμε ένα παιδί, όταν αυτό που θα γεννηθεί είναι υπέρ – φύση. 

Είναι ανώτερος αυτός ο τρόπος της γεννήσεως. 

Διότι αν γνώριζες άνδρα, δεν θα γινόταν αυτό, θα γεννούσες έναν άνθρωπο ακόμη, άρρωστο που θα έχει ανάγκη από ιατρό.

Εμείς θέλουμε Παναγία να γεννήσεις τον Σωτήρα. 

Δεν θέλουμε να γεννήσεις έναν άνθρωπο ακόμη…

Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ της λέει:

– Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι…

Είναι σαν της είπε ο Αρχάγγελος: «Μήπως ξέρω πως; 

Ούτε στάλθηκα από τον Θεό να σου πω, πως θα γίνει αυτό το πράγμα. 

Εγώ στάλθηκα να σου πω, τι θα γίνει. 

Το πώς θα γίνει είναι ένα μυστήριο…».

Και αυτό είναι μία απάντηση για εμάς, που παρότι είμαστε κινητά μυστήρια, δεν έχουμε λύσει τίποτα γύρω από τον εαυτόν μας, εξακολουθούμε να ζητάμε με ποιό τρόπο έγινε η σύλληψη της Παρθένου και εφόσον δεν στηρίζεται στη λογική μας, στη μόρφωσή μας, στην επιστήμη μας, την απορρίπτουμε…

Οι Πατέρες αναφορικώς με την σύλληψη λένε, ότι δεν την έκανε μόνο το Πνεύμα το Άγιο, την έκανε η ιδία η Αγία Τριάδα. 

Και ο Χριστός ενήργησε για τη φάτνη, που θα έμπαινε μέσα εκεί και ο Πατήρ και το Πνεύμα το Άγιο. Έτσι λένε οι Πατέρες.

Και είναι αλήθεια αυτό το πράγμα, στέκεται.

Όταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ στη συνέχεια την ανέφερε ότι η συγγενής της, η Ελισάβετ είναι στο 6ο μήνα παρότι στείρα και για τον Θεό τίποτα δεν είναι αδύνατο, η Παναγία σήκωσε τα χέρια και είπε:

– Ιδού η δούλη του Κυρίου. 

Γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου. (Λουκ. 1,38)

Παραδόθηκε η Παναγία. 

Και όταν υπέγραψε ότι δέχεται, ο Αρχάγγελος αναχώρησε..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας 

<>

Λέγεται, ότι κάποτε στάλθηκε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ από τον Θεό, να πάρει την ψυχή μιας μάνας. Γύρω από το κρεβάτι της ετοιμοθάνατης μάνας, υπήρχαν τα δέκα της παιδιά.

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, μπροστά σε αυτό το συγκινητικό θέαμα που αντίκρυσε, λυπήθηκε τη μάνα και τα παιδιά και δεν μπόρεσε να πάρει την ψυχή της μάνας και έτσι γύρισε άπραγος πίσω.

Του λέει ο Θεός:

-Που είναι η ψυχή της μάνας; 

-Κυριε και Εσύ άμα κατέβαινες κάτω και έβλεπες αυτό το θέαμα, δεν θα μπορούσες να πάρεις την ψυχή της.

Ο Κύριος τον επιτίμησε και του λέει:

-Πηγαινε στον Ειρηνικό Ωκεανό, να μου φέρεις την τάδε πέτρα.

Πράγματι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ πήγε, την πήρε και την έδωσε στον Θεό. Ο Κύριος την χτύπησε και αυτή άνοιξε.

Μέσα υπήρχε ένα σκουλήκι και ρωτάει ο Θεός τον Αρχάγγελο:

-Μου έφερες αυτή την πέτρα από τόν βυθό της θάλασσας.

Ποιος φροντίζει και τρέφει αυτό το σκουλήκι;

-Εσυ, Κύριε απάντησε ο Αρχάγγελος.

-Κι Εγώ θα φροντίσω τα δέκα παιδιά της μάνας, ήταν η απάντηση του Θεού.

Όταν ο Κύριος ακόμα και για τα σκουλήκια ενδιαφέρεται και μεριμνά, που δεν προορίζονται για τον παράδεισο, εμείς που προοριζομαστε για εκεί και Σταυρώθηκε για εμάς, φανταστείτε τι φροντίδα και τι ενδιαφέρον μας έχει!

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας.

Κάποιος είχε πει στην γυναίκα του:

– Γυναίκα, πάω στο τάδε μέρος, να σκοτώσω τον τάδε άνθρωπο. Αν δεις, ότι δεν έρχομαι μέχρι το μεσημέρι, να μου φέρεις εκεί το φαγητό.

Πήγε αυτός στο μέρος εκείνο και κρύφτηκε πίσω από κάτι θάμνους.

Όμως μεσημέριασε και το θύμα δεν πέρασε από εκεί.

Ήρθε η γυναίκα του και έφερε το φαγητό.

Άνοιξε ο σύζυγος το μπολ και βλέπει φασολάδα.

Γυρίζει τότε στην γυναίκα του και της δίνει μια σφαλιάρα!

– Καλά γιατί με χτύπησες; του είπε με παράπονο η γυναίκα του.

– Γιατί έβαλες λάδι στα φασόλια; Δεν ξέρεις, ότι σήμερα είναι Τετάρτη;

– Καλά, του λέει η γυναίκα του, εσύ περιμένεις να σκοτώσεις τον άλλον και το λάδι σε πείραξε;

– Άλλο το ένα, άλλο το άλλο, απάντησε εκείνος.

Πόσοι τέτοιοι χριστιανίζοντες υπάρχουν ανάμεσά μας!.

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος +

 

Ταξιδεύοντας κάποιος καθ’ οδόν με το κάρο, συνάντησε κάποιον, που πήγαινε φορτωμένος με ένα τσουβάλι. 

Τον λυπήθηκε μέσα στη ζέστη και για να τον ξεκουράσει από το βάρος και την οδοιπορία, του λέει:

– Ε, ανέβα πάνω, να σε πάω στον προορισμό σου..

Και ανεβαίνει εκείνος πάνω στο κάρο. 

Εφόσον είχαν ταξιδέψει πολύ ώρα σε μια στιγμή γύρισε πίσω για να δει τι κάνει ο συνταξιδιώτης του. 

Και τί βλέπει; 

Τον βλέπει να κρατάει το τσουβάλι στον ώμο του. 

Του φάνηκε τόσο περίεργο και αστείο, που σταμάτησε και του λέει:

– Βρε Χριστιανέ μου, εγώ σε πήρα πάνω, να αφήσεις το φορτίο σου και να ξεκουραστείς και εσύ το κουβαλάς;

– Φτάνει που πας εμένα, λέει εκείνος. Να μην πηγαίνεις και το φορτίο μου!

Πόσοι από εμάς είναι τέτοιοι, που κουβαλούν το φορτίο των θλίψεων πάνω τους και δεν το εναποθέτουν στον Χριστό, επειδή δεν Τον εμπιστεύονται..

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος +

 

Όπως σε ένα σπίτι, όταν δεν υπάρχουν φώτα και επικρατεί πηκτό σκοτάδι είναι φυσικό οι ένοικοι να τρακάρονται μεταξύ τους, έτσι και οι άνθρωποι που δεν έχουν το Φως του Χριστού, ''τρακάρονται'' στον κόσμο μεταξύ τους, με τα πάθη και τις έχθρες τους.

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος  Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός  κάθε μέρα που ξυπνούσε, έκανε μία σύντομη προσευχή που έλεγε:

- Πήγαινε Χριστέ και σήμερα μπροστά μας!

 Ο Χριστός είπε, όποιος θέλει ας Μέ ακολουθήσει. Αλλά εμείς, πάμε μπροστά από το Θεό, νομίζοντας ότι τα ξέρουμε καλύτερα από Αυτόν ή πάμε δίπλα Του, για να Του υποδείξουμε, λες και ο Θεός έχει ανάγκη από τις δικές μας υποδείξεις. Δεν ακολουθούμε το Χριστό, δεν Τον βάζουμε μπροστά μας και δεν Τον εμπιστευόμαστε, γι' αυτό και η ζωή μας γέμισε βάσανα και τραγωδίες.

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος  Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι είναι στα λόγια Χριστιανοί, όχι όμως και στα έργα. Και αυτό γιατί δεν έχουνε εμπιστοσύνη στο Θεό, η οποία δίνει ηρεμία και ειρήνη στον άνθρωπο, οτιδήποτε και αν του συμβεί.

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Είχαμε πάει κάποτε με 8 Λεωφορεία να προσκυνήσουμε τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο στην Εύβοια. Κανείς από τους 8 οδηγούς, δεν φιλοτιμήθηκε να ανάψει καν, ένα κερί στον Άγιο. Ήσαν και οι 8 οδηγοί άπιστοι και μας περίμεναν έξω!

Ένα από τα 8 πούλμαν το πιο καινούριο  παρουσίασε ξαφνικά μία βλάβη, καθώς εμείς προσκυνούσαμε τον Άγιο. Είχε τρυπήσει το ρεζερβουάρ. Κάτι το παράδοξο  να συμβαίνει κάτι τέτοιο, σ' ένα ολοκαίνουριο πούλμαν. Δεν μπορούσαν οι οδηγοί να κάνουν τίποτα!

Τότε πλησιάζω τον οδηγό του συγκεκριμένου Λεωφορείου και του λέω:

- Αγαπητέ Γιώργιε, δεν πας ν' ανάψεις ένα κερί σ' αυτόν  που είναι ξαπλωμένος εκεί μέσα; Το αυτοκίνητό σου  δεν έχει τίποτα! Από αγάπη που έχει ο Άγιος σε σένα, τρέχει αυτό το ρεζερβουάρ...

Αυτός ντράπηκε, αλλά πήγε τελικά και άναψε κερί στο Άγιο.

Όταν επέστρεψε, το ρεζερβουάρ δεν έτρεχε πιά!

- Βλέπεις του λέω, ότι εσύ έτρεχες και όχι το ρεζερβουάρ... Ο Άγιος σε αγαπάει και σε λέει: Το θέμα δεν είναι να παίρνεις το παραδάκι και το μπουρμπουάρ, δεν είναι μόνο αυτό! Είμαι και εγώ εδώ! Και αυτούς που έφερες σε μένα, δεν ήρθανε τυχαία εδώ, για να πάρεις λεφτά εσύ, αλλά για να πιστέψεις!...

(†)  Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Οι άνθρωποι που εισέρχονται στην Εκκλησία και δεν κοινωνούν  εκτός εάν έχουν επιτίμιο από τον Πνευματικό τους, μοιάζουν με εκείνον που εισήλθε στην Κιβωτό του Νώε και γλύτωσε από τον Κατακλυσμό, αλλά πέθανε από ασιτία. Γιατί η Θεία Κοινωνία, είναι η τροφή της ψυχής!

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος,  Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Για το:«ΔΕΝ ΠΑΩ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΟΥΣ ΠΑΠΑΔΕΣ»

Μετά το τέλος μιας ομιλίας που έκανα στην Πάτρα, ήρθε ένας δικηγόρος και μου λέει:

- κ. Παναγόπουλε όπως μου τα είπες στην ομιλία, πρέπει να πάω στην Εκκλησία;

- Ναι στην Εκκλησία.

- Μα είναι οι παπάδες στην Εκκλησία!

- Τί θα ήθελες να υπάρχουν στην Εκκλησία; Δικηγόροι; Οι δικηγόροι θα είναι στα δικαστήρια και οι παπάδες στην Εκκλησία.

- Μα δεν διαβάζεις τις εφημερίδες, δεν βλέπεις και δεν ακούς τί σκάνδαλα γίνονται με τους παπάδες;

Είχα ένα σημείωμα από τον Ιερό Χρυσόστομο στην τσέπη μου, το έβγαλα και του είπα:

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε: ''Πολύ ''οργίζεται'' ο Θεός, όταν κάποιος ανάξιος γίνεται παπάς. Θα δώσει φοβερό λόγο και αν δεν μετανοήσει τον περιμένει μεγάλη κόλαση.

Αλλά εσύ άνθρωπε πρόσεχε, θα εκλάβεις αυτόν τον ανάξιο και αμαρτωλό παπά, σαν έναν λεπρό ο οποίος μοιράζει χρυσάφι! . Εσύ πάρε το χρυσάφι από τα χέρια του και άσε την λέπρα σε αυτόν''

- Ώστε έτσι; μου λέει...

- Έτσι ακριβώς! Αλλά θα σου πω ένα ακόμη. Όταν εισήλθε ο Κύριός μας στα Ιεροσόλυμα πάνω σε ένα γαϊδουράκι, πώς τον υποδέχτηκαν οι Ιεροσολυμίτες; Μετά βαϊων και κλάδων. Έριξαν οι άνθρωποι λουλούδια στο δρόμο να περάσει ο Χριστός, άλλοι έριξαν και απλώσανε τα ρούχα τους, άλλοι τα σεντόνια και τις κουβέρτες τους και πέρασε ο Κύριος. Όμως επί όλων αυτών, δεν πάτησε ο Χριστός, αλλά ο γάϊδαρος του Χριστού που έφερνε τον Χριστό! Έτσι και εσύ θα πας στον παπά, όχι για τον παπά, αλλά για Αυτόν που φέρει ο παπάς.

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος, Iεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος  έλεγε χαρακτηριστικά για το κακό που μπορεί να μας κάνει ο διάβολος: Μην φορτώνετε όλες τις αμαρτίες σας στον δύσμοιρο διάβολο. Εμείς μαζεύουμε τα φρύγανα και αυτός βάζει την φωτιά. Αν δεν υπάρχουν φρύγανα, τί φωτιά μπορεί να βάλει ο διάβολος; Επομένως ο διάβολος μπορεί να μας κάνει τόση ζημιά, όσο εμείς του επιτρέπουμε να μας κάνει. Του δίνουμε εμείς, το δικαίωμα.

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος,  Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Άγιος Νεκτάριος όταν ήταν μικρός πήγε να προσκυνήσει στους Αγίους Τόπους. Το πλοίο όμως με το οποίο ταξίδευε έπεσε σε θαλλασσοταραχή και κινδύνευε να βυθιστεί. Έδωσε εντολή ο καπετάνιος να ετοιμαστούν οι επιβάτες, ώστε σε λίγο να εγκαταλείψουν το πλοίο. Τότε πήγε ο Άγιος Νεκτάριος και έπιασε το τιμόνι του καπετάνιου και σήκωσε το άλλο του χέρι στο Θεό και λέει:

- Δεν σου είπα Θεέ μου, ότι θέλω να Σε κηρύξω; Γιατί επιτρέπεις να πνιγούμε;

Είπε αυτό το λόγο 3 φορές. Στη τρίτη φορά έβγαλε από τη ζωστήρα του ένα σταυρό που ήταν δώρο από την γιαγιά του και δένει στην άκρη της λωρίδας του το σταυρό, πηγαίνει στην κουπαστή του πλοίου και τον ρίχνει στη θάλασσα και διατάσσει ως άλλος ''Κύριος'' τη θάλασσα:

- Σιώπα και φίμωσον!

Και αμέσως η θάλασσα γίνεται λάδι! Όταν είδε ο κόσμος αυτό το θαυμαστό γεγονός, έγινε αλαλαγμός! Τον πήραν στα χέρια, να τον φιλούνε να τον αγκαλιάζουν και να θέλουν να σηκώσουν τον σωτήρα τους στον αέρα. Όλοι ήταν χαρούμενοι, που σώθηκαν από βέβαιο πνιγμό. Ο μόνος που ήταν λυπημένος ήταν ο Άγιος Νεκτάριος, γιατί κόπηκε ο σταυρός και τον έχασε στη θάλασσα... Λίγο πριν φτάσουν στο λιμάνι της Χάϊφα του Ισραήλ, άρχισε να ακούγεται από το πλοίο ένας δυνατός κρότος. Φτάσανε στο λιμάνι, ο κόσμος άρχισε να αποβιβάζεται, αποβιβάστηκε και ο Άγιος Νεκτάριος λυπημένος. Ο καπετάνιος έστειλε κάποιους ναυτικούς να πάνε με τη βάρκα να δούνε στο σημείο του πλοίου από όπου ακουγόταν ο κρότος και βλέπουν έκπληκτοι το σταυρό του Αγίου κολλημένο στο πλοίο! Τον πήραν, τον πήγαν στον καπετάνιο και εκείνος φώναξε:

- Κεφαλά, Κεφαλά, Κεφαλά (έτσι λεγόταν το επίθετο του Αγίου Νεκταρίου) γύρισε πίσω!

Γύρισε ο Άγιος Νεκτάριος και πήρε από τον καπετάνιο το σταυρό του, ευγνωμονώντας τον Θεό! Έναν σταυρό, που τον είχε σουβενίρ από την αγαπημένη του γιαγιά.

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Η μεγαλύτερη ελεημοσύνη πού μπορείς να προσφέρεις σε έναν άνθρωπο, είναι να προσεύχεσαι για αυτόν.

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ωραία ήταν η συμβουλή που έδωσε κάποτε κάποιος στον φίλο του: Πολλά έκανες, για τα παιδιά σου, πολλά έκανες για τους συγγενείς σου, πολλά έκανες για τους γνωστούς σου. Τώρα κάνε κάτι και για τη ψυχή σου !

(✞) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Θεός δεν υπόσχεται ότι η ζωή του Χριστιανού στον κόσμο τούτο θα είναι παραδεισένια. Παράδεισο, υπόσχεται στην Άλλη Ζωή.

(✞) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Το Άγιο Όρος θα το δείτε αυτό εγώ δεν θα ζω, με τις Πρεσβείες της Θεοτόκου  μιά μέρα θα δώσει τους Ευαγγελικούς Κήρυκες  προκειμένου να Ευαγγελίσουν όλη την Ανθρωπότητα, ύστερα από τον μεγάλο σπαραγμό και την μεγάλη καταστροφή, που μας περιμένει και την οποία θα φτιάξουμε μόνοι μας!

Δημήτριος Παναγόπουλος

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Η Εκκλησία είναι μιά σύγχρονος Κιβωτός του Νώε, που όπως τότε  όσοι ήταν μέσα στην Κιβωτό σώθηκαν από τον Κατακλυσμό  έτσι και τώρα  όσοι είναι μέσα στην Εκκλησία, ασφαλίζονται!

(✞) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ένας άνθρωπος που δεν έχει εμπιστοσύνη στον Θεό αλλά στον εαυτόν του, θα υποφέρει στη ζωή του. Ενώ αυτός που έχει εμπιστοσύνη στον Θεό, ο Κύριος θα του δώσει τις λύσεις στις υποθέσεις του. 

(✞) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Μια φορά ζούμε σε αυτήν την ψευτό ζωή! Δεν βγαίνουν εισιτήρια μετ' επιστροφής. Να κοιτάξουμε να χρησιμοποιήσουμε σωστά τον χρόνο της ζωής μας, να είναι χρόνος Μετανοίας, είτε είμαστε πλούσιοι, είτε είμαστε φτωχοί. 

(✞) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Η Εκκλησία είναι δημιούργημα του Θεού και όχι του ανθρώπου. Οι άνθρωποι δεν θέλουν τον Χριστό και την Εκκλησία Του, γιατί τους ελέγχει τον παράνομο βίο, τα σαρκικά τους πάθη, τις αδυναμίες τους και δεν θέλουν να αλλάξουν τρόπο ζωής και να μετανοήσουν.

(✞) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Θεός προσθέτει χρόνο στην ζωή μας, για να μετανοήσουμε.

(✞) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

«Χαρακτηριστικό εἶναι, μία ὁμολόγια τοῦ Σατανᾶ σ᾽ αὐτό τό θέμα. Κάποιος Μοναχός (λέγεται), σέ μιά Σκήτη, ἦταν πρόθυμος στήν προσευχή, ἀλλά ἀπρόσεκτος στίς αἰτίες τῶν πειρασμῶν. Μιά μέρα, λοιπόν, πῆγε ὁ διάβολος σ᾽ ἕνα ἀπ᾽ τούς ἐκεῖ Πατέρες καί τοῦ λέει μέ εἰρωνία.

—Τί παραδοξολόγοι πού εἶσθε ἐσεῖς οἱ ἄνθρωποι;

—Γιατί, τόν ρώτησε ἐκεῖνος.

—Νά, ὁ τάδε Μοναχός, αἴφνης, μέ κρατᾶ κάτω ἀπ᾽ τή μασχάλη του καί μέ σφίγγει δυνατά νά μήν τοῦ φύγω, κάνοντας ὅλα μου τά θελήματα. Κι ὕστερα στέκεται ὧρες ὁλόκληρες καί προσεύχεται καί λέει στό Θεό, “ρῦσαι με ἀπό τοῦ πονηροῦ”. Πόσο εἶναι ἀλήθεια αὐτό! Πόσοι από μᾶς δέν λέμε στήν προσευχή μας, “ρῦσαι με ἀπό τοῦ πονηροῦ”, κατά τήν ὁποία στιγμή ἤμαστε σφικτά ἀγκαλιασμένοι μέ τή σάρκα, τήν ὕλη καί τίς ἡδονές τοῦ κόσμου τούτου; Διότι, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἀββᾶς Μωϋσῆς, “ἄν ἡ προσευχή μας δέν συμφωνήση μέ τά ἔργα μας, ἄδικα κοπιάζουμε μέ τήν προσευχή μας. Τότε μόνο μπορεῖ νά συμφιλιωθῆ ἡ ψυχή μέ τό Δημιουργό της καί νά γίνεται δεκτή ἡ προσευχή ὅταν ἀφήση κατά μέρος ὅλα της τά κοινά θελήματα”»(Δ. Παναγοπούλου, Ἀδιαλείπτως Προσεύχεσθε, ἐκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος, χ. τ. & χ., 39).

«Ἕνας πολύ ἀγαθός ἐρημίτης, γειτόνευε μέ κάποιον τεμπέλη, πού βαριόταν νά δουλέψη καί γιά νά ζῆ, πήγαινε κρυφά στήν καλύβα τοῦ γείτονά του καί τοῦ ἔκλεβε τά πράγματα.

Ὁ ἐρημίτης τό εἶχε καταλάβει, ἀλλά δέν ἔκανε ποτέ του λόγο γι᾽ αὐτό στόν ἔνοχο.

—Γιά νά τό κάνη αὐτό θά ἔχη πολύ ἀνάγκη ὁ ἀδελφός, ἔλεγε συχνά στόν ἑαυτό του, ὁ ἀγαθός Γέρων. Δούλευε ὅμως σκληρά, γιά νά καταφέρνη νά ζήση καί μ᾽ ὅλο τοῦτο ὑστερεῖτο, γιατί ὁ κλέπτης ἐκμεταλλευόμενος τήν ἀνεξικακία του καί τήν ἀφέλεια τοῦ Γέροντος, εἶχε ἀποθρασυνθῆ καί δέν τοῦ ἄφηνε τίποτε, οὔτε ψωμί.

Πάντως, ἔφτασε ἡ ὥρα γιά νά κοιμηθῆ ὁ Γέρων ἐρημίτης καί οἱ ἀδελφοί τῆς Σκήτεως πληροφορηθέντες τό τέλος του, μαζεύτηκαν γύρω του, γιά νά πάρουν τήν εὐχή του. Ἀνάμεσα, ὅμως, σ᾽ αὐτούς, νά καί ὁ κλέπτης, τόν ὁποῖο βλέπει ὁ Γέρων. Τοῦ ἔγνεψε, λοιπόν, νά πάη κοντά του, παρακαλώντας τούς ἄλλους, νά βγοῦν γιά λίγο ἔξω, διότι κάτι θέλει νά τοῦ πῆ. Πράγματι, λοιπόν, πλησίασε αὐτός καί ὁ Γέρων πῆρε τά χέρια του μέσα στά δικά του κι ἄρχισε νά τά καταφιλῆ καί νά τά βρέχη μέ δάκρυα καί νά λέη· “εὐχαριστῶ ἀπ᾽ τά βάθη τῆς ψυχῆς μου τά χέρια αὐτά, πού ἔγιναν ἀφορμή νά βρῶ σήμερα τόν Παράδεισο”»(Δ. Παναγοπούλου, Ἀδιαλείπτως Προσεύχεσθε, ἐκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος, χ. τ. & χ., 45).

«Ἕνας Ἅγιος ἐρημίτης πολλά χρόνια κλεισμένος μέσα σέ μιά σπηλιά στή ρίζα ἑνός ἀποκρήμνου βράχου, εἶχε μοναδική του ἀπασχόλησι τήν προσευχή. Ὁ Θεός προνοῶντας γι᾽ αὐτόν, ὅπως γιά τά πετεινά τ᾽ οὐρανοῦ, τόν ἔτρεφε μ᾽ αὐτόν τόν θαυμαστό τρόπο. Κάθε βράδυ, ὕστερα ἀπ᾽ τή δύσι τοῦ ἡλίου ἕβρισκε ἕνα ζέστο ψωμί στήν εἴσοδο τῆς σπηλιᾶς του πού νόμιζες ὅτι μόλις εἶχε βγῆ ἀπ᾽ τό φοῦρνο. Αὐτό δέν γινόταν χρόνια πολλά.

Μιά ἡμέρα, ὅμως, πῆγε νά δῆ τόν Ἐρημίτη μας ἕνας συνασκητής του καί καθώς συνομιλοῦσαν τοῦ ὑπέδειξε πώς δέν ἦταν σωστό νά κάθεται ἀργός. Τόν βοήθησε νά κόψη καλάμια ἀπ᾽ τό ποτάμι καί τόν ἔμαθε νά πλέκη πανέρια. 

Σάν βράδυασε, κουρασμένος καθώς ἦταν ἀπ᾽ τήν ἐργασία καί πεινασμένος ὁ Γέροντας, πῆγε στήν σπηλιά του νά πάρη τό ψωμί του. Παραδόξως, ὅμως, δέ βρῆκε τίποτε. Καί ἔτσι κοιμήθηκε νηστικός. Τήν ἄλλη ἡμέρα ἀσχολήθηκε καί πάλι μέ ζῆλο στό ἐργόχειρο (τά πανέρια), ἀλλά τό βράδυ δέν βρῆκε πάλι τό εὐλογημένο ψωμί, πού τόσα χρόνια τώρα ὁ Θεός τόν ἔτρεφε. Στενοχωρημένος τότε προσευχήθηκε καί παρακάλεσε τόν Κύριο νά τοῦ φανερώση σέ τί εἶχε σφάλει, ὥστε ἔπαυσε νά φροντίζη πιά γι᾽ αὐτόν. Καί ἄκουσε (λέει) θεία φωνή νά τοῦ λέη: “Ὅταν ἤσουν ἀπασχολημένος μόνο μέ μένα, στήν προσευχή, σέ ἔτρεφα. Τώρα πού ἔμαθες ἐργόχειρο, δίκαιο εἶναι νά σέ θρέψη αὐτό”.

Νομίζουμε, ὅτι δέν χρειάζονται σχόλια ἐπ᾽ αὐτοῦ, ἀλλά ἀμέσως νά ἀρχίσουμε νά προσευχώμαστε καί εἰς βάρος ἀκόμη τῆς ὑλικῆς μας ἐργασίας, διότι τότε ἡ ἐργασία μας θά εἶναι ἀσφαλής καί ἐπικερδής, ἐπειδή θά εἶναι καί εὐλογημένη διά τῆς προσευχῆς»(Δ. Παναγοπούλου, Ἀδιαλείπτως Προσεύχεσθε, ἐκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος, χ. τ. & χ., 128).

«Ὁ ἰατρός σ᾽ ἔνα ὑπέρβαρο ἀσθενή, προκειμένου νά μειώση τά κιλά του, τοῦ ζητάει νά μειώση τό ψωμί ἀπ᾽ τήν διατροφή του. 

 —Καλά, τό ψωμί πού τρώω γίνεται σάρκα καί αἷμα μου; Ὥστε ἄν βγάλω τό ψωμί ἀπό τό συσσίτιό μου, θά πέσουν τά κιλά μου;

—Ἀσφαλώς θά πέσουν!

—Ώστε ὁ οργανισμός μου, μπορεί νά μεταβάλλη μυστηριωδῶς τό ψωμί, σέ σάρκα καί αἷμα καί ἀμφισβητούμε, ὅτι αὐτό δέν μπορεί νά τό κάνη ὁ ἴδιος ὁ Θεός, στό Μυστήριο τῆς Θ. Κοινωνίας; Ἐφόσον ταλαίπωρε ἄνθρωπε, δέν μπορεῖς νά ἐξηγήσης πῶς τό ψωμί πού τρῶς γίνεται σάρκα σου, πως ζητᾶς νά ἐξηγήσης καί νά καταλάβης αὐτό τό Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας;

Εἴμαστε ἀστεῖοι...

†Δημήτριος Παναγόπουλος, ἰεροκήρυκας»(http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/12/blog-post_292.html).

«Ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἔλεγε χαρακτηριστικά γιά τό κακό πού μπορεῖ νά μᾶς κάνη ὁ διάβολος:

Μήν φορτώνετε ὅλες τίς ἁμαρτίες σας στόν δύσμοιρο διάβολο. Ἐμεῖς μαζεύουμε τά φρύγανα καί αὐτός βάζει τή φωτιά. Ἄν δέν ὑπάρχουν φρύγανα, τί φωτιά μπορεῖ νά βάλη ὁ διάβολος; Ἑπομένως ὁ διάβολος μπορεῖ νά μᾶς κάνη τόση ζημιά ὅσο ἐμεῖς τοῦ ἐπιτρέπουμε νά μᾶς κάνη. Τοῦ δίνουμε ἐμεῖς τό δικαίωμα. Ἐξάλλου ἐμεῖς κάνουμε, πολλές φορές, πολλά περισσότερα ἀπ᾽ τό διάβολο, προχωροῦμε πολύ πιό μπροστά ἀπ᾽ αὐτόν. Πολλά ἀμαρτήματα τά ὁποῖα δέν εἶναι εἰς γνώσι τοῦ διαβόλου, τά παίρνει ἀπό ἐμᾶς καί τά διδάσκει μετά στούς ἄλλους ἀνθρώπους...

Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυξ †»(http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/12/blog-post_385.html).

«Εἶναι μεγάλη ὑπόθεσι νά ἀναλάβη ὁ Θεός τό σπιτικό σου. καί ἀναλαμβάνει ὁ Θεός, ὅταν ἀναλάβεις ἐσύ τά τοῦ Θεού. Ὁ Θεός τόν ἄνθρωπο τόν θέλει συνέταιρο.

“Ζητεῖται τήν βασιλείαν τοῦ Θεού καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καί ταύτα πάντα προστεθήσεται ὑμίν” (Μρ 6, 33).

Ζητεῖται δηλ. Τή Βασιλεία τοῦ Θεού τό θέλημά τοῦ καί ὅλα τά ἄλλα θά τά ἀναλάβω ἐγώ! Τά ἐνοίκια, τήν τροφοδοσία, τά φάρμακα, τά σπίτια, τά πάντα!

Βέβαια, ἐμεῖς δέν κάναμε ποτέ μέ τό Θεό, γιά νά ξέρουμε πώς συμπεριφέρεται ὁ Θεός, γι᾽ αὐτό καί ἀκριβῶς δέν τοῦ ἐμπιστευόμαστε καί δέν κάνουμε ὅσα παιδιά μᾶς δώσει, μέ τό πρόσχημα: “Πῶς θά τά μεγαλώσω;”.

Ὅσοι, ὅμως, ἔχουν κάνει μέ τό Θεό, ξέρουν νά ἀπαντήσουν, μέ ποιο τρόπο ὁ Θεός ἐνεργεῖ. Μόνο ἐκεῖνοι!

Και ἐνθυμούμαι ἕνα περιστατικό, ὅταν ἔγραφα ἕνα βιβλίο μέ τίτλο: Θανάσιμο Ἀμάρτημα ἡ Ἀποφυγή τῆς Τεκνογονίας.

Μιά μέρα, συνάντησα μιά κυρία στό δρόμο, πού ἦταν κόρη νεωκόρου καί εἶχε 12 παιδιά (!) καί τά ὁποῖα τά μεγάλωσε σ᾽ ἕνα ὑπόγειο δωμάτιο, μέ μία κουζινίτσα 1x1 καί μιά τουαλέτα 1x1!!! Ἀπό ἐκεῖ κάτω, βγήκανε τά 12 αὐτά παιδιά.

Καί στό δρόμο πού μέ συνάντησε μοῦ λέει:

—κ. Παναγόπουλε, ἔμαθα ὅτι γράφεται ἕνα βιβλίο γιά τήν τεκνογονία.

—Ναί...

—Μην ξεχάσετε νά γράψετε στό βιβλίο σας, ὅτι ἄν κανείς θέλει νά δῆ τό Θεό, νά πάη στό σπίτι ἑνός πολυτέκνου! Ἐκεῖ ὑπάρχει πάντοτε ὁ Θεός! Στά ἄλλα σπίτια, μπαίνει καί βγαίνει ὁ Θεός. Ἀπ᾽ τά σπίτια ὅμως τῶν πολυτέκνων, δέν φεύγει ποτέ!!!

Δημήτριος Παναγόπουλος ἱεροκήρυκας»(http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/11/blog-post_633.html).

Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυκας †

«Δὲν ξέρω ἐσεῖς πῶς ἑτοιμάζεστε γιὰ τὰ Χριστούγεννα. Ἂν ἑτοιμάζεστε μόνο ὑλικῶς, μὲ ὅλο τὸ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν σας δηλ. ἀνεξομολόγητοι, κάνετε πολὺ λάθος. Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ προετοιμάζεται γιὰ τὰ Χριστούγεννα καὶ πνευματικῶς, νὰ ἐξομολογεῖται δηλ. καὶ νὰ βρίσκεται ἐν μετανοία... Διότι ὁ Χριστὸς ἦρθε στὸν κόσμο, νὰ "μαζέψει" τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ καταργήσει τὸν θάνατο, ποὺ προκαλεῖ ἡ ἁμαρτία.

Ἐὰν λοιπὸν θέλουμε, τὰ φετινὰ Χριστούγεννα νὰ εἶναι Χριστούγεννα Θεοῦ, φροντίστε νὰ ἐξομολογηθεῖτε τὶς ἁμαρτίες σας, εἰρηνεύσετε μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς....ἀνθρώπους. Ἀγαπῆστε - συγχωρέστε τοὺς ἀνθρώπους, πεῖτε τὴν ''καλημέρα'' τοῦ Θεοῦ, γράψτε, τηλεφωνεῖστε καὶ μετὰ πάτε στὴν Βηθλεέμ, γιὰ νὰ ἀκούσετε τὸ ''ἐπὶ γὴς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία'' ἀπὸ τοῦτο τὸν κόσμο γιὰ τὸν ἄλλον. Ἀμήν».

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2021/12/blog-post_01.html

Οι άνθρωποι, αντί να κλαίνε για τις αμαρτίες του θανόντος και να παρακαλάνε τον Θεό να τον συγχωρέσει, κλαίνε για το ότι έχασαν από κοντά τους ένα αγαπημένο τους πρόσωπο. 

Στους 1.000 ανθρώπους που κλαίνε, ούτε ένας κλαίει για τα αμαρτήματα του νεκρού, αλλά κλαίει για το ότι θα τον στερηθούν.

Δεν έχουμε δάκρυα τέτοια, που να ωφελήσουν την ψυχή του νεκρού και αντί να βοηθήσουμε, κάνουμε κακό.

Οπωσδήποτε θα στενοχωρηθείς, θα συγκινηθείς, θα πονέσεις, θα θλιβείς, αλλά όχι να κλαις απαρηγόρητα και να λυπηθείς (η λύπη είναι εκ του σατανά) και όταν τους το λες, σου λένε:

- Και ο Θεός έκλαψε, όταν είδε τον Λάζαρο νεκρό.

Να που είμαστε ακατήχητοι! 

Διότι ο Χριστός δεν έκλαψε, αλλά δάκρυσε και όχι επειδή είδε νεκρό τον Λάζαρο, αφού ήξερε ότι σε λίγο θα τον ανέσταινε, αλλά δάκρυσε για την κατάντια του ανθρώπου, σαν να έλεγε ο Χριστός: «Άνθρωπε πώς κατάντησες, λόγω της αμαρτίας, να γνωρίζεις θάνατο».

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

https://www.facebook.com/tomegagerontikon

Τρεις μέρες πριν κοιμηθεί ο αείμνηστος ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος, του παρουσιάστηκε η Παναγία μας και τον ενημέρωσε, ότι σε 3 μέρες, ο Κύριος θα τον έπαιρνε...

Με αφορμή λοιπόν αυτήν την αποκάλυψη που του έκανε η Παναγία, αποφάσισε την επομένη μέρα, να κάνει την τελευταία του ομιλία με θέμα «Περί θανάτου». 

Και σε εκείνη την ομιλία, στην οποία ήταν εμφανώς συγκινημένος, διότι αποχαιρετούσε το ακροατήριό του, χωρίς εκείνοι να το γνωρίζουν, κατέληγε την ομιλία του, με τα εξής διδακτικά λόγια:

- Γιατί να χάσω την αιωνιότητα; σε ερωτώ.

- Δεν υπάρχει τίποτα; Δεν υπάρχει άλλη ζωή! θα μου πεις.

- Συμφωνούμε... Εάν όμως υπάρχει ένα στο εκατομμύριο, τί κέρδισες εσύ που δεν πιστεύεις και τί έχασα εγώ που πιστεύω; Που έφαγες λίγα μοσχάρια παραπάνω και εγώ έφαγα τα χόρτα που τρέφουν τα μοσχάρια; 

Που πήρες τη γυναίκα του αλλουνού ή πήρες τον άνδρα της αλληνής; 

Τί έκανες λοιπόν παραπάνω; 

Εσύ που τα ισοπέδωσες όλα, που δεν φοβάσαι Θεό... 

Εγώ νομίζω κάθε πρωΐ είναι πικρότερο το στόμα το δικό σου και χαλασμένο το στομάχι σου από το δικό μου που ζω μια ζωή συντηρητική. 

Νομίζω... 

Και τί πρόκειται να κερδίσω εγώ που πίστεψα και τί πρόκειται εσύ να χάσεις, που δεν πίστεψες, αν υπάρχει άλλη ζωή; 

Αυτές είναι οι λογικές σκέψεις που πρέπει να πρυτανεύουν στον άνθρωπο. 

Ας ακούσουμε λοιπόν τη φωνή του Θεού για να ζήσουμε στην αιωνιότητα, πράγμα που εύχομαι εις αλλήλους και εις πάντας. Αμήν. 

† Δημήτριος Παναγόπουλος 13 Φεβρουαρίου 1982

“Μία γωνιά ασε για τους γέροντες γονείς .

Μία πολυθρόνα.

Ένα γράμμα.

Μία επίσκεψη.

Ένα φιλί.

 Έναν παλμό.

 Ένα τρυφερό χέρι να τους κλείσει τα σβύνοντα βλέφαρά τους.

Αυτά ζητούν.

Ποιό παιδί είναι τέτοιο τέρας ασπλαχνίας, ώστε να τα αρνηθεί;

Δυστυχώς πολλά στην εποχή μας!

Γι’ αυτό παρακαλούμε:

«Κύριε, μη λογαριάσεις σ’ εμάς αυτή την ασπλαγχία και αχαριστία μας.”

Δημήτριος Παναγόπουλος 

Ιεροκήρυκας †

<>

Τί παρήγγειλε ο Χριστός με τον Απόστολο Ανανία, τον οποίο έστειλε για να βαπτίσει τον Απόστολο Παύλο; Του είπε:

- Πήγαινε Ανανία εκεί που σου λέγω, διότι ο Παύλος είναι αυτός, που θα υποφέρει πολλά για το όνομά Μου και θα κρατήσει το όνομά Μου ψηλά εις τα έθνη.

Θα υποφέρει.. Λοιπόν από εκεί θα ξεκινήσουμε...

Τί είπε ο Χριστός στον Άγιο Ευστάθιο, πριν βαπτιστεί;

- Πήγαινε να βρεις τον Ορθόδοξο Πατριάρχη, να κάνεις ό,τι σου πει και να έρθεις αύριο το απόγευμα ξανά στο ίδιο μέρος να σου πω, τι θα υποφέρεις για το όνομά Μου...

Όχι, τι θα κερδίσεις, αλλά τι θα υποφέρεις για το όνομά Μου!

Αυτό είναι που θα περιμένει και κάθε άνθρωπο, όταν πάρει την απόφαση να γίνει Χριστιανός, πραγματικός Χριστιανός.

Ο Χριστός στον κόσμο τούτο, δεν υπόσχεται τίποτα στον Χριστιανό, υπόσχεται όμως Βασιλεία των Ουρανών στον κόσμο Εκείνο!

Αυτή όμως η διδασκαλία, το τι θα υποφέρει εδώ ο άνθρωπος, δεν γίνεται από εμάς.

Γι’ αυτό βλέπετε, ξεγελάμε κανέναν και τον κάνουμε Χριστιανό και έπειτα με τον παραμικρό πειρασμό, φεύγει, τα παρατάει...

Ο τρόπος λοιπόν της εισαγωγής των μη πιστών εις την Εκκλησία, για να γίνουν πιστοί, δεν είναι ο ενδεδειγμένος από πολλούς ανθρώπους και έχει τα αντίθετα αποτελέσματα και με τον παραμικρό «λίβα» έπειτα, με τον παραμικρό αέρα, με τον παραμικρό σεισμό (πειρασμό), πέφτουν τα θεμέλια κ.ο.κ.

Ένας κύριος ο οποίος ήρθε από το εξωτερικό, το μεσημέρι που τον συνάντησα , μου είπε:

- Αναθεμάτισα την ημέρα που γεννήθηκα. Αναθεμάτισα εκείνο... έχω κάνει εκείνο, έχω φτιάξει το άλλο...

Γιατί μου το έκανε αυτό;

Διότι ασθένησε η σύζυγος.

Του είπα:

- Ώστε δεν πρέπει να ασθενήσει η δικιά σου η σύζυγος;

Πού είναι τα θεμέλιά σου τα θρησκευτικά;

Πού είναι η αντοχή σου;

Πώς έφτασες στο σημείο να αρνηθείς τόσα πράγματα;

Πώς έφτασες στο σημείο να βλασφημήσεις τον Χριστό;

Εδώ ο Χριστός, Σταυρώθηκε.

Οι μάρτυρές Του, τόσα υπέφεραν.

Εσύ και εγώ, πώς δεν θα περάσουμε δυσκολίες;

Είχε άγνοια ο άνθρωπος.

Δεν του είπε κανείς, τι τον περιμένει...

Γι’ αυτό θα πρέπει να γίνει η κατάλληλη διδασκαλία στον άνθρωπο, ώστε να μείνουν αυτά μέσα στον άνθρωπο, σαν μια πίστη σωστή και σωστή καθοδήγηση.

- Έλα εδώ!

Έστω και αν σε σουβλίσουνε στον κόσμο τούτο, διότι έγινες Χριστιανός, πρόσεξε, σε συμφέρει να μείνεις Χριστιανός .

Προτίμησε τον κόσμο τούτο να τον χάσεις ολόκληρο, με πειρασμούς, με λέπρα, με καρκίνο, δεν ξέρω γω με τι... αλλά να μην χάσεις την ψυχή σου.

Από εκεί θα ξεκινήσεις.

Θα πεις την αλήθεια στον άλλον.

Αυτό λέει το Ευαγγέλιο, ότι υπάρχει περίπτωση, να αφήσεις πατέρα, να αφήσεις μητέρα, να αφήσεις συγγενείς, να χάσεις χωράφια, να χάσεις σπίτια, να χάσεις κέρδη, προκειμένου να είσαι φίλος του Χριστού, ο Οποίος έχει και πέραν του τάφου σπίτι για σένα, γιατί από εδώ, είτε το θέλουμε, είτε όχι, θα φύγουμε...

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας +

«Και είμαι βέβαιος ότι ο Θεός, ο οποίος ξεκίνησε το καλό έργο μέσα σας,

θα συνεχίσει το έργο Του μέχρι να τελειώσει τελικά την ημέρα που θα επιστρέψει ο Χριστός Ιησούς».

(Φιλιππησίους 1: 6)

https://hristospanagia3.blogspot.com/2021/11/blog-post_8083.html

<>

✞ Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

Κάποτε μία χριστιανὴ ἐξομολογήθηκε στὸν Ἅγιο Ἰάκωβο στὸ παρεκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους στὴ μονὴ τοῦ Ὁσίου Δαυίδ. Ἐν συνεχεία μετὰ τὴν ἐξομολόγηση ἐνῶ παρέμεναν οἱ δικοὶ της γιὰ νὰ πάρουν σειρὰ κατέβηκε αὐτὴ στὸν κυρίως Ναό. Ὅσοι ἔχετε πάει στὸν Ὅσιο Δαυὶδ ξέρετε πὼς εἶναι. Ὁ Ναὸς ἦταν ἄδειος, μπῆκε μέσα, ἄναψε ἕνα κεράκι καὶ ἄρχισε νὰ προσκυνάει τὶς εἰκόνες. Μπαίνοντας μέσα ὅμως βλέπει γιὰ μία στιγμὴ τὴν Ὡραία Πύλη ἀνοιχτὴ καὶ πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα νὰ κάθεται ἕνας νεαρός. Πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα. Ἡ Ὡραία Πύλη ἦταν ἀνοιχτὴ καὶ ἐκεῖνος καθόταν πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα. Μόλις τὸν εἶδε τοῦ ἔβαλε τὶς φωνὲς:

- Βρέ, τοῦ λέει, δὲν ντρέπεσαι νὰ κάθεσαι πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα; Κατέβα γρήγορα κάτω. Βγὲς ἔξω.

Ἀλλὰ νὰ τέτοιοι εἶστε οἱ σημερινοὶ νέοι. Δὲν ἔχετε πάνω σας τσίπα. Κακομαθημένοι εἶστε, ἀσεβεῖς, χαραμοφάηδες, τεμπέληδες, μακρυμάλληδες. Φαίνεται θὰ εἶχε μακριὰ μαλλιὰ ὁ νεαρός.

- ... Ἀναρχικοί... Καὶ ποιός ξέρει ἄλλα πόσα τοῦ ἔσυρε ἐκεῖ πέρα.

Ἀλλὰ ὁ νέος ὅμως τὴν διακόπτει καὶ μὲ πολὺ γλυκιά καὶ οὐράνια φωνὴ, τῆς λέει:

- Καὶ ἐσὺ γιατὶ δὲν ἐξομολογήθηκες λίγο πρὶν τὴν τάδε ἁμαρτία πού ἔκανες;

Καὶ τῆς εἶπε ἀκριβῶς τὴν ἁμαρτία. Ἐκείνη δάκρυσε, ἀποσβολώθηκε. Ἄφωνη ἀπὸ τὸ ξάφνιασμὰ της.

- Καὶ ἐσὺ ποιός εἶσαι; τὸν ρώτησε ψελλίζοντας καὶ τρέμοντας ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀποκάλυψη.

- Ἐγὼ εἶμαι αὐτὸς πού θὰ πάρεις αὔριο, εἶπε καὶ ἐξαφανίστηκε.

Μόλις συνῆλθε λοιπὸν ἔτρεξε πρὸς τὸν Πατέρα Ἰάκωβο φωνάζοντας πανικόβλητη γιὰ τὸ τὶ εἶδε καὶ τὶ τῆς συνέβη. Αὐτὸ μᾶς τὸ διηγήθηκε ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος.

"Ἐγὼ εἶμαι αὐτὸς πού θὰ πάρεις αὔριο". Κι ἐσὺ κι ἐσὺ κι ἐγὼ καὶ κάποιοι ἄλλοι καὶ ὅλοι μας θὰ Τον πάρουμε εἰς βρῶσιν καὶ πόσιν καὶ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν τὴν αἰώνιον.

https://hristospanagia3.blogspot.com/2021/11/blog-post_32.html

<>

Ένας πλούσιος άρχοντας, είχε πολλούς υπηρέτες και ανάμεσα σε αυτούς, υπήρχε και ένας νέος, που δίαγε πνευματική ζωή. 

Όλοι οι υπηρέτες τον κορόϊδευαν, γιατί ενώ αυτοί έτρωγαν από τα πλούσια εδέσματα του άρχοντα, αυτός σε περίοδο και ημέρα νηστείας δεν έτρωγε, αλλά νήστευε. 

Το αντιλήφτηκε αυτό ο άρχοντας και μια μέρα τον πλησίασε και τον ρώτησε: 

- Για ποιό λόγο νηστεύεις; 

- Είμαι ακόμα ζωντανός και νηστεύω, για να αντιμετωπίζω τα πυρά του διαβόλου... 

- Και εμένα γιατί δεν με πειράζει ο διάβολος, ρώτησε με απορία ο άρχοντας. 

- Γιατί άρχοντά μου, είσαι νεκρός! 

Ο άρχοντας δεν κατάλαβε την απάντηση του νέου, αλλά δεν έδωσε συνέχεια στην συζήτηση. 

Μια μέρα, πήγαν οι 2 τους για κυνήγι και φτάνοντας σε μια λίμνη, που είχε πάπιες, ο άρχοντας άρχισε να ρίχνει με το όπλο του, εναντίον των παπιών και ταυτόχρονα λέει στον νέο, να τρέξει και να μαζέψεις τις πάπιες. 

Ο νέος έτρεξε και άρχισε να μαζεύει τις σκοτωμένες πάπιες. 

Μόλις το είδε αυτό ο άρχοντας, άρχισε να φωνάζει: 

- Τί κάνεις εκεί; Τις σκοτωμένες μαζεύεις; Τις μισκοτωμένες να μαζεύεις, γιατί αυτές είναι ικανές να διαφύγουν και όχι οι σκοτωμένες, που τις έχουμε σίγουρες. 

Το βράδυ, στο σπίτι, ο άρχοντας ρώτησε τον νέο, 

- Γιατί παιδί μου στο κυνήγι συμπεριφέρθηκες τόσο ανόητα, ώστε να μαζεύεις τις σκοτωμένες πάπιες και όχι τις μισοσκοτωμένες. 

- Το έκανα επίτηδες άρχοντά μου, για να σου δείξω, πως ακριβώς συμπεριφέρεται με τις ψυχές ο διάβολος. 

Εσύ επειδή δεν πιστεύεις και δεν νηστεύεις, είσαι νεκρός, είσαι σκοτωμένη πάπια και δεν σε κυνηγάει, 

σε αντίθεση με μένα, που πιστεύω και νηστεύω, 

είμαι ακόμα ζωντανός, 

είμαι μισοσκοτωμένη πάπια, για αυτό και με κυνηγάει.

Αυτή είναι η τακτική του διαβόλου! '

Οσοι άνθρωποι δεν διάγουν πνευματική ζωή, ο διάβολος δεν τους βάλλει, γιατί δεν είναι αναγκαίο, αφού μόνοι τους καταστρέφονται. 

Όσοι όμως αγωνίζονται και διάγουν πνευματική ζωή, αυτούς βάλλει και κυνηγάει, προσπαθώντας να τους ρίξει στην αμαρτία και να τους βάλει στο χέρι του.

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 - 1982)

<>

«Λέει μιά λαϊκή παράδοσι, ὅτι κάποτε πέθαναν δύο γείτονες. Ἕνας πολύ πλούσιος καί ἕνας πολύ φτωχός. Καί παρουσιάστηκαν καί οἱ δύο αὐθημερόν στόν Ἀπ. Πέτρο.

Ὁ Ἀπ. Πέτρος ἔστειλε τόν πλούσιο σέ μιά παράγκα καί τόν φτωχό σ᾽ ἕνα διώροφο σπίτι. Ξινίστηκε ὁ πλούσιος καί τόλμησε καί εἶπε στόν Ἀπόστολο:

—Ἅγ. Πέτρε, μήπως κάνετε λάθος; Ἐγώ ἔμενα στό διώροφο καί αὐτός ἔμενε στή γῆ σέ παράγκα.

Ὁ Ἀπ. Πέτρος τοῦ εἶπε:

—Ὄχι δέν ἔκανα λάθος. Δέν ἰσχύουν αὐτά πού ἴσχυαν κάτω, ἐδῶ πάνω. Ὅ,τι στέλνει ὁ καθένας ἐδῶ πάνω, τοῦ χτίζουμε καί τοῦ ἑτοιμάζουμε.

Ἐσύ τί ἔστειλες ἐδῶ πάνω; Τά ἔφαγες καί τά γλέντησες... ὡστόσο σέ φυλάει ἡ συνεισφορά τοῦ φτωχοῦ!

Ὁ φτωχός ὅπως ξέρεις ἦταν ζητιάνος καί ἕνα μέρος ἀπό αὐτά πού ἔβγαζε, τά ἔδινε ἐλεημοσύνη σέ ἕνα τυφλό, γιατί θεωροῦσε ὅτι εἶχε μεγαλύτερη ἀνάγκη ἀπ᾽ αὐτόν. Ὁ φτωχός μέ τήν ἐλεημοσύνη αὐτή, ἔχτισε αὐτό τό διώροφο. Ἐσύ τί εἶδους ἐλεημοσύνη ἔχεις κάνει; Τίποτε! 

Καί ὅμως ὑπάρχει αὐτή ἡ παράγκα γιά σένα γιά τόν ἑξῆς λόγο: Ἡ ὑπηρέτρια πού εἶχες στό σπίτι σου, κρυφά ἀπό σένα, ἔδινε ὅ,τι περίσσευε ἀπ᾽ τά φαγώσιμα σέ μιά χήρα μέ ἕξι παιδιά. Αὐτό πού ἔφτιαχνε ἡ ὑπηρέτριά σου θεωρεῖται κλοπή, ὅμως, ὁ Θεός διότι αὐτά πού ἔδινε ἦταν ἀπ᾽ τά δικά σου, συγκαταβαίνει καί ἔδωσε ἐντολή νά σοῦ φτιάξουμε γιά σένα, αὐτή τήν παράγκα.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ἱεροκήρυκας †»(http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/11/blog-post_686.html).

Κάποιος επιθύμησε να δει την Θεοτόκο. Προσευχόταν λοιπόν στην Θεοτόκο και έλεγε:

- Παναγία μου, ας σε δω μια φορά και ας χάσω το ένα μου μάτι.

Και πράγματι μια μέρα του παρουσιάστηκε η Παναγία και την είδε απαστράπτουσα και έχασε το ένα του μάτι. Όμως ήταν τόσο μεγάλη η αίγλη της Παναγίας και τόσο μεγάλη η χαρά της ψυχής του που την είδε, που άρχισε πάλι να προσεύχεται στη Παναγία και να της λέει:

- Παναγία μου, αξίωσέ με να σε δω άλλη μία φορά και ας χάσω και το άλλο μου μάτι.

Και πράγματι, του ξαναπαρουσιάζεται η Παναγία απαστράπτουσα για δεύτερη φορά. Όμως αντί να του πάρει το δεύτερο μάτι και να τον αφήσει εντελώς τυφλό, του χάρισε και το πρώτο.

Εύχομαι η Παναγία να μας χαρίσει και σε εμάς, τα μάτια της ψυχής μας. Αμήν.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

«Ρωτήθηκε κάποτε ἕνας γέροντας, πῶς μένει ἀτάραχος στίς πιο δύσκολες περιστάσεις τῆς ζωῆς του.

Καί ἐκεῖνος ἀπάντησε:

—Κάνω καλή χρήσι τῶν ματιῶν μου. Βλέπω τόν οὐρανό, γιά νά δῶ ποῦ προορίζομαι νά πάω καί γνωρίζω, ὅτι ἄν κάνω αὐτό πού μοῦ ὐποδεικνύει ὁ ἐγωϊσμός καί ἡ ἀξιοπρέπειά μου, δέν πρόκειται νά φτάσω ποτέ ἐκεῖ καί κατά συνέπεια δέν τό κάνω. Βλέπω, ἐπίσης, πρός τά κάτω καί βλέπω ὅτι εἶμαι ἀπό χῶμα καί σάν χῶμα πού εἶμαι ἀναρωτιέμαι, “τί εἶναι αὐτό πού μέ θίγει καί μέ πειράζει;”. Τέλος, βλέπω καί γύρω μου, ὅτι ὑπάρχουν καί χειρότερα καί ὅλα αὐτά μέ παρηγοροῦν. Ἔτσι ἔχω τήν ἀταραξία αὐτή.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ἱεροκήρυκας †»(http://trelogiannis.blogspot.com/2021/10/blog-post_480.html).

<>

Όσοι δεν έχουν το Χριστό μέσα τους, δεν έχουν την δύναμη να αγαπήσουν πραγματικά. Γιατί ο Χριστός είναι ο αρχηγός της αγάπης.

Κανένας άνθρωπος όταν αγαπά πραγματικά, δεν κατακρίνει, δεν ξεσκεπάζει, δεν αποκαλύπτει. Όταν αγαπάς το παιδί σου, βγαίνεις να μιλήσεις για τις ατασθαλίες και τις αταξίες του; Τις σκεπάζεις, μακροθυμείς και υπομένεις...

Μην νομίσεις ποτέ, ότι θα μπορέσεις να αγαπήσεις το Θεό, από τη στιγμή που στέλνεις τον άλλον στα δικαστήρια ή δεν έχεις καλημέρα με αυτόν. Γιατί αν δεν μπορείς να αγαπήσεις τον άνθρωπο, που τον βλέπεις, πως θα μπορέσεις να αγαπήσεις το Θεό, που δεν Τον βλέπεις;

+ Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας.

<>

”Έβγαλε”, λέει ο άλλος, ”καλά παιδιά”. Δικηγόρος, ιατρός, συμβολαιογράφος κ.λπ… 

Θα πάνε στον παράδεισο αυτά; Τα καλά παιδιά για εμάς είναι τα μορφωμένα. Που ξέρουν να λένε το ευχαριστώ ”μερσί” και το συγγνώμη ”μπαρτόν”.

Μα πώς είναι καλά παιδιά, αφού είναι μακριά από τον Θεό;

Ο γονέας φέρει ευθύνη κυρίως για την ψυχή του παιδιού του. 

Είπα κάποτε σε μία ομιλία, όταν ο γιός μου, ο Νεκτάριος ήταν μικρός:

– Εάν πρόκειται να χαθεί η ψυχή του, προτιμότερο είναι να το πάρει τώρα ο Θεός και να σωθεί…

Στους περισσότερους, φάνηκε τολμηρό αυτό που είπα και έλεγαν:

– Ακούς εκεί; Αυτός που δεν είχε παιδί τόσα χρόνια και του έδωσε ο Θεός έπειτα από 17 χρόνια παιδί να λέει να φύγει…

Μα αυτή είναι η πραγματικότητα. Τι να το κάνω; Για να μου κρατήσει το όνομα; Τί μου χρειάζεται το όνομα; Η ψυχή του να σωθεί… 

Η ευθύνη του γονέα δεν είναι μόνο υλική, αλλά κατεξοχήν πνευματική.

Κάποτε μία χήρα με παρακαλούσε να της βρω ένα παιδί, να το υιοθετήσει.

– Τέτοια πράγματα δεν κάνω, της είπα. Με τον πρώην σύζυγό σας, πόσα παιδιά κάνατε; την ρώτησα.

– Ένα κάναμε και αυτό με το πήρε ο Θεός. Και να ήξερες ένα χρυσό παιδί κ. Παναγόπουλε… και άρχισε να κατηγορεί τον Θεό, που της πήρε το παιδί και δεν θα είχε τώρα την ανάγκη να υιοθετήσει ένα άλλο παιδί.

Από τη συζήτηση πληροφορήθηκα, ότι το παιδί αυτό σκοτώθηκε στη θάλασσα. Ήταν ένα πρωϊνό, ανήμερα της Παναγίας τον Δεκαπεντάγουστο. Πήγε στη θάλασσα με τους φίλους του και έκανε βουτιές. Και στη βουτιά μέσα, χτύπησε σε μία πέτρα και σκοτώθηκε. 

Λέω στη μάνα:

– Τί παιδί ήταν αυτό, που ανήμερα της Παναγίας, αντί να πάει στην Εκκλησία, πήγε στη θάλασσα για μπάνιο. 

Δεν το καταλαβαίνεις, ότι όταν απομακρύνεσαι από τον Χριστό, χάνεσαι και έχουμε τέτοια αποτελέσματα;…

– Κύριε Παναγόπουλε, έτσι είναι σήμερα τα παιδιά…

Το παιδί αυτό, όπως έμαθα εκ των υστέρων, είχε χωρίσει ένα ζευγάρι. 

Είχε πάρει τη γυναίκα κάποιου με τον οποίο είχαν 3 παιδιά. 

Όμως για τη μάνα, το παιδί της ήταν ο ”θεός” της. 

Ουδεμία συζήτηση έκανε για τη ζωή του, δεν μου μίλησε καθόλου για την ψυχή του και τον έβλεπε σαν σάρκα, σαν σώμα και όχι σαν ψυχή.

Έτσι είναι και σκέφτονται δυστυχώς, οι περισσότεροι γονείς. 

Δεν βλέπουν το παιδί τους από απόψεως πνεύματος, ψυχής, αλλά το βλέπουν μόνο εξωτερικώς ως σάρκα. 

Και κόπτονται, πως θα κάνουν ανωτέρα τη ζωή του, να του αφήσουν ακίνητα και χρήματα, για να ζήσει μια άνετη και καλή ζωή, ενώ για την αθάνατη ψυχή του, αδιαφορούν..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

 

Όταν πρωτοεξομολογήθηκα πριν 30 χρόνια, το 1950 στην Τήνο, είχα γράψει τις αμαρτίες μου σε 6 γεμάτες κόλλες αναφοράς! 

Και είχα και άλλες αμαρτίες, που τις θυμήθηκα μεταγενέστερα. 

Τόσες πολλές αμαρτίες είχα κάνει! 

Δεν είχα αφήσει τίποτα όρθιο και είχα μαζέψει όλη την βρωμιά και την δυσωδία του κόσμου στην ψυχή μου… 

Και όμως ο Θεός περίμενε την μετάνοιά μου, 

διότι γνώριζε ότι θα επέστρεφα κάποτε, 

ώστε να με χρησιμοποιήσει αργότερα, στην διακονία Του, βοηθώντας τον συνάνθρωπό μου… 

Μπορώ λοιπόν εγώ να μην ομολογώ και να μην λέω ποιός ήμουνα και πώς ο Χριστός με έκανε;

Εάν ήταν δυνατόν να μάθετε τη ζωή μου και την επιστροφή μου στον Χριστό, δεν θα σας έπιανε ο ύπνος ποτέ σας! 

Ο Θεός χάλασε πολλά ζευγάρια παπούτσια για να με συλλάβει… 

Και τον καθέναν από εμάς, κάποτε τον συνέλαβε ο Θεός. 

Άλλον τον έπιασε από ένα πένθος, 

άλλον από έναν σεισμό, 

άλλον από έναν καρκίνο, 

άλλον από έναν πόλεμο… 

Και αυτό πρέπει να διηγείται και να ομολογείται από το καθένα. 

Κανένας δεν πηγαίνει με τριαντάφυλλα στο χέρι στον Χριστό.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

><>

«Μετά τό τέλος μιᾶς ὁμιλίας πού ἔκανα στήν Πάτρα, ἦρθε κάποιος καί μοῦ λέει:

—κ. Παναγόπουλε ὅπως τά εἶπες στήν ὁμιλία, πρέπει νά πάω στήν ἐκκλησία;

—Ναί στήν ἐκκλησία...

—Μά εἶναι οἱ παπάδες στήν ἐκκλησία!

—Τί δουλειά κάνεις;

—Εἶμαι δικηγόρος...

—Τί θά ἤθελες νά ὑπάρχουν στήν ἐκκλησία; Δικηγόροι; Οἱ δικηγόροι θά εἶναι στά δικαστήρια καί οἱ παπάδες στήν ἐκκλησία. 

—Μά δέν διαβάζεις τίς ἐφημερίδες, δέν βλέπεις καί δέν ἀκοῦς τί σκάνδαλα γίνονται μέ τούς παπάδες;

Εἶχα ἕνα σημείωμα ἀπό τόν Ἱ. Χρυσόστομο στήν τσέπη μου, τό ἔβγαλα καί τοῦ εἶπα:

—Ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔλεγε: “Πολύ ὀργίζεται ὁ Θεός, ὅταν κάποιος ἀνάξιος γίνεται παπᾶς. Θά δῶση φοβερό λόγο καί ἄν δέν μετανοήση τόν περιμένει μεγάλη κόλασι. Ἀλλά ἐσύ ἄνθρωπε πρόσεχε, νά ἐκλάβης αὐτόν τόν ἀνάξιο καί ἁμαρτωλό παπᾶ, σάν ἕνα λεπρό ὁ ὁποίος, ὅμως, μοιράζει χρυσάφι! Ἐσύ πᾶρε τό χρυσάφι ἀπό τά χέρια του καί ἄσε τήν λέπρα σέ αὐτόν”...

—Ὥστε ἔτσι;, μοῦ λέει.

—Ἔτσι ἀκριβῶς! Ἀλλά θά σοῦ πῶ ἕνα ἀκόμη. Ἔχεις παρακολουθήση τή Βαϊφόρο;

—Ναί ἀπ᾽ τό σχολεῖο θυμᾶμαι...

—Καλά, πάλι καλά πού τό θυμᾶσαι... Τί ἔγινε ἐκεῖ; Εἰσῆλθε ὁ Κύριός μας ἐπί πόλω ὄνου στά Ἱεροσόλυμα. Οἱ Ἱεροσολυμίτες τόν ὑποδέχτηκαν; 

—Ναί, μετά βαΐων καί κλάδων. 

—Ἐκτός αὐτοῦ, ἔριξαν οἱ ἄνθρωποι τά ἄνθη κάτω στό δρόμο νά περάση ὁ Χριστός, οἱ κοπέλλες ἔβγαλαν τά πλεκτά τους, τά ὑφαντά τούς καί τά στρώσανε, οἱ ἄλλοι βγάλανε τά σακάκια τους καί τά ροῦχα τούς καί τά ἄπλωσαν καί πέρασε ὁ Κύριος μέσα στά Ἱεροσόλυμα. Ναι;

—Ναι! Μά ἦταν ὁ Χριστός!

—Ὄχι! Κάνεις ἕνα λάθος... Ἐπί αὐτῶν ὅλων, δέν πάτησε ὁ Χριστός, ἀλλά πάτησε ὁ γάϊδαρος τοῦ Χριστοῦ πού ἔφερνε τόν Χριστό! Καί ἄν λέγαμε στόν κόσμο ἐκεῖνον, πού Του ἔκανε τέτοια ὑποδοχή: “Βρέ τόσα ἔξοδα, τόση προετοιμασία, γιά νά πατήση ἕνας γάϊδαρος ἐπάνω; Τοῦ κάνετε τέτοια ὑποδοχή τοῦ γαϊδάρου; Μά δέν ντρέπεστε; Δέν ἔχετε μυαλό;”. Ποιά θά ἦταν ἡ ἀπάντησι: “Δέν τό κάναμε γιά τόν γάϊδαρο αὐτό. Δέν τά στρώσαμε γιά τόν γάϊδαρο αὐτά. Τά στρώσαμε γιά Ἐκεῖνον, πού φέρει ἐπάνω τό γαϊδουράκι αὐτό. Αὐτός εἶναι, ὄχι τό γαϊδουράκι”. Ἔτσι ἀκριβώς εἶναι καί στήν περίπτωσι τοῦ κλήρου. Βλέπεις αὐτόν τόν ἁμαρτωλό παπᾶ; Ὅμως, Ποιόν κρατάει στά χέρια του; Ποιόν μετάφερει; Ἐμένα, ἐσένα, κάποιον ἄλλον; Ποιόν; Μεταφέρει τό Θεό! Ἔτσι καί ἐσύ θά πᾶς στόν παπᾶ, ὄχι γιά τόν παπᾶ, ἀλλά γιά Αὐτόν πού φέρει ὁ παπᾶς... Καί ὅταν ὁ Χριστός καταδέχεται νά μεταφέρεται διά τῶν ἁμαρτωλῶν χεριῶν τοῦ παπᾶ, ὅταν κρατάη τό Ἅγ. Ποτήριο, ποιός εἶσαι ἐσύ καί ἐγώ πού θά ποῦμε, ὅτι ἐγώ δέν ἔρχομαι στήν ἐκκλησία, γιατί ὁ παπᾶς εἶναι ἁμαρτωλός; Κάνουμε λοιπόν λάθος, μᾶς γελάει ὁ Σατανᾶς καί μένουμε μακρυά ἀπ᾽ τό Χριστό...

Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ ἱεροκήρυξ»(http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/10/blog-post_760.html).

«Ἡ ἀσθενής γυναῖκα μέ τά ἀφροδισιακά πού ἤθελε νά βαπτισθῆ...

+Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυκας

 Στά πρῶτα χρόνια τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔλαβε χώρα τό ἑξῆς γεγονός: Σ᾽ ἕνα νοσοκομεῖο πού νοσηλεύονταν ἀφροδισιακά περιστατικά, ὑπῆρχε καί μία ἀσθενής, πού ἤθελε νά βαπτιστῆ, ἀλλά ντρεπόταν, διότι οἱ ἄλλες ἄρρωστες τήν κοροΐδευαν καί τῆς ἔλεγαν:

—Δέν ντρέπεσαι ἐσύ πού ἔκανες τόσες ἁμαρτίες καί τόσες βρωμιές, νά προσέλθης νά βαπτιστῆς; Τό Βάπτισμα εἶναι γιά τούς καθαρούς, γιά τούς Ἁγίους ἀνθρώπους, δέν εἶναι γιά σένα...

Μία μέρα, ὅμως, ἐμφανίζεται στό δωμάτιό της ἕνας ψηλός εὐπαρουσίαστος κύριος καί τῆς λέει:

—Ἔμαθα ὅτι θέλεις νά βαπτιστῆς, ἀληθεύει;

Καί αὐτή τοῦ ἀπάντησε:

—Ναί πράγματι, ἀληθεύει, ἀλλά ἐγώ μέ τίς τόσες πολλές ἁμαρτίες πού ἔχω, δέν εἶμαι ἄξια νά βαπτιστῶ. Ἔχουν δίκαιο οἱ γυναῖκες πού μέ κατηγοροῦν, γιά τά τόσα κακά πού προξένησα στόν κόσμο. Δέν εἶμαι ἄξια, νά γίνω ὁπαδός τοῦ Χριστοῦ!

—Ἀνεξάρτητα ἀπό αὐτά πού ἔχεις κάνει μέχρι σήμερα καί ἐφόσον θέλεις νά βαπτιστῆς, θά ἔρθω τό βράδυ μέ ἕνα ἱερέα καί μία κολυμβήθρα, γιά νά βαπτιστῆς. Νά μέ περιμένης...

Αὐτή τόν εὐχαρίστησε, ἀλλά καί ἀπόρησε ἀπό αὐτή τήν ἀνέλπιστη ἐξέλιξι. Τό βράδυ χτυπάει ἡ πόρτα τοῦ δωματίου της, ἀνοίγει καί μπαίνουν μέσα ὁ ἱερέας μέ τόν... κύριο, νά κρατᾶνε μία κολυμβήθρα. Ἐφόσον ἔγιναν τά ἀπαραίτητα διαδικαστικὰ γιά τό Μυστήριο, ἄρχισε τό τελετουργικό καί ὅταν ἔφτασαν στό σημεῖο ὁ ἱερέας νά πῆ:

—Καί τό ὄνομα αὐτῆς...

—Μαρία, ἀπάντησε ὁ κύριος.

Καί τό ὄνομα τοῦ ἀναδόχου;, ρώτησε ὁ ἱερέας:

—Ἀρχάγγελος Μιχαήλ!, ἀκούστηκε ἀπ᾽ τό νέο καί ἔγινε ἀμέσως ἄφαντος... Κόκκαλο ὁ παππάς! Ὅταν τελείωσαν τό βάπτισμα, ὁ ἱερέας δέν ἔφευγε. Ἤθελε νά μάθη, τί ἀκριβῶς ἔγινε καί ἐμφανίστηκε ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ ὡς νονός. Ἄρχισε νά τήν ρωτάη τά πάντα γιά τή ζωή της:

—Τί καλά ἔργα ἔχεις κάνει στή ζωή σου παιδί μου;

—Μόνο κακά ἔργα ἔχω κάνει, ἀπάντησε ἐκείνη. Νέους διέφθειρα, οἰκογένειες διέλυσα, χρήματα ἔκλεψα καί γενικά ὅ,τι κακὸ ὑπάρχει, τό ἔχω διαπράξει...

—Δέν μπορεῖ, γιά σκέψου, κάτι καλό πρέπει νά ἔχης κάνει στή ζωή σου, ἐπέμενε ὁ παππᾶς.

Ἀπό ἐδῶ, ἀπό ἐκεῖ, σκέφτηκε αὐτή καί ξανασκέφτηκε καί στό τέλος θυμήθηκε τό ἑξῆς περιστατικό ἀπ᾽ τή ζωή της:

—Ὅταν πέθανε ὁ πατέρας μου, μοῦ ἄφησε προίκα 100 νομίσματα. Μία μέρα καθώς περπατοῦσα στό περιβόλι, εἶδα στὴν ἄκρη τοῦ τοίχου ἑνός σπιτιοῦ, ἕναν ἄνθρωπο, νά ἔχη κρεμάσει ἕνα σχοινί γύρω ἀπ᾽ τό λαιμό του καί ἑτοιμαζόταν νά κρεμαστῆ στό δέντρο. Τότε ἀμέσως τόν πλησίασα καί τόν ρώτησα, γιατί τό κάνει αὐτό. Αὐτός δέν δεχόταν διάλογο μαζί μου, ἀλλά βλέποντας τήν ἐπιμονή μου, μοῦ ἀποκάλυψε, ὅτι ἐπειδὴ χρωστοῦσε 80 νομίσματα καί δέν εἶχε τά χρήματα, τόν πουλοῦσαν αὐτόν καί ὅλη τήν ὀἰκογένειά του. Ἔτσι ἀπελπίστηκε καί θέλησε νά βάλη τέρμα στή ζωή του. Προθυμοποιήθηκα νά τόν βοηθήσω καί ἔτσι ξεχρέωσε καί σώθηκε αὐτός καί ἡ οἰκογένειά του. Ἀργότερα, ὅμως, λόγῳ τῆς φτώχειας στήν ὁποία ὑπέπεσα, ἀναγκάστηκα καί ἔγινα πόρνη...

Ἔτσι εἶναι! Ὅταν ὁ ἄνθρωπος θέτει τόν ἑαυτό του στήν ὑπηρεσία τοῦ ἄλλου, μέ σκοπό νά τόν βοηθήση καί νά τόν ἐλεήση, τότε ὄχι μόνο ὁ Χριστός, ἀλλά καί ὅλες οἱ οὐράνιες δυνάμεις εἶναι στή διάθεσι αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου, νά τόν βοηθήσουν καί νά τοῦ συμπαρασταθοῦν στίς ἀνάγκες του...»(http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/10/blog-post_733.html).

«Τό κερί πού ἀνάβουμε στήν ἐκκλησία εἶναι μιά ὁμολογία ἀπέναντι στό Θεό. Ὁμολογούμε, ὅτι μέ τή ζωή μας, θά φωτίζουμε καί θά ὠφελοῦμε τόν συνάνθρωπό μας. Καί ὅπως λιώνει αὐτό τό κερί, ἔτσι καί ἐμεῖς θά γινόμαστε θυσία γιά τόν ἄλλον.

Ἐμείς τά κάνουμε αὐτά; Πῶς τολμᾶμε ἐμεῖς οἱ ψεύτες νά ἀνάβουμε κεριά;

Τί συμβολίζουν τά κεριά πού ἐμεῖς ἀνάβουμε;...

Τά κεριά στό παγκάρι εἶναι ξαπλωτά καί ὄχι ὄρθια, γιά νά ὑποδηλώσουν, ὅτι κάποτε ἤμασταν (πνευματικά) νεκροί, ἀλλά ἡ Ἀνάστασι τοῦ Χριστού, μᾶς ἐξασφάλισε καί τήν δική μας ἀνάστασι, ἀφοῦ μιά μέρα ὅλοι θά ἀναστηθοῦμε. Τό κερί πού ἀνάβουμε πρέπει νά εἶναι καθαρό, ἁγνό κερί, γιατί στό Θεό προσφέρουμε τό καλύτερο καί τό καθαρότερο.

Ἄν δέν ὑπάρχει καθαρό κερί στήν ἐκκλησία, τότε νά πᾶμε νά ἀγοράσουμε καθαρά κεριά, ὥστε νά τά χρησιμοποιοῦμε στήν ἑκάστοτε ἀνάγκη. Πολλοί ἀνάβουν “καθαρά” κεριά στό Θεό, ὅμως, ὁ Θεός θέλει νά δώσης σ᾽ Αὐτόν καθαρό τόν ἑαυτό σου καί ἄς μήν ἀνάψης κανένα κερί...

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ἱεροκήρυκας»(https://iliaxtida.wordpress.com/2021/09/03/%ce%af-%ce%ac-%ce%af-7/).

<>

“Μην ζητήσετε ποτέ, αλλά και μην δεχθείτε ποτέ, το όνομά σας να γραφτεί σε κάποιο έργο ή σε κάποια δωρεά που έχετε συνεισφέρει. Τον έχετε χάσει τον μισθό σας.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμοιβής - Μισθού (https://www.rimata-zois.gr/peri/amoivis-misthoy)

<>

Βλέπουμε πολλές κατεξοχήν γυναίκες να ''ξεματιάζουν'' και να υποκαθιστούν έτσι την Εκκλησία, που έχει ειδική ευχή για την βασκανία. 

Πίσω από αυτήν την ενέργεια του ''ξεματιάσματος'' κρύβεται ο διάβολος. 

Μα το ''Πάτερ ημών...'' λέει η κυρία Κατίνα και ''ξεματιάζει'' που είναι το κακό, λένε πολλοί. 

Κανένα αγκρίστρι δεν πιάνει ψάρι, χωρίς δόλωμα. 

''Πάτερ ημών'' θέλει ο διάβολος να του βάλεις, μα είναι δικό του το αγκίστρι. 

Και φεύγει ο διάβολος από τον ματιασμένο από σκοπού, για να φανεί στον άλλον, ότι η Εκκλησία δεν έχει δύναμη, ''να η κυρία Κατίνα την έχει την δύναμη'', αλλά και η κυρία Κατίνα, που είναι όργανο του σατανά, χωρίς να το καταλαβαίνει, να πιστέψει ότι είναι κάποια. 

Μ' αυτόν τον πονηρό τρόπο, ο διάβολος λύνει τα μάγια του σώματος εκείνου που ''ματιάστηκε'', αλλά παράλληλα σκλαβώνει την ψυχή του. 

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

«Ἡ μεγάλη πλάνη τῶν “καλῶν ἀνθρώπων”: Ἀπ᾽ τή μία προσέχουν νά μην πατήσουν καί σκοτώσουν ἀκόμα καί τά μυρμήγκια καί ἀπό τήν ἄλλη σκοτώνουν τόν ἑαυτό τους, μένοντας μακρυά ἀπ᾽ τόν Χριστό.

Αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού οἱ “καλοί ἄνθρωποι” δέν σώζονται, ἀλλά κολάζονται. Σώζονται μόνο οἱ πραγματικά Χριστιανοί, οἱ μετανοημένοι Χριστιανοί... Ἐκεῖνοι πού ἔχουν ὀργανική καί μυστηριακή σχέσι (ἐξομολογοῦνται, Κοινωνοῦν) μέ τό Χριστό.

Ακοῦς τόν ἄλλο νά λέη:

—Ἔ, μπορεῖ στήν Ἐκκλησία νά μήν πηγαίνω, μπορεῖ νά μήν κοινωνῶ, ἀλλά δέν πειράζω κανένα! Δέν βλάπτω κανένα! Γιατί νά κολαστῶ;

—Γιατί εἶσαι πνευματικά νεκρός, γι᾽ αὐτό θά κολαστῆς...! Ὁ Χριστός εἶπε, ὅτι ὄποιος δέν τρώει τή Σάρκα Μου καί δέν πίνει τό Αἷμα Μου, δέν ἔχει ζωή αἰώνια! Θά Τόν διορθώσης;

Δέν τό ξέρουν οἱ ἄνθρωποι...

+ Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυκας»(https://iliaxtida.wordpress.com/2019/04/14/%ce%ac-%ce%ac-%cf%8e-%cf%8e/).

«Λένε πολλοὶ (κακοπροαίρετοι):

—Τό ρωτᾶς τό μωρό καί τό βαφτίζεις;.

Καί τούς ἀπαντάω:

—Ἐσεῖς ρωτήσατε ἐκεῖνα ποῦ σκοτώσατε μέ ἔκτρωσι; Ἐγώ γιά νά τό σώσω πρέπει νά τό ρωτήσω, ἐσύ ὅμως πού τό σκοτώνεις, δέν τό ρωτᾶς…

Ὁ νηπιοβαπτισμὸς εἶναι ἕνας θησαυρός στά χέρια τοῦ παιδιοῦ. Μεγάλη ὑπόθεσι! Ὅταν μεγαλώση τό παιδί, εἶναι στό χέρι του, ἄν ἀξιοποιήση αὐτό τό θησαυρό ἤ ἄν τόν πετάξη...

Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος»(https://iliaxtida.wordpress.com/2020/09/10/%e1%be%b6-%cf%8c-%ce%af-%e1%bc%90sigm/).

Λένε πολλοί: Τό ρωτᾶς τό μωρό καί τό βαπτίζεις; Καί τούς ἀπαντάω: Ἐσεῖς ρωτήσατε ἐκεῖνα πού σκοτώσατε μέ ἔκτρωσι;

Ἐγώ γιά νά τό σώσω πρέπει νά τό ρωτήσω αἴ, ἐσύ ὄμως πού τό σκοτώνεις, δέν τό ρωτᾶς...

--Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας

<>

«Σέ μία Μονή τοῦ Ἁγ. Ὄρους ἔλαβε τό ἐξῆς γεγονός: 

Δεν ξέρω ἄν γνωρίζετε, ὁ μοναχός που ἔχει τή διακονία τοῦ τραπεζάρη θά φύγη μέσα ἀπ᾽ τή Θ. Λειτουργία πιό νωρίς, γιά νά πάη νά ἐτοιμάση τραπέζι γιά τούς Πατέρες. 

Καί αὐτός που ζυμώνει θά φύγη νά φουρνίση τό ψωμί... 

Φεύγουν μέσα ἀπό τή Θ. Λειτουργία, ἀφού πρῶτα πάρουν εὐλογία ἀπ᾽ τό Γέροντα, γιά νά κάνουν τή διακονία αὐτή.

Ὁ τραπεζάρης, λοιπόν, τῆς μονής, ὄταν ἦρθε ἡ ὥρα νά φύγη ἀπ᾽ τή Θ. Λειτουργία, ὁ σατανᾶς τόν ξεγέλασε καί τοῦ ἔβαλε τόν λογισμό:

“Θα φύγης τώρα ἀπό ἐδῶ καί θά πᾶς νά ἑτοιμάσης τό τραπέζι; Τί εἶναι αὐτό τό πράγμα; Εἶναι σωστό; Δέν κάθεσαι ἀκόμα λίγο; Καί στό τέλος τρέχεις καί τό ἑτοιμάζεις...”.

Τόν γέλασε, λοιπόν, ὁ διάβολος μέ αὐτόν τόν (δεξιό) λογισμό, ὁπότε ἐνῶ πῆγε καί πῆρε τήν εὐλογία ἀπ᾽ τόν ἡγούμενο γιά νά φύγη, αὐτός στή συνέχεια πῆγε πρός τήν πόρτα, τρύπωσε κρυφά καί κάθισε ἐκεῖ σ᾽ ἕνα στασίδι.

Λίγο πρίν τό τέλος τῆς ἀκολουθίας, στό κοινωνικό, φεύγει τρέχοντας γιά τήν τράπεζα. Ἀνοίγει τήν πόρτα καί βλέπει ἐμβρόντητος, τό τραπέζι ἕτοιμο! Στό βάθος τοῦ τραπεζιοῦ ἦταν μιά ὡραιοτάτη μαυροφορεμένη κυρία που ἔβαζε τό τελευταίο σερβίτσιο. Αὐτός τρόμαξε!

—Μήν τρομάζεις τοῦ λέει ἡ κυρία. Ἐφόσον δέν ἤθελες νά ἑτοιμάσεις γιά τούς Πατέρες, ἦρθα νά τό ἑτοιμάσω ἐγώ...

Ἔβαλε τό τελευταῖο σερβίτσιο καί χάθηκε ἀπό μπροστά του! 

Ἤταν ἡ ἴδια ἡ Θεοτόκος...

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ἱεροκήρυκας

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/09/blog-post_367.html

Ὑπῆρχε ἕνας οἰκογενειάρχης στά Φιλιατρά, ὁ ὁποῖος εἶχε ἑπτά κορίτσια. Τόν “ἔπνιξε” τό χωριό, γιά τό πῶς θά μεγάλωνε καί τό πῶς θά εξασφάλιζε τό μέλλον τῶν κοριτσιῶν του.

Τά κορίτσια μεγάλωσαν ὅλα καί εἶχαν φτάσει σέ ἡλικία παντρειᾶς.

Ἀλλά οὔτε χρήματα ὑπῆρχαν, ἀλλά οὔτε καί γαμπροί ὑπῆρχαν.

Μιά μέρα, ὁ πατέρας πῆγε στήν Ἐκκλησία. Ἐκεῖ γονάτισε μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Χριστού καί Τοῦ λέει τά ἑξῆς:

Χριστέ μου, μοῦ ἔδωσες τό πρῶτο παιδί καί εἶπα: “Δόξα Σοι ὁ Θεός”. Μοῦ ἔδωσες τό δεύτερο παιδί καί εἶπα, “Δοξασμένο τό ὄνομά Σου”. Μοῦ ἔδωσες, μοῦ ἔδωσες... μοῦ ἔδωσες ἑπτά κορίτσια Κύριε!

Ἐσύ Κύριε, πού μοῦ τά ἔδωσες, νά τά ἀναλάβης.

Ἐγώ δέν εἶπα ὄχι, ἀφοῦ Ἐσύ μοῦ τά ἔδωσες.

Δέν ἔβαλα τή λογική καί τή δικιά μου δύναμι, ἀλλά ἀφέθηκα ἐλεύθερος σέ Σένα. Τακτοποίησε Κύριε, σέ παρακαλῶ, τά παιδιά Μου!

Τό ἀποτέλεσμα:

Μέσα σ᾽ ἔνα χρόνο, παντρεύτηκαν καί τακτοποιήθηκαν, ὅλα του τά κορίτσια καί τά ἑπτά, χωρίς νά δώση οὔτε μιά δεκάρα!+Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυκας»(http://trelogiannis.blogspot.com).

«Μόνο ὄσοι ἔχουν ἀγάπη θά μπουν στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Λέγεται ὅτι ἕνας ἡγούμενος ἑνός Κοινοβίου, ὁ ὁποῖος ἦταν πολύ εὐσεβής καί ἐνάρετος ἄνθρωπος, ἔλεγε κάθε ημέρα, αὐτήν τήν προσευχή:

“Σέ παρακαλῶ Κύριε, μήν μέ χωρίσεις ἀπό τά πνευματικά μου παιδιά στήν ἄλλη ζωή, ἀλλά ἀξίωσέ μας νά ἀπολαύσουμε ὅλοι μαζί τήν Οὐράνιά Σου Μακαριότητα. Ἄν θέλης Κύριε, πληροφόρησέ με, δείξε ἕνα σημάδι Σου, ἄν τά δύο πνευματικά μου τέκνα προκόπτουν στήν ἀρετή καί εἶναι ἄξια τή Βασιλείας Σου...”.

Κάποτε πλησίαζε ἡ ἐορτή ἑνός Ἁγίου καί πανηγύριζε τό γειτονικό τούς Μοναστήρι. Οἱ ἀδελφοί τοῦ Μοναστηριοῦ ἐκείνου, προσκάλεσαν τόν ἡγούμενο μέ ὀλόκληρη τή συνοδεία του, νά πάρουν μέρος σέ αὐτό τό πανηγύρι. Ὁ ἡγούμενος, ὅμως, ἀποφάσισε νά μήν πάη, ἀποφεύγοντας ἔτσι τίς τιμές πού συνήθως τοῦ ἔκαναν ἐκεῖ.

Τήν παραμονή, ὅμως, τῆς ἑορτῆς, ἄκουσε μιά μυστηριώδη φωνή στόν ὕπνο του, νά τόν διατάζη νά πάη ὁπωσδήποτε στό πανηγύρι, ἀφοῦ στείλει νωρίτερα τούς δύο ὑποτακτικούς του.

Καί τώρα ὑπακούοντας στήν Θεία προσταγή, μόλις ξημέρωσε πρόσταξε τούς δύο μαθητές του νά ξεκινήσουν ἀμέσως γιά τό γειτονικό Κοινόβιο πού εἶχε τήν ἑορτή.

Πράγματι οἱ δύο μαθητές ἀναχώρησαν καί στό δρόμο συνάντησαν πεσμένο ἕνα δυστυχισμένο γέροντα πού βογγούσε.

Τόν ρώτησαν:

—Γέροντα τί ἔχεις; Τί ἔγινε;

—Ἄρρωστος εἶμαι, τούς ἀποκρίθηκε μέ κόπο καί πόνο. Πήγαινα στόν ἰατρό μέ τό ζώο μου, μά σάν ἔφτασα σέ τούτο τό μονοπάτι, μέ ἔριξε κάτω καί ἔφυγε. Τί ἀπέγινε τό ζῶο δέν ξέρω. Οὔτε ἄνθρωπος βρέθηκε νά μέ βοηθήση νά σηκωθῶ. Πᾶρτε με, σᾶς παρακαλῶ! Γιατί ἐδῶ εἶναι ἐρημιά, κανείς δέν περνάει καί ποιός θά μπορέση νά μέ βοηθήση; Ἐσεῖς εἶστε δύο. Σηκῶστε με καί ὁδηγῆστε με στό πρῶτο χωριό. Διαφορετικά ἄν μέ ἀφήσετε, θά πεθάνω καί θά μέ φᾶνε τά θηρία.

—Τί νά σοῦ κάνουμε γέροντα, τοῦ εἶπαν οἱ δύο μοναχοί. Δέν μποροῦμε νά σέ βοηθήσουμε! Εἶμαστε βιαστικοί...

Καί συνέχισαν τό δρόμο τους, γιά νά φτάσουν στήν ὥρα τους στό πανηγύρι, ἀφήνοντας στή μέση τοῦ δρόμου ἀβοήθητο τόν φτωχό Γέροντα.

Σε λίγο, ὅμως, νάσου καί ὁ ἡγούμενος. Εἶδε τόν ἄνθρωπο σέ κακή κατάστασι. Ἔσκυψε πάνω του μέ συμπόνοια. Ἄκουσε τά βάσανά του καί τόν ρώτησε καί καταφανή ἔκπληξι:

—Μά καλά, δέν πέρασαν ἀπό ἐδῶ πρίν ἀπό λίγο δύο μοναχοί; Γιατί δέν τούς σταμάτησες νά σέ βοηθήσουν; Ἀσφαλώς θά πρέπη νά σέ εἶδαν.

—Ναι πέρασαν καί μέ εἶδαν καί ρώτησαν, εἶπαν ὅμως πώς ἦταν πεζοί καί βιαστικοί καί δέν μποροῦσαν νά μοῦ κάνουν τίποτε.

Τότε ὁ ἡγούμενος ἀναστέναξε βαθιά, ντροπιασμένος ἀπ᾽ τή συμπεριφορά τῶν μαθητῶν του. Καί γυρίζει καί λέει στόν γέροντα:

—Ἄν στηριχτῆς πάνω μου, θά μπορέσης νά περπατήσης λίγο;

—Ἀδύνατον νά κινηθῶ, Πάτερ!

—Τότε ἔλα νά σέ ἀνεβάσω στούς ὤμους μου καί ὁ Θεός θά μᾶς βοηθήση νά φτάσουμε, ἐκεῖ πού πηγαίνεις.

—Μά δέν μπορείς νά μέ κουβαλήσης τόσο δρόμο πάνω στούς ὤμους σου. Μήπως εἶσαι καί σύ κανένας νέος; Ἁββά πήγαινε στή δουλειά σου καί μήν χασομερᾶς ἄδικα γιά μένα. Εὐχήσου μόνο νά μέ ἐλεήση ὁ Θεός.

—Δέν σέ ἀφήνω ἔτσι, σέ τέτοια κατάστασι! Θά σέ πάω μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ στή πόλι.

Τότε δέχτηκε ὁ τραυματίας καί μέ πολύ κόπο ὁ ἡγούμενος τόν ἀνέβασε στούς ἀδύνατους ὤμους του καί ξεκίνησε νά περπατάη.

Στήν ἀρχή, τό βάρος του φάνηκε ἀσήκωτο καί μέ μεγάλη δυσκολία κατόρθωνε νά σέρνη τά πόδια του.

Στή συνέχεια, ὅμως, καί σιγά-σιγά γινόταν τό βάρος ὁλοένα καί πιό ἐλαφρύ, ὥσπου σέ μιά στιγμή τοῦ φάνηκε, πώς τοῦ ἔφυγε ἀπό τήν πλάτη τό φορτίο! Σήκωσε τότε τό κεφάλι του νά δῆ τί συμβαίνει.

Καί ἀντί τοῦ φτωχοῦ γέροντος πού εἶχε πάρει στούς ὤμους του, βλέπει νά στέκεται μπροστά του ἕνας ἄγγελος ὁ ὁποῖος τοῦ λέει:

—Γέροντα μέ ἔστειλε ὁ Κύριος γιά νά σέ πληροφορήσω, πώς τότε μόνο θά ἀξιωθοῦν οἱ μαθητές σου νά βρεθοῦν μαζί σου στή Βασιλεία τῶν Οὐρανών, ὅταν ἀκολουθήσουν τά ἴχνη σου καί ἔχουν ἀγάπη. Διαφορετικά ἄδικα κοπιάζεις καί προσεύχεσαι γι᾽ αὐτούς. Διότι ὁ Θεός δίδει στόν καθένα τήν ἀμοιβή τῶν ἔργων του.

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυξ»(http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/08/blog-post_899.html).

«Κάποτε ἦταν ἕνας ἄπιστος πού εἶχε μία γυναίκα πιστή. Ἡ γυναίκα του μιλοῦσε γιά τήν πίστι, ἀλλά αὐτός δέν τήν ἄκουγε. Μιά μέρα ἔκαναν μερικές ἐλιές καί δέν πρόλαβαν νά τίς μεταφέρουν ἀπ᾽ τό λιοστάσι στό σπίτι καί τίς ἄφησαν ἐκεῖ ἔξω. Εἶπε ὁ σύζυγος:

—Μήν τίς ἀφήνουμε ἐδῶ, θά μᾶς τίς κλέψουν.

—Θά τίς φυλάξη ὁ Θεός, τοῦ εἶπε ἡ γυναίκα του.

—Ποιός Θεός, ἄν δέν τίς φυλάξουμε ἐμείς; Ἀκοῦς ἐκεῖ... πιστεύεις σέ Θεό.

—Θά μας τίς φυλάξη ὁ Θεός, ἐφόσον δέν ἔχουμε νά τίς μεταφέρουμε...

Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἔμειναν οἱ ἐλιές ἐκεῖ καί πᾶνε κάποιοι τή νύχτα καί τίς κλέβουν τίς ἐλιές. Ποῦ νά σταθῆ ἡ κακομοίρα, ἡ γυναικούλα αὐτή, μπροστά στό θηρίο αὐτό! Αὐτός ἦταν ἕνας ἀγροῖκος καί καταλαβαίνετε τί ἔγινε...

Στό σπίτι εἶχαν τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας μας, εἶχαν τόν Ἅγ. Δημήτριο καί τόν Ἅγ. Νικόλαο. 

Σηκώνεται αὐτός καί πάει ἐκεῖ μπροστά στίς εἰκόνες καί λέει στόν Ἅγ. Δημήτριο πού ἦταν καβάλα στό ἄλογο:

—Δέν μοῦ λές, τί σέ ἔχουμε ἐδῶ πέρα στό σπίτι; Καί τί λέει αὐτή ἡ γυναίκα, ὅτι φυλᾶς; Καλά αὐτή εἶναι μέ παιδί στήν ἀγκαλιά (ἐννοοῦσε τήν Παναγία), ποῦ νά πάη καί ποῦ νά τούς βρῆ; Αὐτός εἶναι γεροντάκι (εννοοῦσε τόν Ἅγ. Νικόλαο), ποῦ νά πάη καί ποῦ νά τρέξη; Ἐσύ παλικάρι μέ ἄλογο, νά τούς ἀφήσης νά μᾶς πάρουν τίς ἐλιές; Θά πᾶς νά τίς φέρης, διαφορετικά θά στά κάψω αὐτά...

Δέν πρόλαβε νά τελειώση αὐτά τά λόγια τά ἀπειλητικά πρός τά εἰκονίσματα καί ἀκούει ἔξω ἀπ᾽ τό σπίτι νά ἔρχονται ζῶα. Τρία ζώα φορτωμένα μέ τίς ἐλιές! Kαί νά σου οἱ δύο πού τίς εἶχαν κλέψει. Καί ἔρχονται καί τοῦ λένε:

—Κάναμε τό λάθος, κάναμε τήν ἁμαρτία καί στίς πήραμε. Ἦταν, ὅμως, ἀνάγκη νά στείλης αὐτό τό νεαρό παλικάρι καί νά φᾶμε τόσο ξύλο; Τί τόν ἔστειλες αὐτόν τόν στρατιωτικό; 

Κόκκαλο αὐτός! Ἐμείς τούς Ἁγίους τούς ἔχουμε ἁπλῶς νά τούς λιβανίζουμε ἤ νά τούς ἀνάβουμε κεριά ἤ τούς ἔχουμε καντήλα, ἀλλά δέν τούς πιστεύουμε, ὅτι εἶναι ἕτοιμοι καί πρόθυμοι νά μας βοηθήσουν. 

Ἄλλοι ἔχουν 200 Ἁγίους μέσα στό σπίτι καί ἄμα συμβεί κάτι, τά χάνουν, ταράσσονται, ἀμέσως νά καλέσουν τό πρῶτο βοηθειῶν καί δέν γυρίζουν στίς ἐικόνες νά ποῦν στούς Ἁγίους:

—Ἔ, ἐδῶ πού εἶστε ἐσεῖς, βοηθᾶτε με... 

Τούς Ἁγίους στό σπίτι τούς ἔχουμε γιά τήν ὥρα αὐτή, τή δύσκολη...

Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ Ἱεροκήρυκας (1916-1982)

(ἀπό τόν Κωνσταντίνο Σύμπουρα)»(http://amfoterodexios.blogspot.com/2020/10/blog-post_75.html).

«Κάποτε ὁ Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος πήγαινε στήν Ἀλεξάνδρεια, ὅμως, νύχτωσε καί δέν πρόλαβε νά μπῆ στήν πόλι. Ἀναγκάστηκε ἔτσι νά διανυκτερεύση, λίγο ἔξω ἀπ᾽ τήν πόλι, σ᾽ ἕνα ποιμενοστάσιο ἑνός βοσκοῦ, ὁ ὁποῖος ἦταν γνωστός του.

Τό βράδυ, ὅμως, ἦρθαν κλέφτες καί ἔκλεψαν τά πρόβατα τοῦ βοσκοῦ καί τό πρωΐ ὅταν ἦρθε ἡ ἀστυνομία κατηγόρησαν τόν ἄγιο, ὅτι πῆγε ἐκεῖ, μέ σκοπό νά ἀπασχολήση τό βοσκό καί νά βροῦν ἔτσι τήν εὐκαιρία οἱ κλέφτες νά ἐπιτελέσουν τό ἔργο τους. Ἔτσι φυλακίστηκε ὁ Ὅσιος, παρόλο πού δέν ἔκανε τίποτε. Στό κελλί πού τόν ἔβαλαν, ὑπῆρχαν ἄλλοι δύο συγκρατούμενοι. Αὐτοί ρώτησαν τόν Ὅσιο, τί ἔκανε καί τόν ἔφεραν ἐδῶ.

—Τίποτε δέν ἔκανα τέκνα μου, ἀπάντησε αὐτός. Εἶμαι ἀθῶος!

—Δέν μπορεῖ, ἐπέμεναν αὐτοί. Κάτι θά ἔχης κάνει. Δηλαδή ὁ Θεός εἶναι ἄδικος, ὥστε ἐπέτρεψε νά σέ βάλουν φυλακή, χωρίς νά ἔχης κάνει τό παραμικρό; Καί ἀκόμα φορᾶς τό ράσο καί δέν τό ἔχεις πετάξει, μέ ὅλα αὐτά πού σοῦ συμβαίνουν;

Ὁ Ὅσιος δέν τούς ἀπάντησε πάνω σέ αὐτό, ἀλλά τούς ρώτησε, γιά ποιό λόγο ἦταν καί αὐτοί φυλακισμένοι.

—Καί οἱ δυό μας, καταδικαστήκαμε γιά φόνο, χωρίς νά τόν ἔχουμε διαπράξει, ἀπάντησαν. Εἴμαστε καί ἐμεῖς ἄδικα ἐδῶ μέσα, ὅπως καί ἐσύ! Ποῦ εἶναι ὁ Θεός, πού εἶναι ἡ δικαιοσύνη Του; Δέν ὑπάρχει Γέροντα ὁ Θεός. Καί ἐμεῖς πιστεύαμε, ἀλλά μετά ἀπό ὅλα αὐτά, δέν πιστεύουμε πια...

Ὁ Ὅσιος Ἐφραίμ σοκαρίστηκε καί σιώπησε καί τό βράδυ, ὅταν οἱ δύο συγκρατούμενοί του ἀποκοιμήθηκαν, ἄρχισε νά προσεύχεται καί νά παρακαλῆ τό Χριστό, νά τοῦ ἀποκαλύψη τί ἀκριβῶς συμβαίνει...

Ἐκεῖ πού προσευχόταν, τοῦ παρουσιάζεται ἄγγελος Κυρίου καί τοῦ λέει:

—Ἄκουσε νά μάθης, ὅτι ὁ Θεός δέν εἶναι ἄδικος, ἀλλά δίκαιος. Δέν εἶστε ἄδικα ἐδῶ μέσα καί μήν σκανδαλίζεσαι. Ὁ ἕνας κρατούμενος καί τόν ἔδειξε μέ τό χέρι του, εἶχε πάει μέ τό φίλο του στό ποτάμι, γιά νά κόψουν ξύλα καί ὁ ἄλλος γλίστρησε καί ἔπεσε στό ποτάμι. Καί τόν φώναξε νά τόν βοηθήση, ἀλλά αὐτός ἀδιαφόρησε, φοβούμενος μήπως πέσει καί αὐτός στό ποτάμι. Ὁ φίλος του τελικά πνίγηκε... Χρεώθηκε, λοιπόν, τό θάνατο αὐτόν καί αὐτό πληρώνει. 

Ὁ ἄλλος συγκρατούμενός σου, εἶχε κάποτε κάποιες διαφορές μέ ἕνα προΰχοντα τοῦ χωριοῦ του. Δυνατός ἄνθρωπος ὁ προΰχοντας καί διότι δέν μποροῦσε νά τά βγάλη πέρα μαζί του, ἀφοῦ δέν ἦταν τοῦ χεριοῦ του, τοῦ συκοφάντησε τό κορίτσι του ὡς ἀνήθικο. Τό κορίτσι ἐκεῖνο μέ τίς κατηγορίες ἐκεῖνες, δέν μπόρεσε νά παντρευτῆ... αὐτή ἡ πράξι του συγκρατούμενό σου, θεωρεῖται ἀπ᾽ τό Θεό φόνος ἠθικός καί πληρώνει τώρα αὐτή τήν πράξι του. 

Ἐσύ πάλι ὅταν ἤσουν μικρός 10 ἐτών, ἐκεί πού ἔπαιζες, ἔλυσες μιά μοσχάρα μιᾶς χήρας καί ἔφυγε ἡ μοσχάρα καί ἀκόμα ἡ χήρα τήν κλαίει... αὐτή τή μοσχάρα τῆς χηρούλας πληρώνεις τώρα! Τούς ἀναστεναγμούς αὐτῆς τῆς χήρας πληρώνεις τώρα...

—Μά ἐγώ μοίρασα ὅλα ὅσα εἶχα καί τά ἔδωσα στούς φτωχούς καί χρωστάω τήν μοσχάρα, ρώτησε ὁ Ὅσιος.

—Ἐκεῖνα τά ἔδωσες ἐλεημοσύνη, τά χάρισες, ἐνῶ ἡ ἁμαρτία σου εἶναι χρέος, δέν σβήνει καί τήν πληρώνεις μέ τήν φυλάκισί σου.

Αὐτά εἶπε ὁ ἄγγελος καί ἔγινε ἄφαντος. Κόκκαλο ὁ Ἅγ. Ἐφραίμ. Ὅταν ξημέρωσε, εἶπε στούς συγκρατούμενούς του.

—Δίκαια παιδιά μου εἴμαστε ἐδῶ μέσα. Ἐσύ καί ἐσύ ἔκανες αὐτό καί αὐτό καί ἐγώ ἔκανα αὐτό. Ὁπότε δικαίως εἴμαστε ἐδῶ μέσα. Ἄς γονατίσουμε, λοιπόν, καί ἄς προσευχηθοῦμε, γιά νά κάνη ἔλεος ὁ Θεός.

Πράγματι προσευχήθηκαν καί τό ἀποτέλεσμα ἦταν, μετά ἀπό τρεῖς μέρες νά ἔρθη καί γιά τούς τρεῖς ἀθωωτική ἀπάντησι καί ἐλευθερώθηκαν. 

Δημήτριος Παναγόπουλος (+)»(http://amfoterodexios.blogspot.com/2020/12/blog-post_41.html).

<>

“Είναι ευκολότερο να κάνει κανείς νεκρανάσταση, παρά ψυχανάσταση. Είναι δυσκολότερο, να αλλάξεις τη φύση του ανθρώπου, ώστε να σκέφτεται διαφορετικά και πράγματα που κάποτε τα αγαπούσε, τώρα να τα σιχαίνεται, παρά να αναστήσεις έναν πεθαμένο.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αλλαγής - Διόρθωσης (https://www.rimata-zois.gr/peri/allagis-diorthosis)

<>

“Είναι πολύ αστείο, να καταπιάνονται οι Χριστιανοί με τους αιρετικούς, για να τους μεταπείσουν, να αλλάξουν και να μετανοήσουν. Οι Χριστιανοί αυτοί, κοροϊδεύουνται από τον διάβολο και αγνούν, ότι ο διάβολος είναι μέσα στους αιρετικούς και δεν τους αφήνει να μετανοήσουν. Γι΄ αυτό να ξέρουμε, ότι αν μιλάμε με κάποιον αιρετικό, δεν μιλάμε με κάποιον πλανεμένο και άπιστο αλλά μιλάμε με τον ίδιο τον διάβολο.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αλλαγής - Διόρθωσης (https://www.rimata-zois.gr/peri/allagis-diorthosis)

<>

“Θα πρέπει να ρωτάμε το Χριστό, πως Αυτός μας βλέπει και τι γνώμη έχει για εμάς. Αν σκέφτεται έτσι ο άνθρωπος, πολλά πράγματα θα διορθώσει στον εαυτόν του, διότι τότε ο Χριστός θα τον βοηθήσει, ακόμα και φρικτό όνειρο θα του δείξει, για να του πει, ότι ο δρόμος που ακολουθεί δεν είναι σωστός.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αλλαγής - Διόρθωσης (https://www.rimata-zois.gr/peri/allagis-diorthosis)

<>

«Φοβηθεῖτε αὔριο τῆς Πεντηκοστῆς νά γονατίσετε. 

Οἱ ἄνθρωποι πού ἔχουν ἐπίγνωσι, φοβούνται πού θά γονατίσουν. 

Γιατί ξέρετε τί πάει νά πῆ νά γονατίσης μεθαύριο; 

Πάει νά πῆ: 

Εἶμαι ἐντάξει, ταπεινώθηκα... καί περιμένω τήν ἐπιφοίτησι τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου.

 Νά ἔρθη αὐτή ἡ περιστερά πού κατεβαίνει ἀπό τόν ὀυρανό, νά καθίση καί σέ μένα τόν ἀμαρτωλό. 

Ἀλλά αὐτή ἡ περιστερά, ἡ Χάρις τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου, εἶναι ἡ περιστερά τῆς Κιβωτού.

Θυμόσαστε ὅταν ὁ Νώε ἀπέλυσε τόν κόρακα, γιά νά δῆ κατά πόσο κόπασαν τά ὕδατα, δέν ἐπέστρεψε πίσω. 

Τράφηκε μέ τά πτώματα.

Ἔπειτα ὁ Νώε ἀπέλυσε τήν περιστερά. 

Βγήκε ἡ περιστερά, ἀναφέρει ἡ Γραφή καί πέταξε. 

Ἀλλά ἡ περιστερά δέν κάθεται στό βρώμικο. 

Δέν κάθεται πάνω στά θνησιμαῖα αὐτά καί στή βρώμα καί στή δυσωδία πού ὑπῆρχε ἐπί τῆς ἐπιφανείας τῶν ὑδάτων, λόγῳ τοῦ κατακλυσμοῦ. 

Καί μή ἔχουσα πού νά ξεκουράση τά πόδια της, ἐπέστρεψε στήν Κιβωτό. 

Αὐτό θά συμβῆ σέ πολλούς ἀπό ἐμᾶς. 

Θά γονατίσουμε καί θά ποῦμε:

—Δεύτε κλίνατε στό γόνυ...

Καί θά πέσουμε κάτω στρωματσάδα. 

Θά βγῆ ἡ περιστερά ἀπ᾽ τό Ἱερό καί θά ἀρχίση νά πετᾶ στούς γονυκλιμένους ἀνθρώπους καί θά τούς ἐξετάζη. 

Τί θά βρῆ ἐπάνω μας;

Θά βρῆ ἀγάπη; 

Θά βρῆ παιδοποιϊα; 

Θά βρῆ νηστεία; 

Θά βρῆ ἐξομολογημένους ἀνθρώπους; 

Θά βρῆ ἀγαπημένους ἀνθρώπους; 

Τί θά βρῆ;

Πεῖτε μου, ἄν πᾶμε τήν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς στήν ἐκκλησία καί γονατίσουμε, θά καθίση καί σέ ἐμᾶς τό Πνεῦμα τό Ἅγιο;

Θά πάη ἐδῶ... δέν μιλάει μέ τήν συνυφάδα της.

Θά πάη ἐκεί... ψευδορκίστηκε χθές.

Θά πάη πιό κάτω... ἔφαγε τόν παπά μέ τή γλῶσσα της.

Θά πάη πιό πέρα... σκότωσε τά παιδιά της.

Θά πάη παραπέρα... κλέβει μέ τό ζύγι.

Θά πάη, θά πάη, θά πάη... πεῖτε μοῦ ποῦ θά καθίση; 

Καί ἀπό ἐκεί μπορεῖ νά καταλάβη ὁ ἄνθρωπος, σέ ποιά κατάστασι βρίσκεται.

Θά φτάση κάτω μέχρι τό παγκάρι καί θά ξαναγυρίση. 

Καί ὅπου βρεῖ καθαρότητα καί ἑτοιμασία, θά καθίση. 

Ὅπου, ὅμως δέν βρει, δέν πρόκειται νά καθίση. 

Δέν ἐκβιάζεται ἡ Χάρις. 

Ἡ Χάρις εἶναι βασίλισσα καί ὅπου θέλει πνεῖ (Ἰω 3, 8). 

Δεν διατάσσεται!

—Πήγαινε ἐκεί, γιατί τό εἶπε ἡ μητέρα. Νά ἀγιάση τό γυιό, τόν πόρνο. Νά ἀγιάση τήν κοπέλλα πού χώρισε τό ἀνδρόγυνο...

Δέν τά κάνει αὐτά τό Πνεῦμα τό Ἅγιο. 

Δεν διατάσσεται! 

Γι’ αὐτό οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀγριέψει. 

Γι’ αὐτό οἱ ἄνθρωποι ἔχουν κάνει ἕνα τρελλοκομεῖο σήμερα καί δέν ἔχουν κάνει τήν ὡραία οἰκογένεια, μέ τήν ἀγάπη, τήν ἐιρήνη, μέ τή χαρά, μέ τή χρηστότητα, μέ τή μακροθυμία, μέ τά πάντα πού εἶναι καρποί τῆς Χάριτος τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου. 

Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ Ἱεροκήρυκας (1916-1982)»(http://amfoterodexios.blogspot.com/2021/06/1916-1982.html)

<>

Δεν φοβάται ο διάβολος να πας να προσκυνήσεις τον Άγιο, να ανάψεις κερί, να λειτουργηθείς και να κοινωνήσεις.

Θα σε αφήσει να τα κάνεις, διότι δεν θα ωφεληθείς απ’ αυτά, εφόσον δεν άφησες την αμαρτία και δεν μετανόησες.

Πολλοί γύρισαν στον Χριστό, χωρίς να διώξουν τίποτα από τα παλιά. 

Απλά πρόσθεσαν τον Χριστό στη ζωή τους και νομίζουν ότι έγιναν Χριστιανοί!..

Τί σόι μετάνοια είναι αυτή;

Το ζητούμενο λοιπόν 

δεν είναι να βάλουμε τον Χριστό στη ζωή μας, 

αλλά να βάλουμε τη ζωή μας στον Χριστό.

Και όταν δει ο σατανάς, ότι του ξεφεύγεις και σε χάνει, 

θα καλέσει πολλούς σατανάδες, 

προκειμένου να σε εμποδίσει να μετανοήσεις. 

Βέβαια ταυτόχρονα ο Χριστός, σου δίδει τη Χάρη Του, ώστε να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις στα εμπόδια αυτά.

Ρωτήστε αυτούς που επέστρεψαν στο Χριστό και θα με δικαιώσουν γι’ αυτό που σας λέω τώρα. 

Θα σας πουν, πως τους πολέμησε ο σατανάς, μέχρι να το καταλάβουν και να σταθεροποίησουν μια κατάσταση μετανοίας…

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

<>

Κά­πο­τε έκα­να μια πρωι­νή ομι­λία σε μια επαρ­χια­κή πόλη. Ανά­με­σα στα άτο­μα που βρέ­θη­καν στην ομι­λία αυτή, ήταν και μια νε­α­ρή κο­πέ­λα, η οποία από το ντύ­σι­μο της και την όψη της, κα­τα­λά­βαι­νε κα­νείς, ότι δεν έπρε­πε να είχε και πολύ σχέ­ση με την Εκ­κλη­σία. 

Όταν τε­λεί­ω­σα την ομι­λία μου στις 12 και μισή το με­ση­μέ­ρι, μου ήρθε ο λο­γι­σμός να πάω, να της πω, να εξο­μο­λο­γη­θεί στον Πά­τερ της ενο­ρί­ας εκεί­νης. 

Αυτή μου είπε, ότι θα ερ­χό­τα­νε και στην απο­γευ­μα­τι­νή μου ομι­λία, στις 5 και μισή και εκεί θα το ξα­να­συ­ζη­τού­σα­με. 

Όχι της είπα, τώρα αμέ­σως να πας! 

Αυτή όμως επέ­με­νε για το από­γευ­μα και έτσι δεν μπο­ρού­σα εγώ να κάνω κάτι πε­ρισ­σό­τε­ρο. 

Στην απο­γευ­μα­τι­νή ομι­λία μου, τε­λι­κά δεν ήρθε, όπως σκό­πευε να έρ­θει. 

Είχε πάει με άλλα 2 άτο­μα, στις 3 το από­γευ­μα, για βαρ­κά­δα στη θά­λασ­σα. 

Όμως ο και­ρός από­το­μα χά­λα­σε και πνί­γη­καν και οι 3! 

Κα­νείς δεν μας εγ­γυά­ται για το μέλ­λον, για το αν θα ζού­με την επό­με­νη στιγ­μή. 

Γι΄αυτό και πρέ­πει την εξο­μο­λό­γη­ση να μην την ανα­βάλ­λου­με. 

Ο διά­βο­λος εί­ναι τε­χνί­της σε αυτό το θέμα. 

Έχεις και­ρό, ψι­θυ­ρί­ζει στο αυτί του αν­θρώ­που και ο άν­θρω­πος επα­να­παύ­ε­ται και συ­νε­χώς ανα­βάλ­λει την με­τά­νοιά του.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Η προσευχή του ανεξομολόγητου και αμετανόητου ανθρώπου που κάνει για τον συνάνθρωπο του, δεν εισακούγεται από το Θεό. 

Οι αμετανόητοι άνθρωποι μόνο για τον εαυτόν τους μπορούν να προσευχηθούν, για να τους βοηθήσει ο Θεός να μετανοήσουν. 

Γι' αυτό και ο Θεός τα κόλλυβα και τα μνημόσυνα που γίνονται για τους κεκοιμημένους, δεν τα δέχεται από ανθρώπους ανεξομολόγητους και αμετανόητους. 

Ο Θεός θέλει πρώτα, ο άνθρωπος να τακτοποιήσει τον εαυτόν του και μετά δέχεται απ' αυτούς την προσφορά τους. 

Πολλοί που κάνουν μνημόσυνα στους γονείς τους, ο Θεός δεν τα δέχεται, γιατί οι ίδιοι τους είναι σε αμετανοησία. 

Είναι ζωντανοί-νεκροί, είναι πνευματικά νεκροί, που δεν έχουν αναγεννηθεί στη ζωή τους. 

Από τέτοιους ανθρώπους, ο Θεός δεν δέχεται τίποτα. 

Επομένως όταν πρόκειται να κάνεις μνημόσυνο κάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο, φρόντισε να καλέσεις πρωτίστως πιστούς ανθρώπους, που με την προσευχή τους θα μπορέσουν να βοηθήσουν την ψυχή του κεκοιμημένου..

Όταν όμως ο άνθρωπος τακτοποιηθεί, εξομολογηθεί και μετανοήσει, τότε μόνο οι προσευχές του για τους άλλους ακούγονται.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Πολ­λοί κα­τη­γο­ρούν τους παπ­πά­δες, για την αμαρ­τω­λό­τη­τας τους και εξαι­τί­ας αυ­τής, δεν πάνε στην Εκ­κλη­σία και δεν εξο­μο­λο­γούν­ται. 

Άμα όμως τους πεις, να κρα­τή­σουν ένα σκου­ρια­σμέ­νο σύρ­μα που εί­ναι στην μπρί­ζα, δεν θα το κρα­τή­σουν. 

Κα­τα­λά­βα­τε; 

Επει­δή εί­ναι σκου­ρια­σμέ­νο το σύρ­μα, δεν περ­νά­ει το ρεύ­μα; 

Έτσι συμ­βαί­νει και με τον παπ­πά. 

Για­τί πίσω από κάθε αμαρ­τω­λό παπ­πά, κρύ­βε­ται ο Ιη­σούς, που κά­νει τον παπ­πά παν­το­δύ­να­μο, όσο και αμαρ­τω­λός και να εί­ναι και του δί­νει το δι­καί­ω­μα να τε­λεί όλα τα μυ­στή­ρια της Εκ­κλη­σί­ας, μέσω των οποί­ων με­τα­δί­δε­ται η Χάρη του Θεού, η οποία δεν ανα­στέλ­λε­ται από την αμαρ­τω­λό­τη­τα του παπ­πά.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Ο δαιμονισμένος που αναφέρει το Ευαγγέλιο στα Γάδαρα ήταν γυμνός. Ποιός τον έγδυσε; Ο διάβολος! 

Όταν όμως ήρθε σε επαφή με τον Χριστό και θεραπεύτηκε, τον βρήκαν οι συγχωριανοί ενδεδυμένο και σωφρονών στα πόδια του Χριστού. 

Μεγάλο μάθημα αυτό, κατεξοχήν για τις μέρες μας, διότι είμαστε σε εποχή Σοδόμων και Γομόρων.

Σήμερα ποιός έγδυσε τον άνθρωπο; 

Ποιός τον έκανε κινητό διαφθορείο και κινητό κρεοπωλείο; 

Είναι πάλι ο ίδιος, ο σατανάς! 

Ό,τι υπάρχει γυμνό στο σώμα του ανθρώπου, είναι οικόπεδο του σατανά.

Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται, ότι μία γυναίκα δεν πρόσεξε και φάνηκε η φτέρνα της και αυτό έγινε αιτία και σκανδαλίστηκε κάποιος και ασφαλώς αυτό είναι κρεμασμένο μενταγιόν στο λαιμό της.

Όταν ο άνθρωπος είναι υπό την επήρρεια του σατανά, είνα φυσικό να κυκλοφορεί γυμνός και να μην κοκκινιζει...

Δεν είπε ο Χριστός, 1500 χρόνια προ Χριστού, στην Παλαιά Διαθήκη, ότι αν η γυναίκα βάλει ανδρικά ρούχα και ο άνδρας γυναικεία, τότε θα είναι βδέλυγμα στα μάτια μου; (Δευτερονόμιον 22,5)

Ένα χρόνο πριν εισβάλλουν οι Τούρκοι στην Κύπρο, εμφανίστηκε ένα βράδυ η Παναγία σε ένα ορεινό χωριό της Κύπρου και είπε σε κάποιες κοπέλες:

– Πείτε τις γυναίκες, να βγάλουν τα ανδρικά ρούχα που φορούν και στους άνδρες να μην φορούν γυναικεία ρούχα. Διότι του χρόνου, δεν θα έχετε να φορέσετε τίποτα!

Και σε ένα χρόνο είχαμε τα δεινά της Κύπρου..

Υπενθυμίζεις σε μία κοπέλα που φοράει ανδρικά παντελόνια, ότι αυτή δεν είναι ενδυμασία για την Εκκλησία και σου λέει:

– Εσείς διώχνετε τον κόσμο από την Εκκλησία..

Όχι! Το τζιν σου διώχνει τους ανθρώπους από την Εκκλησία, δεν τους διώχνουμε εμείς, ούτε ο Χριστός! Η μόδα σου και το εγώ σου σε διώχνουν από την Εκκλησία, δεν σε διώχνει ο Χριστός. 

Δηλαδή, έβαλες κέρατα στο κεφάλι σου και πρέπει όλοι εμείς να μεριάσουμε; Να ισοπεδώσεις εσύ την Εκκλησία του Χριστού, για να σε θέλει η Εκκλησία; Δεν τα δέχεται αυτά η Εκκλησία..

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 – 1982)

 

<>

Μόνοι μας θα πάμε στην κόλαση! 

Δεν θα μας πει ο Θεός «πορεύεστε για το πυρ το εξώτερο», αλλά θα πάμε μόνοι μας.

Θα σας πω ένα παράδειγμα, για να το καταλάβετε: 

Ας υποθέσουμε, ότι μετά από μια κοπιαστική μέρα, επιστρέφει ο χωρικός το βράδυ με τα παιδιά του στο σπίτι. 

Μαζί του επιστρέφουν τα βόδια του, το γουρούνι του, τα πρόβατά του και ο σκύλος του. Έρχεται λοιπόν ο χωρικός και ανοίγει την αυλόπορτα του σπιτιού του.

Τότε θα δεις το εξής θέαμα: Το βόδια θα πάνε στο παχνί τους, θα δεις το γουρούνι να πηγαίνει μόνο του στις λάσπες, θα δεις τα πρόβατα να πάνε στο μέρος τους, αλλά μόνο τα παιδιά του χωρικού θα πάνε μαζί του στο σπίτι.

Έτσι ακριβώς θα συμβεί κατά την Δευτέρα Παρουσία. Ο καθένας μας θα πάει στη θέση του, διότι εκεί δεν χωράνε ψέματα. 

Θα σηκώσεις πάνω τα χέρια και θα πεις:

– Αγαθός είσαι, Κύριε! Δίκαια τιμωρούμαι και είμαι για εδώ!

Καλέστε μια φορά τον καρβουνιάρη, να σας φέρει κάρβουνα σε ένα τσουβάλι. Όταν τα φέρει και του πείτε:

– Καθίστε στο σαλονάκι μας, να σας κεράσουμε ένα καφέ, 

θα τον δείτε μόνο του να τραβιέται να μην καθίσει, διότι είναι καθαρά. 

Νιώθει και παραδέχεται την βρωμιά του και δεν κάθεται.

Έτσι θα συμβεί και με τους ανθρώπους, που θα είναι «λερωμένοι» από την αμαρτία. 

Θα δουν τον παράδεισο καθαρό και δεν θα καθίσουν εκεί, γιατί θα έχουν λερωμένη τη συνείδησή τους από την βρωμιά της αμαρτίας και μόνοι τους θα πάνε στην βρωμιά της κολάσεως.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Άπλωσε η Έυα τα χέρια της στον απαγορευμένο καρπό, άπλωσε και ο Χριστός τα χέρια Του πάνω στο Σταυρό.

Παρέβει την εντολή ο Αδάμ και παρήκουσε, έγινε ο Χριστός υπήκουος μέχρι θανάτου, για να θεραπεύσει την αμαρτία. 

Ήταν το δέντρο (ξύλο), από όπου ο καρπός της παρακοής, επί του ξύλου κρεμάστηκε ο Χριστός!

Κήπος και παράδεισος ήταν εκεί που έπεσε ο Αδάμ και από όπου εξορίστηκε, κήπος ήταν και στην Γεθσημανή, όπου ο Χριστός προδώθηκε.

Ισοθεϊα και δόξα φαντάστηκε ο Αδάμ, ατιμία και φτυσίματα δέχθηκε ο Κύριος! 

Βλέπουμε λοιπόν, ότι ο Χριστός υπέστη ακριβώς τις αντίστροφες ενέργειες, που έκαναν οι Πρωτόπλαστοι στην πτώση τους, προκειμένου να θεραπεύσει την παρακοή και τα αποτελέσματα που επέφερε αυτή.

Δημήτριος Παναγόπουλος, ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Ο λόγος που καταργήσανε την καθαρεύουσα και την αντικατέστησαν με την δημοτική, είναι για να μην μπορούμε εμείς σαν Έλληνες, να καταλαβαίνουμε διαβάζοντας το Ευαγγέλιο και τους Πατέρες της Εκκλησίας...

Ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας, μπορούν να θεωρηθούν προ Χριστιανικοί φιλόσοφοι. 

Ο Σωκράτης υποστήριζε, ότι θα είμαστε πάντοτε κοιμισμένοι, αν δεν μας στείλει ο Θεός κάποιον για να μας σώσει. 

Ουσιαστικά δηλαδή μίλησε για τον Χριστό. 

Επίσης μια μέρα ο Σωκράτης παρατήρησε τον Αλκιβιάδη, να μην κάνει καμμία προσφορά στους θεούς, γιατί δεν ξέρουμε πως να προσευχηθούμε. 

Αυτό θα το μάθουμε μόνο, αν ο ουρανός στείλει κάποιον, για να μας πει πως να προσευχηθούμε! 

Και ο Πλάτωνας μίλησε για το Χριστό. 

Γράφει, ότι ο άφθαρτος Θεός θα έρθει μια μέρα στη γη, για να μας απαλλάξει από τα πάθη, θα λάβει σάρκα, για να σταυρωθεί εκουσίως, από έναν αγνώμονα λαό!

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Αν η νηστεία δεν είναι τίποτα, όπως υποστηρίζουν αρκετοί, τότε γιατί να νηστέψει ο Χριστός 40 μέρες και 40 νύχτες στην έρημο;

Ο Χριστός δεν είχε ανάγκη να νηστέψει, αλλά έδωσε παράδειγμα σε εμάς, ότι και εμείς πρέπει να νηστεύουμε και ότι ο δρόμος για τον Παράδεισο, περνάει από την νηστεία, κάτι που δεν εφάρμοσαν οι Πρωτόπλαστοι.

Η εντολή που έδωσε Θεός στους Πρωτόπλαστους, να μη φάνε από τον απαγορευμένο καρπό είναι εντολή νηστείας.

Γι’ αυτό άνθρωπε δεν μπορείς να σωθείς, εάν δεν νηστεύεις..

Με­ρι­κοί άν­θρω­ποι που νη­στεύ­ουν, έχουν πα­ρε­ξη­γή­σει την εν­το­λή του Κυ­ρί­ου, περί απο­φυ­γής επι­δεί­ξε­ως της νη­στεί­ας και όταν βρε­θούν με άλ­λους που δεν τη­ρούν την νη­στεία, κα­τα­λύ­ουν και αυ­τοί. 

Δι­καιο­λο­γούν­ται, λέ­γον­τας: ''Έ­φα­γα κρέ­ας, πα­ρό­τι ήταν Πα­ρα­σκευή, για να μην τους σκαν­δα­λί­σω''. 

Πρέ­πει βέ­βαια να προ­σέ­χου­με πολύ, να μην σκαν­δα­λί­ζου­με τους συ­ναν­θρώ­πους μας, 

αλλά ο σκαν­δα­λι­σμός αυ­τός τον οποίο πρέ­πει να απο­φεύ­γου­με, εί­ναι εκεί­νος που προ­έρ­χε­ται από την πα­ρά­βα­ση των Νό­μων του Θεού και όχι από την εφαρ­μο­γή τους. 

Σκαν­δα­λι­σμός εί­ναι, όταν γί­νε­σαι εμ­πό­διο στον άλ­λον να πάει στον δρό­μο του Θεού και όχι όταν τον δια­φω­τί­ζεις, ότι αυτό που κά­νει δεν εί­ναι σω­στό.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Θυμηθεῖτε τὰ λόγιά μου: Μετὰ τὴν τελευταία μεγάλη καταστροφή, θὰ χρησιμοποιηθοῦν οἱ Ἕλληνες, γιὰ νὰ διαδώσουν τὸ Εὐαγγέλιο σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ θὰ δεῖτε τὴν ἀξία τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας. 

Διαβάστε τὸ 66ο κεφάλαιο τοῦ Προφήτη Ἠσαΐα, ὁ ὁποῖος γράφει αὐτὸ ποὺ σᾶς λέω τώρα.

Κατὰ τὴν τελευταία αὐτὴ ἐκκαθάριση, θὰ καθαριστοῦν μόνο τὰ ξερὰ καὶ θὰ μείνουν μόνο τὰ χλωρά… τουλάχιστον στὴν Ἑλλάδα. 

Ὅλοι θὰ καθαριστοῦν, θὰ πᾶνε στὴν θέση τους. 

Θὰ ἀδειάσει ἡ πατρίδα μας ἀπὸ ὅλα τὰ φροῦτα… μὰ κομμουνισμὸς λέγεται, μὰ ἀθεϊσμὸς λέγεται, μά, μά, μά… θὰ ἀδειάσει ἡ πατρίδα μας καὶ θὰ μείνουν καθαρόαιμοι Ἕλληνες, 

μὲ γλώσσα Ἑλληνική, μὲ ἤθη καὶ ἔθιμα Ἑλληνικὰ καὶ μὲ πίστη Ὀρθόδοξη.

Μεγάλη ὑπόθεση ὁ Ἑλληνικὸς λαός! 

Γι’ αὐτὸ καὶ στὴν κηδεία τῆς Παναγίας παραβρέθηκαν, πέραν τῶν Ἀποστόλων καὶ 3 Ἕλληνες: 

Ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, ὁ Ἅγιος Ἰερόθεος (που σήμερα εορτάζουμε!) καὶ ὁ Ἀπόστολος Τιμόθεος. 

Κανένα ἄλλο ἔθνος πέρα τοῦ Ἑλληνικοῦ, δὲν ἀντιπροσωπεύτηκε στὴν κηδεία τῆς Παναγίας, τιμῆς ἕνεκεν τοῦ ρόλου ποὺ θὰ παίξει τὸ ἔθνος μας, μετὰ τὸν μεγάλο γενικὸ πόλεμο..

Τὸ Ἅγιο Ὅρος, μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Θεοτόκου, μία μέρα θὰ ”δώσει” τοὺς Εὐαγγελικοὺς κήρυκες, προκειμένου νὰ Εὐαγγελίσουν ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα, ὕστερα ἀπὸ τὸν μεγάλο σπαραγμὸ καὶ τὴν μεγάλη καταστροφὴ ποὺ μᾶς περιμένει καὶ τὴν ὁποία θὰ φτιάξουμε μόνοι μας..

Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἡ Ὀρθοδοξία θὰ δοξαστεῖ παρὰ τὰ ἐμπόδια καὶ τὸν πόλεμο ποὺ θὰ κάνουν οἱ Ἑβραῖοι σὲ αὐτήν. 

Σημαντικὸ ρόλο στὴν διαδικασία αὐτὴν θὰ παίξουν οἱ Ἕλληνες μετανάστες τοῦ ἐξωτερικοῦ, τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς θὰ ἀξιοποιήσει.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Οι άνθρωποι σήμερα είναι τρελοί. Ο ποντικός τρώει το δηλητήριο και ψοφάει, αλλά δεν πληρώνει το δηλητήριο. Εμείς, το δηλητήριο του τσιγάρου το πληρώνουμε, για να ψοφήσουμε..

Ξέρετε τι ερώτημα έθεσε ο διάβολος, μέσω ενός δαιμονισμένου σε έναν ιερέα; 

Ρωτάει λοιπόν στον ιερέα: Πες μου, πόσοι λιβανίζουν το Χριστό σου και πόσοι λιβανίζουν εμένα; 

Και απαντάει ο ιερέας: Πότε σε λιβάνισε εσένα διάβολε ο άνθρωπος; 

Και απαντά ο διάβολος, δια του δαιμονισμένου: Καλά δεν ξέρεις; Το Χριστό σου, δεν το λιβανίζει κανένας, ενώ εμένα με λιβανίζουν όλοι! 

Καλά δεν ξέρεις, ότι όσοι καπνίζουν εμένα λιβανίζουν;..

Κατέβαινα μια μέρα την Κουμουνδούρου και ήταν κάποιοι μικροί ηλικίας 9-10 ετών και καπνίζανε. 

Και απέναντι από τα παιδιά, ήταν ένας ηλικιωμένος, ο οποίος έβγαζε κάτι δραχμές και τις έκαιγε με τα σπίρτα. 

Μαζεύτηκαν τότε τα παιδιά γύρω από τον γέρο και άρχισαν να τον κοροϊδεύουν: ''Τρελάθηκε ο γέρος! Τρελάθηκε ο γέρος!''. 

Ο παππούλης τα έχασε! φώναζαν. 

Και τότε ο γέρος τους λέει: ''Ναι τρελάθηκα... Εσείς δεν τρελαθήκατε;''. 

''Όχι εμείς δεν τρελαθήκαμε, αφού εσύ καις τα λεφτά'' του απάντησαν. 

Εσείς για τα τσιγάρα, τους απάντησε ο γέρος, δεν πληρώσατε λεφτά και τα καίτε; Εσείς καίτε τα λεφτά μέσα από τα τσιγάρα, ενώ εγώ με τα σπίρτα. Κόκκαλο τα πιτσιρίκια! Πήραν ένα μάθημα, που θα το θυμούνται σε όλη τους τη ζωή.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Βλέπουμε, κατεξοχήν, γυναίκες να ξεματιάζουν και να υποκαθιστούν την Εκκλησία, που έχει ειδική ευχή για την βασκανία. Πίσω από αυτήν την ενέργεια του ξεματιάσματος, κρύβεται ο διάβολος.

Λένε πολλοί: Μα, το «Πάτερ ημών»… λέει η κυρία Κατίνα και ξεματιάζει. Πού είναι το κακό;

Κανένα αγκρίστρι δεν πιάνει ψάρι χωρίς δόλωμα. 

«Πάτερ ημών» θέλει ο διάβολος να του βάλεις, μα είναι δικό του το αγκίστρι. 

Μετά το «Πάτερ ημών» της κ. Κατίνας, φεύγει ο διάβολος από τον ματιασμένο, για να φανεί στον άλλον ότι η Εκκλησία δεν έχει δύναμη και έχει δύναμη η κυρία Κατίνα, που είναι όργανο του σατανά, χωρίς να το καταλαβαίνει.

Έτσι η κυρία Κατίνα γίνεται «αγία» στα μάτια του κόσμου, αυτός που «θεραπεύτηκε» απ’ αυτήν την βλέπει σαν σωτήρας της, ενώ η ίδια πιστεύει ότι είναι κάποια. 

Όλα είναι τέχνασμα του σατανά! Όμως, ο διάβολος, με αυτόν τον πονηρό τρόπο, μπορεί να λύνει τα μάγια του σώματος (π.χ. πονοκέφαλος) εκείνου που ματιάστηκε, αλλά σκλαβώνει την ψυχή του.

Αντίθετα η Εκκλησία, δια της ειδικής ευχής που διαβάζει ο ιερέας, «λύνει» τα μάγια της ψυχής και του σώματος και ο άνθρωπος απελευθερώνεται.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Σαν αναζητητής της δύναμης και της ισχύος, σαν ανώ­ριμος αναζητητής, ασχολήθηκα με τις πολεμικές τέχνες. 

Διαπί­στωσα ότι υπάρχουν και άλλες δυνάμεις μέσα μας, για να μπορείς να έχεις τα αποτελέσματα που ξεφεύγουν από τη συνήθη δυνατότητα. 

Άρχισα να διαβάζω και να ασχολούμαι με τον αποκρυφι­σμό. 

Ωστόσο δεν μου συνέβησαν συνταρακτικά πράγματα... ώσπου ήλθε κάποιος μάγος επάνω, ο οποίος με μύησε στον εργαστηριακό πνευματισμό, στο δόγμα της υψηλής τελετουρ­γίας, στο σατανισμό πάσης φύσεως... 

Από εκεί και πέρα πλέον ασχολήθηκα με πάθος. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, κάλεσα δαιμόνια και ήλθα σε συνεργασία μαζί τους. 

Ξεκίνησα από τις πολεμικές τέχνες, ασχολήθηκα με τον ταοϊσμό... τα μυστήρια της ανατολής διδάσκουν ότι 

για να μπορέσεις να φθάσεις σε κάποια επίπεδα, 

πρέπει να ανακαλύψεις τις δυνάμεις εκείνες, 

τόσο τις εσωτερικές, 

όσο και τις δαιμονικές, να κατορθώσεις κάποια πράγματα, που είναι έξω από τη φύση και την δυνατότητα τού ανθρώπου. 

Με αυτό το σκεπτικό, να ανακαλύψω τις εσωτερικές δυνάμεις, άρχισα να ασχολούμαι με τον αποκρυφισμό. Αργότερα ήρθε ο Άγγλος και με βρήκε στα 17 μου χρόνια. 

Είχα 4 χρόνια ασχοληθεί θεωρητικά, πρακτικά δαιμονι­ζόμαστε με ένα συλλογικό πνευματισμό. Κάναμε μία ομάδα ανθρώπων, που προσανατολιζόμαστε σ' αυτό το χώρο.... 

Μετά τη μύηση και τη γνωριμία με τον Άγγλο, υπήρχε πραγματι­κή εκπαίδευση, σχετική με τα φρονήματά μας και εισήχθηκα στη νεοειδωλολατρεία. Έμαθα να καθαγιάζω τα σκεύη... τους κύκλους επίκλησης, τις ονομασίες δαιμόνων, να κάνω επικλήσεις..

Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι δύσκολο να βρεθούν γιατί συχνάζουν σε πάρα πολλούς χώρους. 

Πρώτα απ' όλα είναι τα βιβλιοπωλεία που υπάρχουν στην Αθήνα, που άμα πάει κανείς που δεν έχει ιδέα, θα δει του κόσμου τα βιβλία με καθαρά αποκρυφιστικό περιεχόμενο, που είναι το δόλωμα. 

Αρχίζει να ενδιαφέρεται κανείς, από τη γιόγκα μέχρι τη πρακτική μαγεία. Τα βιβλία εκείνα μπορεί να μη δίνουν τη γνώση που χρειάζεται, αλλά είναι αυτό που σε βάζει σε κάποιο πειρασμό να σταθείς περισσότερο σ' αυτούς τους χώρους. 

Τότε αρχίζεις πλέον να εισάγεσαι σε κέντρα, τα οποία καλλιεργούν όλη αυτή την ανάγκη και ανάλογα με τις γνωριμίες, την οικονομική κατάσταση και τη διαχυτικότητα που έχεις, αρχίζεις και κινείσαι ποικιλοτρόπως. 

Ο ένας μπο­ρεί να γίνει μασόνος, ο άλλος μέντιουμ, κάποιος άλλος μπο­ρεί να πάει σε κάποια κυκλώματα και ν' αρχίσει να πέφτει στον επαγγελματισμό. 

Να γίνουν αστρολόγοι, μέντιουμ και μη ξεχνάτε ότι ο καλύτερος πόλος έλξης να περάσουν τις δαιμονοδιδασκαλίες... είναι τα σύγχρονα μαντεία, με τον τρόπο που προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματα. Είναι τρόπος εκμετάλλευ­σης τού σύγχρονου ανθρώπου. 

Τα κόμικς προετοιμάζουν τα μικρά παιδιά στο να δε­χθούν ότι υπάρχουν πνεύματα, ότι η δύναμη και το αποτέ­λεσμα έρχεται μέσα από τη χρήση μαγικών βοτάνων και ειδικών ουσιών, ότι με τη μαγεία μπορείς να επιφέρεις απο­τελέσματα. Θα έλεγα, είναι ένας παιδαγωγικός τρόπος να μυηθούν τα μικρά παιδιά.... 

Πρώτα είναι η γνωριμία. Αρχίζει η πλύση εγκεφάλου με τη φιλοσοφία. Κατόπιν έρχεται ο εντυπωσιασμός με διάφορα σατανιστικά έργα. 

Με την εξάρτηση της ψυχής που γίνεται μέσα από την υπόδειξη, με την αφοσίωση στο δάσκαλο με αίμα, με πράξεις ανήθικες, με εξευτελισμό της προσωπικότη­τας. 

Κατόπιν αρχίζει να λαμβάνει κάποια φυλαχτά, κάποια υλικά στοιχεία επεξεργασμένα από το μάγο, δήθεν για να σε προστατέψουν στο χώρο... όμως στην ουσία γίνεσαι υποχείριο τού μάγου και των δαιμόνων. 

Όμως δεν γνωρίζεις ότι αυτό γίνεται για να σε εγκλωβίσουν... τον υπνωτίζουν, τον βλέπει σε ζωώδη κατάσταση απέναντι στο Δάσκαλο, πως μιλάς στο σκύλο και σ' ακολουθεί χωρίς αντίρρηση. 

Όμως στη διαδικασία τού απολύτου εγκλωβισμού χρησι­μοποιούνται και άλλα πιο δραστικά μέσα: 

Η χρήση ναρκωτικών είναι σε ημερησία διάταξη 

και η πορνεία των κοριτσιών επιβάλλεται ως εντολή του Διαβόλου. 

Οι σατανιστές κάνουν ευρεία χρήση ναρκωτικών ουσιών. Αφιερώνουν την ψυχή τους στο Διάβολο και με την αφιέρωση χρειάζεται αίμα, που θα θυσιαστεί γι' αυτό το λόγο. 

Αίμα προσωπικό του κοριτσιού, που γίνεται σε κά­ποιες ορισμένες ημερομηνίες. 

Μάλιστα γίνεται κάτω από ειδικές αστρολογικές ώρες (ζωδιακοί δαίμονες). Δεν υπάρχει μέση οδός. Να κάνω κοσμική ζωή και να αμαρτάνω και να πολεμήσω το Διάβολο. Είναι πλάνη αυτό. 

Ο άνθρωπος, από τη στιγμή που θα αποποιηθεί το Σατανά, από εκεί και πέρα πρέπει να είναι έτοιμος να το αντιμετωπίσει αυτό. Δεν υπάρχει μέση οδός γι' αυτούς τους ανθρώπους. Γι' αυτό και κανένας, ή σπάνια περίπτωση να ξεφύγει κάποιος, γιατί δεν υπάρχει μετάνοια. 

Όχι γιατί είναι αδια­νόητο ή αδύνατο, είναι λίγοι εκείνοι που πραγματικά θα τους φωτίσει ο Θεός να καταλάβουν, ότι μόνο δια των αγιαστικών μυστηρίων θα γλυτώσουν. 

Διότι αν δεν είναι συγκοινωνός ο άνθρωπος μετά του Θεού δια των μυστηρίων, είναι σε κοινω­νία με το Διάβολο. 

Δεν υπάρχει μέση λύση. 

Τα ψυχιατρεία έχουν γεμίσει και οι αυτοκτονίες είναι στην ημερησία διάταξη. 

Στους ανθρώπους που ασχολούνται με το χώρο αυτό, όσο και αν φαίνεται τραγικό, είναι πραγματικότητα. 

Όταν ασχολήθηκα με τις δαιμονικές δυνάμεις, είχα οπα­δούς, συμπαρέσυρα άτομα, έκανα πάρα πολλά πράγματα. Πήγα σε μυστικές εκκλησίες και μάλιστα έκανα και διαλέ­ξεις (σε μυημένους ανθρώπους). 

Η μεταστροφή μου ήλθε, γύρισα στο χώρο της Εκκλησίας με τη χάρη του Θεού έγινα Ορθόδοξος, κατάλαβα την αξία της ορθοδοξίας.... 

Μεγάλω­σα και έζησα στην Ελλάδα, αλλά δεν ήξερα τι είναι Ορθοδο­ξία. 

Ο Θεός ίσως ήξερε τη μεταστροφή μου και δεν είμαι σήμερα σ' ένα ψυχιατρείο ή στο χώμα. Και μπορώ να το πω αυτό με βεβαιότητα. 

Δεν έχουν γλυτώσει, όχι ελάχιστοι, μπορώ να πω διεθνώς πάρα πολύ λίγοι είναι αυτοί και αυτοί ακό­μα παραπαίουν... 

Ευάγγελος Κουτρουμπέλης Πρώην Μάγος - Σατανιστής

 

<>

“Η σωματική ηδονή δόθηκε από το Θεό σαν μπουρμπουάρ στον άνθρωπο, για το έργο της τεκνογονίας. Εμείς όμως παίρνουμε το μπουρμπουάρ, χωρίς να εργαζόμαστε, χωρίς να κάνουμε παιδιά, πορνεύοντας.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ακολασίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/akolasias)

<>

“Όταν ο άνθρωπος είναι εγωιστής, θα τον ρίξει ο σατανάς κατεξοχήν στην σαρκική αμαρτία.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ακολασίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/akolasias)

<>

“Ακρίβεια, λένε οι άνθρωποι, μας έφαγε η ακρίβεια. Ποιός όμως κάνει την ακρίβεια; Ο άπιστος άνθρωπος. Γιατί ο Θεός τζάμπα τα έδωσε όλα. Δεν ακρίβυνε τις πρώτες ύλες και τα αγαθά ο Θεός, αλλά οι άνθρωποι, οι μακριά από το Θεό άνθρωποι. Και γιατί επιτρέπει ο Θεός αυτούς τους σκληρούς ανθρώπους; Για να βάλουν μυαλό οι άλλοι, ώστε να μετανοήσουν...”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ακριβείας (https://www.rimata-zois.gr/peri/akriveias)

<>

Αν θέ­λε­τε να μην έχε­τε ναύ­α­για στη ζωή σας, να προ­σεύ­χε­στε. 

Ο Χρι­στός σε κάθε δύ­σκο­λη στιγ­μή, προ­σευ­χό­ταν. 

Ποιός; 

Ο Χρι­στός!

Όταν για πα­ρά­δειγ­μα ήταν να επι­λέ­ξει τους 12 Απο­στό­λους, την πα­ρα­μο­νή έκα­νε ολο­νύ­κτια προ­σευ­χή. 

Όταν ένας Θεός έχει την ανάγ­κη να προ­σεύ­χε­ται, φαν­τά­ζε­στε πόσο αναγ­καία εί­ναι για τον άν­θρω­πο η προ­σευ­χή! 

Εμείς δεν ρω­τά­με ποτέ το Θεό για αυτά που κά­νου­με στη ζωή μας και εί­ναι φυ­σι­κό να έχου­με πολ­λές απο­τυ­χί­ες...

Οι άν­θρω­ποι που δεν πι­στεύ­ουν, δεν πρέ­πει να λέ­γον­ται άπι­στοι, αλλά εύ­πι­στοι. 

Και αυτό για­τί, απορ­ρί­πτουν την μία και μο­να­δι­κή Αλή­θεια, το Χρι­στό, για να πι­στέ­ψουν και να απο­δε­χτούν 999 ψέ­μα­τα. 

Θαύ­μα­τα να δού­νε, πάλι δεν θα πι­στέ­ψου­νε. 

Εδώ ο Αγια­σμός που δεν χα­λά­ει ποτέ και απο­τε­λεί ένα δια­χρο­νι­κό θαύ­μα, θα ήταν αρ­κε­τό όχι μόνο να πι­στέ­ψουν, 

αλλά και να έχουν γνώ­ση του Θεού, χει­ρο­πια­στά πράγ­μα­τα. Αλλά.. τί­πο­τα πάλι!

Για εκεί­νους που δεν πι­στεύ­ουν, ο παν­τα­χού πα­ρών Θεός, εί­ναι παν­τα­χού απών..

Ο Χρι­στός δεν πα­ρου­σιά­στη­κε μετά την Ανά­στα­ση Του στους σταυ­ρω­τές του, για­τί γνώ­ρι­ζε ότι δεν επρό­κει­το κα­νείς να Τον πι­στέ­ψει.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

«Λέει ἡ λαίκή σοφία:

“Γιά τό χατίρι τοῦ βασιλικοῦ, ποτίζεται καί ἡ γλάστρα. Ἔτσι ἀκριβῶς καί σέ μία οἰκογένεια, ἄν ὑπάρχει ἔστω καί ἕνα μέλος της, πού εἶναι συνειδητός Χριστιανός, γίνεται ἔλεος στό σπίτι αὐτό καί δέν ἐπιτρέπει ὁ Θεός νά διαλυθῆ ἡ οικογένεια, παρά τίς προσπάθειες πού κάνει ὁ σατανᾶς”

—Ἱεροκήρυξ Δημήτριος Παναγόπουλος»(https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/07/blog-post_495.html).

«Εἶχα ἕναν ἄθεο θεῖο, πού μοῦ ἔλεγε:

—Γιατί δέν κατέβηκε ὁ Χριστός ἀπό τόν Σταυρό; Ἄμα ἦταν Θεός, θά μποροῦσε νά ξεφύγη. Τόν πιάσανε, Τόν “κατεργάρη” καί Τόν Σταυρώσανε οἱ Ἑβραίοι! Δέν μποροῦσε νά ξεφύγει! Τόν ἐαυτόν Του δέν μποροῦσε νά βοηθήση...

—Τότε, πῶς ξέφυγε ὁ Χριστός, ὅταν κάποτε θέλησαν νά Τόν ρίξουν στόν γκρεμό;, τόν ρώτησα. Ξέφυγε ἀνάμεσά τους. Πῶς ἔγινε αὐτό;

—Ποῦ τό ἀναφέρει αὐτό;, μέ ρώτησε.

Ἄνοιξα τό Εὐαγγέλιο καί τοῦ ἔδειξα τό χωρίο:

“Kαί ἀναστάντες ἐξέβαλον αὐτόν ἔξω τῆς πόλεως καί ἤγαγον αὐτόν ἕως ὀφρύος τοῦ ὅρους, ἐφ᾽ οὗ ἡ πόλις αὐτῶν ᾠκοδόμητο, εἰς τό κατακρημνίσαι αὐτόν. Αὐτός δέ διελθών διά μέσου αὐτῶν ἐπορεύετο”(Λκ 4, 29-30).

Εἶναι πολλῶν γνώμη αὐτή, ὅτι ὁ Χριστός δέν μποροῦσε νά κάνη διαφορετικά, Τόν στρύμωξαν οἱ Ἑβραίοι καί τόν Σταύρωσαν.

Ὄχι, δέν εἶναι ἔτσι! Ὁ Χριστός ἀπό ἀγάπη πρός τόν ἄνθρωπο, ἦρθε πρός τό ἐκούσιο πάθος καί Σταυρώθηκε. Αὐτό νά τό βάλουμε μέσα στό μυαλό μας καί νά Τοῦ χρωστᾶμε πολύ εὐγνωμοσύνη καί ὑποχρέωσι.

Στή συνέχεια τόν ρώτησα:

—Θεῖε, ὁ Χριστός πέθανε, ἤ τόν πεθάνανε;

—Τόν πεθάνανε!

—Καθόλου δέν τόν πεθάνανε! Πέθανε! Πέθανε τήν ὥρα πού ἤθελε αὐτός! Καί ἦρθε στό ἐκούσιο πάθος ἀπό θεληματική ἀγάπη πρός τόν ἄνθρωπο. Ἀλλά ὁ ἄνθρωπος ἀγνώμων, δέν θέλει νά τό ἐκτιμήση αὐτό τό πράγμα.

Καί τοῦ διάβασα ἐνθυμοῦμαι τότε —ήταν ἄρρωστος στό σανατόριο— αὐτό πού λέει ἡ Ἐκκλησία μας τή Μ. Παρασκευή, πῶς πέθανε ὁ Χριστός.

Καί τοῦ εἶπα ἐκείνη τή στιγμή τοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ:

—Γράφει ἡ Γραφή, ὅτι ὁ Χριστός “κλίνας τήν κεφαλήν, παρέδωκεν τό πνεῦμα”(Ἰω 19, 30). Ἐσύ πῶς θά πεθάνης καί ἐγώ αὔριο θεῖε; Πές μου πῶς; Θά ἀφήσουμε τό πνεῦμα καί κλίνουμε τήν κεφαλή, θά κατεβάσουμε τά ρολά... Καί δέν πρόκειται νά τά ξανά ἀνοίξης... Αὐτός ὅμως κλίνας τῆς κεφαλήν, παρέδωκεν τό πνεύμα. Πέθανε τήν ὥρα πού ἤθελε...

Μέ κοιτοῦσε καί συλλογίζετο...

Ἐν πάση περιπτώσει, ἔπειτα ἀπό 3 χρόνια πίστεψε αὐτός καί τολμῶ νά πῶ ὅτι σώθηκε τήν τελευταία στιγμή...

Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ ἱεροκήρυκας (1916-1982)»(Ἠλίας Καλλιώρας, https://www.facebook.com).

«Κάποιος Γέροντας πέθαινε καί μαζεύτηκαν πολλοί στό κρεβάτι του. Ἀνάμεσα σέ αὐτούς ἦταν καί ἕνας, ὁ ὁποῖος μία ολόκληρη ζωή, δέν δούλευε καί τοῦ ἔκλεβε τίς οἰκονομίες ἀπ᾽ τά ἐργόχειρα καί ἔτσι τρέφονταν.

Ὁ Γέροντας ἤξερε, ὅτι αὐτός τοῦ κλέβει τό ψωμάκι καί τόν ιδρώτα του καί ἔλεγε στόν ἑαυτόν του: “Βάλε ζόρι, γιά νά ἐργάζεσαι γιά δύο!”.

Σέ μία στιγμή ζήτησε ὁ Γέροντας νά βγοῦνε ὅλοι ἔξω ἀπό τό δωμάτιό του καί κράτησε μόνο αὐτόν τόν κλέφτη. Ὁ κλέφτης ντράπηκε καί νόμιζε ὅτι θά τόν ἀποκαλύψη καί θά τόν ἐπιπλήξη.

Ἔκπληκτος ὅμως βλέπει, νά παίρνη ὁ Γέροντας τά χέρια του καί νά τά φυλάη καί νά τοῦ λέη:

—Εὐχαριστῶ αὐτά τά χέρια, νά μείνουν ἅγια, διότι μέ στέλνουν σήμερα στό Χριστό!

Καί ξεψύχησε!

Ἔχουμε ἐμεῖς τέτοια ἀνεξικακία;

Δέν εἴμαστε ἀκόμα Χριστιανοί...

Iεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916-1982)»(Ἠλίας Καλλιώρας, https://www.facebook.com).

«Ἤμουν στό λεωφορεῖο καί δίπλα μου καθόταν μία κυρία.

Περνώντας ἔξω ἀπό ἕνα Ἱ. Ναό ἔκανα τό σταυρό μου.

Παρακινούμενη ἀπό ἐμένα ἔκανε καί ἐκείνη κάτι σαν σταυρό —γρήγορα-γρήγορα— κάτι σάν ἀνακάτεμα!

Τῆς λέω:

—Αὐτόν τό σταυρό πού κάνεις δέν τόν φοβᾶται ὁ διάβολος, ἔτσι ὅπως τόν κάνεις εἶναι σάν νά κοροιδεύης.

Θίχτηκε τότε ἐκείνη καί μοῦ λέει:

—Τί εἶναι αὐτά πού λέτε; Τό ξέρετε πώς ἐγώ εἶμαι πολύ πιστή καί βοηθάω τήν Ἐκκλησία ὅσο μπορῶ;

Τῆς ἀπάντησα πώς δέν τό ἤξερα καί συνέχισα:

—Δηλαδή ἐκκλησιάζεστε, ἐξομολογεῖστε, κοινωνᾶτε, καί συμμετέχετε στά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας;

—Δέν ἐκκλησιάζομαι συχνά, μοῦ λέει, οὔτε συμμετέχω ἰδιαίτερα, ἀλλά βοηθάω ὅσο μπορῶ τήν Ἐκκλησία. Ἔχω δώσει ἕνα σωρό λεφτά γιά νά χτιστοῦν ἐκκλησίες, γιά νά ἐξοπλιστοῦν μέ τά ἀπαραίτητα, γιά νά ἁγιογραφηθοῦν τόσοι Ἅγιοι..!

—Χίλιες ἐκκλησίες νά χτίσης, ἄν δέν μπῆς μέσα, δεν σώζεσαι..., τῆς ἀπάντησα! Ἡ Ἐκκλησία σάν Κιβωτός πού εἶναι, τό ξέρεις πώς πρέπει νά μπῆς μέσα γιά νά σωθῆς; Ξέρεις τί ἀπέγιναν αὐτοί πού ἔφτιαξαν τήν Κιβωτό τοῦ Νώε; Πνίγηκαν! Πνίγηκαν ἐπειδη τήν κατασκεύασαν, ἀλλά δέν πίστευαν στό κακό πού ἐρχόταν καί ἔμειναν ἀπ᾽ ἔξω! Γι᾽ αὐτό ὅσες ἐκκλησίες καί νά φτιάξει ὁ ἄνθρωπος καί ὅσα μοναστήρια, ἄν δέν μπῆ μέσα στήν Κιβωτό πού λέγεται Ἐκκλησία, νά κοινωνάη τό Σώμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, δέν σώζεται...!

Μακαριστοῦ Δημητρίου Παναγοπούλου»(Ηλίας Καλλιώρας, https://www.facebook.com).

«Εἶναι μεγάλη ὑπόθεσι νά ἀναλάβη ὁ Θεός τό σπιτικό σου.

Καί ἀναλαμβάνει ὁ Θεός, ὅταν ἀναλάβης ἐσύ τά τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Θεός τόν ἄνθρωπο τόν θέλει συνέταιρο.

“Ζητεῖται τήν βασιλείαν τοῦ Θεού καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καί ταύτα πάντα προστεθήσεται ὑμίν”(Μρ 6, 33).

Ζητεῖται δηλ. τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ τό θέλημά του καί ὅλα τά ἄλλα θά τά ἀναλάβω ἐγώ! Τά ἐνοίκια, τήν τροφοδοσία, τά φάρμακα, τά σπίτια, τά πάντα!

Βέβαια, ἐμεῖς δέν κάναμε ποτέ μέ τό Θεό, γιά νά ξέρουμε πώς συμπεριφέρεται ὁ Θεός, γι᾽ αὐτό καί ἀκριβῶς δέν τοῦ ἐμπιστευόμεθα καί δέν κάνουμε ὅσα παιδιά μᾶς δώσει, μέ τό πρόσχημα: “Πῶς θά τά μεγαλώσω;”.

Ὅσοι ὅμως ἔχουν κάνει μέ τό Θεό, ξέρουν νά ἀπαντήσουν, μέ ποιό τρόπο ὁ Θεός ἐνεργεῖ. Μόνο ἐκεῖνοι!

Καί ἐνθυμοῦμαι ἕνα περιστατικό, ὅταν ἔγραφα ἕνα βιβλίο μέ τίτλο: “Θανάσιμο ἁμάρτημα ἡ ἀποφυγή τῆς τεκνογονίας”.

Μιά μέρα, συνάντησα μιά κυρία στό δρόμο, πού ἦταν κόρη νεωκόρου καί εἶχε δώδεκα παιδιά καί τά ὁποία τά μεγάλωσε σ᾽ ἕνα ὑπόγειο δωμάτιο, μέ μία κουζινίτσα 1x1 καί μιά τουαλέτα 1x1!

Ἀπό ἐκεῖ κάτω, βγήκανε τά δώδεκα αὐτά παιδιά.

Καί στό δρόμο πού μέ συνάντησε μοῦ λέει:

—κ. Παναγόπουλε, ἔμαθα ὅτι γράφεται ἕνα βιβλίο γιά τήν τεκνογονία.

—Ναί...

—Μήν ξεχάσετε νά γράψετε στό βιβλίο σας, ὅτι ἄν κανείς θέλει νά δῆ τό Θεό, νά πάη στό σπίτι ἑνός πολυτέκνου!

Ἐκεῖ ὑπάρχει πάντοτε ὁ Θεός!

Στά ἄλλα σπίτια, μπαίνει καί βγαίνει ὁ Θεός.

Ἀπ᾽ τά σπίτια ὅμως τῶν πολυτέκνων, δέν φεύγει ποτέ!

Δημήτριος Παναγόπουλος ἱεροκήρυκας †»(Ἠλίας Καλλιώρας, https://www.facebook.com).

«Ὁ ἄνθρωπος ἔχει τόν ἰατρό του, ἔχει τόν λογιστή του, ἔχει τόν κρεοπώλη του, ἔχει τόν ράφτη του, ἔχει τόν μπακάλη καί τόν μανάβη του... καί τί δέν ἔχει γιά τή σάρκα του... καί καλά κάνει. Δέν λέω νά μήν ἔχη. Ὅμως, γιά τήν ἀθάνατη ψυχή του, δέν ἔχει Πνευματικό!

Ποῦ πας ἄνθρωπε; Δέν φοβᾶσαι τό θάνατο, δέν φοβᾶσαι τήν κόλασι, δέν φοβᾶσαι τό Θεό; Τίποτε δέν φοβᾶσαι καί δέν ἔχεις Πνευματικό;

Καλά ποιός εἶναι ὁ προορισμός τοῦ ἀνθρώπου; Νά τραφοῦν τά σκουλίκια ὅταν πεθάνη; Ἤ ἦρθε στή γῆ, γιά νά φάη τίς μπάμιες καί τά φασολάκια; Εἴμαστε ἀστεῖοι νά τό πιστεύουμε αὐτό...

Πρέπει νά συνειδητοποιήσουμε, ὅτι ὅλοι μας ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό Πνευματικό! Καί μία ἀμαρτία νά ἔχουμε διαπράξει στή ζωή μας, πρέπει νά ἔχουμε Πνευματικό, γιά νά τήν ἐξομολογηθοῦμε. Ἐξάλλου ὁ διάβολος πόσες ἁμαρτίες ἔκανε καί ἔπεσε ἀπ᾽ τόν ουρανό; Ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα πόσες ἀμαρτίες ἔκαναν καί ὑπέστησαν ἔξωσι ἀπ᾽ τόν Παράδεισο;

Τί χάνει ὁ ἄνθρωπος ὅταν δέν ἔχει πνευματικό ὁδηγό! Τόν ἐξουθενώνει ὁ Σατανᾶς. Ἐνῶ ὅταν ἀναθέση τά προβλήματά του στόν Πνευματικό του, τά πάντα διορθώνονται, ὅσο δύσκολα καί ἄν φαίνονται.

Καλύτερα νά μᾶς λείψη τό ὀξυγόνο, παρά ὁ Πνευματικός. Τό στόμα τοῦ Πνευματικοῦ εἶναι τό στόμα τοῦ Θεοῦ καί νά δεχόμαστε τόν πρῶτο λόγο του μέ ταπείνωσι, ἔστω καί ἄν φαίνεται παράλογος. Ὁ Θεός βλέποντας τήν ταπείνωσί μας, θά βγάλη κάτι καλό...

+ Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ Ἱεροκήρυκας (1916-1982)»(Σαλπίσματα ἀληθείας - ψυχοφελείς δημοσιεύσεις, https://www.facebook.com).

«Καλέστε μιά φορά τόν καρβουνιάρη νά σᾶς φέρη κάρβουνα σ᾽ ἕνα τσουβάλι.

Καί ὅταν τά φέρη, τόν πᾶτε στό σαλονάκι σας καί τοῦ πεῖτε: Καθίστε νά σᾶς κεράσουμε ἕνα καφέ.

Τόν βλέπεις τόν καρβουνιάρη, μόνος του τραβιέται νά μήν καθίση, διότι εἶναι καθαρά καί μήν λερώσει.

Νιώθει τήν βρωμιά του, παραδέχεται τήν βρωμιά του καί δέν κάθεται.

Ἔτσι συμβαίνει καί μέ τούς ἀνθρώπους πού εἶναι “λερωμένοι” ἀπ᾽ τήν ἁμαρτία.

Θά δοῦν τόν Παράδεισο καθαρό καί δέν θα καθίσουν ἐκεί, γιατί ἔχουν τήν συνείδησί τῆς βρωμιᾶς πού κουβαλᾶνε πάνω τους καί μόνοι τους θά πᾶνε στή βρωμιά τῆς κολάσεως.

Δέν θά τούς πῆ ὁ Θεός, πορεύεστε γιά τό πῦρ τό ἐξώτερο, ἀλλά θά πᾶνε μόνοι τούς ἐκεῖ.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυκας +»(Ηλίας Καλλιώρας, https://www.facebook.com)

«Κάποτε μιά πλούσια τῶν Ἀθηνών, εἶχε πληροφορηθῆ, ὅτι ὁ Ἅγ. Νεκτάριος ἔχτιζε μοναστήρι στήν Αἴγινα καί θέλησε νά συνδράμη στό ἔργο αὐτό.

Πῆρε τότε μαζί της 3.000 δραχμές (ἦταν μεγάλο τό ποσό γιά ἐκείνη τήν ἐποχή) καί πῆγε στήν Αἴγινα νά βρῆ τόν Ἅγ. Νεκτάριο. Ὁ Ἅγιος, καθώς αὐτή ἐρχότανε στό μοναστήρι, τήν περίμενε στήν πόρτα τῆς μονῆς καί τῆς λέει:

—Καλῶς τήν κ. Ἑλένη μέ τίς 3.000 δραχμές στήν τσάντα.

Κόκκαλο ἡ κ. Ἑλένη!

Καί συνέχισε ὁ Ἅγ. Νεκτάριος:

—Τά λεφτά αὐτά δεν θά γίνουν δεκτά, γιατί προέρχονται ἀπό σένα, πού δέν τά ἔχεις καλά μέ κάποιους ἀπ᾽ τούς συγγενεῖς σου καί μέ κάποιους ἄλλους ἀνθρώπους. Θά πᾶς λοιπόν πίσω, νά ζητήσης συγγνώμη ἀπό ὅλους αὐτούς καί νά συμφιλιωθῆς καί μετά ἄν θέλης μπορεῖς νά ξαναέρθης.

Οὔτε νά προσκυνήση δέν τήν ἄφησε!...

Ἔτσι ἡ κ. Ἑλένη γύρισε πίσω στήν Ἀθήνα. Μετά ἀπό 4 μῆνες καί ἐφόσον ζήτησε συγγνώμη ἀπό ὅλους, ξαναπῆγε στό μοναστήρι καί ἐκεῖ ὁ Ἅγ. Νεκτάριος πάλι τήν  ὑποδέχτηκε: Καλώς τήν κ. Ἑλένη. Τώρα ὅ,τι ἔχεις νά δώσης, βάλτο στή θυρίδα ἐκείνη, γιά τό ἔργο τοῦ Θεοῦ.

† Δημήτριος Παναγόπουλος, Ἱεροκήρυκας»(Γιάννης Τσιτλακίδης, https://www.facebook.com/johnny.bee.353).

Το δίκαιό του, δεν πρέπει ο άνθρωπος να το παίρνει αν είναι δυνατόν στον κόσμο τούτο.

«Μα να τον αφήσω να με αδικήσει;», λένε πολλοί.

Εσύ θα τον αφήσεις να σε αδικήσει, ο Θεός θα τον αφήσει;

Εάν εσύ ήσουνα συνεπής απέναντι στον Θεό, θα είχες τέτοιον πειρασμό αδικίας;

Ο Άγιος Σπυρίδων, παρότι που δεν είχε τσομπάνη για τα πρόβατά του, δεν του έκλεβε κανείς από τα πρόβατά του! Γιατί άραγε;

Γιατί είχε φύλακα τον Θεό από πάνω.

Τα έχεις καλά με τον Θεό και έρχεται ο άλλος να σε αδικήσει;

Για να πάρει άδεια να σε αδικήσει, κάποιον παλαιό λογαριασμό πληρώνεις. 

Κάτι εξοφλείς και μην πλανάσαι!.

Δημήτριος Παναγόπουλος

 

<>

Αν ο άνθρωπος ήθελε να βάλει έναν κανόνα στον εαυτόν του, για ένα μήνα να προσευχόταν και να έλεγε: 

Χριστέ μου, τι είσαι για μένα, ε! τότε, θα έκλαιγε σε όλη του την υπόλοιπη ζωή. 

Όταν του δείξει ο Χριστός, τι έκανε γι’ αυτόν, θα έκλαιγε σε όλη την υπόλοιπη ζωή του και θα ντρεπόταν για τον εαυτόν του! 

Θεληματικά θα «δουλωνόταν», θελημάτικα θα παραδιδόταν στα χέρια του Θεού. 

Δεν θα διατεινόταν, όπως κάνει τώρα, ότι ο Θεός θέλει δούλους… 

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Κάποτε, έγινε ένα ναυάγιο. Στο καράβι επέβαιναν πεντακόσια άτομα, ανάμεσα στα οποία υπήρχε και μία σταρ του Χόλυγουντ. 

Όταν έγινε το ναυάγιο, όλοι έτρεξαν να μπούνε στις βάρκες και να βάλουν το σωσίβιο τους, για να σωθούν. 

Η σταρ όμως του Χόλυγουντ, η οποία είχε στην καμπίνα της κάποια χρυσαφικά μεγάλης αξίας, θέλησε αγνοώντας τον κίνδυνο, να πάει πρώτα στην καμπίνα της να πάρει τα χρυσαφικά και μετά να τρέξει προς τις βάρκες, με αποτέλεσμα να μην τα καταφέρει. 

Το πλοίο βυθίσθηκε και μαζί με αυτό και η σταρ. 

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην καθημερινότητά μας. Προσηλωμένοι οι άνθρωποι στα πλούτη και στα υλικά αγαθά, και μή κάνοντας σωστή διαχείριση αυτών, προς δόξαν Θεού, αλλά χρησιμοποιώντας τα προς ίδιον όφελος, τελικά καταστρέφονται διότι, ναι μεν θέλουν να σωθούν, αλλά ταυτόχρονα θέλουν και να απολαύσουν όλα τα αγαθά του κόσμου τούτου. 

Ομοιάζουν με την σταρ, που θέλησε να σωθεί, χωρίς όμως να στερηθεί τα χρυσαφικά της. 

Εμείς θέλουμε να απολαύσωμε και σε τούτο τον κόσμο και στον άλλο. Αυτό δεν γίνεται. 

Θα πρέπει να στερηθούμε μερικά πράγματα σε τούτο τον κόσμο, για να μας χαρίσει ο Κύριος τον Αιώνιο Κόσμο. Δεν πρόκειται να απολαύσωμε τα Ουράνια αγαθά, μαζί με όλες τις επίγειες απολαύσεις.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Υπάρχει και άλλος σταυρός μέσα στην κοινωνία. Είναι ο σταυρός, τον οποίο ακούμε συχνά στο όνομα ασθένεια. Σχεδόν δεν υπάρχει κανένα σπίτι που να μην έχει σταυρό τέτοιο. 

Και πολλές φορές άνθρωποι γι’ αυτό το σταυρό, παρ’ ότι τον έχουν φτιάξει μόνοι τους, βλαστημούν τον Θεό. Μάλιστα άλλοι τον βλασφημούν εμμέσως και άλλοι λένε, τι του έκανα εγώ του Θεού και βασανιζόμαστε και υποφέρουμε.

Στην Αθήνα δυστυχώς έχουμε γεμίσει από νευρολογικές κλινικές. Παλικάρια, παιδιά, κορίτσια και αγόρια κλεισμένα μέσα. Γιατί είναι κλεισμένα μέσα; Και γιατί υποφέρουν οι γονείς; 

Διότι μόνοι τους έφτιαξαν την κατάσταση αυτή. Δεν φρόντισαν να κρατήσουν το παιδί κοντά τους και κοντά στον Χριστό. 

Νόμιζαν, ότι εάν του μάθουνε δύο γράμματα, εάν του δώσουν τα μέσα, που σήμερα ζητά ο άνθρωπος, όχι για την πνευματική του ζωή, αλλά για να του κάνει μεγαλύτερη την υλική του ζωή, ό,τι πλέον κάνουν άνθρωπο για τον κόσμο αυτό. Και εν τούτοις πολλοί λανθάνουν.

Ένα παιδί, λέει, έκανα και αυτό στο τρελάδικο. Γιατί όμως είναι στο τρελάδικο; Και γιατί έκανες ένα παιδί και δεν έκανες δύο, αν σου λείψει το ένα να έχεις το άλλο· και δεν έκανες τρία, τέσσαρα και πέντε; 

Γιατί είχες τη γνώμη, ότι μπορείς, να κάνεις, ό,τι θέλεις στον κόσμο αυτό. Έρχεται η αμαρτία μας, η συμπεριφορά μας, η πολιτεία μας και φτιάχνει ένα σταυρό στο σπίτι, ένα μαύρο πέπλο από πάνω.

Τι να το κάνω, να βλέπω το παλικάρι στην νευρολογική κλινική; Εφ’ όσον εγώ μόνος μου του πήρα το αυτοκίνητο, εγώ του έδωσα τα λεφτά, εγώ του άφησα το σπίτι, να κάνει το πάρτι με τις φιλενάδες και τους φίλους του· και εγώ έφευγα από το σπίτι, για να είναι ελεύθερα τα παιδιά.

Σήμερα βέβαια δρέπουν τους καρπούς αυτούς. Μια ασθένεια, μια κατάσταση και ένα σταυρό στο σπίτι, που τον φτιάξαμε μόνοι μας. Και δεν είναι ο μοναδικός, είναι πολλοί.

Γνωρίζω προσωπικά τρεις περιπτώσεις που έχουν παιδιά στο σπίτι όχι φυσιολογικά, νορμάλ, που λέμε. Τα οποία τα τρέφουν. Γιατί είναι αυτά τα αποτελέσματα; Το ομολογούν οι ίδιοι οι γονείς: ότι είναι συλλήψεις εορτών, Μεγάλης Παρασκευής και Πάσχα. 

Όταν παραβαίνεις το νόμο του Θεού, άνθρωπε, και νομίζεις ότι δεν εξαρτάσαι από κανένα, θα βρεθείς αντιμέτωπος με τον Νομοθέτη Θεό. 

Πίσω από την ατασθαλία σου αυτή και πίσω από την αμαρτία σου αυτή υπάρχει σταυρός, τον οποίο θα φέρεις, για να σου υπενθυμίζει πάντοτε, ότι θα βρεθείς κρινόμενος στην περίπτωση αυτή..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Όταν πας στον πνευ­μα­τι­κό σου, εί­ναι σαν να πη­γαί­νεις στο Θεό, εφό­σον εί­ναι το όρ­γα­νο δια του οποί­ου ο Θεός ενερ­γεί..

Οι άν­θρω­ποι έχουν τον οι­κο­γε­νεια­κό τους ια­τρό, τον δι­κη­γό­ρο τους, τον κου­ρέα τους, τον μπα­κά­λη τους, αλλά μόνο Πνευ­μα­τι­κό δεν έχουν, για να εξο­μο­λο­γη­θούν. 

Καλά ποιός εί­ναι ο προ­ο­ρι­σμός του αν­θρώ­που; Να τρα­φούν τα σκου­λή­κια όταν πε­θά­νει; Ή ήρθε στη γη, για να φάει τις μπά­μιες και τα φα­σο­λά­κια; Έχου­με ανάγ­κη από Πνευ­μα­τι­κό! 

Και μία αμαρ­τία να έχου­με δια­πρά­ξει στη ζωή μας, πρέ­πει να έχου­με Πνευ­μα­τι­κό, για να την εξο­μο­λο­γη­θού­με. 

Εξάλ­λου ο διά­βο­λος πό­σες αμαρ­τί­ες έκα­νε και έπε­σε από τον ου­ρα­νό και ο Αδάμ και η Έυα πό­σες αμαρ­τί­ες έκα­ναν και υπέ­στη­σαν έξω­ση από τον πα­ρά­δει­σο;

Κά­πο­τε βρέ­θη­κα στην Αί­γι­να και πήγα να εξο­μο­λο­γη­θώ στον γέ­ρον­τα Ιε­ρώ­νυ­μο, έναν πολύ φω­τι­σμέ­νο άν­θρω­πο. Και όταν του είπα να εξο­μο­λο­γη­θώ με είπε: Όχι Δη­μή­τρη, δεν θα σε εξο­μο­λο­γή­σω! 

Για­τί τον ια­τρό πρέ­πει να τον έχεις στην γει­το­νιά σου. Άμα αρ­ρω­στή­σεις, πώς θα έρ­θεις από την Αθή­να στην Αί­γι­να, για να εξο­μο­λο­γη­θείς; Να εξο­μο­λο­γη­θείς στην Αθή­να. 

Βέ­βαια εγώ είχα εξο­μο­λό­γο στην Αθή­να, αλλά σκέ­φτη­κα ότι επει­δή ήταν πνευ­μα­τι­κός άν­θρω­πος κάτι πα­ρα­πά­νω θα με έλε­γε και θα είχα κά­ποια ωφέ­λεια. Είχε δί­καιο ο γέ­ρον­τας και εί­ναι καλό ο πνευ­μα­τι­κός μας, να εί­ναι κον­τά στην πε­ριο­χή που δια­μέ­νου­με.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

Όταν πας στον πνευ­μα­τι­κό σου, εί­ναι σαν να πη­γαί­νεις στο Θεό, εφό­σον εί­ναι το όρ­γα­νο δια του οποί­ου ο Θεός ενερ­γεί..

Οι άν­θρω­ποι έχουν τον οι­κο­γε­νεια­κό τους ια­τρό, τον δι­κη­γό­ρο τους, τον κου­ρέα τους, τον μπα­κά­λη τους, αλλά μόνο Πνευ­μα­τι­κό δεν έχουν, για να εξο­μο­λο­γη­θούν. 

Καλά ποιός εί­ναι ο προ­ο­ρι­σμός του αν­θρώ­που; Να τρα­φούν τα σκου­λή­κια όταν πε­θά­νει; Ή ήρθε στη γη, για να φάει τις μπά­μιες και τα φα­σο­λά­κια; Έχου­με ανάγ­κη από Πνευ­μα­τι­κό! 

Και μία αμαρ­τία να έχου­με δια­πρά­ξει στη ζωή μας, πρέ­πει να έχου­με Πνευ­μα­τι­κό, για να την εξο­μο­λο­γη­θού­με. 

Εξάλ­λου ο διά­βο­λος πό­σες αμαρ­τί­ες έκα­νε και έπε­σε από τον ου­ρα­νό και ο Αδάμ και η Έυα πό­σες αμαρ­τί­ες έκα­ναν και υπέ­στη­σαν έξω­ση από τον πα­ρά­δει­σο;

Κά­πο­τε βρέ­θη­κα στην Αί­γι­να και πήγα να εξο­μο­λο­γη­θώ στον γέ­ρον­τα Ιε­ρώ­νυ­μο, έναν πολύ φω­τι­σμέ­νο άν­θρω­πο. Και όταν του είπα να εξο­μο­λο­γη­θώ με είπε: Όχι Δη­μή­τρη, δεν θα σε εξο­μο­λο­γή­σω! 

Για­τί τον ια­τρό πρέ­πει να τον έχεις στην γει­το­νιά σου. Άμα αρ­ρω­στή­σεις, πώς θα έρ­θεις από την Αθή­να στην Αί­γι­να, για να εξο­μο­λο­γη­θείς; Να εξο­μο­λο­γη­θείς στην Αθή­να. 

Βέ­βαια εγώ είχα εξο­μο­λό­γο στην Αθή­να, αλλά σκέ­φτη­κα ότι επει­δή ήταν πνευ­μα­τι­κός άν­θρω­πος κάτι πα­ρα­πά­νω θα με έλε­γε και θα είχα κά­ποια ωφέ­λεια. Είχε δί­καιο ο γέ­ρον­τας και εί­ναι καλό ο πνευ­μα­τι­κός μας, να εί­ναι κον­τά στην πε­ριο­χή που δια­μέ­νου­με.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

 

<>

«Μιά φορά βρισκόμουν στην Κέρκυρα, στό Ναό τοῦ Ἁγ. Σπυρίδωνος, μέ ἄλλους προσκυνητές. Ἤθελα νά πῶ δύο λόγια γιά τόν Ἅγιο, ὡς ἦταν πρέπον καί φυσικό.

Σταμάτησε ὅμως ὁ νοῦς μου, ὅταν ἄρχισα τήν ὁμιλία καί δέν θυμόμουν οὔτε λέξι σχετικά μέ τόν Ἅγιο, ἀλλά ἡ γλώσσα μου ἔλεγε, ἔλεγε γιά τόν Κύριο!

Προσπαθοῦσα νά ἀλλάξω θέμα, διότι αἰσθανόμουν ντροπή πρός τόν Ἅγιο, ἀλλά τίποτε... Πάντως αὐτά πού εἶπα γιά τόν Κύριο ἐκείνη τήν ἡμέρα, δέν τά ἔχω ξαναπεί ποτέ!

Ἄκουσα στό μεταξύ κάποιον θόρυβο γύρω μου, ἀλλά ἡ ἀφοσίωσί μου πρός τά λόγια πού ἔρχονταν καί ἔβγαιναν ἀπ᾽ τό στόμα μου ἦταν τέτοια, πού δέν μέ ἄφηναν νά δῶ τί γινόταν γύρω μου.

Στό τέλος τῆς Θ. Λειτουργίας μοῦ εἶπαν, ὅτι ἕνας κωφάλαλος νέος 21 χρονῶν, κάποια στιγμή, τήν ὥρα τῆς ὁμιλίας μου εἶπε:

—Τί ὡραία λόγια εἶναι αὐτά, πού λέει ὁ κ. Παναγόπουλος γιά τό Χριστό μας, μητέρα! Δόξα τῷ Θεῷ!

Τότε, λοιπόν, ἐννόησα γιατί ὁ θόρυβος γύρω μου καί γιατί δέν μπορούσα νά πῶ οὔτε λέξι γιά τόν Ἅγιο...

Ὁ Κύριος εἶχε ἄλλο σκοπό καί ἀπ᾽ τήν ὥρα ἐκείνη, ἀποκαταστάθηκε πλήρως ἡ ἀκοή καί ἡ φωνή τοῦ νέου.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (1916-1982)»(https://proskynitis.blogspot.com/2022/02/blog-post_83.html).

Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ ἱεροκήρυκας: «Ὁ ἄνθρωπος πρέπει πάντοτε νά βρίσκεται μέ βουρκωμένα τά μάτια μπροστά στά ἀγαθά πού τοῦ προσφέρει ὁ Θεός. Μά σ᾽ ἕνα ζεστό πιάτο φασολάδα, μά σέ μερικές ἐλιές καί λίγο ψωμί μέ τήν ὡραία ὅρεξι καί σ᾽ ἔνα ποτήρι κρασί. Ὁ ἄνθρωπος νά βρίσκη πάντοτε τήν εὐκαιρία νά εὐλογῆ καί νά εὐχαριστῆ τό Θεό, γιά ὅλα τά ἀγαθά Του. Πού ἔχει ἕνα ροῦχο πάνω του, πού ἔχει μιά καλή συντροφιά, ὅλα αὐτά εἶναι ἀπ᾽ τό Θεό, δέν εἶναι δικά μας.

Ἄν, ὅμως, ὁ ἄνθρωπος ξεγελαστεῖ καί πιστέψει, πώς ὅ,τι ἔκανε εἶναι δικό του, θά ἔρθη μιά μέρα πού θά βγῆ σάν τήν τρίχα ἀπ᾽ τό προζύμι καί θά ἐξευτελιστῆ. Ἀλίμονο στόν ἄνθρωπο πού θά περάση ἀπ᾽ τό νοῦ ἡ σκέψι, ὅτι δέν ἔχει τήν ἀνάγκη τοῦ Θεοῦ καί ὅτι αὐτά πού ἔχει, τά ἔχει ἀποκτήσει ἀπό ἐαυτοῦ του καί μέ τίς δικές του δυνάμεις»(Σαλπίσματα ἀληθείας - ψυχοφελεῖς δημοσιεύσεις, facebook.com).

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ἱεροκήρυκας: «Οἱ ἄνθρωποι πού δέν ἐκκλησιάζονται, ἀλλά ὑποστηρίζουν ὅτι πιστεύουν καί ὅτι ἀγαπούν τό Χριστό, μοιάζουν μέ ἐκείνους πού λένε ὅτι ἀγαπᾶνε κάποιον ἄνθρωπο, ἀλλά δέν τόν ἐπισκέπτονται ποτέ στό σπίτι του.

Πολλοί νομίζουν ὅτι ὅσοι ἐκκλησιάζονται θά πρέπη νά εἶναι ἅγιοι.

Ξεχνοῦν οί άνθρωποι, ὅτι ή Ἐκκλησία εἶναι νοσοκομεῖο πού περιθάλπει ψυχές ἀνθρώπων καί οἱ ἐκκλησιαζόμενοι εἶναι ἄρρωστοι, αλλοι βαριά καί ἄλλοι ἐλαφριά.

Καί ἐπειδή οἱ ἄνθρωποι δέν ἔχουν ὀρθή γνώμη περί τῆς Ἐκκλησίας γιά τό τί θά συναντήσουν ἐκεῖ μέσα, τούς κρατάει ὁ σατανᾶς ἔξω ἀπ᾽ τήν Ἐκκλησία.

Μέ τό πρόσχημα ὅτι εἶναι πολύ καλύτεροι ἀπό πολλούς πού έκκλησιάζονται.

Τί κρίμα ὅμως, γιατί αὐτός ὁ ἑφησυχασμός εῖναι ἐκ τοῦ πονηροῦ καί τούς κρατάει δέσμιους στήν πλάνη τους...»(http://amfoterodexios.blogspot.com/2022/10/blog-post_458.html).

«Ἡμέρα Σαββάτου, πρωΐ-πρωΐ, 13 Φεβρουαρίου 1982, σάν ἀστραπή διαδόθηκε σέ κάθε ἄκρη τῆς γῆς, ὅτι ὁ ἀγαπημένος μας δάσκαλος, ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος, ὁ εὐεργέτης τῶν ψυχῶν μας, πέταξε στούς οὐρανούς, ἔφυγε ἀπό κοντά μας, σέ ἡλικία 66 ἐτῶν. Ἔπαθε καρδιακή προσβολή! 

Ἑκατοντάδες κόσμος ἔτρεξαν στό σπίτι στό Παγκράτι, στήν ὀδό Φορμίωνος 115. Ἄνδρες καί γυναῖκες ἔκλαιγαν καί ἔχυναν τήν εὐγνωμοσύνη τους πάνω στό σορό του! 

Οἱ ψυχές ὅλων μας βρίσκονταν σ᾽ ἕνα φοβερό ἀδιέξοδο, ἀλλά μόλις ἔμπαινε ὁ καθένας στό σπίτι καί ἀντίκρυζε τήν κ. Ἀγγελική, τή γυναῖκα του, κάτι ἔκανε τήν ψυχή νά ἠρεμήση νά ἐπανακτήση τίς ἐλπίδες της, ὅτι θά ξαναδῆ τόν εὐεργέτη της! Καί αὐτό γιατί ἡ κ. Ἀγγελική δέν φοροῦσε μαῦρα! 

Ὁ Παναγόπουλος τῆς εἶχε ἀφήσει ρητή ἐντολή, νά μήν φορέση μαῦρα καί χαρακτηριστικά τῆς εἶχε πεῖ ἐνώπιόν μας:

—Ἄν φορέσης μαῦρα ὅταν κοιμηθῶ, θά ζητήσω ἄδεια ἀπ᾽ τόν Κύριο, νά ἐπανέλθω ἕνα λεπτό στή ζωή, νά σοῦ δώσω ἕνα ράπισμα καί νά ξαναφύγω! 

“Τά μαύρα”, ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος Παναγόπουλος, “εἶναι ἐπαναστατική σημαία ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. 

Δηλαδή δέν ξέρει ὁ Θεός τί κάνει, γιατί πῆρε τόν ἄνθρωπό μας καί τοῦ ἐναντιωνόμαστε ἐμεῖς οἱ ἔξυπνοι;

Καί ἄν δεχόμαστε, ὅτι ὁ Θεός ξέρει τί κάνει καί πάλι τά φορᾶμε γιά τούς ἀνθρώπους, νά μήν παρεξηγηθοῦμε. 

Τούς ἀνθρώπους τούς φοβόμαστε, ἀλλά τό Θεό δέν Τόν λογαριάζουμε. Ἄς λέη ὅ,τι θέλει Αὐτός”. 

Ἄς σημειωθῆ ἐδῶ, ὅτι οἱ δύο τελευταῖες ὁμιλίες του ἦταν περί θανάτου. 

Τήν ἑπόμενη μέρα, 14 Φεβρουαρίου τοῦ 1982, μετά τή Θ. Λειτουργία, ἐψάλη ἡ Νεκρώσιμος ἀκολουθία στόν Ἱ. Ναό τῆς Παναγίας στήν Καισαριανή. 

Τά λόγια πού ἀκούγονταν ἀπ᾽ τόν κόσμο γιά τίς ἀμέτρητες προσφορές του, πνευματικές καί ὑλικές, στούς συνανθρώπους του, δέν ἔχουν τελειωμό. Ὅλοι νοιώθαμε ὀρφανοί καί ὁ ἕνας ζητοῦσε παρηγοριά ἀπ᾽ τόν ἄλλο. 

Παρακαλούσαμε τόν Κύριο γιά τήν ψυχή του, μά νοιώθαμε, ὅτι ἐμεῖς βρισκόμαστε σέ μεγαλύτερη ἀνάγκη. 

Καί ὁ Κύριος μᾶς λυπήθηκε καί μᾶς παρηγόρησε ἀρκετά, ὅταν ἑκατοντάδες ἄνθρωποι εἶδαμε τούς δύο πολυελαίους πού κρέμονταν πάνω ἀπ᾽ τό λείψανο τοῦ ἀγαπημένου μας Παναγόπουλου, νά κινοῦνται ρυθμικά, ἡμικυκλικά, πότε ὁ ἕνας πότε ὁ ἄλλος! 

Σταματοῦσε ὁ ἕνας, ἀμέσως ἄρχιζε ὁ ἄλλος! 

Μέχρι τό τέλος τῆς Νεκρώσιμης ἀκολουθίας. 

Καί αὐτό ἀκριβῶς συνέβη σέ ὅλα του τά μνημόσυνα. Κάθε φορά πού ἄρχιζε τό μνημόσυνό του, ὁ μεγάλος πολυέλαιος, ἄρχιζε νά κινῆται ἔντονα, ρυθμικά, ἡμικυκλικά, ἰδιαίτερα ὅταν ὁ ἱερεύς ἀνέφερε τό ὄνομά του. Καί σταματοῦσε νά κινῆται, ὅταν τελείωνε τό μνημόσυνο! 

Τον τελευταίο ἀσπασμό δώσαμε στόν ἀγαπημένο μᾶς Παναγόπουλο, στό Κοιμητήριο τοῦ Βύρωνος, ὅπου ἐνταφιάστηκε. Ὁ ἀσπασμός διήρκεσε μιάμιση ὥρα, παρόλο πού ὅλοι περνοῦσαν πολύ βιαστικά! 

Ὁ φίλος του Γεώργιος Μπουτσουρής

Αἰωνία σου ἡ Μνήμη ἀξιομακάριστε Δημήτριε Παναγόπουλε»(https://www.ekklisiaonline.gr/nea/eonia-sou-i-mnimi-axiomakariste-dimitrie-panagopoule/).

«Κάποτε μέ πλησίασε ἕνας κύριος καί μοῦ εἶπε:

—Ἐντάξει κ. Παναγόπουλε, ἐγώ δέν ἐνδιαφέρομαι γιά τό Χριστό... Τό παραδέχομαι...Ὅμως..., ὁ Χριστός δέν ἦλθε γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους; Γιατί λοιπόν δέν ἔρχεται καί σέ ἐμένα, γιά νά μέ σώση; Νά ἔλθη καί σέ ἐμένα, τό ἀπολωλός πρόβατο καί νά μέ σώση. Ἐξ ἄλλου δέν εἶμαι καί ἐγώ παιδί Του;

Καί τοῦ ἀπάντησα ὡς ἑξῆς:

—Ὁ Κύριος δέν ἔρχεται νά σέ βρῆ, γιατί δέν βελάζεις...Ὅπως χάνεται ἕνα πρόβατο τό ὁποίο δέν βελάζει, ἐπειδή δέν μπορεῖ ὁ βοσκός νά τό βρῆ... Ἔτσι καί ἐσύ, δέν βελάζεις... Δέν ζητᾶς τό Θεό καί ἔτσι δέν μπορεῖ ὁ Χριστός νά σέ βρῆ... Ἐδῶ, ὁ τυφλός στήν Ἰεριχώ, φώναζε δυνατά τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καί μάλιστα ἔβγαλε τό ἱμάτιό του, γιά νά φθάση πιό γρήγορα στόν Κύριο (Μρ 10, 46-52)! Δέν πῆγε ὁ Χριστός στόν τυφλό, πῆγε ὁ τυφλός στό Χριστό. Καί ἐμεῖς έχουμε τήν ἀπαίτησι, νά ἔλθη ὁ Χριστός σ ᾽μᾶς... Ἄν δέν ζητήσουμε ἀπό τον κόσμο, να συναντήσουμε τον Χριστόν, γιά να μας βοηθήσει, δέν πρόκειται οὔτε καί στήν ἄλλη ζωή νά Τόν συναντήσουμε...

Ὁ Θεός δέν αφήνει κανέναν, πού ζητάει τήν βοήθεια Του, ἀβοήθητο!

Ὁ Θεός ἄφησε ελεύθερο τον άνθρωπο, νά κάνει τις επιλογές στη ζωή του“”!

Δημήτριος Παναγόπουλος Λαϊκός Ιεροκήρυξ (1916-1982)»(https://choratouaxoritou.gr/?p=201982).

«Ὅταν πᾶς στόν Πνευματικό σου, εἶναι σάν νά πηγαίνης στό Θεό, ἐφόσον εἶναι τό ὄργανο διά τοῦ ὁποίου ὁ Θεός ἐνεργεῖ.

Καλύτερα νά μᾶς λείψη τό ὀξυγόνο παρά ὁ Πνευματικός.

Ἡ ἐξομολόγησι εἶναι τό “σαπούνισμα” καί ἡ Θ. Κοινωνία εἶναι τό “ξέβγαλμα”.

Εἶναι, λοιπόν, ἀπαραίτητα αὐτά τά δύο Μυστήρια, γιά νά καθαρίση ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου.

Ἠ ἐξομολόγησι προετοιμάζει καί ἡ Θ. Κοινωνία τακτοποιεῖ.

Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος†»(https://www.facebook.com/theia.exomologisi/).

«Θυμήθηκα ἕνα περιστατικό πού ὁ μακαριστός Δημήτριος Παναγόπουλος εἶχε κάποτε διηγηθῆ. (Ἀκούγαμε σέ ὅλο τό προσκύνημα τούς λόγους του καί γι᾽ αὐτό τό εἴχαμε πρόσφατο...) Ἕνας ἄνδρας ἄθεος βρισκόταν στά τελευταῖα του καί ἕνας πιστός γείτονάς του τόν ἐπισκέφθηκε. Ἄρχισε, λοιπόν, νά τοῦ μιλᾶ γιά τήν μετά τό θάνατον ζωή. Γιά τήν ἀθάνατη ψυχή, τά τελώνια, τήν κρίσι... Κάποια στιγμή ὁ ἄθεος γύρισε καί τόν διέκοψε ἀπ᾽ τό κρεββάτι τοῦ πόνου ὅπου βρισκόταν...

—Φίλε μου δέν πιστεύω λέξι ἀπ᾽ ὅσα μοῦ λές, μά ἄν ἔστω καί μία στό ἑκατομμύριο κάτι ἀπό αὐτά συμβαίνει, τότε ἐσύ θά ἔχης τό βάρος... Γιατί ἐγώ σήμερα ἀκούω γιά τοῦτα πρώτη φορά καί ἐσύ πού γιά 23 ὁλόκληρα χρόνια μένεις στήν ἴδια αὐλή μέ μένα, ποτέ δέν ἦρθες νά μοῦ μιλήσης γιά ψυχές καί Παραδείσους... Τώρα πού φεύγω τά θυμήθηκες;»(Νώντα Σκοπετέα, Αὐτοί οἱ Παράξενοι Χριστιανοί, ἐκδ. Πρόμαχος Ὀρθοδοξίας, χ. τ. 2021, 265).

«—Κύριε Παναγόπουλε σᾶς εὐχαριστῶ! Σᾶς χρωστάω τόσα... μοῦ εἶπε μιά γυναῖκα πού μέ συνάντησε τήν ὥρα πού ἐρχόμουν γιά τήν ὁμιλία... Μοῦ ἀλλάξατε τή ζωή! Μοῦ κόπηκε ἡ χολή ἀδελφοί μου! Μοῦ κόπηκε ἡ χολή! Δέν μοῦ λέτε... τῆς εἶπα... Ἄν ξεδιψάσετε καί δροσιστεῖτε, τήν βρύσι θά πάτε νά εὐχαριστήσετε ἤ τόν Μαραθώνα;;; Τήν βρύσι ἤ τό Νερό;»(Νώντα Σκοπετέα, Αὐτοί οἱ Παράξενοι Χριστιανοί, ἐκδ. Πρόμαχος Ὀρθοδοξίας, χ. τ. 2021, 267).

«Ἕνας ταξιτζής διηγεῖται ἕνα σπάνιο περιστατικό πού τοῦ συνέβη μέ πελάτη του. Ἦταν ἀπόγευμα, ἕνα ἀπ᾽ τά συνηθισμένα πολυτάραχα ἀπογεύματα στό κέντρο τῆς ἀθήνας. Ὁ κόσμος οὐρά στή στάσι τῆς Ὀμονοίας τῶν ΤΑΞΙ.

—Κουκάκι, παρακαλῶ!...

—Εὐχαρίστως, τοῦ ἀπαντῶ.

Αὐτός ἦταν ὅλος ὁ διάλογος μέχρι τέλους τῆς διαδρομῆς, διότι τό ὕφος καί ὁ τρόπος δέν ἄφηνε κανένα περιθώριο συζητήσεως. Στό ὕψος τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου (Γαργαρέτας) καί ἐπί τῆς ὁδοῦ Βεΐκου κατέβηκε, καί λίγα μέτρα πιό κάτω ἕνα ἄλλο χέρι μέ τό χαρακτηριστικό νεῦμα μέ σταματάει.

Ἦταν νεαρός ὁ καινούργιος μου ἐπιβάτης 25-27 ἐτῶν περίπου, μετρίου ἀναστήματος καί κρατοῦσε μιά βαλίτσα.

Τοποθετώντας ἐγώ τά πράγματά του στό “πόρτ-μπαγκάζ”, ὁ νεαρός κάθησε στή θέσι τοῦ συνοδηγοῦ.

Καί μέ μιά ποιητική ἔκφρασι, πού σπάνια χρησιμοποιοῦσα κατά τό παρελθόν: “Σάν βγεῖς στόν πηγαιμό γιά τήν Ἰθάκη, νά εὔχεσαι νά ᾽ναι μακρύς ὁ δρόμος σου, μεγάλο τό ταξίδι”, ὑπονοούσα: “γιά ποῦ πᾶμε;”.

—Ναι, φίλε μου, γιά τήν Ἰθάκη, ὅμως ὄχι γιά τό νησί, ὅπως θά φαντάστηκες, ἄλλα γιά τό ἀποτοξινωτικό κέντρο “Ἰθάκη”..., ἦταν ἡ ἀπάντησι πού γιά λίγα δευτερόλεπτα μέ ἄφησε ἄναυδο.

—Στό σταθμό Λαρίσης στά τραῖνα, παρακαλῶ..., συμπληρώνει.

Ἦταν ἀναπάντεχη πράγματι ἡ ἀπάντησι τοῦ νεαροῦ ἐπιβάτη μου, διότι τίποτε ἀπ᾽ τά ἐξωτερικά του γνωρίσματα (ματιά, ὕφος, ἐνδυμασία, συμπεριφορά) δέν πρόδιδε τό ἐπάρατο πάθος τῆς ναρκομανίας του.

Ἕνα πλῆθος συναισθημάτων, (πόνου, λύπης, συμπάθειας, ἀγάπης...), διαδέχονταν τό ἕνα τό ἄλλο μέσα μου, ἕνα δυνατό σφίξιμο στήν καρδιά μου πού τήν ἔκανε νά κινῆται ἄτακτα μέσα στό στῆθος μου, ἕνα δάκρυ κύλησε στά μαγουλά μου γιά τό κατάντημα τοῦ ἀδελφοῦ μου, γιά τό πλάσμα τοῦ Θεοῦ μου.

Προσπάθησα νά συγκρατηθῶ, διότι ἤθελα καί νά μάθω κάτω ἀπό τί συνθήκες ἔφθασε ἐκεῖ πού ἔφθασε, ἐπειδή εἶμαι καί ἐγώ πατέρας μέ παιδιά στά πρόθυρα τῆς ἐφηβείας.

Ἀφοῦ ἀλληλοσυστηθήκαμε, παρακάλεσα τόν Παῦλο, ἄν δέν τοῦ ἔκανε κακό τό φρεσκάρισμα τέτοιων γεγονότων καί ἄν δέν τόν κούραζε, νά μοῦ ἔλεγε λίγα πράγματα γύρω ἀπ᾽ τή ζωή του καί ἀπό τό πάθος του.

Με προθυμία ἀνταποκρίθηκε στήν παράκλησί μου καί τόν εὐχαριστῶ.

“Κατ᾽ ἀρχήν ἔχω νά πᾶρω δύο μῆνες ἀπ᾽ αὐτό τό δηλητήριο καί νοιώθω ὅπως ὅλοι οἰ ἄνθρωποι οἰ φυσιολογικοί. Δέν ἔχω καμμία ἐπιθυμία γιά νά τό ξαναβάλω στό αἷμα μου καί αὐτό τό ὀφείλω ὄχι σέ κάποια προσπάθεια δική μου, ἄλλα ἐξ ὁλοκλήρου στή θαυμαστή δύναμι τοῦ Θεοῦ καί τῶν Ἁγίων Του, ἀλλά θά σοῦ τά πω ἀπ᾽ τήν ἀρχή ἀφοῦ τόσο πολύ τό θέλεις.

Γεννήθηκα καί μέχρι ὀκτώ ἐτῶν μεγάλωσα στήν Ἀθήνα καί συγκεκριμένα στό Κουκάκι ἐκεῖ πού μέ πῆρες. Εἶμαι μοναχοπαίδι καί οἰ γονεῖς μου μέ ἀγαποῦν παθολογικά, χωρίς νά μοῦ χαλοῦν κανένα χατίρι.

Σέ ἡλικία λοιπόν ὀκτώ ἐτῶν, μαζί μέ τούς γονεῖς μου φύγαμε γιά τήν Ἀμερική γιά καλύτερη ζωή. Οἰ γονεῖς μου μέ τή βοήθεια τῶν συγγενῶν μου ἐκεῖ ἔπιασαν δουλειά καί ἐγώ πήγαινα στό σχολεῖο.

Μεγαλώνοντας, ὅμως, μεγάλωναν μαζί μου καί οἰ παράλογες ἐπιθυμίες μου καί τά “βίτσια” μου. Ἔμπλεξα λόγῳ χαρακτήρα εὔκολα μέ ἄσχημες παρέες καί πολύ γρήγορα δοκίμασα τή μαριχουάνα καί τό χασίς.

Περνώντας ὁ καιρός καί τά χρόνια δέν μέ ἱκανοποιούσαν τά ἐλαφρά ναρκωτικά οὔτε ἐμένα οὔτε καί τήν παρέα μου. Τό ρίξαμε, λοιπόν, ὅλοι στά σκληρά ναρκωτικά, πού τά βρίσκαμε στό ἴδιο περιβάλλον καί μέ τήν ἴδια εὐκολία, ὅπως καί τά ἐλαφρά. Αὐτά, ὅμως, ἦταν ἀκριβά κι ἐγώ δέν ἐργαζόμουν.

Στήν ἀρχή ἔκλεβα ἀπό τίς τσέπες καί τά πορτοφόλια τῶν γονιῶν μου. Ὅταν, ὅμως, μέ τόν καιρό εἶχα ἀνάγκη ἀπό μεγαλύτερες δόσεις καί σέ σημεῖο πού ἔγινα ἀντιληπτός ἀπ᾽ τούς γονεῖς μου, τότε μέχρι καί πού τούς ἔδερνα γιά νά τούς τά παίρνω. Ἡ κατάστασί μου ἦταν δραματική τό καταλάβαινα, ἀλλά δέν μποροῦσα νά κάνω πίσω μέ τίποτε.

Οἱ γονεῖς μου μέ ἔτρεχαν σέ γιατρούς καί σέ ψυχολόγους μήπως καταφέρουν κάτι, ἄλλα τίποτε, κανένα φῶς ἀπό πουθενά, μερικοί καί μάλιστα διακεκριμένοι ἐπιστήμονες τούς ἔλεγαν, ὅτι ἄν δέν ἀλλάξω σύντομα περιβάλλον, λίγος εἶναι ὁ καιρός τῆς ζωῆς μου.

Στό διάστημα αὐτό καί καθώς ἤμουν μόνος μου στό σπίτι σέ κατάστασι ἀπελπισίας, ἐμφανίζεται μπροστά μου ἕνας παράξενος ἐπισκέπτης πού γιά πρώτη φορά τόν ἔβλεπα.

Ἦταν μέτριος στό ἀνάστημα, εἶχε στρογγυλά καί πολύ μεγάλα μάτια πού περιστρεφόντουσαν, εἶχε μαύρο καί δασύ τρίχωμα, τοῦ ὀποίου τό μῆκος θά ξεπερνοῦσε τά δεκαπέντε ἐκατοστά.

Ἐπίσης εἶχε κέρατα καί οὐρά. Εἶχε μία τρανταχτή σταθερή φωνή καί φοβερή πειθώ πού δέν σοῦ ἄφηνε περιθώρια γιά ἀντιρρήσεις.

Ἄρχισε νά ἀπαριθμῆ τή ζωή μου ἀπό τότε πού γεννήθηκα μέχρι ἐκείνη τή στιγμή μέ κάθε λεπτομέρεια κι᾽ἐγώ ἀπλώς ἔλεγα: “Ναι”.

—Ὅλα τά ἔχεις ἀπολαύσει, μου λέει στό τέλος, τίποτε δέν σοῦ μένει πιά, παρά ναρθῆς μαζί μου...

Τοῦ ἀπαντώ:

—Πῶς;

—Θά πάρης τό αὐτοκίνητο, μοῦ λέει, καί θ᾽ ἀκολουθήσης τόν τάδε δρόμο, θά τρέξης μέ τόσα μίλια (δέν θυμάμαι τόν ἀριθμό) κι ἐκεῖ θά σέ περιμένω ἐγώ...

Ὁ δρόμος αὐτός ἦταν εὐθύς γιά πολλά μίλια καί σέ κάποιο σημεῖο εἶχε μιά ἐλαφρά στροφή, ὥστε ὅσοι ἔτρεχαν μέ ὑπερβολική ταχύτητα ἔβγαιναν ἔκτος δρόμου καί προσέκρουαν σ᾽ ἕνα μανδρότοιχο πού δέν γλύτωναν.

Εἶχα ἀκούσει γιά πολλά ἀτυχήματα στό σημεῖο ἐκεῖνο κατά τό παρελθόν. Ἔκανα ὅπως ἀκριβῶς μου εἶπε καί κατέληξα κι ἐγώ στόν μανδρότοιχο.

Τό αὐτοκίνητο ἔγινε σχεδόν ἀγνώριστο κι ἐμένα μ᾽ ἔβγαλαν μέ μικροτραύματα. Ἀφοῦ μοῦ προσέφεραν τίς πρῶτες Βοήθειες, πῆγα στό σπίτι μου.

Πέρασαν δέκα ἡμέρες περίπου ἀπ᾽ τό ἀτύχημά μου καί ἐμφανίζεται στό σπίτι μου, στήν κουζίνα αὐτή τή φορά, ὄ ἴδιος παράξενος ἐπισκέπτης.

Μιά γκριμάτσα δυσφορίας στό ἄγριο καί ἐπιβλητικό πρόσωπό του· ἕνα κούνημα τῆς κεφαλῆς πρός τά πίσω· καί ἡ ἴδια χαρακτηριστική φωνή του μοῦ λέει:

—Τίποτε δέν κατάφερες.

Καθόμουν καί τόν κοίταζα σάν ἀπολιθωμένος καί μόλις πού κατάφερα νά τόν ρωτήσω:

—Τί νά κάνω;

—Τώρα θά πάρης τρεῖς φορές δόσι ἀπ᾽ αὐτό πού παίρνεις καί θά ἔρθης σίγουρα μαζί μου.

Ἐξαφανίστηκε αὐτός καί δέν ἀναρωτήθηκα, οὔτε πῶς μπῆκε στό σπίτι οὔτε ποιός ἦταν.

Ἔβαλα σέ ἐφαρμογή ἀμέσως τό σχέδιο.

Ἑτοίμασα τό ὑλικό στήν σύριγγα κι ἔψαξα νά βρῶ μέρος στό κατάσπαρτο ἀπ᾽ τά τρυπήματα σῶμα μου. Ἡ δόσι ἦταν μεγάλη κι ἔπεσα ἀμέσως ἀναίσθητος.

Καθώς βρισκόμουν σ᾽ αὐτή τήν κατάστασι, βλέπω ἕνα ψηλό μέ ράσα μέ μαῦρο σκουφί πού στό μέτωπό του ἦταν χαραγμένος Σταυρός.

—Μη φοβᾶσαι, μοῦ εἶπε, θά γίνης καλά καί ὅταν ἐπιστρέψης στήν Ἑλλάδα, νά ἔρθης στό σπίτι μου· εἶμαι ὁ Ἐφραίμ...

Σηκώθηκα σάν νά μήν εἶχα πάρει ἐντελῶς ἀπ᾽ αὐτό τό καταραμένο δηλητήριο. Ἔνοιωσα τήν ἐπιθυμία νά φύγω γιά τήν Ἑλλάδα καί μόλις τό εἶπα στή μητέρα μου ἀπόρησε καί τό θεώρησε θαῦμα, διότι πολλές φορές προσπάθησαν νά μέ διώξουν ἀπ᾽ αὐτό τό περιβάλλον καί δέν τά κατάφερναν.

Ἐξιστόρησα στή μητέρα μου τά ὅσα μοῦ εἶχαν συμβεί καί θέλησε νά μέ συνόδευση στό ταξίδι μου.

Ὅταν ἤρθαμε στήν παλαιά μου γειτονιά, πήγαμε στόν ἱερέα τῆς ἐνορίας ἐκεῖ καί ἀπ᾽ αὐτόν ἔμαθα, ποιος ἦταν αὐτός ὄ παράξενος ἐπισκέπτης καί τί ζητοῦσε ἀπό μένα.

Ἦταν ὁ διάβολος καί ζητοῦσε τήν ἀθάνατη ψυχή μου.

Εὐχαριστώ τό Θεό μέσα ἀπό τά τρίσβαθα τῆς ψυχῆς μου.

Ἀφοῦ ἐξομολογήθηκα καί νήστεψα, ὁ ἰερέας μέ κοινώνησε σέ δεκαπέντε μέρες.

Ὅταν εἶδα τήν εἰκόνα τοῦ Ἁγ. Ἐφραίμ τῆς Ν. Μάκρης, θυμήθηκα ὅτι αὐτός ἦταν πού μέ γλύτωσε ἀπ᾽ τό φοβερό μου πάθος.

Πῆγα στή Ν. Μάκρη κι ἔκανα Λειτουργία κι εὐχαρίστησα τόν Ἅγιο.

Τώρα πηγαίνω σ᾽ αὐτό τό ἴδρυμα, γιά νά ξεφύγω λίγο ἀπό τόν κόσμο καί νά σιγουρευτῶ, ὅτι δέν τό ἀποζητῶ”.

Κ. Σ., Ἀθήνα, περ. Ἅγ. Κυπριανός»(Ἠλίας Καλλιώρας, https://www.facebook.com).

«Κουβεντιάζεις γιά ὅλα, γιά τά γίδια, γιά τά χωράφια, γιά τά λεφτά, γιά τίς καταθέσεις, γιά τίς παντρειές καί τά διαζύγια...

Γιά τό Χριστό δέν μιλᾶς.

Τό νά μήν μιλᾶς γιά τό Χριστό, πού σοῦ δίνει τό φῶς, τόν ἀέρα, τό ψωμί, τά πάντα, εἶναι ἁμαρτία, ἀχαριστία.

Ὅπως, λοιπόν, ἡ Ἁγ. Φωτεινή μιλοῦσε γιά τό Χριστό, ἔτσι νά μιλᾶς καί ἐσύ γιά αὐτόν.

Νά μιλᾶς μέσα στό σπίτι.

Εἶσαι πατέρας; Ὅταν βραδιάζη φώναξε τήν γυναῖκα καί τά παιδιά σου καί μίλα τους γιά τό Χριστό.

Πᾶρε καί διάβασε τό Εὐαγγέλιο.

Θά πεθάνης μιά μέρα καί ὅλα θά τά ξεχάσουν τά παιδιά καί τά λεφτά καί τά πλούτη.

Ἕνα δέν θά ξεχάσουν ποτέ.

Ὅτι τούς μιλοῦσες γιά τό Χριστό.

Δέν θά ξεχάσουν ποτέ τή μάνα, τόν πατέρα καί τή γιαγιά πού τούς μιλοῦσαν γιά τό Χριστό.!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ἱεροκήρυξ+»(Ἠλίας Καλλιώρας, https://www.facebook.com).

«Ζοῦσε στό Γκίζη ἔνας 75χρονος Ἑλληνορώσος, ὁ Χαρίλαος, πού καθημερινῶς κατέβαινε μέ τά πόδια ἀπ᾽ τό Γκίζη στήν ἀγορά.

Καθῶς κατέβαινε τό δρόμο, ἀπό ὅπου περνοῦσε βλασφημοῦσε τά Θεία καί ἔβριζε τούς πάντες καί τά πάντα, προκαλῶντας φασαρία καί ταραχή στήν περιοχή. Αὐτό γινόταν κάθε μέρα! 

Κάποια μέρα καθῶς κατέβαινε τό δρόμο, ὁ μπάρμπα Θεόδωρος, πού εἶχε ἕνα κατάστημα μέ ξηρούς καρπούς, τοῦ ἔκανε νόημα νά ἔρθη στό κατάστημα, γιά νά ἔπιναν ἕνα καφέ. Πῆγε ὁ Χαρίλαος, κάθισε καί πάνω στή συζήτησι τοῦ λέει ὁ μπάρμπα Θεόδωρος: 

—Τί εἶναι αὐτό πού κάνεις κάθε πρωί; Εἶναι ντροπή μας, γιατί κάποτε καί ἐγώ τά ἔφτιαχνα αὐτά. Δέν νομίζεις, ὅτι στήν ἡλικία πού βρισκόμαστε, πρέπει νά ἀλλάξουμε; 

Καί τοῦ λέει ὁ Χαρίλαος: 

—Ἐγώ δέν μπορῶ νά ἀλλάξω! Ἐγώ ἔχω κάτι μέσα μου, δέν ξέρω τί εἶναι, πού μέ ὠθῆ νά κάνω καί νά λέω αὐτά πού βλέπεις, χωρίς νά τό θέλω. Καί μοῦ φαίνονται ὅλοι καί ὅλα διεφθαρμένα καί στραβά...

—Ἄν θέλης νά βοηθηθῆς, τοῦ εἶπε ὁ μπάρμπα Θεόδωρος, νά πᾶς νά ἐξομολογηθῆς στόν π. Καρελά. 

Πέρασαν 3-4 μέρες καί παραδόξως ὁ Χαρίλαος δέν ἐμφανίστηκε νά περνάη ἀπ᾽ τό δρόμο, ὅπως συνήθιζε. Τήν 5η, ὅμως, μέρα ἐμφανίζεται στό κατάστημα, ἱματισμένος καί σωφρωνημένος. 

Μόλις τόν εἶδε ὁ μπάρμπα Θεόδωρος μέ αὐτή τήν σοβαρότητα τοῦ λέει:

—Ἔλα τί ἔγινε καί χάθηκες; Πῆγες ἐκεῖ πού σοῦ εἶπα; 

—Πῆγα τήν ἴδια μέρα πού μοῦ εἶπες στόν συγκεκριμένο ἱερέα καί ἐξομολογήθηκα. Καί ὅταν τελείωσα μετά ἀπό 2,5 ώρες μοῦ εἶπε ὁ π. Καρελάς: “Μήν φοβᾶσαι! Ἕλα τήν Κυριακή στήν ἐκκλησία, γιά νά σοῦ βάλω ἕνα χωροφύλακα μέσα σου καί τότε δέν θά μπορῆς πιά, νά κάνης τίποτε, ἀπό αὐτά πού ἔκανες”. Πράγματι τήν Κυριακή πῆγα στήν ἐκκλησία καί Κοινώνησα καί ἀπό ἐκείνη τή στιγμή ἔφυγαν οἱ μουσαφιραίοι πού ἦταν μέσα μου! Ὁ χωροφύλακας πού ἔλαβα δηλ. ὁ Χριστός, μοῦ άλλαξε τή φύσι καί δέν μπορῶ ἄλλο νά βλασφημήσω! Δέν μπορῶ ἄλλο νά βρίσω! Καί ντρέπομαι τώρα, καθώς σκέφτομαι τι ἔλεγα καί τι ἔκανα τόσο καιρό... Κατάλαβα πόση μεγάλη δύναμι ἔχει ὁ Χριστός!!!...

  †Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας»(http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/11/75.html).

Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ ἱεροκήρυκας: «Ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού γνωρίζουν τήν ὥρα τοῦ θανάτου τους. Στό Λουτράκι ὑπῆρχε ἕνας Ἀρχιμανδρίτης ὁ π. Ἀρσένιος. Αὐτός ἦταν ἄρρωστος ἀπό καρκίνο καί τόν ἔφεραν στό νοσοκομεῖο “Σωτηρία”.

Καί ἔγινε καλά κατά θαυματουργικό τρόπο! Βγῆκε ἀπ᾽ τό νοσοκομεῖο ὑγιέστατος καί οἱ ἰατροί ἔτριβαν τά μάτια τους. Βγῆκε καί φιλοξενοῦνταν σ᾽ ἕνα χωριό ἀπό μιά κυρία.

Μιά μέρα, εἶπε ὁ π. Ἀρσένιος στή σπιτονοικοκυρά:

—Ποιά εἶναι αὐτή πού εἶναι μέσα στό σπίτι;

—Εἶναι ἡ τάδε συγχωριανή.

—Πές της νά βγῆ ἔξω, γιατί θά πεθάνω!

—Τί εἶναι αὐτά πού λές πάτερ;

—Πές της ποῦ σοῦ λέω, τώρα νά βγῆ ἔξω...

Πράγματι ἡ σπιτονοικοκυρά τῆς μίλησε καί τῆς εἶπε:

—Βγές ἔξω, διότι κάτι θέλει ὁ Γέροντας. 

Βγῆκε ἡ κυρία. Ρωτάει ὁ Γέροντας τήν σπιτονοικοκυρά.

—Ἔχετε ψωμί σπίτι;

—Ἔχουμε παππούλη μέ τήν εὐχή σου...

—Πάντοτε παιδί μου νά ἔχετε! Ἔχετε χρήματα;

—Ἔχουμε παππούλη μέ τήν εὐχή σου...

—Πάντοτε παιδί μου νά ἔχετε! Βάλε μου τώρα τό χέρι σου στά μάτια μου καί κλεῖσε μου τά μάτια μου νά πεθάνω!

—Τί λές παππούλη;

—Αὐτό πού σέ λέω. Κλεῖσε τά μάτια μου γιά νά πεθάνω... νά μήν μείνουν ἀνοιχτά.

Ἡ γυναῖκα ἔβαλε μέ κάποιο δισταγμό τό χέρι της καί τοῦ ἔκλεισε τά μάτια. Σήκωσε τήν παλάμη της καί ὁ παπποῦς εἶχε κοιμηθῆ!

—Κλεῖσε μου τά μάτια μου νά πεθάνω...!

Ξέρεις τί πάει νά πῆ αὐτό; Ποῦ ἐμεῖς τέτοια;

Ἐμεῖς γκαρίζουμε —συγχωρέστε με τήν ἔκφρασι—νά βγάλουμε ψυχή.

Ὑπάρχουν ὅμως καί αὐτοί, εἶναι βέβαια λίγοι ἄνθρωποι, ἄνθρωποι ἐνάρετοι, ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, πού γνωρίζουν ἐπακριβῶς τήν ὥρα πού θά φύγουν»(Ἠλίας Καλλιώρας, facebook.com).

Μεγάλη ευλογία είναι όσες φτιάχνουν πρόσφορα για την Εκκλησία!

Το πρόσφορο της Θείας Λειτουργίας, από το οποίο θα βγει ο Χριστός και θα γίνει το Σώμα του Χριστού, για τη Θεία Κοινωνία, πρέπει να γίνεται στο σπίτι από κάποια νοικοκυρά και να είναι σιταρένιο.

Τολμώ να πώ, ότι ποτέ να μην πάτε να πάρετε προσφορά από το φούρνο. Ένα πράγμα απεριποίητο, μια φούσκα, με μια τυπική σφραγίδα. Μπορεί να γίνει αυτό το Σώμα του Χριστού; Είναι ασέβεια!

Σε μια Θεία Λειτουργία χρειάζονται τουλάχιστον 2 πρόσφορα. Όταν φτιάχνεις πρόσφορο, φτιάχνεις την Παναγία, που θα γεννήσει το Χριστό. Η γυναίκα που ζυμώνει το πρόσφορο, υπέχει θέση της Αγίας Άννας, γιατί πηγαίνοντας το πρόσφορο στην Εκκλησία, είναι σαν να πηγαίνεις την Παναγία στην Εκκλησία, για να γεννήσει το Χριστό. Είναι πολύ μεγάλη τιμή λοιπόν, η νοικοκυρά να ζυμώνει και να φτιάχνει πρόσφορο.

Το πρόσφορο να το πηγαίνετε από την προηγούμενη μέρα στην Εκκλησία, για να φυλαχτεί στα Άγια των Αγίων.

Δυστυχώς οι σημερινές γυναίκες, αντί να καταδεχτούν, να ζυμώσουν και να πάνε ένα πρόσφορο στην Εκκλησία, βάφουν τα νύχια τους. Κολακεύονται σήμερα οι νοικοκυρές, ότι είναι χρυσοχέρες, αφού φτιάχνουν παντός τύπου φαγητού, φτιάχνουν γλυκά, φτιάχνουν παγωτά, φτιάχνουν όλες τις ''διαβολιές της κοιλιάς. Όμως δεν μπορούν και δεν ξέρουν να φτιάξουν ένα πρόσφορο. Τους απαγορεύει ο διάβολος να το φτιάξουν.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

<>

Άναψε όλα τα κεριά του κόσμου, χτίσε όλες τις Εκκλησίες του κόσμου, τάϊσε όλες τα ορφανά, τις χήρες και όλους τους φτωχούς του κόσμου, αν δεν εξομολογηθείς, τίποτα δεν έκανες. Έτσι ξεγελιούνται μερικοί, νομίζοντας ότι κάνουν πνευματική ζωή και ότι είναι Χριστιανοί και χάνουν τελικά την ψυχή τους...

Πολλοί γύρισαν στο Χριστό, χωρίς να διώξουν τίποτα από τα παλιά. Απλά πρόσθεσαν και το Χριστό στη ζωή τους. Τι σόϊ μετάνοια είναι αυτή; Και νομίζουν ότι έγιναν Χριστιανοί...

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

https://www.facebook.com/100015489376665/posts/1101963746996594/

<>

Δημήτριος Παναγόπουλος ἱεροκήρυκας: «Μιλοῦσα στό Ἅγ. Ὄρος πού εἶχα πάει προχθές μέ ἕνα μοναχό, ὁ ὁποῖος κατά οἱκονομία Κυρίου, ἦταν γνωστός μέ την οικογένεια Σαμαρᾶ. Μιᾶς οἰκογένειας που δραστηριοποιοῦνταν μέ τό ἐμπόριο στή Θεσ/νίκη καί εἶχαν μεγάλη οἰκονομική ἐπιφάνεια.

Αὐτός ὁ μοναχός βρέθηκε καί φιλοξενήθηκε ἕνα βράδυ στό σπίτι τους καί μέ ἀφορμή αὐτό τό γεγονός, εἶχε μιά συζήτησι μέ τόν οἰκογενειάρχη Σαμαρά, σχετικά μέ τό θέμα τῆς ἐξομολογήσεως.

—Θά τακτοποιηθῆ καί αὐτό, θά τακτοποιηθῆ καί αὐτό, ἦταν ἡ ἀπάντησι τοῦ κ. Σαμαρᾶ.

—Μά ἄμα φύγουμε ἀπόψε κ. Σαμαρά, τί θά γίνη;, τόν ρώτησε ὁ μοναχός. Νά ἐιδοποιήσω νά ἔρθη ὁ ἐξομολόγος ἀπόψε;

—Ὄχι, ὄχι, ἀλλά θά τό τακτοποιήσω τό θέμα αὐτό, θά τό τακτοποιήσω, ἦταν ἡ κλασική απάντησι τοῦ κ. Σαμαρᾶ

Ξημέρωσε, ἔφυγε ὁ μοναχός γιά τό Ὄρος καί τό ἀπογευματάκι γίνεται ἕνας σεισμός, μέ ἀποτέλεσμα νά σκοτωθῆ ἡ γυναῖκα του. Ἐκείνος καί τό παιδί του, ἀπουσίαζαν ἀπ᾽ τό σπίτι.

Ὅμως μπῆκαν μέσα στό μισογκρεμισμένο σπίτι τους, γιά νά πάρουν τήν τσάντα μέ τά λεφτά πού εἶχαν φυλαγμένα ἐκεῖ, ἀλλά καταπλακώθηκαν ἀπ᾽ τά ἐρείπια καί βρῆκαν καί οἱ δυό τους τραγικό θάνατο.

Ἔτσι ξεκληρίστηκε ἡ οικογένεια Σαμαρά, πού τήν παραμονή τοῦ σεισμοῦ, ὁ Κύριος ἔστειλε ἄγγελό Του, γιά νά τόν ξυπνήση καί νά τον ταρακουνήση.

Ἐκείνος ὅμως ἀπεμπόλησε καί τήν τελευταία εὐκαιρία πού τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός, ἀναβάλλοντας μία ἐξομολόγησι πού δέν ἔγινε ποτέ...»(Σαλπίσματα ἀληθείας - ψυχοφελεῖς δημοσιεύσεις, https://www.facebook.com).

Πίστη που δεν μας κάμνει να κόψουμε τα ελαττώματά μας και να γίνουμε καλοί, δεν είναι πίστη σωτηρίας.

Πίστη που δεν μας βοηθεί να καθαρίσουμε το εσωτερικό μας από τον «πονηρόν θησαυρόν» (Ματθ. 12:35), δεν είναι πίστη σωτηρίας. Είναι πίστη νόθος και όχι γνήσια και σε τέτοια πίστη δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε ούτε ένα δευτερόλεπτο.

Από μία τέτοια πίστη δεν μπορεί να αναμένει κάποιος καλό παρά ναυάγιο. Ναυάγιο στην παρούσα ζωή, ναυάγιο και στην άλλη, τη μέλλουσα, και προπαντός στη μέλλουσα…

Λάβετε το φάρμακο της μετανοίας και εξομολογήσεως στα χέρια σας και χρησιμοποιείστε αυτό, και μόνο αυτό, διότι κατά τον ιερό Χρυσόστομο: «Δεν υπάρχει κανένα άλλο τέτοιο φάρμακο για την εξάλειψη των αμαρτημάτων σαν την εξομολόγησή τους, τη συνεχή ανάμνηση και την αδιάκοπη κατηγορία τους».

Χριστιανοί μου, μήπως απατάσθε; Η νηστεία δεν περιορίζεται στη χύτρα μας. Διότι ίσως νηστεύετε από φαγητά, αλλ’ εφόσον δεν νηστεύετε από αμαρτίες, η νηστεία σας δεν ωφελεί. Γι’ αυτό εξετάστε τον εαυτό σας και στη νηστεία σας προσθέστε τώρα και τη μετάνοια και εξομολόγηση. Αποφασίστε πια να μην ξανακάνετε αυτό που θα εξομολογηθείτε. Και να είστε βέβαιοι πως κάθε περίοδος ή ημέρα νηστείας θα είναι ένας καινούριος σταθμός και αφετηρία νέας ζωής. Μία αναγέννηση, ένα δεύτερο πραγματικό βάπτισμα.

Αν έχουμε πίστη, αν παραδεχόμαστε ότι ο Χριστός κάμνει θαύματα ακόμη, ότι μπορεί δηλαδή να αλλάξει το είναι μας, ας θελήσουμε να καταθέσουμε τα… όπλα. Με άλλα λόγια, ας μετανοήσουμε, ας εξομολογηθούμε, ας αλλάξουμε ριζικά ζωή. Διότι μόνο τότε ο Χριστός θα μας αναγνωρίσει δικούς Του και θα μας δώσει τη χάρη Του και την ευλογία Του. Αλλιώς ας το μάθουμε, ας το εννοήσουμε, είμαστε προς τον Ιησού ξένοι. Δεν μας ωφελούν τα… χειροκροτήματα, οι εορτές, οι έπαινοι.

Πίστη θα πει ταπείνωση. Ας μην έχουμε εμπιστοσύνη στην κρίση μας. Ό,τι ιδέα είχαμε για τα όνειρα και τις άλλες προλήψεις ας τις εξομολογηθούμε σε Πνευματικό έμπειρο και ας του ζητήσουμε τη συμβουλή του.

Ας δεχθούμε με ταπείνωση την συμβουλή του έμπειρου Πνευματικού. Ας εξομολογηθούμε σ’ αυτόν ό,τι και αν μας συμβεί.

Έτσι θα φυλαχθούμε από τις απατηλές και επικίνδυνες παγίδες της ψευδούς πίστεως, που προσπαθεί ο Διάβολος να μας παρουσιάσει ως αληθινή για να μας οδηγήσει στον όλεθρο και την απώλεια της ψυχής και του σώματος.

Με την ειλικρινή μετάνοια και καθαρή εξομολόγηση ο Χριστός μας θα σε συγχωρήσει και θα γεμίσει την ψυχή σου με το φως της χαράς και την ελπίδα της αναστάσεως.

Πίστη που δεν μας παρακινεί να μισήσουμε τον κόσμο και τα του κόσμου και να συμμορφωθούμε με το θέλημα του Θεού, δεν είναι πίστη σωτηρίας.

Πίστη που δεν οδηγεί στη μετάνοια και την ιερά εξομολόγηση εμπρός σε Πνευματικό ιερέα, δεν είναι πίστη σωτηρίας.

Ένα μας χρειάζεται, να πιστεύουμε απόλυτα ότι ο Κύριος είναι πανταχού παρών και πρέπει με απλότητα να παραδινόμαστε στα χέρια Του, όπως το βρέφος στη μητέρα του. Μόνο τότε γίνεται σωστά το έργο Του επάνω μας, το οποίο είναι και η σωτηρία μας.

Από το βιβλίο: “Εις αγαθή ανάμνηση. Εμπειρικές αλήθειες από την κηρυκτική διακονία του πιστού εργάτου Κυρίου ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Α. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ (1916-1982)”. Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2013.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/09/blog-post_769.htm

<>

«Μην κάθεσαι και μετράς σε ποσότητα και ποιότητα τις αμαρτίες σου. Και μία να έχεις, σε κολάζει και χίλιες να έχεις σε ταρταρώνουν. Και η μία αμαρτία έχει ανάγκη μετανοίας και εξομολογήσεως και οι χίλιες. Ο Θεός με την ίδια ευκολία συγχωρεί την μία αμαρτία, όσο και τις χίλιες. Όπως ένας ωκεανός, αν του αδειάσεις μια χούφτα κάρβουνα, ευχαρίστως τα σβήνει, έτσι με την ίδια ευκολία σβήνει, αν του αδειάσεις μια καραβιά κάρβουνα. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τις αμαρτίες του ανθρώπου. Το λέω αυτό, διότι πολλοί άνθρωποι, λένε πολλές φορές:

- Εγώ είμαι πολύ αμαρτωλός! Δεν συγχωριέμαι γι΄αυτά που έχω κάνει!»

Δημητρίου Παναγοπούλου-Ιεροκήρυκα

https://proskynitis.blogspot.com/2021/09/blog-post_30.html

<>

Προχθές με πήρε τηλέφωνο κάποιος κληρικός από τον Πειραιά. Καλοβαλμένος άνθρωπος, ο οποίος συν τοις άλλοις μου είπε και το εξής:

- Άκουσε κάτι κ. Παναγόπουλε, να θλιβείς. Ήρθε χθες στην Εκκλησία μία κυρία και μου έφερε κόλλυβα και μου λέει:

- Πάτερ, τα κόλλυβα αυτά είναι για πέντε μηνών παιδί. Τα δέχεται αυτά η Εκκλησία;

- Η Εκκλησία για όλους δέεται, της είπα. Και για τους μικρούς και για τους μεγάλους.

Και συνεχίζει η κυρία:

- Αυτό που με οδήγησε να φέρω τα κόλλυβα, ήταν ένα φόβος ενός ονείρου που είδα χθες το βράδυ. Είδα ότι βρισκόμουν στο κοιμητήριο της Αναστάσεως στον Πειραιά. Χιλιάδες σταυροί και χιλιάδες μνήματα μπροστά μου. Σε κάθε δε τάφο επάνω, ήταν και μία σημαία μαύρη.

- Καλά δεν είδες καμμία λευκή; την ρώτησα.

- Είδα μερικές λευκές και από περιέργεια πήγα να δω, τί είναι αυτές οι λευκές. Σε ποιούς ανήκουν... Και βρήκα ότι οι 100 περίπου σημαίες, ανήκαν σε μικρά παιδιά.

- Δεν βρήκες καμμία σε μεγάλους;

- Βρήκα περίπου άλλες 100 σημαίες, που ανήκαν σε μεγάλους. Όλες οι άλλες χιλιάδες σημαίες ήταν μαύρες, σε εκείνο το απέραντο κοιμητήριο...

Αυτά με είμαι ο παπάς. Θα μου πείτε τώρα εσείς που με ακούτε:

- Μα είσαι ονειροκρίτης κ. Παναγόπουλε και τα πιστεύεις;

- Όχι δεν είμαι ονειροκρίτης. Μα αν είναι αλήθεια; Δεν χρειάζεται να είσαι ονειροκρίτης να το ερμηνεύσεις. Και εάν εκ πείρας θελήσουμε πραγματικά να μιλήσουμε, είναι αλήθεια αυτό! Διότι στους 100 που μπαίνουν στο κοιμητήριο οι 2, για να μην πω ένας ή κανένας, είναι αυτός που πάει μετανοημένος και εξομολογημένος. Όλοι οι άλλοι, πηγαίνουν μόνο με τους επικήδειους λόγους δικούς μας και με τα στεφάνια και παίρνουν μια μαύρη σημαία...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/09/blog-post_312.html

<>

Δὲν μπορεῖς νὰ μιλᾶς ἀγαπητὲ μου γιὰ Χριστιανισμό, γιὰ Ὀρθοδοξία καὶ νὰ τὴν "ἀδικεῖς". Στην οὐσία ἀδικεῖς τὸν ἑαυτὸν σου. Κάθισε νὰ διαβάσεις τὸν Χριστιανισμὸ σωστὰ καὶ ἐὰν θελήσεις νὰ τὸν ζήσεις λίγο, γιὰ νὰ ἔχεις βίωμα, τότε ἔλα νὰ συζητήσουμε.

Ἐφόσον ὅμως κάθεσαι μακριὰ καὶ μοῦ ἔχεις διαβάσει ὅλους τοὺς ἀπίστους καὶ ὅλους τοὺς ἀθέους καὶ εἰδωλολάτρες συγγραφείς καὶ δὲν ἔχεις διαβάσει τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τοὺς Πατέρες καὶ οὔτε τὸ σταυρὸ σου δὲν ξέρεις νὰ κάνεις, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχεις γνώμη γιὰ ἕνα πράγμα καὶ νὰ τὸ κατηγορεῖς;

✞ Δημήτριος Παναγόπουλος

<>

Γιατί βάλλεται η Ορθόδοξη Εκκλησία και δεν βάλλεται η παπική, δεν βάλλεται η προτεσταντική, δεν βάλλονται οι στοές, δεν βάλλονται τα τζαμιά; Γιατί;  

Πάει να πει, ότι κάτι ζημιά κάνει στον Διάβολο. 

Γι’ αυτό θέλουν να την απαλείψουν από τη μέση, να φύγει από τη μέση, να χαθούνε αυτά τα πράγματα, να μην χτυπάει η καμπάνα, να μην τους υπενθυμίζει θάνατο, να μην τους υπενθυμίζει Θεό. Αυτός είναι ο λόγος…

Κάποτε ένας ασεβής ηγεμόνας, έβριζε την Εκκλησία του Χριστού μπροστά σε έναν Άγιο κληρικό. 

Ο κληρικός, μόλις τελείωσε το υβρεολόγιό του ο ηγεμόνας, του είπε:

– Άρχοντά μου, η Εκκλησία έχει εντολή από τον Κύριο Της, να δέχεται χτυπήματα χωρίς να τα ανταποδίδει. 

Πες λοιπόν ότι θες… 

Δεν πρέπει όμως να λησμονείς, ότι η Εκκλησία του Θεού είναι ένα αμόνι, που πάνω του έχουν σπάσει, πολλά σφυριά μέχρι σήμερα σαν και σένα…

 ---

 2.  Δεν χρειάζεται εξυπνάδα στα Χριστιανικά θέματα. Χρειάζεται πίστη, απλότητα και ταπείνωση… 

Στη Βηθλεέμ έχει μία πόρτα, ένα μέτρο ύψος. Πρέπει να καμπουριάσεις, για να μπεις μέσα. Είναι σαν να σου λέει ο Χριστός: 

– Για να εισέλθεις εδώ μέσα, στο μέρος που γεννήθηκα, για να γεννηθώ Εγώ μέσα σου, πρέπει να ταπεινωθείς. 

Εάν δεν ταπεινωθείς και θεωρείς τον εαυτόν σου ότι κάποιος είσαι, για εδώ μέσα δεν κάνεις. 

Θα ταπεινωθείς…

Εάν λοιπόν θέλουμε να είμαστε μακαριστοί και να δούμε Θεού πρόσωπο, θα πρέπει να είμαστε στο φρόνημα ταπεινοί… 

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

<>

Ενθυμάσαι το Χριστό, όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση ευτυχίας και ευημερίας; Τότε θα σε θυμηθεί και ο Χριστός, όταν βρεθείς σε δύσκολες καταστάσεις στη ζωή σου« (Είπε Γέρων).

Κάποιος είχε ένα συγγενή του στο νοσοκομείο. Κάποια μέρα πέρασε ένας βιβλιοπώλης από εκεί,και τον ρώτησε αν είχε κανένα θρησκευτικό βιβλίο, που να μιλάει για την αρρώστεια και τον πόνο, για να παρηγορηθεί ο συγγενής του. 

Πράγματι του έδωσε ένα.

Μετά από κάποιες μέρες ξαναπέρασε ο βιβλιοπώλης από τον θάλαμο εκείνου του ασθενούς και ρώτησε τον συγγενή του:

– Πώς πάει ο άνθρωπός σου;

– Πάει πολύ καλύτερα!

– Ε, ασφαλώς θα θέλεις να του πάρεις πάλι ένα θρησκευτικό βιβλίο!

– Όχι βέβαια, απάντησε εκείνος. Θα του πάρω κάποιο άλλο βιβλίο σήμερα, πιο «ευχάριστο», για να του ανέβει το ηθικό!

Θρησκευτικό ήταν το βιβλίο, όσο δεν πήγαινε καλά ο ασθενής, τώρα που έγινε καλύτερα, δεν του χρειάζονται τα θρησκευτικά. Τώρα που γίνεται καλά, να διαβάσει κανένα αστείο, κανένα φαιδρό…

Αυτοί είμαστε…

Όσο τα πράγματα δεν πάνε καλά, είμαστε γονατιστοί και ζητούμε την βοήθεια του Κυρίου και όταν τακτοποιηθούν τα ζητήματα, ξεχνούμε τον Χριστό, για να Τον θυμηθούμε στην επόμενη δυσκολία μας..

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

 

<>

Όταν πράττουμε τα κακά και τα πονηρά, δίνουμε δικαίωμα, δίνουμε πολεμοφόδια και εξοπλίζουμε τον Διάβολο να μας πολεμήσει.

Και αν λάμβανε ο άνθρωπος υπόψιν καθετί που του συμβαίνει, αντίξοο και αντίθετο, μα στο σώμα του, μα στο σπίτι του και ήθελε να τονίσει, ότι εγώ είμαι ο υπεύθυνος και έδωσα στον Διάβολο την ευχέρεια να κάνει αυτό το πράγμα, τότε πολλά θέματα θα λύνονταν.

Δυστυχώς εμείς δεν τα πιστεύουμε αυτά και εξηγούμε ως συμπτώσεις αυτά που μας συμβαίνουν και λέμε: ''Αυτό ήταν το τυχερό μου...''. Εφόσον λέει ο Κύριος, ότι ούτε μια τρίχα ή ένα φύλλο δεν πέφτει από το δέντρο, αν δεν πάρει εντολή από τον Κύριο, έτσι ακριβώς, δεν συμβαίνει τίποτα στον άνθρωπο, μα ούτε πονοκέφαλος (!) δεν θα τον πιάσει, άμα κάνει και πράττει σωστά, όπως αναφέρει σε ένα εδάφιο η Παλαιά Διαθήκη.

Κόψε την αμαρτία και δεν θα έχει ο Σατανάς καμμία δύναμη απέναντί σου. Αν είναι παλικαράς και μας κάνει ό,τι μας κάνει, είναι διότι εμείς του δίνουμε φτερούγες και πετάει. Αν είναι έξυπνος απέναντί μας, είναι διότι εμείς είμαστε κοιμισμένοι.

Κατηγορούνε πολλοί στην εξομολόγησή τους τον Σατανά. Μην τον κατηγορείς τον Σατανά. Δεν φταίει ο Σατανάς.

Λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος : «Τί κατηγορείτε και φορτώνετε όλες τις αμαρτίες σας, στον δύστηνο (δυστυχισμένο) Διάβολο; Αυτός μόνο σπίρτα ανάβει. Τα φρύγανα και τα μπαρούτια τα έβαλες εσύ. Εσύ έβαλες τα φρύγανα και αυτός έβαλε φωτιά. Φταίει αυτός; Αν δεν υπάρχουν φρύγανα, τί φωτιά μπορεί να μας βάλει ο Διάβολος;».

Μη μαζεύεις λοιπόν φρύγανα, για να μη μπορεί ο Διάβολος να σε βάλει φωτιά. Μπορείς να βάλεις φωτιά τη θάλασσα; Δεν μπορείς να βάλεις.

Εφόσον όμως βάζεις φρύγανα, θα σε βάλει φωτιά ο Σατανάς. Εφόσον δημιουργείς προϋποθέσεις και δεν προλαμβάνεις τις αιτίες, πως θέλεις να θεραπεύσεις τα αποτελέσματα;

Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 - 1982)

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2021/09/blog-post_47.html

<>

Εις την Παλαιάν Διαθήκην, υπάρχει μια γνώμη του Θεού διά του Σολομώντος που λέγει το εξής: «Σοφός εστίν ο σώζων ψυχάς». Δεν λέγει σοφός έστιν ο αποταμιεύων χρυσόν, ο αγοράζων αγρούς, ο κτίζων σπίτια κτλ., αλλά ο σώζων ψυχάς. Αυτός, λέγει, είναι σοφός!

~ Δημήτριος Παναγόπουλος

Ἱεροκήρυκας †

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/09/blog-post_142.html

<>

Κάποτε ένας φίλος του αείμνηστου Παναγόπουλου, τον πήγε στο Μοναστήρι του Αγίου Σεραφείμ της Δομβούς (βρίσκεται στο Νομό Βοιωτίας), όπου εμόναζε ένας ενάρετος Γέροντας.

Έφθασαν στη Μονή με ζώα. Ήταν βραδάκι. Στο περίβολο κατέβηκαν από τα ζώα και ο φίλος του πήγε στο Ναό αμέσως.

Τότε κάποιος Μοναχός έτρεξε κοντά στον Παναγόπουλο, τον χαιρετά πολύ χαρούμενος, με προθυμία παίρνει το ζώο να το δέσει κάπου και τον οδηγεί προς το Ναό.

Μέσα στο Ναό ήταν ένας Ιερομόναχος, ο οποίος έκανε Εσπερινό μόνος του. Όταν τελείωσε, πλησιάζουν μεταξύ τους και του λέει ο φίλος του:

- Να σου συστήσω Δημήτριε, τον π. Ιωάννη.

- Γνωριζόμαστε ήδη, χαιρετηθήκαμε έξω, μόλις ήρθαμε, απαντάει αυτός.

- Όχι, λέει ο π. Ιωάννης, δεν συναντηθήκαμε. Εγώ τώρα σας βλέπω. Εδώ άλλωστε στο Μοναστήρι, είμαι μόνος μου και δεν υπάρχει κανένας άλλος.

- Μα εσείς δεν πήρατε το ζώο, του είπε ο Παναγόπουλος και δεν μου είπατε: «καλώς ήρθατε κ. Παναγόπουλε» και μάλιστα έκανα τη σκέψη, που με ξέρετε;

Όμως κατόπιν πρόσεξε ο Παναγόπουλος, ότι πράγματι δεν ήταν ο ίδιος Μοναχός, αλλά διαπίστωσε ο ίδιος από κάτι – το οποίο δεν αποκάλυψε – ότι αυτός που τον προϋπάντησε, ήταν ο Άγιος Σεραφείμ της Δομβούς!

Μαρτυρία Γεωργίου Μπουτσουρή (φίλου)

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/09/blog-post_950.html

<>

Όταν πρωτοπήγα στο Άγιο Όρος, βρέθηκα και στην μονή του Αγίου Παύλου. Εγώ δεν γνώριζα, τι κειμήλια φυλάσσονταν εκεί...

Σε κάποια στιγμή, ειδοποιηθήκαμε να πάμε στην Εκκλησία της μονής, για να προσκυνούσαμε Άγια Λείψανα, που είχαν προβάλλει οι μοναχοί εκεί. Μέσα στα άλλα κειμήλια, είδα και ένα ''περιδέραιο'', σαν ένα τύπο δαμασκήνου, για το οποίο, μας είπε ο μοναχός:

- Αυτά είναι ένα μέρος, από τα Τίμια Δώρα των μάγων στο Χριστό!

Όταν το άκουσα αυτό, με κατέλαβε ένα δέος! Τα προσκύνησα και τα ασπάστηκα με μεγάλη ευλάβεια! Ευχαριστήσαμε τους μοναχούς και φύγαμε από το ναό. Στη συνέχεια πήγαμε στο αρχονταρίκι. Εκεί μας προσφέρανε το καθιερωμένο κέρασμα και περιμέναμε να μας πούνε σε ποιό δωμάτιο θα μας τακτοποιούσανε. Ξαφνικά έρχεται ένας καλόγερος και με λέει:

- Σας θέλει ο πάτερ στην Εκκλησία.

Πήγα στο ναό και εκεί ο πάτερ με είπε:

- Κ. Παναγόπουλε, όταν προσκυνούσατε όλοι σας τα Τίμια Δώρα, εγώ όπως είδατε, καθόμουν δίπλα. Και τη στιγμή, που εσείς ασπαστήκατε τα Τίμια Δώρα, απεκόπη ένα μικρό κομμάτι (σε μέγεθος όσο τα κεφάλια 3 καρφιτσών) από τα Τίμια Δώρα και έπεσε εκεί επάνω. Εγώ το πρόσεξα αυτό. Και μια φωνή με είπε μέσα μου, ότι ανήκει σε σας και πρέπει να σας το φέρω. Πάρτε το!

Εγώ κατάπια τη γλώσσα μου... τα 'χασα! Να σημειώσω, ότι τα Τίμια Δώρα, λόγω του χρυσού, είναι σαν σίδηρο και δεν κόβεται αυτό το πράγμα, ούτε με πριόνι....! Και λέω με έκπληξη στον πάτερ:

- Πως απεκόπη αυτό το κομμάτι, αφού είναι στερεό!

- Τί στερεό; με απάντησε εκείνος. Γρανίτης είναι! Και όμως απεκόπη, την ώρα που τα προσκυνούσατε. Ασφαλώς ανήκει σε εσάς!

Έκανα το σταυρό μου, έκανα μια μετάνοια και το δέχτηκα με δέος. Τον ευχαρίστησα και το έβαλα μέσα σε ένα ξύλινο σταυρό που φέρω πάνω μου.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2021/09/blog-post_81.html

<>

Υπάρχει μια επιστολή που παρουσιάζει την Παναγία μας. Είναι μία μαρτυρία που έχει σχέση με την θυγατέρα του Ποντίου Πιλάτου, την Αυρηλία, η οποία συνάντησε κάποτε την Παναγία μας στο δρόμο και της προξένησε πολύ μεγάλη εντύπωση, χωρίς να ξέρει ποιά είναι η Παναγία.

Και σε μια συζήτηση μετά του ιδίου του υιού του βασιλέα της Ιουδαίας Ηρώδου, είπε για την Παναγία ποιητικώς τα εξής:

«Πριν του ηλίου δύοντος το φως το τρέμον πέση,

γυνή τις με υπήντησε την ηλικίαν μέση.

Σιτόχρους, κυανόφθαλμος, ξανθόκομος, ωραία,

τω σώματι ανάστημα θεά γιγαντιαία.

Εφέρει δε ιμάτια λευκότερα Ναρκίσσου,

και μύρα ευωδίαζε και ρόδα παραδείσου.

Και πόθεν αύτη έκθαμβος ηρώτησα, και ποία;

η μήτηρ αύτη του Χριστού, με είπαν η Μαρία.

Την επανείδα πίστευσε στο μέτωπο ως κρίνο,

επέλαμπε διάδημα ηλιακών ακτίνων».

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

<>

«Ένα σπίτι για να φωτιστεί, πιθανόν να χρειαστεί και 6 και 8 και 10 φώτα. Αν όμως δεν υπάρχουν 10 φώτα και υπάρχουνε 8 δεν φωτίζεται το σπίτι; Είναι σαν να μην έχει καθόλου φως;

Φωτίζεται.

Εάν παραδεχτούμε ότι το σπίτι έχει 6 φώτα, ότι έχει 4 φώτα, ότι έχει 2 φώτα, ότι έχει 1 φως, δεν είναι καλύτερα από το να μην έχει κανένα; Είναι καλύτερα...

Ο άνθρωπος, ο οποίος στο σπίτι προσεύχεται, φωτίζει και τους άλλους. Φωτίζει τους άλλους, να μην χτυπιούνται πρόσωπο προς πρόσωπο. Τους διευκολύνει.

Μια λαϊκή σοφία του ανθρώπου, λέει: «Για το χατίρι του βασιλικού, ποτίζεται και η γλάστρα». 

Μακάρι όσοι είναι μέσα στο σπίτι να είναι φώτα.

Αλλά και αν δεν είναι όλοι στο σπίτι φώτα και ένας να είναι ακόμη, γίνεται έλεος στο σπίτι αυτό.

Μακροθυμεί ο Θεός. Διότι ο Σατανάς εκζητεί την οικογένεια να την διαλύσει, να την πετάξει, να την ανατινάξει στον αέρα, αλλά για το χατίρι αυτού του ενός, ο Χριστός δεν την παραδίδει.»

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας 

<>

Στην παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου βλέπουμε, ότι ο Φαρισαίος δεν ήταν άδικος, δεν ήταν πόρνος, δεν ήταν μοιχός, δεν ήταν κλέφτης, δεν ήταν φονιάς. 

Έκανε ελεημοσύνη ό,τι κέρδιζε, νήστευε και όμως έμεινε έξω από τη Βασιλεία των Ουρανών και δεν σώθηκε.

Εμείς που δεν έχουμε τίποτα από αυτά ... και τα παιδιά μας τα σκοτώνουμε (έκτρωση) και δεν νηστεύουμε και ελεημοσύνη δεν κάνουμε και κλέβουμε και ψευδόμεθα και αντρόγυνα χωρίζουμε και ζηλεύουμε και βλασφημούμε και εμπαίζουμε και κάνουμε και φτιάχνουμε... που θα πάμε; 

Εάν ο Φαρισαίος τα είχε όλα και έμεινε έξω, εμείς που δεν έχουμε τίποτα, που θα πάμε; 

Βάλτα από την άλλη μεριά και κάτσε να το συζητήσουμε...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

<>

Ἀπό τούς 1000 Χριστιανούς, ζήτημα ἄν οἱ 10 ἔχουν δώσει τά ἡνία στό Χριστό καί Τοῦ ἔχουν ἐμπιστευτεῖ τήν ζωή τους.

Ἐμεῖς δέν ἐμπιστευόμαστε τόν Χριστό, ἀλλά Τόν καλοῦμε ἐκ τῶν ὑστέρων γιά νά ὑπογράψει, γιʹ αὐτά πού ἔχουμε ἐμεῖς ᾔδη ἀποφασίσει καί κάναμε..''

~ Δημήτριος Παναγόπουλος

† Ίεροκήρυκας

<>

Πολύς λόγος γίνεται κάθε χρόνο κατά τις ημέρες που ανοίγει το Τριώδιο, τόσο από τους λεγόμενους πιστούς, όσο και από τους άπιστους, τους αδιάφορους, και μάλιστα κυρίως από αυτούς.

Υπάρχει όμως μία παρανόηση αναφορικά με το τι ερμηνεία έχουν οι λέξεις «ανοίγει το Τριώδιο».

Διότι βλέπουμε οι άπιστοι, οι ψυχροί, οι αδιάφοροι ως προς τα θέματα της θρησκείας, αλλά και πολλοί από τους κατ’ όνομα χριστιανούς, να ερμηνεύουν τις λέξεις «ανοίγει το Τριώδιο» με το ότι ήρθε περίοδος γλεντιού, μασκαρέματος, ξεφαντώματος, κραιπάλης, διαφθοράς ψυχής και σώματος. 

Γι’ αυτό βλέπουμε τόσα και τόσα παράξενα να λαμβάνουν χώρα κατά τις ημέρες αυτές.

Ο Διάβολος και τα όργανά του,  ανοίγει και αυτός το δικό του Τριώδιο και μας καλεί προς τα εκεί, υποσχόμενος αντί για νηστεία, φαγοπότι, αντί για εγκράτεια και σωφροσύνη, απόλαυση και ηδονές, και αντί για πένθος και δάκρυα, γέλια και καρναβάλια.

Πάντως ας μη ξεχνούμε ότι στο ένα «Τριώδιο» της Εκκλησίας πρωταγωνιστεί ο Χριστός, 

ενώ στο άλλο «Τριώδιο» του κόσμου πρωταγωνιστεί ο Διάβολος.

Ο ένας καλεί σε σωτηρία, ο άλλος σε απώλεια. 

Σ’ εμάς εναπόκειται να εκλέξουμε: 

τον Ιησού ή τον Βαραββά.

Χαρά σε αυτούς που θα συνταχθούν με τον Ιησού 

και αλίμονο σε όσους θα συνταχθούν με τον Βαραββά.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

<>

Κατηγορούν οι άνθρωποι το Ευαγγέλιο, χωρίς να το έχουν καν διαβάσει. Απορρίπτουν τον Ιησού, χωρίς καν να Τον έχουν μελετήσει. 

Αναφέρεται ότι ένας άπιστος συγγραφέας περπατούσε μια μέρα με τον φίλο του και περνούσαν έξω από μία Εκκλησία. 

Βλέποντας τον κόσμο να πηγαίνει εκεί για τη Θεία Λειτουργία, ο φίλος του συγγραφέως, του λέει:

- Δεν είναι παράξενο αγαπητέ μου, να υπάρχουν τόσοι άνθρωποι, που εξακολουθούν στον αιώνα μας να πιστεύουν σε αυτόν τον λεγόμενο Χριστό; 

Δεν θα ήταν καλό, να αναλάβεις και να γράψεις ένα βιβλίο, που να αποδεικνύει, ότι το Ευαγγέλιο περιέχει ανοησίες;

Ο συγγραφέας βρήκε δελεαστική την ιδέα και άρχισε από την ίδια κιόλας ημέρα, να μελετά το Ευαγγέλιο, για να βρει επιχειρήματα εναντίον του Ευαγγελίου. 

Μάλιστα το ανακοίνωσε και στην γυναίκα του, που ήταν πιστή Χριστιανή. 

Εκείνη λυπήθηκε για τον έργο που αναλάμβανε και του είπε: 

- Δεν φτάνει που είσαι άπιστος; 

Προσπαθείς τώρα την απιστία σου να την μεταφέρεις και σε άλλους και να τους κρεμάσεις στο λαιμό σου... 

Μη το γράψεις το βιβλίο!

Τα λόγια δεν συνέτισαν τον συγγραφέα, αλλά με πολύ ζήλο επιδόθηκε στην μελέτη του Ευαγγελίου. Πέρασε καιρός... 

Η μελέτη της διδασκαλίας του Ευαγγελίου, έκανε τον συγγραφέα - που κατά βάθος ήταν καλή ψυχή ως φαίνεται - να αλλάξει παραδόξως ιδέες. 

Άναψε έτσι μέσα του μια φλόγα, άναψε η θεία πίστη. 

Και μία νύχτα νικημένος προφανώς από τη Χάρη του Ναζωραίου, έπεσε στα γόνατα, προσευχήθηκε για πρώτη φορά στη ζωή του, ζητώντας συγχώρεση από τον Θεό. 

Ύστερα ξύπνησε και τη γυναίκα του και της ανείγγειλε τα ευλογημένα νέα. 

Εκείνη του είπε:

- Από την ημέρα που μου είπες, ότι θα έγραφες το βιβλίο αυτό, σου ομολογώ, ότι δεν έπαψα να προσεύχομαι για σένα. 

Τότε γονάτισαν και οι 2 γεμάτοι από ανεκλάλητη χαρά και δόξασαν τον Θεό. 

Κατόπιν ο συγγραφεας έγραψε εκείνο το βιβλίο, αλλά ήταν ένας ύμνος στον Ιησού και διαβάστηκε από πολλούς, χτίζοντας αναρίθμητες ψυχές στον Χριστό και στην αιωνιότητα.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

 

Δεν καλούμεθα εμείς σήμερα να «παίξουμε» με τα λιοντάρια εκείνα, που μαρτύρησαν οι πρώτοι Χριστιανοί. 

Έχουμε να κάνουμε με άλλα «λιοντάρια».

Γι’ αυτό και εδώ θα δείτε όταν πεθάνετε, θα βρείτε αγίους και μάρτυρες, μη μαρτυρήσαντες εις τη γη, όπως μαρτύρησαν οι πρώτοι μάρτυρες. 

Διότι οι πρώτοι μάρτυρες, μαρτύρησαν σε 1 – 2 ώρες και τελείωσαν, ενώ οι μεταγενέστεροι μάρτυρες, μαρτύρησαν καθημερινώς.

Ακούς εκεί να κάνεις παιδιά και να πας στη δουλειά αλίμονό σου! 

Δεν έχεις που να σταθείς από τους συγγενείς σου, από τους συναδέλφους σου. 

Θα σε ειρωνεύονται και θα σε λένε:

– Κουνέλα έγινες;

Μπορεί η κοπέλα σήμερα να βγει ενδεδυμένη και ο νεαρός σεμνός και να κρατούν παρθενία και να μην είναι μπασταρδεμένοι, είναι εύκολο; 

Θα υποφέρει, θα τον «σουβλίσουνε» τα μάτια, τα χέρια, ο κόσμος, ο οποίος είναι γύρω του.

Και θα δείτε μάρτυρες του ιδίου μεγέθους, με τους μάρτυρες των πρώτων Χριστιανικών χρόνων. Διότι και αυτή είναι μια ομολογία πίστεως.

Και σήμερα λοιπόν γίνονται μάρτυρες και σήμερα αγιάζουν μέσα στην Ομόνοια των Αθηνών, αρκεί οι άνθρωποι να θέλουν..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

<>

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

Πώς πολιτεύονταν το λιοντάρι, η ύαινα, ο κροκόδειλος και όλα τα άγρια θηρία, έναντι του Αδάμ πριν αμαρτήσει;

Πήγαιναν και του έγλυφαν και του φιλούσαν τα πόδια! Όταν όμως αμάρτησε ο Αδάμ, τι έγινε; Τα θηρία, του έδειχναν τα δόντια.

Πώς άλλαξε η φύση των ζώων; Γιατί έγινε αυτό; Διότι άλλαξε ο Αδάμ έναντι του Θεού. Αμάρτησε… Εάν ο Αδάμ δεν άλλαζε, αυτά όλα τα άγρια ζώα, θα τον εξυπηρετούσαν.

Όσο λοιπόν θηρία και αν είναι αυτοί που είναι στην εξουσία ή αυτοί που είναι γύρω μας, εάν εμείς έχουμε σχέση με τον Χριστό, τα πράγματα τροποιούνται..

Έχετε διαβάσει, ότι λιοντάρι άνοιξε τον τάφο της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας για να ταφεί;

Μη δυνάμενος ο γέρων Ζωσιμάς να ανοίξει έναν τάφο, για να θάψει την Αγία, έσκαψε το λιοντάρι και άνοιξε τον τάφο και έθαψε ο Ζωσιμάς την Αγία Μαρία την Αιγυπτία.

Δεν είναι λοιπόν θέμα, αν είναι λιοντάρι στην υπηρεσία του ανθρώπου (!), αρκεί ο άνθρωπος να μην λιοντάρι. Αυτός ας μην είναι λιοντάρι και τότε, ακόμα και τα λιοντάρια θα τον εξυπηρετούν!!

Έριξαν τον Προφήτη Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων; Γιατί δεν τον έφαγαν τα πεινασμένα λιοντάρια και τον έγλυφαν και τον φιλούσαν;

Δεν είναι λοιπόν το θέμα, αν υπάρχουν λιοντάρια γύρω μας, στο κεφάλι μας, στην εξουσία μας, αλλά αν είμαστε εμείς σε κατάσταση, να μην μας φάνε…

Ο Προφήτης Ιωνός όταν ήτανε κόντρα με τον Θεό, σηκώθηκαν τεράστια κύματα να τον «φάνε».

Όταν όμως ο Ιωνάς σήκωσε τα χέρια και είπε: «ναι εγώ το έκανα…» το κήτος τον παραλαμβάνει, τον κρατάει 3 μέρες μέσα του και τον σώζει. Έχει πολλά «κήτη» ο Θεός να μας σώσουν, αρκεί εμείς να αλλάξουμε ζωή…

Έριξαν τους Άγιους 3 παίδες (Ανανίας, Αζαρίας και Μισαήλ) εν τω καμίνω… Και όχι μόνο δεν εκάηκαν – εφόσον κάηκαν αυτοί που καίγανε και έβαλαν φωτιά στη καμίνι! – αλλά και ούτε μύριζαν από καπνιά το πρωΐ!

Ποιός είναι Αυτός, που μετέτρεψε εις δρόσον την κάμινον; Αυτός ο Θεός!…

Το θέμα λοιπόν, δεν είναι αυτός που είναι από πάνω και κυβερνάει, δεν είναι αυτός που είναι γύρω μου, αλλά ποιός είμαι εγώ έναντι του Θεού..

Άλλαξε ζωή και λύσε τα χέρια του Χριστού… και θα δεις μετά, τι θα κάνει ο Θεός!

Δεν έχει τη δύναμη ο Θεός; Ποιός όμως θα λύσει τα χέρια του Χριστού, που είναι δεμένα από τις αμαρτίες μας, από τα αίματα των εκτρώσεων, από τα ψέματα, από την κακία, από τη μόδα, από τη σάρκα, από την πορνεία, από τη μοιχεία, από τη βλασφημία; Ποιός;…

askitikon

<>

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που λένε: ''Ας απολαύσουμε. ο Θεός είναι καλός. Ας απολαύσουμε σήμερα και θα μετανοήσουμε αύριο. Ποιός πήγε στον Θεό και δεν τον συγχώρεσε ο Θεός;''. Έτσι σκέφτονται και αμαρτάνουν. Πολλοί μάλιστα με την προοπτική ότι θα εξομολογηθούν π.χ. το Σάββατο, αμαρτάνουν την Τετάρτη, την Πέμπτη και την Παρασκευή, για να τα πούνε όλα μαζεμένα. Γι' αυτούς κάποιος Πατέρας λέει:

- Μην εμπορεύεσαι τη Χάρη. Διότι την εγγύηση της συγχωρήσεως από τον Χριστό την έχεις. Την εγγύηση όμως του χρόνου, δεν την έχεις...

Και εκεί που νομίζει ο άνθρωπος ότι έχει τον χρόνο, δεν έχει τον χρόνο. Πολλοί άνθρωποι παρότι ο Θεός μακροθύμησε επ' αυτούς και τους έδωσε πολλές ευκαιρίες και έκαναν τη ζωή τους όπως ήθελαν, έχασαν την ευκαιρία αυτή και απολέσθησαν...

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 - 1982)

<>

“Ξέρετε τί θα πει, να είσαι και να δηλώνεις άθεος; Κάνεις ένα βήμα παραπάνω από τον διάβολο και τον ξεπερνάς ακόμα και αυτόν, διότι ο διάβολος πιστεύει και μάλιστα φρίττει στο όνομα του Ιησού Χριστού!”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αθεϊας (https://www.rimata-zois.gr/peri/atheias)

<>

Μερικοί ούτε και την καμπάνα της Εκκλησίας δεν θέλουνε να ακούνε, γιατί τους ελέγχει την συνείδησή και τον τρόπο ζωής τους. Ακούνε τις λέξεις ''Εκκλησία'', ''κλήρος'', ''παπάδες'' και δυσανασχετούν, ειρωνεύονται, αδιαφορούν... Οι άνθρωποι δεν θέλουν τον Χριστό και την Εκκλησία Του, γιατί τους ελέγχει τον παράνομο βίο, τα σαρκικά τους πάθη και τις αδυναμίες τους. Και επειδή δεν θέλουν να αλλάξουν τρόπο ζωής και να μετανοήσουν, απορρίπτουν την Εκκλησία.

Οι φυσιοδίφες, ξέρετε τί λένε για τον ελέφαντα; Ότι όταν βρεθεί σε γάργαρα - καθαρά νερά, δεν πίνει νερό, αλλά με την προβοσκίδα του, το ανακατεύει με πείσμα και μετά το πίνει. Θα ρωτήσει κάποιος, γιατί το κάνει αυτό; Το κάνει, γιατί μέσα στο ξάστερο νερό, βλέπει ο ελέφαντας την προβοσκίδα του, βλέπει την ασχήμιά του, την οποία δεν θέλει να βλέπει. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους, που δεν θέλουν την Εκκλησία... την απορρίπτουν, διότι καθρεφτίζετε η δική τους ασχήμια και οι δικές τους αμαρτίες που δεν θέλουν να παραδεχτούν...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

<>

Προχθές με πήρε τηλέφωνο κάποιος κληρικός από τον Πειραιά. Καλοβαλμένος άνθρωπος, ο οποίος συν τοις άλλοις μου είπε και το εξής:

- Άκουσε κάτι κ. Παναγόπουλε, να θλιβείς. Ήρθε χθες στην Εκκλησία μία κυρία και μου έφερε κόλλυβα και μου λέει:

- Πάτερ, τα κόλλυβα αυτά είναι για πέντε μηνών παιδί. Τα δέχεται αυτά η Εκκλησία;

- Η Εκκλησία για όλους δέεται, της είπα. Και για τους μικρούς και για τους μεγάλους.

Και συνεχίζει η κυρία:

- Αυτό που με οδήγησε να φέρω τα κόλλυβα, ήταν ένα φόβος ενός ονείρου που είδα χθες το βράδυ. Είδα ότι βρισκόμουν στο κοιμητήριο της Αναστάσεως στον Πειραιά. Χιλιάδες σταυροί και χιλιάδες μνήματα μπροστά μου. Σε κάθε δε τάφο επάνω, ήταν και μία σημαία μαύρη.

- Καλά δεν είδες καμμία λευκή; την ρώτησα.

- Είδα μερικές λευκές και από περιέργεια πήγα να δω, τί είναι αυτές οι λευκές. Σε ποιούς ανήκουν... Και βρήκα ότι οι 100 περίπου σημαίες, ανήκαν σε μικρά παιδιά.

- Δεν βρήκες καμμία σε μεγάλους;

- Βρήκα περίπου άλλες 100 σημαίες, που ανήκαν σε μεγάλους. Όλες οι άλλες χιλιάδες σημαίες ήταν μαύρες, σε εκείνο το απέραντο κοιμητήριο...

Αυτά με είμαι ο παπάς. Θα μου πείτε τώρα εσείς που με ακούτε:

- Μα είσαι ονειροκρίτης κ. Παναγόπουλε και τα πιστεύεις;

- Όχι δεν είμαι ονειροκρίτης. Μα αν είναι αλήθεια; Δεν χρειάζεται να είσαι ονειροκρίτης να το ερμηνεύσεις. Και εάν εκ πείρας θελήσουμε πραγματικά να μιλήσουμε, είναι αλήθεια αυτό! Διότι στους 100 που μπαίνουν στο κοιμητήριο οι 2, για να μην πω ένας ή κανένας, είναι αυτός που πάει μετανοημένος και εξομολογημένος. Όλοι οι άλλοι, πηγαίνουν μόνο με τους επικήδειους λόγους δικούς μας και με τα στεφάνια και παίρνουν μια μαύρη σημαία...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/09/blog-post_312.html

<>

Να γνωρίζουμε, ότι τα μεγαλύτερα στεφάνια τα παίρνουμε, λόγω της συγχωρητικότητάς μας προς τον συνάνθρωπο.

Αλίμονο στους ανθρώπους που φύγουν από τον κόσμο τούτο, χωρίς να συγχωρεθούν! 

Κανένα μνημόσυνο, δεν θα είναι ικανό να τους βοηθήσει…

Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να συγχωρέσει τον εχθρό του, δεν έχει κάνει βήμα στον Χριστιανισμό. 

Οι άνθρωποι που δεν συγχωρούν είναι εγωιστές και δεν θέλουν να ταπεινωθούν.

Όταν ο άνθρωπος δεν συγχωρεί τον συνάνθρωπό του, τότε και ο Θεός δεν θα συγχωρέσει τις αμαρτίες του. 

Πρέπει να έχουμε συγχωρητική διάθεση, γιατί αλλιώς ό,τι καλό και να κάνουμε, δεν θα βρίσκει ανταπόκριση στο Θεό και δεν θα παίρνουμε μισθό. 

Θα κοπιάζουμε μάταια και στο τέλος θα κολαστούμε…

Ο Χριστός πάνω στο Σταυρό συγχώρησε τους σταυρωτές Του (δίνοντας το παράδειγμα σε εμάς, ότι πρέπει ανεξαιρέτως να συγχωρούμε) και μάλιστα βρήκε και δικαιολογία γι’ αυτούς λέγοντας: 

Πατέρα δεν ξέρουν τι κάνουν! (Κατά Λουκάν 23,34)

Με την εξομολόγηση, ο Θεός θα σε συγχωρέσει τις αμαρτίες σου, αλλά αν εσύ αργότερα δεν συγχωρέσεις έναν συνάνθρωπό σου, για ένα κακό που σε έκανε, 

τότε και ο Θεός σε επιστρέφει πίσω τις αμαρτίες σου, 

που προηγουμένως σε είχαν συγχωρεθεί.

Γιατί λέει ο Χριστός: Μην έρθεις να μου ζητήσεις συγγνώμη – συγχώρεση, εάν εσύ πρώτα δεν συγχωρέσεις κάποιον που σε έκανε κακό. 

Λέει ο άλλος: ”Μα έχω δίκαιο, τί να τον συγχωρέσω;”…

Τότε έχει άδικο ο Χριστός που λέει, να αγαπάς τον εχθρό σου… εφόσον έχεις δίκαιο εσύ..

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 – 1982)

<>

Η Παναγία, σε ηλικία 14 περίπου ετών, έχοντας τον Ιησού στην κοιλιά της περπάτησε 145 χιλιόμετρα μόνη της, για να πάει από την Ναζαρέτ στα Ιεροσόλυμα, για να συναντήσει την Ελισάβετ.

Έτσι περπατώντας 145 χιλιόμετρα με τα πρωτόγονα της εποχής εκείνα μέσα; Πόσες μέρες θα περπάτησε η Παναγία, πού έμενε τα βράδια, ποιος την οδήγησε, πώς ήξερε πού πήγαινε;

Είχε Θεοδόχον την μήτρα και έφθασε στον προορισμό της.

Έτσι και εμείς αν έχουμε τον Χριστό στην καρδιά μας, όλα διευκολύνονται και εξομαλύνονται στη ζωή μας, ακόμα και τα πιο δύσκολα προβλήματά μας…

† Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

 

<>

“Αν δεν έχεις κάλο στον χαρακτήρα σου, όσο και αν σε πατήσουν, δεν θα φωνάξεις.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αδυναμίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/adynamias)

<>

“Όταν ο Απόστολος Πέτρος είδε τον Κύριό μας να περιπατεί πάνω στην θάλασσα, Του είπε: Αν είσαι εσύ Κύριε, να έρθω. Και ο Χριστός του είπε: Ορίστε, έλα! Και κατεβαίνει ο Πέτρος από τη βάρκα και περιπατεί επί της θαλάσσης. Μεγάλο μάθημα αυτό! Ο άνθρωπος όταν κρατιέται από τον Χριστό, τα πάντα μπορεί να κάνει! Ακόμα και τα θαύματα του Χριστού μπορεί να κάνει και μεγαλύτερα ακόμη. Η σκιά του Χριστού δεν ανέστησε νεκρούς. Η σκιά όμως του Πέτρου και του Παύλου, ανέστησαν νεκρούς.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αδύνατου - Ακατόρθωτου (https://www.rimata-zois.gr/peri/adynatoy-akatorthotoy)

<>

Εμπιστεύομαι τον Θεό θα πει:

α) Κάνω τόσα παιδιά όσα μου δώσει ο Θεός και όχι όσα θέλω εγώ, παίρνοντας μέτρα αποφυγής τεκνογονίας, γιατί πιστεύω, ότι ο Θεός όσα και αν μου δώσει, θα μου δώσει και τη δύναμη και τον τρόπο να τα μεγαλώσω.

β) Όταν ο Θεός πάρει κάποιο αγαπημένο μου πρόσωπο, δεν βάζω μαύρα ρούχα, δεν βάζω μαύρα περιβραχιόνια, δεν γυρίζω τα κάδρα ανάποδα κ.λπ. και δεν λέω ότι «έχασα τον άνθρωπό μου» ή ότι «έφυγε νωρίς ο άνθρωπός μου», αλλά πιστεύω στην κοινή ανάσταση των νεκρών και ότι ο Θεός δεν κάνει ποτέ λάθος και ότι πήρε τον άνθρωπό μου, την ώρα που έπρεπε να τον πάρει.

γ) Όταν με βρίζουν και με αδικούν, δεν αντιδρώ και δεν εκδικούμαι, αλλά πιστεύω ότι ο Θεός επέτρεψε αυτή τη δοκιμασία, για να μου λειάνει τις «εξοχές» του χαρακτήρα μου και ότι πληρώνω και ξεχρεώνω βερεσέδια του παρελθόντος.

δ) Στις θλίψεις που επιτρέπει ο Θεός - όχι αυτές που δημιούργησα μόνος μου, με τα χέρια μου - δεν γογγύζω και δεν τα βάζω με τον Θεό, αλλά πιστεύω ότι αυτό είναι το συμφέρον της ψυχής μου και ότι ο Θεός δεν επιτρέπει πειρασμό και θλίψη μεγαλύτερη από τις δυνάμεις μου.

ε) Κάνω ζωή ήρεμη και παραμένω πράος, χωρίς να αγχώνομαι και να μεριμνώ για το αύριο, γιατί πιστεύω, ότι ο Θεός που Σταυρώθηκε και έχυσε το Αίμα Του για μένα, θα μεριμνήσει και για μένα. 

στ) Δεν παίζω ''τυχερά παιχνίδια'', δεν αγοράζω λαχεία, δεν γυρίζω τα φλυτζάνια, δεν πηγαίνω στα μέντιουμ, δεν πιστεύω στα ζώδια κ.λπ. διότι πιστεύω μόνο στον Θεό και στην Πρόνοιά Του.

ζ) Εφαρμόζω τις εντολές του Θεού και δεν πιστεύω με τον τρόπο μου.

*Εμείς εμπιστευόμαστε τον Θεό;*

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (1916 - 1982).

<>

Στο Σοφικό της Κορινθίας είχε λάβει χώρα, το εξής περιστατικό. Ήταν ένας πραγματευτής - τότε κουβαλούσανε με τα ζώα τα εμπορεύματά τους - που είχε μαζί του έναν βοηθό μικρό.

Φτάσανε στο χωριό το μεσημέρι και είπε αυτός στον μικρό βοηθό του:

- Πάρε το ζώο, δέστο στον πλάτανο, ξεφόρτωσέ το, ρίχτου κάτι να φάει και πάρε και εσύ αυτό πενηντάρικο να πας να πάρεις ψωμί και λίγο προσφάι να φας. Εγώ θα πάω να μαζέψω κάτι βερεσέδια που έχω στο χωριό και θα έρθω να φύγουμε μαζί.

Πράγματι ο μικρός έκανε αυτό. Παίρνει με τις δύο δεκάρες από το φούρνο ψωμί, το βάζει στη μασχάλη του και πηγαίνει σε ένα μπακάλικο εκεί και λέει στον μπακάλη:

- Μπάρμπα, δώσε μου τρεις δεκάρες σαρδέλες.

Ήταν Δεκαπενταύγουστος.

- Δεν έχω, του λέει ο μπακάλης.

Ο μικρός είδε, ότι είχε ένα μικρό κουτί με σαρδέλες. Σου λέει, κακός είναι αυτός ή είναι λίγα τα λεφτά και δεν μου τις δίνει.

Προχωράει και πηγαίνει πιο κάτω στον άλλον μπακάλη.

- Μπάρμπα, δώσε μου τρεις δεκάρες σαρδέλες.

- Δεν έχω!

Ο μικρός είδε ότι αυτός είχε σαρδέλες, με σκεπασμένο το κουτί... Αλλά δεν του έδωσε. Σου λέει, τί γίνεται εδώ πέρα και δεν με δίνουν;

Πάει και στον τρίτο μπακάλη, ο οποίος ήταν ένας ψηλός, δύο μέτρα:

- Μπάρμπα, δώσε μου τρεις δεκάρες σαρδέλες.

Σηκώνει ο μπακάλης τη χερούκλα του και του λέει αυστηρά:

Άκου εκεί, να σου δώσω σαρδέλες μέσα στη νηστεία της Παναγίας...

Τρέχει ο μικρός να φύγει έξω.. Δεν του πούλησε σαρδέλες. Αυτός τί θα τα κάνει τα λεφτά, δεν τα είχε ανάγκη; Ή ο άλλος ή ο παράλλος; Και όμως δεν του πούλησαν σαρδέλες. Και καλώς κάνανε.

Αν είναι ένα μέρος που είναι Τούρκοι, που είναι Εβραίοι, το καταλαβαίνω. Αλλά μέσα στο Ελληνισμό, μέσα που δεν υπάρχει Ελληνικό σπίτι που να μην έχει την Παναγία σαν εικόνισμα, δεν επιτρέπεται κανείς να γίνεται αιτία ο άλλος την περίοδο αυτή του Δεκαπενταύγουστου να καταλύει και να μην νηστεύει...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

<>

Έλεγε η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή: προτιμώ θεληματικά να μπω σε ένα καμίνι με φωτιά παρά να κάνω μία αμαρτία!

Και έχεις μετά τον άλλον να σου λέει: ''Κάνε αυτό και ας πάρω εγώ την αμαρτία''. Ή το ''Φάε αυτό και ας έχω εγώ την αμαρτία''. Τί είναι δηλ. η αμαρτία; Συνάλλαγμα είναι που πρόκειται να την εξαργυρώσεις; Αλίμονό σου!

Μία αμαρτία, όχι μόνο δεν έβγαλε τον άνθρωπο από τον παράδεισο - αυτό είναι το λιγότερο - αλλά Σταύρωσε τον Χριστό!.

---

Εις την Παλαιάν Διαθήκην, υπάρχει μια γνώμη του Θεού διά του Σολομώντος που λέγει το εξής: «Σοφός εστίν ο σώζων ψυχάς». Δεν λέγει σοφός έστιν ο αποταμιεύων χρυσόν, ο αγοράζων αγρούς, ο κτίζων σπίτια κτλ., αλλά ο σώζων ψυχάς. Αυτός, λέγει, είναι σοφός... 

---

Η μετάνοια ήταν το πρώτο πράγμα που κήρυξε ο Χριστός, όπως και ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Δεν κήρυξαν αγαθοεργία, αλλά μετάνοια! Η μετάνοια του ανθρώπου, αφοπλίζει και νικάει το σπαθί της δικαιοσύνης του Θεού. Γι' αυτό αν κάνει κανείς όλες τις αγαθοεργίες του κόσμου, αλλά δεν μετανοήσει, πάει στην κόλαση. Μην πλανεθεί κανείς και νομίσει, ότι τα έργα του θα τον οδηγήσουν στον παράδεισο.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

<>

Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μονοθέσια, ἔχει μία μόνο θέση. Γιὰ νὰ καθίσει ὁ Χριστός, πρέπει νὰ φύγει ὁ διάβολος ἀπὸ τὴ θέση ἐκείνη. Καὶ γιὰ νὰ καθίσει ὁ διάβολος, πρέπει νὰ φύγει ὁ Χριστός. Καὶ οἱ 2 μαζὶ δὲν γίνεται. Ἐμεῖς ἔχουμε τὴ γνώμη, ὅτι μποροῦμε καὶ τὰ 2 νὰ τὰ συμβιβάζουμε. Νὰ τοὺς βάλουμε, νὰ καθίσουν δίπλα-δίπλα. Νὰ καθίσει ὁ Χριστὸς καὶ νὰ καθίσει καὶ ὁ κόσμος, ἡ μόδα, ἡ ἁμαρτία.

✞ Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

<>

Κάποιος πατέρας πήρε τον μικρό γιό του και πήγαιναν στην αγορά. Και πέρασαν από ένα μέρος που υπήρχαν εικόνες, μεταξύ των οποίων υπήρχε και μία, που παρουσίαζε τον Χριστό να βρίσκεται έξω από ένα σπίτι και να κρούει την πόρτα...

Ρώτησε ο μικρός

- Μπαμπά, ποιός είναι Αυτός που χτυπάει την πόρτα;

- Είναι ο Χριστός παιδί μου, που χτυπάει την πόρτα...

Πήγαν στην αγορά και μετά από μία ώρα, ξαναπέρασαν από εκεί.

- Κοίτα μπαμπά, ακόμα να Του ανοίξουν του Χριστού...

- Θα έχουν δουλειά μέσα στο σπίτι παιδί μου και δεν ακούνε που τους χτυπάει ο Χριστός απ' έξω...

Πράγματι, ο Θεός χτυπά τη θύρα της καρδιάς κάθε ανθρώπου με διάφορα περιστατικά (αρρώστιες, θλίψεις, πολέμους κ.ά).

Είναι στο χέρι του ανθρώπου, να Του ανοίξει, να Τον ρωτήσει και να Τον ζητήσει βοήθεια..

Ο Θεός κανέναν δεν εκβιάζει και εάν εμείς δεν θέλουμε, δεν εισέρχεται στην καρδιά μας, γιατί ο Χριστός δεν παραβιάζει το αυτεξούσιο του ανθρώπου.

Οι περισσότεροι εξ ημών δεν ανοίγουμε στον Χριστό, την πόρτα της καρδιάς για να μπει μέσα μας, διότι η παρουσία Του, ελέγχει την αμαρτωλή ζωή μας.. Γι' αυτό μένει ο Χριστός απ' έξω.

Οι άνθρωποι που δεν θα Του ανοίξουν την πόρτα της καρδιάς τους, να γνωρίζουν, ότι δυστυχώς δεν θα τους ανοίξει και ο Χριστός την πόρτα της Βασιλείας Του και θα μείνουν έξω..

Εκείνοι όμως που θα Του ανοίξουν, θα συνδειπνήσουν με τον Χριστό δια της Θείας Κοινωνίας...

Και ο άνθρωπος που παρακάθεται στα τραπέζι του Χριστού με τον Χριστό, έχει πλέον δικαιώματα να παρακάθεται εκεί μαζί με τον Χριστό στην αιωνιότητα, διότι υπάρχει στο αίμα του, Αίμα Αναστηθέντος Χριστού και θα αναστηθεί στην κοινή Ανάσταση εις ζωή αιώνια και αθάνατη...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας

https://www.facebook.com/PerivoliAgiouLazarou/photos/a.2190194027860023/2980455875500497/

<>

Οι άν­θρω­ποι που δεν έχουν τη χάρη της Πα­να­γί­ας, εί­ναι στα μά­τια του Θεού ένα βρω­με­ρό πράγ­μα!.

Αυ­τοί που δεν μπο­ρούν να πι­στέ­ψουν, πως η Πα­να­γία συ­νέ­λα­βε Παρ­θέ­νος και γέν­νη­σε το Χρι­στό, ας μας πουν, ποιοί ήταν οι γο­νείς του Αδάμ και της Έυας.

Εκτός και αν δεν πα­ρα­δέ­χον­ται, ότι ο Αδάμ και η Έυα ήταν υπαρ­κτά πρό­σω­πα. Και στις 2 πε­ρι­πτώ­σεις, κρύ­βε­ται ο ίδιος ο τε­χνί­της, ο Θεός..

Πολ­λοί γο­νείς νο­μί­ζουν, ότι το παι­δί εί­ναι ιδιο­κτη­σία τους και μπο­ρούν να το κά­νουν, ό,τι θέ­λουν, να το με­γα­λώ­σουν όπως θέ­λουν και να του δώ­σουν όποια αγω­γή θέ­λουν.

Τα παι­διά όμως, δεν ανή­κουν στους γο­νείς, αλλά στο Θεό.

Ο Θεός με την συ­νερ­γα­σία των γο­νέ­ων, δί­νει ζωή στα παι­διά. Απο­τυ­πώ­νει την ει­κό­να Του στα παι­διά, για να φτά­σουν τα παι­διά, με την χει­ρα­γω­γία των γο­νέ­ων στο Θεό.

Πό­σες βλα­σφή­μιες και κα­τά­ρες δεν ακού­γον­ται στις κη­δεί­ες παι­διών από γο­νείς, για­τί δή­θεν, ο Θεός τους ''πή­ρε'' το παι­δί τους. Εί­ναι ένα δείγ­μα της με­γά­λης αγνοί­ας και της απι­στί­ας, που επι­κρα­τεί με­τα­ξύ των γο­νέ­ων.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

​<>

Όλα τα πι­στεύ­ουν οι άν­θρω­ποι με κα­τα­πλη­κτι­κή αφέ­λεια.

Πι­στεύ­ει ότι το νερό που πί­νει στη βρύ­ση δεν εί­ναι δη­λη­τη­ρια­σμέ­νο, ώστε το πί­νει χω­ρίς να το εξε­τά­σει μι­κρο­βιο­λο­γι­κά,

πι­στεύ­ει και πί­νει, πι­στεύ­ει και τρώ­ει, πι­στεύ­ει και παίρ­νει το φάρ­μα­κο, πι­στεύ­ει στον ια­τρό και χει­ρουρ­γεί­ται,

πι­στεύ­ει στο αε­ρο­πλά­νο και επι­βι­βά­ζε­ται,

πι­στεύ­ει ότι αυτό που θα σπεί­ρει, σε λίγο και­ρό θα το θε­ρί­σει,

πι­στεύ­ει στο δά­σκα­λο ότι β και α κά­νουν "βα".

Πι­στεύ­ει στα πάν­τα και έτσι προ­χω­ρεί.

Όταν όμως φτά­σει στο θέμα της πί­στης στο Χρι­στό, εκεί λέει:

"Α.., αυτό άστο δεν Τον πι­στεύω, αυτά εί­ναι πα­ρα­μύ­θια.

Αυτά εί­ναι για τους αφε­λείς αν­θρώ­πους, εγώ έχω γνώ­ση!".

Τί γνώ­ση έχεις, μπο­ρείς να μου πεις; Ποιός τρυ­πά­ει τα μαλ­λιά σου σαν μα­κα­ρό­νι; Έχει λύ­σει ο άν­θρω­πος κα­νέ­να μυ­στή­ριο που τον πε­ρι­βάλ­λει; Πώς γί­νε­ται η γυ­ναί­κα όταν γεν­νή­σει, το στή­θος της να βγά­ζει γάλα κα­τάλ­λη­λο για το μωρό; Ποιός έφτια­ξε τα κόκ­κα­λα μέσα σου;

Όμως ο διά­βο­λος δεν αφή­νει τον άν­θρω­πο να τα φι­λο­σο­φή­σει όλα αυτά, δεν τον αφή­νει να πι­στέ­ψει στο Χρι­στό.

Όλη η ζωή του αν­θρώ­που, εί­ναι μια διαρ­κής πί­στη, εκτός από την πί­στη του στο Χρι­στό..

Πί­στη, που δεν οδη­γεί στην με­τά­νοια και την ιερά Εξο­μο­λό­γη­ση μπρο­στά σε Πνευ­μα­τι­κόν ιε­ρέα, δεν εί­ναι πί­στη σω­τη­ρί­ας.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

<>

Εἶχα πάει σέ ἕνα προσκύνημα καί ἄκουσα ἕναν Ἐπίσκοπο ὁ ὁποῖος ὁμιλοῦσε. Καί ἐνθυμοῦμαι ἕνα ὡραῖο ἐπιχείρημα πού ἔφερε γιά νά παρηγορήσει τούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πέσει στήν ἁμαρτία.

Καί εἶπε στό κήρυγμά του ὁ Ἐπίσκοπος:

Σᾶς φέρνω 2 πρόσωπα μπροστά. Ἕνα ἄσωτο υἱό καί μία Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, μιά διεφθαρμένη γυναῖκα.

Ὁ μέν ἄσωτος υἱός, ὁ πιό φαῦλος νέος,

ἡ δέ Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, ἡ πιό διεφθαρμένη γυναῖκα.

Ἐντούτοις ὅμως, ἀπό τήν στιγμή πού εἴπανε:

«Τά μπλέξαμε.. ἥμαρτον!», τά πράγματα ἄλλαξαν.

Ἡ γυναῖκα αὐτή ἔγινε Ἁγία καί ὁ ἄσωτος ἀποκαταστάθηκε, παρακάθισε στό μόσχο τόν σιτευτόν καί εἰσῆλθε στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Εἶναι παρηγορητικά τά λόγια αὐτά γιά ἐμᾶς καί δέν μποροῦμε νά ποῦμε:

Ἐγώ εἶμαι πολύ ἁμαρτωλός…

Δέν παίζει ρόλο ἄν εἶσαι ἁμαρτωλός. Ποιός εἶναι ἀναμάρτητος; Ἕνας εἶναι Ὁ ἀναμάρτητος.

Τό θέμα εἶναι: θέλεις νά σταματήσεις νά εἶσαι ἁμαρτωλός; Αὐτό εἶναι τό θέμα!

Διότι πολλοί δέν θέλουν νά σταματήσουν νά εἶναι ἁμαρτωλοί καί προβάλλουν ἀμέσως τό σατανικό ἐπιχείρημα:

Δέν μπορῶ νά γίνω καλός..

Μά οὔτε αὐτό ἐρωτᾶσαι, ἐάν μπορεῖς. Διότι ἄν μποροῦσες μόνος σου νά γίνεις καλός, δέν θά ὑπῆρχε λόγος ὁ Χριστός νά ἔρθει εἰς τόν κόσμον.

Ὁ Χριστός ρωτάει τόν ἄνθρωπο:

Θέλεις νά σέ κάνω Ἐγώ καλόν; Νά στό κόψω Ἐγώ, αὐτό πού δέν μπορεῖς νά κόψεις ἐσύ;

Ἐδῶ ὑπάρχει ἀδελφός μαζί μας, ὁ ὁποῖος κάπνιζε. Δέν μποροῦσε νά τό κόψει τό τσιγάρο. Καί ἐντούτοις ὅμως ὅταν πῆγε καί ἔβαλε μετάνοια στόν Τίμιο Σταυρό, τήν ἄλλη μέρα τό ἔκοψε τό τσιγάρο!

Ζητήσαμε ἐμεῖς ποτέ τήν δύναμη ἀπό τόν Θεό καί εἴπαμε:

Ότιδήποτε καί ἄν γίνει, ὀσοδήποτε καί ἄν ταπεινωθῶ Κύριε, δῶσ’ μου τήν δύναμη νά τό πράξω αὐτό.

Καί ὁ Χριστός δέν τό ἔκανε;

Γι’ αὐτό θά εἴμαστε ἀναπολόγητοι μίαν ἡμέρα.

Όσο λοιπόν καί ἄν ἁμαρτήσατε στή ζωή σας, μήν ἀπογοητευτεῖτε! Καί ἀρνητές ἄν γίνατε σάν τόν Πέτρο καί χτυπήσετε τήν κοιλία τοῦ Ἅδου, ὑπάρχει περιθώριο. Γυρίστε, ἐξομολογηθεῖτε καί σώζεστε.

Ὅπως καί διῶκτες ἄν γίνατε τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅπως ὁ Παῦλος, ὑπάρχει περιθώριο. Γυρίστε, ἐξομολογηθεῖτε καί σώζεστε!

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

<>

«Τίς προάλλες ἔπρεπε νά ἀφήσω τό αὐτοκίνητό μου στό συνεργεῖο. Συνῆθως κάποιος ἔρχεται καί μέ παίρνει ἤ νοικιάζω αὐτοκίνητο, ἀλλά αὐτή τή φορά ἀποφάσισα νά χρησιμοποιήσω τά μέσα μαζικῆς μεταφορᾶς. Ἀνακάλυψα ἕνα δρομολόγιο κοντά στό συνεργεῖο πού πήγαινε πρός τό σπίτι μου.  Ἄν καί περνοῦσα μέ τό αὐτοκίνητο ἀπ᾽ τό δρόμο ἐκεῖνο γιά δεκαετίες, δέν θυμόμουν ποτέ νά εἶχα δῆ στάσι λεωφορείου. Ὅταν ἄφησα τό αὐτοκίνητό μου, περπάτησα λίγο κι ἀναρωτιόμουν ἄν θά ἔβρισκα τή στάσι. Ἔμεινα ἔκπληκτος πού τή βρήκα καί τό λεωφορεῖο ἔφτασε στήν ὥρα του καί μέ πῆγε σπίτι μου.

Στή διαδρομή ἀναρωτιόμουν πόσες φορές εἶχα περάσει ἀπ᾽ τή στάσι χωρίς νά τήν προσέξω. Δέν τήν εἶχα δεῖ ἐπειδή δέν τήν ἀναζητοῦσα. Ἀναρωτήθηκα τότε: “Πόσες φορές δέν βλέπω τί ἔχει κάνει γιά μένα ὁ Θεός ἐπειδή δέν ψάχνω νά τό δῶ;”. Ὠς πατέρας, ξέρω πόση χαρά μοῦ δίνει ὅταν τά παιδιά μου ἀναγνωρίζουν κάτι πού ἔκανα γι᾽ αὐτά. Τό ἴδιο πρέπει νά νιώθη κι ὁ οὐράνιος Πατέρας μου! Πῆρα τήν ἀπόφασι νά εἶμαι πιό παρατηρητικός  καί πιό συνεπής στή δοξολογία μου πρός τόν οὐράνιο Πατέρα. Καί δόξασα τό Θεό πού ἔφτασα μέ ἀσφάλεια στό σπίτι»

<>.

Γιατί χρησιμοποιούμε το κομποσχοίνι και ποια είναι η ιστορία του; Τι είναι το κομποσχοίνι; Πώς φτιάχνεται ένα κομποσχοίνι; Τι δύναμη έχει το κομποσχοίνι; Πώς κάνουμε προσευχή με το κομποσχοίνι; Ποια προσευχή μπορούμε να πούμε όταν κάνουμε κομποσχοίνι; Γιατί φοβάται ο διάβολος το κομποσχοίνι;

Το κομποσχοίνι είναι το μέσο που βοηθά τον προσευχόμενο άνθρωπο στη συγκέντρωση του νου, την ώρα της προσευχής. Να μπορεί ο νους αρχικά και μετά η καρδιά να είναι συγκεντρωμένη με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Το κομποσχοίνι είναι ένα «όπλο» βοηθείας που καλούμε τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, καλούμε την Παναγία μας, καλούμε τους Αγίους, καλούμε τους αγγέλους και τους καλούμε όλους αυτούς σε βοήθεια και υπεράσπισή μας.

Κάποτε ήταν ένας βασιλιάς και πήγε με τους φρουρούς τους για κυνήγι. Στο δάσος χώρισαν. Έπιασε ο καθένας από ένα καρτέρι. Μετά από λίγη ώρα στο μέρος πού ήταν ο Βασιλιάς, πήγαν ληστές. Ο ένας ληστής τού πήρε το όπλο. Ο άλλος τού πήρε τον επενδύτη. Ο άλλος τού πήρε το καπέλο. Και φυσικά ο Βασιλιάς τους τα έδινε, διότι ήταν μόνος. Ο τελευταίος ληστής, είπε στον Βασιλιά: Θα σου πάρω την φλογέρα σου. Λέει ο Βασιλιάς: Ναι θα σου την δώσω, όμως να μού επιτρέψεις, μια στιγμή, να σού δείξω πώς να την χρησιμοποιείς... Ναι ευχαρίστως. Απάντησε, ο ληστής. Πήρε την φλογέρα ο Βασιλιάς, και άρχισε να παίζει ένα μουσικό μέλος, με το οποίο καλούσε τούς φρουρούς του.( Το εν λόγω μουσικό μέλος ήταν συνθηματικό). Τότε, οι φρουροί του, έτρεξαν προς τον Βασιλιά, και συνέλαβαν τούς ληστές. Οι ληστές, είναι οι διάβολοι, πού απεκδύουν τούς ανθρώπους. Η φλογέρα, είναι το κομποσχοίνι. Ο ήχος τής φλογέρας, είναι η προσευχή.

Όταν κινδυνεύουμε πνευματικά ή σωματικά παίρνουμε την «φλογέρα» που είναι το κοσμποσχοίνι, λέγοντας την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό» ή «Υπεραγία Θεοτόκε πρέσβευε υπέρ εμού» ή «Άγιοι άγγελοι πρεσβεύσατε υπέρ ημών» ή «Άγιε... του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών». Αμέσως οι φύλακες άγγελοι, οι άγιοι, η Θεοτόκος, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός τρέχουν για να σώσει εμάς από τον πειρασμό και τα χέρια του διαβόλου και των δαιμόνων. Αυτή είναι και η δύναμη της προσευχής με το κομποσχοίνι.

Το κομποσχοίνι το έχουμε παντού. Στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, επάνω μας όπου κι αν είμαστε και το χρησιμοποιούμε ως δυνατό όπλο προσευχής, αλλά και σε κάθε πειρασμό ή θλίψη ή κίνδυνο ή πριν κοιμηθούμε και όχι ως διακοσμητικό στοιχείο. Με αυτόν τον τρόπο εφαρμόζουμε την προτροπή του Αποστόλου Παύλου από την Καινή Διαθήκη «αδιαλείπτως προσεύχεσθε».

Σύμφωνα με την παράδοση, ο όσιος Παχώμιος το 320 μ.Χ., ίδρυσε με την βοήθεια του Αγίου Αντωνίου το πρώτο μοναστήρι στην Θηβαϊδα της Αιγύπτου.

Με τη νοερά προσευχή ασχολούνταν όλοι οι μοναχοί είτε στις ιερές Ακολουθίες είτε στα διακονήματά τους ή στον προσωπικό τους κανόνα. Όμως ο παμπόνηρος διάβολος τους μπέρδευε με αποτέλεσμα να κουράζονται υπερβολικά. Ο Όσιος Παχώμιος μετά από προσευχή του εμφανίστηκε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, ο οποίος κρατούσε στο αριστερό του χέρι κομποσχοίνι και το έδωσε στον Όσιο Παχώμιο. Στην συνέχεια πήρε νήμα και του έδειξε πως να πλέκει το κομποσχοίνι με τέτοιο τρόπο που ο διάβολος το φοβόταν πολύ και έτσι όταν οι μοναχοί κρατούσαν το κομποσχοίνι ο διάβολος δεν τους πείραζε. Ο κάθε κόμπος είναι πλεγμένος σταυρωτά και αποτελείται από εννέα σταυρούς που συμβολίζουν τα εννέα τάγματα των αγγέλων.

Το κομποσχοίνι δεν είναι μόνο για τους μοναχούς, αλλά και για τους λαϊκούς. Όποιος λέει την ευχή με το κομποσχοίνι ο διάβολος και οι δαίμονες φεύγουν μακριά, διότι οι σταυροί που έχει επάνω διώχνουν τον διάβολο. Όποιος επιθυμεί να διώχνει τον διάβολο από κοντά να έχει μαζί του ένα κομποσχοίνι με το οποίο θα ζητά την βοήθεια του Θεού και των αγίων. Αλλά και όποιος επιθυμεί να βρει γαλήνη και ηρεμία, το κομποσχοίνι βοηθά σε αυτό, διότι φέρνει την γαλήνη και την ηρεμία του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων.

<>.

«Πάνω ἀπ᾽ τό στόμιο τῆς σπηλιᾶς τοῦ Ἀγίου Ἰωάννου τοῦ Ἐρημίτη [στήν Κρήτη], βρίσκεται πέτρινο παρτέρι πού φυτρώνουν διάφορα ἀγριολούλουδα. Ἀνάμεσά τους φυτρώνει καί ἕνας λευκός κρίνος, πού μοσχοβολᾶ τό φαράγγι σάν ἀνθίζει. Ἡ παράδοσι λέει πώς ὁ κρίνος αὐτος φυτρώνει στόν ἴδιο τόπο κάθε χρόνο στή μνήμη του ἀπ᾽ τόν καιρό πού κοιμήθηκε μέσα στό σπήλαιο ὁ Ἅγιος. Ὁ κρίνος φυτρώνει πραγματικά στό σπήλαιο καί εἶναι ὁ μόνος σ᾽ ὅλη τήν περιοχή»(ΑΕ, 212).

INS

<>.

«Κάποτε ἦταν ἕνα ἀγοράκι πού ἤθελε νά γνωρίση τό Θεό. Ἤξερε ὅτι τό ταξίδι ὥς τό μέρος στό ὁποῖο ζοῦσε ὁ Θεός θά ἦταν μακρινό κι ἔτσι ἔβαλε στή βαλίτσα του μερικά σοκολατάκια καί ἀναψυκτικά καί ξεκίνησε τό δρόμο του.

Ἀφού εἶχε περπατήσει λίγο, συνάντησε ἕνα ἡλικιωμένο κύριο. Ὁ ἄντρας καθόταν σ᾽ ἕνα παγκάκι στό πάρκο καί τάιζε περιστέρια. Ὁ μικρός ἔκατσε δίπλα του καί ἄνοιξε τή βαλίτσα του γιά νά πιῆ ἕνα ἀναψυκτικό. Ἀκριβῶς τότε παρατήρησε ὅτι ὁ ἡλικιωμένος ἔμοιαζε πεινασμένος κι ἔτσι τοῦ προσέφερε ἕνα σοκολατάκι.

Ὁ ἡλικιωμένος δέχτηκε μέ εὐγνωμοσύνη καί χαμογέλασε στό μικρό. Τό χαμόγελό του ἦταν τόσο όμορφο, πού τό ἀγόρι, θέλοντας νά τό ξαναδῆ, τοῦ προσέφερε καί ἕνα ἀναψυκτικό. Ὁ γέροντας χαμογέλασε ξανά στό μικρό. Τό παιδί ἦταν τρισευτυχισμένο!

Πέρασαν μαζί όλο τό ἀπόγευμα, τρώγοντας καί χαμογελώντας, μά χωρίς νά ἀνταλλάξουν οὖτε μία λέξι. Ὅταν ἄρχισε νά νυχτώνη, τό ἀγόρι κατάλαβε πώς ἔπρεπε νά ξεκινήση τό δρόμο γιά τό σπίτι του. Σηκώθηκε κι ἀφοῦ ἔκανε μόλις λίγα βήματα, γύρισε πίσω, ἔτρεξε πρός τό μέρος τοῦ ἡλικιωμένου καί τόν ἀγκάλιασε σφιχτά. Κι ὁ γέροντας τοῦ χάρισε τό πιό όμορφο χαμόγελό του!

Ὅταν τό παιδί ἔφτασε σπίτι του, ἡ μητέρα του παρατήρησε τό βλέμμα χαρᾶς στό πρόσωπό του.

Τό ρώτησε:

—Τί ἔκανες σήμερα καί εἶσαι τόσο χαρούμενος;

Ὁ μικρός εἶπε:

—Ἔφαγα σοκολατάκια στό πάρκο μέ τό Θεό!

Καί πρίν ἡ μαμά προλάβη νά ἀπαντήση ὁ μικρός πρόσθεσε:

—Καί ξέρεις κάτι; Ὁ Θεός ἔχει τό πιό ὄμορφο χαμόγελο τό ὁποῖο ἔχω δῆ!

Ἐντωμεταξύ, ὁ ἡλικιωμένος ἀκτινοβολώντας καί ὁ ἴδιος ἀπό χαρά, ἐπέστρεψε στό σπίτι του. Ὁ γυιός του, παρατηρώντας τό βλέμμα εὐτυχίας καί ἀγαλλιάσεως στό πρόσωπό του τόν ρώτησε:

—Πατέρα, τί ἔκανες σήμερα καί εἶσαι τόσο χαρούμενος;

Κι ὁ γέροντας εἶπε:

—Ἔφαγα σοκολατάκια στό πάρκο μέ τό Θεό!

Καί πρίν ὁ γυιός του προλάβη νά ἀπαντήση, ὁ γέροντας πρόσθεσε:

—Καί ξέρεις κάτι; Εἶναι πολύ νεότερος ἀπ᾽ ὅσο πίστευα!».

<>.

Ἅγ. Ἰουστίνος Πόποβιτς: «Τά πάντα δῶσε γιά τό Χριστό, τό Χριστό μή δώσης γιά τίποτε»(ΗΕ, 44).

<>.

«Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἕνα πολύεδρο διαμάντι τό ὁποῖο ἀπό ὅλες τίς πλευρές παρουσιάζει νέες ἀντανακλάσεις τῆς ἀληθείας. Ἄς τήν γνωρίσουμε καί ἄς τή ζήσουμε σέ ὄλο τό βάθος καί τό πλάτος της γιά νά μποροῦμε νά τήν προβάλουμε εὐεργετικά πρός τούς ἀγνοοῦντες αὐτήν»(ΗΕ, 86).

<>.

«Ἡ μετάνοια εἶναι ὁ σπόρος, καί ἡ συγχώρεσι εἶναι ὁ καρπός. Καμμιά μετάνοια δέν ἔχει ἀξία δίχως τή συγχώρεσι!»(ΗΕ, 39).

<>.

«Ἡ Ἐλπίδα μας τώρα καί πάντοτε καί στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων καί σέ ὅλη τήν αἰωνιότητα, εἶναι μία καί μοναδική: Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός στό Θεανθρώπινό Του σῶμα, στήν Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί Πατέρων»(ΗΕ, 44).

<>.

Διαβάζουμε στό βίο τοῦ Ἁγ. Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, ὅτι ὅταν τελεῖτο Θ. Λειτουργία καί ὁ ἱερέας ἔβγαινε νά πάρη “καιρό”, οἱ μοναχοί ἔβλεπαν τόν Ἅγ. Παΐσιο νά κατεβαίνη ἀπ᾽ τό στασίδι καί νά στέκεται ὄρθιος μέ πολλή εὐλάβεια. Κάποτε τόν ρώτησαν.

—Γέροντα, γιατί, ὅταν ὁ ἱερέας παίρνει “καιρό”, κατεβαίνετε ἀπ᾽ τό στασίδι;

Ὁ Γέροντας ἐκείνη τήν ὥρα ἔβλεπε τή Χάρι τοῦ Ἁγ. Πνεύματος σάν στήλη φωτιᾶς νά κυκλώνη τόν ἱερέα κι ἀπάντησε:

—Κατεβαίνω γιατί ἐκείνη τήν ὥρα πού προσεύχεται ὁ ἱερέας, στέλνει ὁ Θεός τή Θεία Χάρι Του στόν ἱερέα γιά νά τόν ἀπαλλάξη ἀπ᾽ τίς ἀδυναμίες του, ὥστε νά μπορέση νά τελέση τή Θ. Λειτουργία. Τότε καί οἱ πιστοί πρέπει μέ εὐλάβεια νά προσεύχωνται γιά νά πάρουν Χάρι.

<>.

«Νωρίς τά καλοκαιρινά πρωϊνά, τήν ὥρα κατά τήν ὁποία προσεύχομαι καί διαβάζω τό βιβλικό ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας, ἕνα κολιμπρί ἔρχεται στήν ταΐστρα πού κρέμεται ἔξω ἀπ᾽ τό παράθυρό μου. Φροντίζω ἡ ταΐστρα νά ἔχη πάντα τό ζαχαρόνερο πού τοῦ χρειάζεται καί οἱ τακτικές του ἐπισκέψεις φανερώνουν ὅτι ξέρει πώς πάντα θά βρῆ τροφή στή βεράντα μου.

Σήμερα κατά τήν ὥρα μου μέ τό Θεό προσευχήθηκα γιά μιά σημαντική κατάστασι στή ζωή μου τήν ὁποία δέν μπορῶ νά ἀντιμετωπίσω. Πάλευα μέ τό ἄγχος ὅταν εἶδα τό κολιμπρί νά καταφθάνη στήν ταΐστρα καί πάλι. Ξαφνικά συνειδητοποίησα πώς ὅπως ὁ ἐπισκέπτης μου ἔχει τή βεβαιότητα ὅτι θά βρῆ νέκταρ, ἔτσι κι ὁ Θεός γνωρίζει καί φροντίζει τίς ἀνάγκες μου. Μπορῶ νά Τόν πλησιάσω μέ τή βεβαιότητα πώς θά βρῶ αὐτό τό ὁποῖο χρειάζομαι.

Ἄν ἐγώ μπορῶ νά φροντίσω μέ συνέπεια ἕνα ἀπ᾽ τά πιό μικρά πλάσματα τοῦ Θεοῦ, πόσο περισσότερο μπορῶ νά ἐμπιστευθῶ τό Θεό ὅτι θά μέ φροντίση πλουσιοπάροχα! Σάν τό κολιμπρί, κι ἐγώ συνειδητοποίησα ξαφνικά πώς “ἄραξα” μέ εἰρήνη δίπλα στήν ἀστείρευτη Πηγή ὅλων ὅσα ἔχω ἀνάγκη».

<>.

«Καί ὁ γνωστός τραγουδιστής Μανώλης Μητσιᾶς θά ἐπισημάνη: “Ὅσο περνοῦν τά χρόνια, ἡ θέσι τοῦ ἀνθρώπου θά εἶναι κοντά στό Θεό, γιατί μέσα στό βάρβαρο πολιτισμό πού ζοῦμε σήμερα, μόνο ἔτσι μπορεῖ νά νοιώση ἡ ψυχή σου τήν ἀγαλλίασι”»(ΠΓ, 75).

<>.

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὁ ἄνθρωπος πού τά ἔχει ὅλα καί δέν τοῦ λείπει κάτι, γίνεται θηρίο»(ΡΖ).

<>.

«Ἡ γῆ στέγνωσε ἀπ᾽ τήν ἀνομβρία καί οἱ κάτοικοι κινδύνευαν νά πεθάνουν, χωρίς νά ἔχουν καμμιά ὑποστήριξι. Δέν ὑπῆρχαν καθόλου καρποί.

Μόλις ἔμαθαν ὅτι ἄραξε στό λιμάνι τους κάποιο πλοῖο πού μετέφερε μιά θαυματουργική εἰκόνα τῆς Θεομήτορος, ἔτρεξαν ὅλοι μαζί καί γνωστοποίησαν τό πρόβλημά τους στόν πλοίαρχο, ζητώντας τήν εἰκόνα γιά νά κάνουν λιτανεία, περιμένοντας ἀπ᾽ τό Θεό νά τούς ἐλεήση. Ὁ εὐσεβής πλοίαρχος ὑπέκυψε στά παρακάλια τῶν Λημνίων καί τούς παρέδωσε τήν εἰκόνα. Ἐκεῖνοι, τήν πῆραν καί τήν λιτάνευσαν μαζί μέ ὅλο τόν κλῆρο καί τόν Ἐπίσκοπο σέ ὁλόκληρο τό νησί. Τότε, μέ θαυματό τρόπο, ὁ οὐρανός γέμισε ἀπό σύννεφα καί ἔπεσε καταρρακτώδης βροχή, ὅπως στόν καιρό τοῦ Προφήτη Ἠλία. Ἔτσι, οἱ πιστοί ἐπέστρεψαν στίς  κατοικίες τους καταβρεγμένοι, ἐνῶ ἡ εἰκόνα ἀνακηρύχθηκε θαυματουργή. Μάλιστα, ἡ βροχή πού ἔπεσε στήν ξεραμένη γῆ μέ ἐπέμβασι τῆς Θεοτόκου ἔκανε τόσο καρποφόρα τήν χρονιά ἐκείνη, ὅσο ποτέ ἄλλοτε —καθώς ὅλοι ὁμολόγησαν»(ΙΖ, 27).

<>.

Ἰωάννης Πολέμης:

«Χαρά στόν, τρίς χαρά στό νικητή

πού τόν ἐχθρό του βλέποντας γονατιστό

στό χῶμα

τόν ἀνασταίνει ἀντί νά τόν πατᾶ

καί γίνεται ἔτσι ἀνώτερος καί ἀπό τή νίκη ἀκόμα»(ΓΠ, 31).

<>.

«Ὅποιος ἐπιμένει νά κρατᾶ τό τόξο του πάντοτε τεντωμένο, δέν θά πετύχη τίποτε ἄλλο, παρά νά τό σπάση...»(ΡΖ).

<>.

«Ὅταν ἤμουν μικρός, διηγεῖται ἕνας πιστός ἄνθρωπος, ἤξερα ὅτι τοῦ πατέρα μου τοῦ ἄρεσαν πολύ τά φουντούκια.

Δέν τά ἔβρισκες εὔκολα τότε κι ἔτσι μιά μέρα, πού βρῆκα μερικά, ἤμουν πολύ χαρούμενος.

Ἡ πρώτη μου σκέψι ἦταν νά ζητήσω ἀπ᾽ τή μητέρα μου νά μοῦ τά σπάση νά τά φάω, ἀλλά μετά ὑπερίσχυσε η ἀγάπη μου γιά τόν πατέρα μου.

Ἀποφάσισα νά τά φυλάξω γιά ἐκεῖνον.

Ὅταν τό βραδάκι γύρισε ἀπ᾽ τή δουλειά, ἔτρεξα καί τοῦ εἶπα: “Πατέρα, φύλαξα τά φουντούκια γιά σένα!”.

Τά πῆρε μέ πολλή χαρά, ἀλλά μοῦ φάνηκε παράξενο τό ὅτι δέν ἔσπασε οὔτε ἕνα γιά νά φάη.

Μετά ἀπό τριάντα χρόνια, καί ἀφοῦ εἶχε πιά πεθάνει ὁ πατέρας μου, ἔμαθα τί ἔχει γίνει.

Εἶχε τόσο πολύ συγκινηθῆ ἀπ᾽ τήν ἀγάπη μου, πού εἴχε κρατήσει τά φουντούκια ἐκεῖνα σ᾽ ἕνα κουτί μέσα στο γραφείο του!

Ὑ.Γ.: Ἄς μή διστάσουμε νά ἐκδηλώσουμε τήν ἀγάπη τήν ὁποία ὁ Χριστός βάζει στήν καρδιά μας, στήν οικογένειά μας, στούς συναδέλφους, στούς γείτονες, στούς συγγενεῖς μας, κλπ.»(ΗΚ).

<>.

Dostoevsky: «Τίποτε μή φοβᾶσαι, ποτέ μή φοβᾶσαι καί μή θλίβεσαι. Μιά καί μετανοεῖς, ὅλα θά στά συγχωρέση ὁ Θεός. Κι οὔτε μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά κάνη ἕνα τόσο μεγάλο ἁμάρτημα, πού θά μποροῦσε νά ἐξαντλήση τήν ἀστείρευτη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ... Φρόντιζε μονάχα γιά τή μετάνοια, γιά τήν ἀδιάκοπη μετάνοια, κι ὅσο γιά τόν φόβο, διῶξε τον ἐντελῶς ἀπ᾽ τήν καρδιά σου. Πίστεψε πώς ὁ Θεός σέ ἀγαπᾶ τόσο πολύ, πού ἐσύ οὔτε καί νά τό φανταστῆς δέν μπορεῖς. Σ᾽ ἀγαπάει παρόλο πού ἁμάρτησες. Σ᾽ ἀγαπάει μέσα στήν ἁμαρτία σου. Γιά ἕνα μετανοοῦντα, στόν οὐρανό χαίρονται περισσότερο παρά γιά χίλιους ἀναμάρτητους, εἶπε ὁ Χριστός...»(ΠΓ, 38).

<>.

Ἅγ. Θεοφάνης ὁ ἔγκλειστος: «Ἀλίμονο στήν ψυχή, πού θά φτάση στήν ἀναίδεια νά πῆ: “Τίποτε δέν φοβᾶμαι!”.

Αὐτή ἡ ἐγωϊστική ἀφοβία, εἶναι ἡ ἀρχή τῆς πτώσεως καί τῆς καταστροφῆς της»(ΡΖ).

<>.

«Παρατηρεῖ ὁ ἀείμνηστος π. Μιχ. Καρδαμάκης εὐθύβολα καί ἁγιοπατερικά: “Ὁ Χριστός δέν ἔφερε ἰδέες, ἀλλά ἔδωσε τόν ἑαυτό Του· ὁ Χριστός δέν ἔφερε νέες ἀπόψεις, ἀλλά χάρισε τή Ζωή. Ὁ Χριστός δέν ἐμπνεύστηκε μία νέα θρησκεία, ἀλλά ἔκτισε τήν Ἐκκλησία, στήν ὁποία ἱερουργεῖται ἡ Χριστιανοποίησι τοῦ ἀνθρώπου, ταυτιζόμενη μέ τήν Ἐκκλησιοποίησι ἤ λειτουργιοποίησι (εὐχαριστιοποίησι) του. Ὁ Χριστός νέκρωσε τό θάνατο καί ἀνέστησε τή ζωή, καί αὐτό εἶναι ἡ μία καί ἡ ὅλη ἀλήθεια, πού γνωρίζεται ὡς τό ἔργο τῆς πραγματικῆς σωτηρίας, ὅπου συγκεφαλαιώνεται ὅλη ἡ ἔνσαρκη Οἰκονομία Του. Ἀπό αὐτή καί μέσα σ᾽ αὐτή τήν Οἰκονομία ζῆ ἡ Ἐκκλησία, παρατεινόμενη καί αὐξανόμενη στή Λειτουργία καί μέ τή Λειτουργία Της. Ἡ Ἐκκλησία καί ἡ Λειτουργία δέν εἶναι τμῆμα ἤ μέρος τῆς ἀλήθειας οὔτε τμῆμα ἤ μέρος τῆς ζωῆς, ἀλλά ὁλόκληρη ἡ ἀλήθεια καί ὁλόκληρη ἡ ζωή, στήν ἐν Χριστῷ ὑπόστασί τους. Εἶναι ὁ ὅλος Χριστός ὡς ἡ ὅλη ἀλήθεια καί ἡ ὅλη ζωή, τῶν ὁποίων ὁδός εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός” (ΕΛ, 42).

<>.

π. Αθανάσιος Μηνᾶς: «Μιά ἄλλη φορά, παρακάλεσα τόν π. Σαράντη Σαράντο, νά πᾶμε στόν Ἅγιο Πορφύριο. Ἦταν ἀρχές Αὐγούστου τοῦ 1986. Ἡ σειρά πού περίμενε ὁ κόσμος, ἦταν πάρα πολύ μεγάλη κι ἔφτανε μέχρι ἔξω στήν αὐλή. Τότε ἦρθε μιά γερόντισσα καί εἶπε: "Ὁ π. Σαράντης καί ὁ π. Ἀθανάσιος νά περάσουν μέσα", γιατί μᾶλλον ὁ Ἅγιος Πορφύριος εἶχε καταλάβει πόσο μεγάλη ἀνάγκη εἶχα. Ὅταν μπήκαμε στό κελλάκι τοῦ Ἀγίου Πορφυρίου, γονάτισα, μοῦ διάβασε εὐχή συγχωρητική καί μοῦ ἀποκάλυψε φοβερά πράγματα γιά μένα, τήν Πρεσβυτέρα καί τά παιδιά μου. Ὁ Παππούλης ἦταν δίπλα μου κι ἄκουγε. Τότε ὁ Ἅγιος Πορφύριος μέ συμβούλεψε: "Καλό θά ἦταν ἀπό τώρα καί στό ἑξῆς νά ἀκοῦς ὅ,τι σέ συμβουλεύει ὁ π. Σαράντης". Ὅταν πλέον φύγαμε, ὁ π. Σαράντης μοῦ εἶπε μέ ταπεινό φρόνημα: "Ἀφοῦ ὁ π. Πορφύριος εἶδε ὅτι ἀντέχεις τήν ἀλήθεια καί σοῦ τήν ἀποκάλυψε, αὐτό εἶναι καλό"»(ΣΣ, 417).

<>.

Ἑλένη Σαράντου (κόρη του π. Σαράντη Σαράντου): «Ὅταν σπούδαζα φιλολογία στό Lecce‎‎ τῆς Ἰταλίας, πρίν χρόνια, βρέθηκα σέ μιά πολύ δύσκολη κι ὁριακή στιγμή τῆς ζωῆς μου! Ἤμουν στό τελευταῖο ἔτος. Εἶχα μέ πολύ ἀγῶνα ὁλοκληρώσει τήν πτυχιακή μου ἐργασία καί εἶχα πλέον περάσει τά μαθήματα ὅλων τῶν ἐτῶν, ἐκτός ἀπό ἕνα, τά Λατινικά. Τό μάθημα, ὅμως, αὐτό τό ἔκανε μιά καθηγήτρια, ἡ ὁποία ἦταν πολύ δύσκολος ἄνθρωπος καί ἔκοβε πολύ εὔκολα  τούς φοιτητές της. Ἔτσι ἐπί σχεδόν ἕνα χρόνο ταλαιπωροῦμουν, τό ἔδινα καί τό ξαναέδινα χωρίς καρπούς. Κάθε σχεδόν μῆνα (=στήν Ἰταλία μποροῦσες ἀνά μῆνα νά δίνης τό ἴδιο μάθημα), τό ἔδινα, χωρίς ὅμως νά καταφέρνω τίποτε! Συνολικά τό εἶχα δώσει δέκα φορές, χωρίς νά καταφέρω νά τό περάσω. Ἡ ἀπογοήτευσί μου ἦταν μεγάλη καί μέ εἶχε πιάσει ἀπελπισία, γιατί θεωροῦσα, ὅτι δέν θά καταφέρω νά πάρω πτυχίο ποτέ! Ἔπρεπε, λοιπόν, νά βρῶ τή δύναμι καί τό κουράγιο νά τό ξαναδιαβάσω καί νά τό ξαναδώσω γιά ἐνδέκατη φορά! Ὅμως, ἡ ψυχή μου δείλιαζε καί ἐνῶ ἔπρεπε νά πάω ξανά τήν ἑπόμενη μέρα νά τό δώσω, λογισμοί μέ κυρίευαν, λέγοντάς μου, ὅτι ἦταν μάταιη ἡ προσπάθεια, ὁπότε δέν ὑπῆρχε λόγος καί νά πάω νά τό δώσω! Ἐνῶ, λοιπόν, ἔκανα αὐτές τίς σκέψεις, χτύπησε τό τηλέφωνο. Ἦταν ὁ  πατέρας μου, [ὁ π. Σαράντης Σαράντος] πού μέ ἔπαιρνε ἐπί τούτου, γιατί ἤξερε ὅτι ἡ κόπωσι μέ εἶχε καταβάλει. Ἀφοῦ μέ ρώτησε πῶς ἤμουν, κατάλαβε ὅτι ἡ ψυχολογία μου ἦταν πολύ δύσκολη καί μοῦ εἶπε:

—Σέ παίρνω τηλέφωνο μέσα ἀπ᾽ τήν Παναγία! Μόλις τελείωσα τόν Ἑσπερινό! Καί σέ παίρνω, γιά νά σοῦ πῶ, ὅτι ἡ Παναγία μοῦ εἶπε νά σοῦ πῶ, ὅτι ξέρει καί Ἑλληνικά καί Ἰταλικά καί Ἀγγλικά καί ὅλες τίς γλῶσσες τοῦ κόσμου καί αὔριο θά εἶναι ἐκεῖ, κοντά σου!

Ἦταν ἡ πρώτη φορά κατά τήν ὁποία ἄκουγα τόν πατέρα μου νά μοῦ λέη μέ συντετριμμένη ψυχή, μέ φωνή σπασμένη ἀπό δάκρυα, λόγια τέτοια! Συγκλονίστηκα! Ὅταν ἔκλεισα τό τηλέφωνο, ἔπεισα τόν ἑαυτό μου, ὅτι ἔπρεπε ἔστω γιά χάρι τοῦ πατέρα μου, πού “ἔλυωνε”, ἔτσι, νά πάω στήν ἐξεταστική! Πράγματι τήν ἑπόμενη μέρα πῆγα ἀπ᾽ τό πρωΐ καί περίμενα νά ἔρθη ἡ σειρά μου, ἀφοῦ τό συγκεκριμένο μάθημα τό δίναμε προφορικά. Περίμενα ἔντρομη πολλές ὧρες καί δέν τολμοῦσα νά πάω οὔτε μέχρι τήν πόρτα, πού ἐξέταζε ἡ καθηγήτρια! Τό μόνο τό ὁποῖο ἔκανα ἦταν νά περιμένω καρτερικά, κάνοντας μέ τό κομποσχοινάκι τήν εὐχή στήν ἄκρη τοῦ διαδρόμου. Ἀπ᾽ τίς ὀκτώ ἡ ὥρα τό πρωΐ, εἶχε φτάσει πέντε πιά τό ἀπόγευμα. Τό ὄνομά μου ἦταν τελευταῖο στή λίστα. Τό Πανεπιστήμιο ὅλο  εἶχε νεκρώσει, εἶχαν οἱ πάντες φύγει καί οἱ φύλακες τοῦ κτιρίου κλείδωναν τίς πόρτες. Μόνη ψυχή στήν ἐρημιά τοῦ χώρου πέραν ἀπό ἐμένα, τήν καθηγήτρια καί τόν προηγούμενο ἐξεταζόμενο φοιτητή, ἦταν ὁ βοηθός τῆς καθηγήτριας, ὁ ὁποῖος κλείδωνε τό γραφεῖο του, γιά νά φύγει κι αὐτός. Ἀφοῦ κλείδωσε, πέρασε ἀπ᾽ τήν καθηγήτρια πού ἐξέταζε, γιά νά τόν χαιρετήση καί τῆς εἶπε:

—Ἔχεις πολλούς ἀκόμα; Θά σᾶς κλειδώσουν μέσα!

Ἡ καθηγήτρια πού εἶδε στήν λίστα της, ὅτι εἶχε μόνο ἕνα ὄνομα, τό δικό μου, τοῦ εἶπε, ὅτι τελείωνε κι ὅτι εἶχε μόνο ἕνα ἄτομο. Τότε ὁ βοηθός της, γιά νά τήν ἀπαλλάξη ἀπ᾽ τό τελευταῖο ἄτομο, τῆς εἶπε:

—Θέλεις νά ἐξετάσω ἐγώ τό τελευταῖο ἄτομο, γιά νά φύγετε ὅλοι καί νά μήν κλειδωθῆτε μέσα;

Ἐκείνη βέβαια δέν μέ γνώριζε ὀνομαστικά, ἀλλά μόνο φατσικά κι ἐγώ ἀπ᾽ τό φόβο μου ἐκείνη τήν ἡμέρα δέν εἶχα ἐμφανιστῆ καθόλου κοντά της. Ἔτσι, τοῦ ἀπάντησε:

—Ναί, μᾶλλον πάρτο νά τελειώνουμε!

Ἔτσι θαυματουργικά μέ ἐξέτασε ὁ βοηθός της καί πέρασα τό τελευταῖο μάθημα, πῆρα τό πτυχίο κι ἔφυγα ἀπ᾽ τήν Ἰταλία μετά ἀπό πέντε κοπιαστικά χρόνια! Δέν τό χωροῦσε ὁ νοῦς μου! Ἡ πίστι τοῦ πατέρα μου στήν Παναγία ἔφερε “τά πάνω κάτω”!»(ΣΣ, 462).

<>.

Νεκτάριος Κακλαμάνος (ἐγγονός τοῦ π. Σαράντη Σαράντου): 

«Ὁ δικός μας ὁ παππούς δέν ἦταν ἕνας ἁπλός παππούς! Ἦταν συγχρόνως καί πνευματικός μας καί γι᾽ αὐτό προσπαθοῦσε νά μᾶς καθοδηγῆ μέ κάθε τρόπο, χωρίς πολλά λόγια, ἀλλά περισσότερο μέ πράξεις. Δέν ἤθελε νά γίνεται φορτικός, ἀλλά ἀνάλαφρα μᾶς νουθετοῦσε, χωρίς καλά-καλά νά τό καταλαβαίνουμε! Ἔτσι κάποια φορά, πού δέν μποροῦσε νά μᾶς πάρη ἀπ᾽ τό σχολεῖο, γιατί εἶχε κάποια κηδεία, γυρίσαμε στό σπίτι μόνοι μας. Μπήκαμε μέσα, πετάξαμε κάτω τίς τσάντες μας, τά παπούτσια μας, τά μπουφάν μας κι ἀρχίσαμε νά παίζουμε. Ὁ παπποῦς μας, ὅμως, ἐπειδή μᾶς εἶχε ἔννοια, πού ἤμασταν μόνοι μας, μέχρι νά γυρίσουν οἱ γονεῖς μας, ἦρθε στό σπίτι μας ἀμέσως μετά τήν κηδεία. Μπῆκε μέσα, χωρίς νά τό καταλάβουμε. Ἀντίκρυσε τά πεταμένα μας πράγματα καί πολύ σιγανά καί διακριτικά πῆρε τό ἐξώρασό του καί τό τοποθέτησε πολύ ὄμορφα καί εὐθυγραμμισμένα στό πάτωμα! Ἔπειτα ἦλθε κοντά μας κι ὅταν πλέον τόν ἀντιληφθήκαμε, σηκωθήκαμε ὅλοι, πήραμε τήν εὐχή του καί τόν ἀγκαλιάσαμε. Τότε διαπιστώσαμε ὅτι τό ράσο του ἦταν πεταμένο στό πάτωμα. Μέ ἔκπληξι, ἀλλά καί λίγο θράσος, τοῦ εἶπαμε:

—Καλέ παπποῦ, τί κάνεις; Πέταξες κάτω τό ράσο σου;

Κι αὐτός τότε μέ χαμόγελο, μᾶς ἀπάντησε:

—Μά, καλά ἐκεῖ δέν εἶναι ἡ κρεμάστρα σας;

Τότε, ὅλοι μας καταλάβαμε καί τρέξαμε νά μαζέψουμε ἀπό κάτω τό χαμό, πού εἴχαμε ἀφήσει, μπαίνοντας ἀπ᾽ τό σχολεῖο. Αὐτός ἦταν ὁ παπποῦς μας! Μᾶς καθοδηγοῦσε, χωρίς ὅμως νά μᾶς κάνει καμμία παρατήρησι!»(ΣΣ, 444).

<>.

Mark Twain: «Συγχώρησι εἶναι ἡ εὐωδία πού ἀναδιδει ὁ μενεξές στή ροδα πού τόν συνέθλιψε».

<>.

«Δέν ὑπάρχει “ἡ σωστή στιγμή”.

Ὑπάρχουν μόνο “στιγμές” καί τί κάνεις μέ αὐτές».

<>.

«Ρώτησα κάποτε τόν Eddie Rickenbacker [πιλότος μαχητικού αεροσκάφους, 1890-1973] ποιό ἦταν τό μεγαλύτερο μάθημα πού ἀποκόμισε μέ τούς συντρόφους του τίς εἴκοσι μία μέρες τίς ὁποῖες ἔζησαν στίς σχεδίες τους ἀπελπιστικά χαμένοι, ἔρμαια τοῦ Εἰρηνικοῦ. “Τό μεγαλύτερο μάθημα τό ὁποῖο ἔμαθα ἀπό αὐτή τήν ἐμπειρία εἶναι”, μοῦ εἶπε, “ὅτι ἄν ἔχης ὅσο καθαρό νερό θέλεις γιά νά πίνης καί ὅσο φαγητό θέλεις γιά νά τρῶς, δέν πρέπει ποτέ νά παραπονιέσαι γιά ὁτιδήποτε”»(CD, 215).

<>.

«Πρίν πολλά χρόνια σέ μιά ἀγροτική περιοχή ζοῦσε μία εὐσεβής οἰκογένεια.

Ἐπειδή δέν γνώριζαν πολλά γράμματα εἶχαν τή συνήθεια νά προσεύχωνται μεγαλοφώνως μέσα στό σπίτι μέ τόν Ἀρχαγγελικό Χαιρετισμό, καί αὐτόν ἀκριβῶς τό Χαιρετισμό ἀκούγοντας καί ὁ μικρός γυιός τῆς οἰκογένειας ἀπ᾽ τήν παιδική του ἡλικία, τόν ἐπαναλάμβανε συνέχεια, εἶτε βρισκόταν μέσα στό σπίτι, εἶτε ἔπαιζε ἔξω στήν αὐλή!

Μιά μέρα, πού εἶχε λίγο μεγαλώσει, ἀπομακρύνθηκε λίγο ἀπ᾽ τό σπίτι καί πῆγε νά παίξη μέ τά ἄλλα παιδάκια κοντά στό ποτάμι πού πέρναγε δίπλα ἀπ᾽ τό χωριό τους.

Ἀπρόσεκτος καθώς ἦταν γλίστρησε καί ἔπεσε στό ποτάμι!

Καί καθώς ἦταν χειμώνας καί τά νερά ἦταν φουσκωμένα ὁ μικρός, πού δυστυχῶς δέν γνώριζε κολύμπι, παρασύρθηκε γρήγορα ἀπ᾽ τά ὅρμητικά νερά.

Τά ἄλλα παιδάκια ἄρχιζαν νά φωνάζουν γιά βοήθεια, οἱ χωριανοί ἔτρεξαν ἀμέσως καί κάποιοι βούτηξαν μάλιστα στό ποτάμι καί κολύμπησαν στήν προσπάθειά τους νά βροῦν τό παιδάκι.

Ἐντωμεταξύ εἰδοποιήθηκε καί ἡ μάνα καί γεμάτη ἀγωνία ἔτρεξε κι αὐτή στό σημεῖο ὅπου εἶχε πέσει μέσα στό ποτάμι ὁ μικρός τῆς γυιός.

Ἡ ώρα περνοῦσε καί ὁ μικρός δέν ἔδινε σημεῖο ζωῆς.

Κάποιοι ἄρχισαν νά ψάχνουν πιά καί στίς δύο ὄχθες τοῦ ποταμοῦ, γιά νά περισυλλέξουν τό νεκρό κορμάκι τοῦ ἀγοριοῦ, ἦταν πεπεισμένοι, ὅτι ὁ μικρός θά εἶχε πνιγεῖ.

Μόνο ἡ μάνα του εἶχε τήν ἐλπίδα της στήν Θεοτόκο καί μέ δάκρυα στά μάτια τήν παρακαλοῦσε νά κάνη τό θαῦμα της καί νά τῆς χαρίση τό παιδί της.

Καί, ὦ, τοῦ παραδόξου θαύματος!

Βλέπουν ἀπ᾽ τό βάθος τοῦ ποταμοῦ, νά ξεπροβάλλη μία μορφή, πού ἐρχόταν κόντρα στήν φορά τῶν νερῶν τοῦ ποταμοῦ.

Ὅταν πλησίασε κάπως διέκριναν τό μικρό νά ἐπιπλέη στό ποτάμι, μέ τά ροῦχα του στεγνά καί νά χαμογελάη κτυπώντας χαρούμενα τά χέρια του.

Τόσο ἡ μάνα ὅσο καί οἱ ὑπόλοιποι βούτηξαν στά νερά καί ὁ μικρός βρέθηκε στήν ἀγκαλιά τῆς μητέρας του, πού γεμάτη δάκρυα εὐχαριστοῦσε τήν Παναγία μας γιά τό θαύμα Της.

—Μά γιατί κλαῖς μανούλα μου, ρώτησε ἀπορημένος ὁ μικρός!

—Παιδί μου τόση ὥρα πού λείπεις νομίσαμε ὅτι πνίγηκες καί θά σέ ἔχανα γιά πάντα!

—Ἄχ μανούλα μου!, ἀπάντησε ψύχραιμα ὁ μικρός, μόλις ἔπεσα στό νερό ἔνοιωσα δύο χέρια νά μέ σηκώνουν ψηλά. Γύρισα καί εἶδα τήν Παναγίτσα μας νά μέ κρατάη ἀγκαλιά, καί ὅλη αὐτή τήν ὥρα ἤμουν μαζί Της! Καί ξέρεις μανούλα μου... παίζαμε μαζί! Ἐγώ τήν χαιρετοῦσα ὅπως μέ ἔχεις μάθει νά κάνω ἀπό μωρό, Της ἔλεγα συνέχεια: “Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία!” καί ἐκείνη χαμογελαστή μοῦ ἀπαντοῦσε: “Ο Κύριος μετά σοῦ!”.

<>.

«Ἔσυραν τόν Κύπριο στρατιώτη μπροστά στούς αἰχμαλώτους. Φωνάζοντας στά τουρκικά ἄρχισαν νά τόν χτυποῦν ἀλύπητα. 

—Βγάλε σταυρό σου, πέτα τον χαμαί καί πάτα τον!, εἶπε ἕνας Τουρκοκύπριος μέ σπαστά ἑλληνικά.

Ἡ ἰδέα ἐνθουσίασε τούς ὑπόλοιπους στρατιῶτες πού μέ ἰαχές φώναζαν:

— Bγάλε τον καί πάτα τον!

Ὁ Ἐλληνοκύπριος στρατιώτης, μέ ὅση δύναμι εἶχε, φώναξε:

—Ὄχι! Ποτέ!

—Ἄρχισαν νά τόν χτυποῦν μέ λύσσα.

—Βγάλε τό σταυρό σου! Βγάλε!

—Ὄχι!

Ὅσο ἀρνιόταν τόσο περισσότερο τόν χτυποῦσαν μέ λύσσα παντοῦ. Τόν λόγχιζαν καί τό αἷμα ἔρρεε ποτάμι.

Τά μικρά παιδιά τρόμαξαν, ἄρχισαν νά κλαῖνει. Οἱ μάνες προσπαθοῦσαν νά τά κάνουν νά μή βλέπουν καί νά τά ἡσυχάσουν. Φοβόντουσαν μήν τραβήξουν τήν προσοχή τῶν Τούρκων μέ δυσοίωνα ἀποτελέσματα.

Μισή ὥρα τόν χτύπαγαν, τόν κλώτσαγαν, τόν λόγχιζαν φωνάζοντάς του νά βγάλη τό σταυρό του. Μά ὁ Ἑλληνοκύπριος στρατιώτης ἦταν ἀποφασισμένος νά πεθάνη παρά νά τόν βγάλη.

Τόν τράβηξαν πίσω ἀπό κάτι δέντρα. Ὅλοι πίστευαν ὅτι τόν πῆραν γιά νά τόν σκοτώσουν. Μά οἱ Τοῦρκοι προσπαθοῦσαν νά τοῦ ἐκμαιεύσουν πληροφορίες...

—Ποῦ εἶναι (οἱ) δικοί μας;

—Δέν ξέρω.

Κλωτσιά στά πλευρά καί πάλι τόν σήκωναν καί ρώταγαν γιά τούς δικούς τους. Οἱ αἰχμάλωτοι ἄκουγαν μά ἀμφέβαλλαν ἄν πραγματικά νοιάζονταν οἱ Τοῦρκοι γιά πληροφορίες ἤ ἦταν ἁπλῶς ψεύτικες ἀφορμές γιά νά χτυποῦν τό παλληκάρι. 

Ὁ Ἑλληνοκύπριος στρατιώτης δέν μποροῦσε πιά νά στηρίξη τό σῶμα του. Τοῦ εἶχαν σπάσει τά πλευρά, τόν εἶχαν λογχίσει παντοῦ. Τόν εἶχαν χτυπήσει πολύ ἄσχημα. 

Ἕνας Τοῦρκος ἅπλωσε τότε τό χέρι του νά τραβήξη τή μαύρη καδένα ἀπ᾽ ὅπου κρεμόταν ὁ σταυρός. Τό χέρι τοῦ Ἑλληνοκυπρίου πρόλαβε καί τόν ἅρπαξε. Ὁ Τοῦρκος σάστισε. Ποῦ τή βρῆκε τή δύναμι; Ἔκανε ἕνα βῆμα πίσω. Ὁ Ἑλληνοκύπριος μέ τό χέρι νά σφίγγη τό σταυρό ἔπεσε μέ πάταγο στό χῶμα.

Αἱμόφυρτο καί λιποθυμισμένο, σωστό ματωμένο κουβάρι, τόν πέταξαν στά πόδια τῶν αἰχμαλώτων.

Τότε ὁ σταυρός του, ἄν καί γεμάτος αἵματα, ἔλαμψε ξαφνικά μέ ἕνα φῶς ἀπόκοσμο, θεϊκό!

Οἱ ἄνθρωποι τοῦ μίσους δέν τό εἶδαν. Οὔτε κατάλαβαν γιατί οἱ Ἕλληνες αἰχμάλωτοι κοίταγαν μέ δέος τό παλληκάρι μπροστά τους. Ἦταν τά μάτια τους θολά καί σκοτεινά, τό φῶς δέν μποροῦσε νά τούς ἀγγίξη»(ΣΜ, 41).

INS.

<>.

Χαμογέλα!

Αγάπα!

Συγχώρα!

Ξύπνα!

Ζήσε!!

Τόλμησε!

Κλάψε!

Τραγούδα!

Χόρεψε!

Αγκάλιασε!

Δώσε φιλιά παντού!

Άσε

όλο αυτό

το ρεύμα του Φωτός

και της θείας Αγάπης

να σε διαπεράσει.

Όλα αυτά,

δεν γίνονται μαγικά,

απλά και μόνο

επειδή ήρθε στο ημερολόγιο

η Ανάσταση.

Διότι,

και πέρυσι ήρθε.

Και πρόπερσι.

Και κάθε χρόνο

απ' το 33 μ.Χ. έρχεται.

Η Ανάσταση είναι

αυτό που ζω ή ακυρώνω

την κάθε μέρα

μέσα μου.

Ο Χριστός

δεν είναι

πυροτέχνημα στιγμής

και λαμπάδα

τρίωρης λάμψης,

μα άθλημα

ισόβιο.

<>.

Ἡ γιαγιά μου ἔλεγε...

Γιά νά περπατήσης μπροστά, πρέπει νά κουβαλᾶς μαζί σου μόνο ὅ,τι εἶναι πολύτιμο!

<>. Συμβουλές τῆς γιαγιάς, facebook.com

Ἡ γιαγιά μου ἔλεγε...

Οἱ χειρότεροι ἐχθροί εἶναι ἐκείνοι πού μεταμφιέζονται σέ φίλους.

<>. Συμβουλές τῆς γιαγιάς, facebook.com

Ἡ γιαγιά μου ἔλεγε...

Ξέρετε πότε ἀποτυγχάνουμε ;

Ἀποτυγχάνουμε ὅταν ἐκτιμούμε τούς ξένους περισσότερο ἀπό ἐκείνους πού ζοῦν στό σπίτι μας.

Ἀποτυγχάνουμε ὅταν γράφουμε σπουδαῖα κείμενα ἀφιέρωμα, ἤ κάνουμε party γιά φίλους ἤ ἀγνώστους καί ξεχνάμε νά τιμοῦμε την οἰκογένειά μας κάθε μέρα.

Ἀποτυγχάνουμε ὅταν, ἡ ὄμορφη κούπα εἶναι γιά τούς ἐπισκέπτες, ἀλλά γιά ἐκείνους στό σπίτι, τήν σπασμένη κούπα.

Ἀποτυγχάνουμε ὅταν προσπαθοῦμε τόσο πολύ νά εὐχαριστήσουμε τούς ἄλλους, ἀλλά τό νά κάνουμε μιά χάρι στή μαμά εἶναι βάρος.

Ἡ οικογένεια εἶναι τό μεγαλύτερο ἀγαθό τοῦ ἀνθρώπου.

<>. Συμβουλές τῆς γιαγιάς, facebook.com

Ἡ γιαγιά μου ἔλεγε...

Ὅλα ὅσα δίνονται καί γίνονται μέ τήν καρδιά δέν πάνε ποτέ χαμένα...

<>. Συμβουλές τῆς γιαγιάς, facebook.com

Ἡ γιαγιά μου ἔλεγε...

Υπάρχουν πράγματα πού δέν θά βγοῦν ποτέ ἐκτός μόδας, ἡ ἀρχοντιά, ἡ εὐγένεια, ἡ εἰλικρίνεια καί οἱ καλοί τρόποι.

<>. Συμβουλές τῆς γιαγιάς, facebook.com

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Ψυχική Τόνωση:

31. Διαβάζουμε: «Λέγεται ὅτι ἕνα χελιδόνι δέν φέρνει τήν ἄνοιξι· σημαίνει ὅμως αὐτό ὅτι ἕνα ἄλλο χελιδόνι, πού αἰσθάνεται καί περιμένει τήν ἄνοιξι, δέν πρέπει νά πετᾶ; Ἄν κάθε χορταράκι περίμενε κατά τόν ἴδιο τρόπο, ἡ ἄνοιξι δέν θά ἐρχόταν ποτέ. Τό ἴδιο συμβαίνει μέ τήν πραγμάτωσι τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ· δέν πρέπει νά σκεπτώμασθε ἄν εἴμαστε τό πρῶτο ἤ τό χιλιοστό χελιδόνι»(στό: LT).

32. Victor Hugo: «Ἡ μεγαλύτερη εὐτυχία στή ζωή εἶναι ἡ πεποίθησι ὅτι μᾶς ἀγαποῦν, μᾶς ἀγαποῦν γιά τούς ἑαυτούς μας, ἤ καλύτερα μᾶς ἀγαποῦν παρά τούς ἑαυτούς μας»(ΜΑ).

33. «Ὁ κουτός ἄνθρωπος ἔχει τήν καρδιά στή γλῶσσα του, ἐνῶ ὁ ἔξυπνος ἔχει τή γλῶσσα στήν καρδιά του»(Ἡμερολόγιο τοίχου).

34. Μικρές ἀλήθειες: «Τό ξῖφος μπορεῖ νά κόβη τά πάντα. Δέν μπορεῖ, ὅμως, νά λύση τίποτε»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

«Ὁ θάνατος ἔρχεται σάν αἰφνίδιος ἔλεγχος τῆς ἐφορίας. Οἱ πολλοί δέν ἔχουν τά βιβλία τους ἐντάξει»(Ἡμερολόγιο τοίχου).

<>.

35. Ὁ Κ. Κούρκουλας ἐπισημαίνει: «Γιατί τάχα νά συμβαίνη, ὥστε πολλές φορές ὁ ἄνθρωπος νά προτιμᾶ τό θάνατο χάριν τῆς ἀρετῆς; Ἄν ὁ ἄνθρωπος ἦταν μονάχα πήλινο καί φθαρτό σῶμα, θά ἔπρεπε νά τόν ἐνδιαφέρουν μονάχα τά ὑλικά πράγματα καί σέ αὐτά νά εἶναι ἀπόλυτα προσηλωμένος.

Κάποιος ἄλλος, λοιπόν, μέσα στόν πήλινο ἄνθρωπο, εἶναι πού ἀνεβαίνει πρός τά πνευματικά καί τά ὑπερφυσικά. Καί αὐτός ὁ ἄλλος εἶναι ἡ ἀθάνατη καί λογική ψυχή. Αὐτή, σάν ἄλλος μουσικός, πού παίζει τή λύρα, ὑπαγορεύει καί στό σῶμα τά ἀνώτερα καί καλύτερα»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

36. Διαβάζουμε: «Οἱ λέξεις, Κύριε, εἶναι εὔκολο νά εἰπωθοῦν —δέν κοστίζουν τίποτε. Βγαίνουν ἀπό μόνες τους. Μποροῦμε νά τίς ποῦμε καί μετά νά φύγουμε, χωρίς νά κάνουμε τίποτε γιά τούς ἀδελφούς καί τίς ἀδελφές μας.

Γι᾽ αὐτό, Κύριε, αὐτήν τή φορά δέν θά μιλήσω! Ἀλλά θά παρηγορήσω τόν ἄνθρωπο πού ἔχει παγιδευθῆ μέσα στόν πόνο. Θά ὑποστηρίξω τόν ἄνθρωπο τόν ὁποῖο οἱ ἄλλοι κοροϊδεύουν. Θά ἀνοίξω μέ χαρά τήν πόρτα στό πρόσωπο πού εἶναι χαραγμένο ἀπό λύπη. Θά καλωσορίσω χωρίς νά κρίνω τόν ἄνθρωπο πού εἶναι στό περιθώριο, τόν ὁποῖο δέν ἀγαπᾶ κανένας. Θά δώσω ὅ,τι ἔχω στόν ἄνθρωπο πού πεινάει καί πού δέν ἔχει τίποτε, ἀκόμη κι ἄν αὐτό εἶναι μόνο τό χαμόγελό μου καί ἡ ἀνακούφισι τῆς παρουσίας μου. Δέν θά μιλήσω, Κύριε, ἀλλά θά κηρύξω τήν ἀγάπη Σου. Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, κάνε με δυνατό, γιά νά προσφέρω τήν ἀγάπη στά ἀδέλφια μου αὐτοῦ τοῦ κόσμου»(ΙΣ22).

37. Τhomas Εlliot: «Πολλοί ὑψώνουν τή φωνή τους σέ “Ζήτω” γιά νά ἁπλώσουν κατόπιν τό χέρι σέ “ζητῶ”»(στό: Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας). 

<>.

38. Ἀναφέρει ὁ Bernie May: «Ὁ Τζίμ Μπαπτίστα εἶναι ἕνας ἄνθρωπος τῆς λεπτομερείας. Πάντα πρίν ξεκινήση μέ τό ἀεροπλάνο του, κρατώντας ἕνα νοερό σημειωματάριο, ἐξετάζει προσεκτικά, μέ κάθε λεπτομέρεια, ὅλα ὅσα συνήθως ἐλέγχονται πρίν τήν πτῆσι.

Μιά φορά πετάξαμε μαζί στό Jackson τῆς Arizona, γιά νά πάρουμε ἕνα μεταχειρισμένο Dakota γιά τήν JAARS. Φαινόταν καλή εὐκαιρία καί ἐλέγξαμε τά πάντα, ἀκολουθώντας ἕνα κατάλογο ἐλέγχου. Μέχρι πού φθάσαμε στούς κινητῆρες. Ὁ Τζίμ καί ἐγώ κοιταχθήκαμε, καθώς ἕνα ὄργανο ἔδειχνε ὅτι ἡ πίεσι τοῦ λαδιοῦ στό δεξιό κινητῆρα ἦταν χαμηλή. Αὐτό ἦταν σοβαρό. Βέβαια δέν ἤμασταν σέ θέσι νά ἀγοράσουμε ἄλλο κινητῆρα κι ἔτσι ἀρκεσθήκαμε νά ἐξετάσουμε τί συνέβαινε.

Τό ἡμερολόγιο τοῦ σκάφους ἔδειχνε ὅτι ὁ κινητήρας ἦταν ὁλοκαίνουργιος. Ὁ παραπέρα ἔλεγχος ἔδειξε ὅτι αἰτία τῆς ἀντικαταστάσεως τοῦ παλαιοῦ κινητῆρα ἦταν ἀκριβῶς ἡ χαμηλή πίεσι λαδιοῦ. Ὅμως ἦταν μᾶλλον δύσκολο νά δεχθοῦμε ὅτι δύο μηχανές, ἀπ᾽ τίς ὁποῖες ἡ μία καινούργια, μποροῦσαν νά παρουσιάσουν τό ἴδιο πρόβλημα.

Ἔτσι, ὁ ἄνθρωπος τῆς λεπτομερείας ἀποφάσισε νά πειραματισθῆ γιά λίγο. Μπαίνοντας κάτω ἀπ᾽ τόν πίνακα ὀργάνων, ὁ Τζίμ ἀντέστρεψε τά καλώδια στούς δεῖκτες τοῦ λαδιοῦ, τοποθετώντας τό καλώδιο τοῦ δεξιοῦ κινητῆρα στόν ἀριστερό καί ἀντίστροφα. Λοιπόν τό μαντεύσατε!

Τώρα ὁ ἀριστερός κινητήρας ἔδειχνε χαμηλή πίεσι λαδιοῦ. Συμπέρασμα: ἡ βλάβη ἦταν στό ὄργανο καί ὄχι στόν κινητῆρα. Κάποιος εἶχε τοποθετήσει ἕνα καινούργιο κινητῆρα ἀξίας 12.000 δολλαρίων, ἐξαιτίας τῆς ἐσφαλμένης ἐνδείξεως ἑνός ὀργάνου 30 δολλαρίων.

Γιά κάποιους λόγους, συνηθίζουμε νά πιστεύουμε ὅ,τι μᾶς δείχνει ἕνα ὄργανο, ἁπλᾶ καί μόνο γιατί ὑπάρχει σ᾽ ἕνα πίνακα ὀργάνων. Ἕνας χαλασμένος ἤ ἐλαττωματικός δείκτης πιέσεως λαδιοῦ, ἤ μιά πυξίδα, μπορεῖ νά ὁδηγήση τόν πιλότο σέ τέτοιες σφαλερές ἐνέργειες, πού ἴσως στοιχίσουν τή ζωή του.

Καθώς πετούσαμε ἐπιστρέφοντας, μέ τούς δύο κινητῆρες νά μουγκρίζουν, σκέφθηκα γιά κάποιους ἄλλους δεῖκτες, πού διακηρύττουν τήν “ἀλήθεια”. Μερικοί εἰδοποιοῦν ὅτι χρειάζεται ριζική ἀλλαγή. Ἄλλοι μέ βεβαιώνουν ὅτι ὅλα πᾶνε καλά.

Ἄν θέλετε, ὀνομάστε με πνευματικό ἄνθρωπο τῆς Λεπτομερείας· ὅμως ἀναρωτιέμαι γιά μερικά ἀπ᾽ αὐτά τά ὄργανα. Ἔχω παύσει νά δέχωμαι ἀβασάνιστα τήν ἔνδειξι ἑνός ὀργάνου, ἀκόμα κι ἄν ὅλες τίς προηγούμενες φορές οἱ ἐνδείξεις του ἦταν σωστές. Κανένας μετρητής —καμμιά φωνή— δέν δίνει πάντοτε σωστές ἐνδείξεις.

Ἕνας δείκτης, πού ἐπιμένει νά εἶναι πράσινος, ὅταν ὁ κινητήρας ἀφηνιάζη, μπορεῖ νά εἶναι τό ἴδιο θανάσιμος μέ ἕναν, πού σέ ἀναγκάζει νά κλείσης τό γκάζι, ὅταν δέν ὑπάρχη λόγος. Ὁ σοφός ἄνθρωπος ἀντιστρέφει πότε-πότε τά καλώδια, ὕστερα ἐλέγχει τό ἐγχειρίδιο πτήσεως... ἤ ἀκόμα ἀπευθύνεται καί στόν κατασκευαστή.

Μερικές φορές αὐτό μπορεῖ νά τόν σώση ἀπό ἕνα ὁλοκαύτωμα»(ΚΘ 51).

Ὁ μόνος ἀλάνθαστος δείκτης εἶναι ἡ Βίβλος.

<>.

39. Σκόρπιες ἀλήθειες: «Ὅποιος φοβᾶται νά πλησιάση τήν κυψέλη δέν εἶναι ἄξιος τῆς κηρήθρας»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

«Σηκώνοντας τά βάρη τῶν ἄλλων, ἐλαφρώνουμε τά δικά μας»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

«Στό σήκωμα τῆς ἄγκυρας ὁ δειλός τρέμει, χάνοντας τή σιγουριά. Ὁ γενναῖος ἀγάλλεται ἀντικρύζοντας τήν ἀπεραντοσύνη τοῦ ὠκεανοῦ»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

40. Κ. Κούρκουλας: «Στήν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ τά παραλυμένα σώματα τή θεραπεία τήν εὕρισκαν ὄχι στά γαληνεμένα νερά, ἀλλά στά ταραγμένα. Ὅταν ὁ ἄγγελος “ἐτάρασσε τό ὕδωρ”. Καί στίς ἀνθρώπινες ψυχές δέν εἶναι ἡ ἀκύμαντη καί μαλθακή ζωή, ἀλλά οἱ θύελλες καί οἱ δοκιμασίες, πού τίς θεραπεύουν καί τίς γιγαντώνουν. Οἱ στιγμές κατά τίς ὁποῖες ὅλα γύρω “ταράσσονται”. “Κύριε, ἐν θλίψεσιν ἐμνήσθημέν Σου”»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

41. Ἐπισημαίνει ὁ π. Αὐγουστίνος Καντιώτης: «Ὦ βλάσφημε, εἴτε πιστεύεις εἴτε δέν πιστεύεις στό Θεό, παραλογίζεσαι. Διότι, ἄν μέν πιστεύης, τότε πῶς βλασφημεῖς Αὐτό τόν ὁποῖο λατρεύεις; Ἄν πάλι δέν πιστεύης, τί βλασφημεῖς κάποιον πού γιά ἐσένα εἶναι ἀνύπαρκτος;»(ΑΚ 142).

<>.

42. Ἕνας «μοναχός ἔζησε στόν καιρό τοῦ μεγάλου καί θαυμαστοῦ Παλάμωνος, δασκάλου καί Γέροντος τοῦ μεγάλου ἀσκητῆ Παχωμίου. Μιά ἡμέρα πῆγε καί ἐπισκέφθηκε τόν Ὅσιο Παλάμωνα καί, σάν εἶδε φωτιά ἀναμμένη ἔξω ἀπ᾽ τό κελλί του, λέει μέ ὑπερηφάνεια στόν Ὅσιο Παλάμωνα καί στό μαθητή του Παχώμιο:

—Ἄν ἔχετε πίστι, ἐλᾶτε νά μποῦμε στή φωτιά, λέγοντας τήν Κυριακή προσευχή καί δέν θά πάθουμε τίποτε.

Ὁ θεῖος Παλάμων τοῦ εἶπε:

—Πρόσεξε, παιδί μου, διότι αὐτά τά ὁποῖα λές εἶναι σημεῖο μεγάλης ὑπερηφανείας. Ἐμεῖς λάβαμε ἐντολή νά πράττουμε καλά ἔργα καί ἀγαθές πράξεις, γιά νά λυτρωθοῦμε ἀπ᾽ τήν αἰώνια φωτιά τῆς κολάσεως.

Σάν ἄκουσε τοῦτα τά λόγια ὁ πλανεμένος ἐκεῖνος μοναχός, τά περιφρόνησε καί μπῆκε στή φωτιά· ὁπότε μέ τή βοήθεια τοῦ σατανᾶ δέν κάηκε, παρά βγῆκε ἔξω καί περιγελοῦσε τούς Ἁγίους (Παλάμωνα καί Παχώμιο) ὅτι δέν ἔχουν πίστι. Ὅμως ὁ παμπόνηρος δαίμονας, σάν εἶδε ὅτι ἔφθασε στήν κορυφή τῆς ὑπερηφανείας, μεταμορφώθηκε σέ ὄμορφη γυναῖκα, ἡ ὁποία μπῆκε μέσα στό κελλί του καί τόν παρακαλοῦσε μέ δάκρυα νά τήν κρύψη, διότι κακοί ἄνθρωποι ζητοῦν νά τή φυλακίσουν. Πείσθηκε, λοιπόν, στά γλυκά καί ἀπατηλά λόγια τῆς φανταστικῆς γυναίκας, τή λυπήθηκε καί ἄρχισε νά τή συμπαθῆ καί νά τήν παρηγορῆ· ὁπότε ἄναψε δυνατά στήν καρδιά του ἡ φωτιά τῆς αἰσχρῆς ἐπιθυμίας, ὥστε τήν ἴδια ἐκείνη στιγμή συμφώνησε ν᾽ ἁμαρτήση μαζί της καί, ὅταν τήν ἀγκάλιασε, μπῆκε μέσα του ὁ δαίμονας, τόν ἔρριξε κάτω καί κειτόταν πολλή ὥρα σάν νεκρός, θέαμα δηλαδή ἐλεεινό. Καί ὅταν συνῆλθε λιγάκι, ἄρχισε κι ἔτρεχε σάν τρελλός. Τότε μπῆκε μέσα σ᾽ ἕνα θερμό λουτρό ὅπου κάηκε τό σῶμα του, ἐνῶ τήν ψυχή του τήν παρέλαβε τό πονηρό πνεῦμα τῆς ὑπερηφανείας καί τή μετέφερε στή φωτιά τῆς αἰωνίου κολάσεως»(ΔΠ 28).

<>.

43. Μικρές ἀλήθειες: «Ἀρέσει στούς ἀνθρώπους νά βλέπουν τήν εἰκόνα τους σέ θολούς καθρέπτες»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

«Τό καλό τό ὁποῖο ἔχουμε τό παίρνει ὁ θάνατος. Τό καλό τό ὁποῖο κάνουμε τό παίρνει ὁ οὐρανός»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

«Ἡ προσευχή θά σέ κάνη νά μήν ἁμαρτάνης. Ἡ ἁμαρτία θά σέ κάνη νά μήν προσεύχεσαι»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

44. Ἀναφέρει ὁ μακαριστός π. Φιλόθεος Ζερβάκος: «Ἐδῶ στήν Πάρο ἦταν μία γυναῖκα, τήν ὁποία γνώρισα καί ἐξομολόγησα. Ἦταν 16 χρόνια τελείως ἀκίνητη. Εἶχε παραμορφωθῆ. Εἶχε γίνει ἕνα κουβάρι. Ποτέ δέν ἐγόγγυσε οὔτε στενοχωρήθηκε. Διαρκῶς ἔλεγε σάν τόν Ἰώβ: “Δόξα σοι, ὁ Θεός”. Πάντοτε χαιρόταν καί ἔλεγε ὅτι ὁ Θεός τήν ἀγαπᾶ καί ὅτι τῆς ἔδωσε αὐτό τόν παιδεμό, γιά νά τήν ἀναπαύση αἰωνίως στούς οὐρανούς. Πέθανε πρίν ἀπό 4 χρόνια. Μέ τήν ὑπομονή της ἁγίασε καί τώρα βρίσκεται στήν αἰώνια ἀγαλλίασι»(ΔΠ 35).

<>.

45. Κ. Κούρκουλας: «Φρόντισε ἐσύ τό οἰκογενειακό σου περιβάλλον νά εἶναι Παράδεισος καί μήν ἀνησυχῆς γιά τά παιδιά σου πού πήδηξαν τό φράχτη του. Ὅσο μακρυά κι ἄν βρεθοῦν καί ἀπ᾽ ὅποιο κατήφορο τῆς ζωῆς κι ἄν περάσουν, θά νοσταλγοῦν πάντα ἐκεῖνο τό ὁποῖο γνώρισαν καί ἔζησαν πίσω ἀπ᾽ τό φράκτη. Καί κάποτε θά τόν ξαναπηδήξουν ἀλλά πρός τά μέσα αὐτή τή φορά»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

46. «Στή φθορά τοῦ χρόνου, τά οἰκοδομήματα πού ἀντέχουν, εἶναι ἐκεῖνα πού ἔχουν γερούς ἀκρογωνιαίους λίθους στά θεμέλια καί ὄχι φιοριτοῦρες στά ἀετώματα. 

Οἱ ἀκρογωνιαῖοι δέν φαίνονται, ἀλλά στηρίζουν τά οἰκοδομήματα. Τά διακοσμητικά φαντάζουν, ἀλλά δέν ἐπιβιώνουν.

Καί στή φύσι ἐπιβιώνουν τά φυτά πού ἔχουν ρίζες καί ὄχι ἄνθη· καθώς καί στή ζωή ὅσοι διαθέτουν ἀρετές καί ὄχι φιοριτοῦρες»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

<>.

47. «Τό κυνήγι καί ἡ σκόπευσι ὑψηλῶν στόχων στή ζωή μοιάζει —ἔλεγε ὁ Bismarck— μέ τό κυνήγι τῆς ἀγριόπαπιας στό βάλτο.

Τό σημαντικό δέν εἶναι τό πότε θά πυροβολήσης ἀλλά τό πῶς καί ποῦ θά πατήσης πάνω στή λάσπη τοῦ βάλτου γιά νά μήν βουλιάξης»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

48. Γράφει κάποιος Χριστιανός: «Μοῦ ἔκαναν ἐντύπωσι δύο ἐπεισόδια, πού ἀναφέρονται σέ δύο βιβλία. Στό ἕνα, στό: Γιά Ποιόν Κτυπᾶ ἡ Καμπάνα, τοῦ Hemingway, παρουσιάζεται ἕνας κομμουνιστής  γεροστρατιώτης, πού εἶναι φρουρός σέ μιά γέφυρα. Τό νοιώθει, πώς ὕστερα ἀπό λίγο θά πεθάνη, θά σκοτωθῆ. Καί νοιώθει τήν ἀνάγκη νά προσευχηθῆ. Μά τά μαρξιστικά τσιτάτα δέν δέχονται κάτι τέτοιο. Καί τό νοιώθει σάν μειονέκτημα. Καί σκέπτεται, σάν κέρδιζαν τόν πόλεμο, νά ἔκανε μιά εἰσήγησι στήν Κεντρική Ἐπιτροπή, γιά τήν καθιέρωσι κάποιας λατρευτικῆς διαδικασίας.

Τό δεύτερο εἶναι ἀπό ἕνα μυθιστόρημα τῆς Oriana Fallaci, πού περιγράφει τή ζωή τῆς Ἀμερικῆς ἀπό ἕνα μάτι εὐρωπαϊκό κοιταγμένη. Ἡ ἡρωΐδα τοῦ μυθιστορήματος καταλαμβάνεται ἀπό κατάθλιψι, ἀπ᾽ τή ζωή καί τούς ἔρωτες, τούς ὁποίους εἶναι ἀναγκασμένη νά κάνη καί σέ μιά στιγμή ἀπελπισίας, ἐντελῶς ἐνστικτώδικα φωνάζει: “Ἄχ, Θεέ μου...”. Μά ἐπειδή ἦταν δασκαλεμένη, πώς Θεός δέν ὑπάρχει, συμπληρώνει: “Τί κρῖμα νά μήν ὑπάρχης”»(ΜΒ 11).

49. Μικρές ἀλήθειες: «Οἱ δυσκολίες τῆς ζωῆς πολλές φορές μᾶς ἐμπνέουν. Τό ρυάκι χάνει τό τραγούδι του ὅταν τοῦ ἀφαιρέσης τούς βράχους»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

«Τό ἀναγκαῖο καί ἀπαραίτητο στή ζωή σέ σηκώνει... Τό παραπάνω χρειάζεται ἐσύ νά τό σηκώσης»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

«Ὁ Θεός δέν ζητᾶ συνηγόρους, πού νά προβάλλουν μέ τά λόγια τους τήν ἀξία τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Ζητᾶ ὑπηκόους πού δείχνουν μέ τήν ὑποταγή τους καί τόν ἄψογο βίο τους τή δύναμι τοῦ Χριστοῦ»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Ψυχική Τόνωση (Διαχρονικό Ημερολόγιο), εκδ. Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός

https://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com

<>.

Ἕνας γιατρός ἐἶπε κάποτε:

 “Τό καλύτερο φάρμακο γιά τόν ἄνθρωπο ἐἶναι ἡ αγάπή”.

Κάποιος ρώτησε:

 “Καί άν δέν δουλέψει;”.

Ὁ γιατρός χαμογέλασε καί ἐἶπε:

  “Αὔξησε τή δόσι”.

https://www.facebook.com/orthodoxes.anthodesmes/

<>.

Ὅταν κάποιος σέ βοηθάει ἐνῶ περνάει καί ὁ ἴδιος δύσκολα...

Δέν εἶναι βοήθεια...

Ἀγάπη εἶναι...

https://www.facebook.com/olagiatinpsixikiygeia/

<>.

«Εἶπε στήν κόρη του, “Μήν πεῖς σέ κανένα ὅτι ὁ πατέρας σου εἶναι σκουπιδιάρης, θά σέ κοροϊδεύουν”.

Ἐκείνη ἀνέβασε στό instagram αὐτή τή φωτογραφία καί ἔγραψε: “Ὁ πατέρας μου εἶναι σκουπιδιάρης. Εἶναι ὁ ἡρωάς μου. Σ᾽ ἀγαπῶ μπαμπά”»(Τροφή για Σκέψη, https://www.facebook.com/trofigiaskepsii).

<>.

«Πάσχει ἀπό Alzheimer ἀλλά γιά μιά στιγμή ἀναγνωρίζει τήν εγγονή τῆς πού τή φροντίζει καί τῆς λέει “Σ᾽ ἀγαπῶ”!  

Ἐπιμ.: Δ. Ντζαδήμα»(https://www.facebook.com/fractalart.gr).

<>.

Μενέλαος Λουντέμης: «Τά ἀγριολουλουδα ἔχουν δύο παραπανίσιες ἀξίες:

Πρώτα, δέν πουλιοῦνται κι ἔπειτα ἐκεῖνος πού τά χαρίζει τά μαζεύει μόνος  του»(Σάν Χάδι, facebook.com).

<>.

«Ὁ παπποῦς καί ἡ γιαγιά μου εἴχανε τήν 60ή ἐπέτειο γάμου. Ὁ παπποῦς μου εἶχε alzheimer. Δέν θυμόταν τά παιδιά του, τό σπίτι του ἤ ὁτιδήποτε ἄλλο, ἀλλά ὅσο ἄσχημα κι ἄν ἦταν, ὅποτε ἔβλεπε τή γιαγιά μου ἔλεγε “κοίτα τήν ὄμορφη γυναῖκα μου”»(Σάν Χάδι, facebook.com).

<>.

Ξένη Τσολακίδου: «Μέ ρώτησαν μιά μέρα τί εἶναι ἀγάπη.

Ἀγάπη εἶναι ὁ παππούς μου, πού ἔχει δυό χειρουργεῖα στά πόδια καί ἔνα μπαλονάκι στήν καρδιά. Ἀλλά σιδερώνει γιά τή γιαγιά μου πού ἔχει πόνους στά χέρια, στά πόδια στή μέση καί εἶναι μαζί 53 χρόνια.

Ἀγάπη εἶναι νά μήν φοβᾶσαι μήν καταπατηθῆ ὁ ἀνδρισμός σου. Σοῦ φτάνει μόνο νά βλέπης τόν ἄνθρωπο πού ἀγαπᾶς νά εἶναι καλά.

Αὐτό εἶναι ἀγάπη.

Σέ εὐχαριστώ παπποῦ πού μοῦ ἔμαθες τί εἶναι ἀγάπη»(Σάν Χάδι, facebook.com).

<>.

Η θυσιαστική και με μακαρία υπομονή αγάπη ενός άνδρα για τη γυναίκα του και η επιστροφή της

«Διηγεῖται ὁ Γέροντας Ἰωσήφ ὁ Βατοπαιδινός μία πραγματική ἱστορία, γιά νά μαρτυρηθῆ μέ ζωντάνια ἡ θυσιαστική καί μέ μακαρία ὑπομονή ἀγάπη ἑνός ἀνδρός γιά τή γυναῖκα του, ἕνα παράδειγμα ἀπ᾽ τή μαχητικότητα ἑνός ἡρωϊκοῦ συζύγου, ὄχι κάποια πλασμένη διήγησι πρός διδαχή, ἀλλά μία ἀληθινή ἱστορία πού ἐκτυλίχθηκε στίς μέρες μας. “Εἶναι πολύ συγκλονιστικό”, δηλώνει ἐξαρχής ὁ παπποῦς, ἕνα ἀληθινό παράδειγμα θυσίας, “ἀπ᾽ τά μέσα πού χειρίζονται οἱ πραγματικοί σύζυγοι, γιά νά συγκρατήσουν τήν ἑνότητά τους”. Ὁ Γέροντας ἐκκινεῖ τήν ἐξιστόρησί του, παρουσιάζοντας ἕνα “τζέντλεμαν”, ὅπως τόν ἀποκαλεῖ, ὁ ὁποῖος σέ ἡλικία πέραν τῶν τριάντα ἐτῶν, ἐπιθύμησε νά δημιουργήση οἰκογένεια. “Ἔκανε ἐκεῖ τήν προσευχούλα του, καί, ὅπως τοῦ ἔτυχε ἐκεῖ, βρῆκε μία κορούλα καί τήν πῆρε ὡς σύζυγο, τήν παντρεύτηκε νομίμως”. Ἐκείνη ἦταν μικρή, “κάτω καί τῶν εἴκοσι σχεδόν ἐτῶν”, ἀλλά ὄχι μονάχα αὐτό, διότι ἦταν καί ζωηρή, ἔκανε λάθη, ὡστόσο, ὡς γνήσιος “τζέντλεμαν” ὁ ἄνδρας της, ὡς ἄνθρωπος πού διέθετε διάκρισι, προσποιοῦνταν ὅτι δέν ἔβλεπε τά ἀτοπήματά της, “σάν πατέρας της τῆς φερόταν”, ὡς ἕνας γνήσιος ἥρωας ἀπ᾽ τίς πρῶτες ἐποχές τῆς συζυγίας τους.

Ὁ ἄνδρας ἦταν μέτοχος σέ ἑταιρεία πού ἕδρευε στό ἐξωτερικό καί ἄρα τό ἀνάγκαζε ἡ συγκυρία νά φύγη τό ζευγάρι γιά τά ξένα, ὅπως καί ἔφυγε. “Ἔ, τήν πῆρε καί ἔφυγαν στό ἐξωτερικό, σάν σύζυγό του, μαζί ἐκεῖ”. Ἐκεῖ, ὅμως, στά μακρινά, ἦρθε ὁ κακός λογισμός καί παρέσυρε μέ δίνη τό κορίτσι. “Ὅπως ἦταν λίγο ζωηρούλα καί ἀκατάρτιστη, σκέφτηκε ὅτι αὐτό γιά μένα τό ἔκανε —τό νά μετακινηθοῦν— γιά νά μέ χωρίση ἀπ᾽ τό περιβάλλον μου”. Πίστεψε τό νοῦ της, καί, τότε, “τόν παρατάει τόν ἄνδρα της καί φεύγει καί ἔρχεται πίσω στήν Ἑλλάδα καί πηγαίνει σέ κάποιο καζίνο καί δουλεύει σάν ἐλεύθερη γυναῖκα, ἐπ᾽ ἀμοιβή”. Ὁ σύζυγος, ὡστόσο, δέν φάνηκε νά πτοῆται ἀπ᾽ τήν ἄξαφνη φυγή της, διότι ἐκεῖνος τήν ἀγαποῦσε καί ἦταν ἱκανός νά τή συγχωρῆ, νά κάνη θυσίες, νά μακροθυμῆ, νά διασώζη τά πολλά καί σπουδαία λάθη της. “Αὐτός”, διηγεῖται ὁ Γέροντας, “ἀπ᾽ τή στιγμή πού ἔφυγε ἀπό κοντά του, ἄρχισε νά ἐξομολογῆται στό Θεό καί νά τόν παρακαλῆ, μέ ἕνα εἶδος, οπως νά σοῦ πῶ, δικαζότανε μέ τό Θεό!”.

Ὁ Βατοπαιδινός ἀναφέρεται στίς συγκλονιστικές προσευχές αὐτοῦ τοῦ “τζέντλεμαν” καί τίς δεήσεις ἑνός ὁλόκληρου καιροῦ: “Ἐπί δύο ἔτη, κάθε μέρα ἔκλαιγε: ‘Πανάγαθε, παρά δέ Κυρίου ἁρμόζεται γυνή ἀνδρί, ἐγώ προσευχήθηκα σέ Σένα καί ξέρεις τή διάθεσί μου. Εἶναι ἀδύνατον νά πιστέψω ὅτι αὐτή ἡ γυναῖκα εἶναι τυχαία γιά μένα! Ἐσύ μοῦ τήν ἔδωσες! Τή θέλω, Πανάγαθε! Ζητῶ τή γυναῖκα μου! Τί πειράζει, ἄν πλανήθηκε ἕνα κοριτσάκι; Γιά ποιόν σκοπό ἦρθες στή Γῆ; Δέν ἦρθες Ἐσύ νά ἐπιστρέψης τό πεπλανημένο; Δέν ὁρκίστηκες στό Ὄνομά Σου, ὅτι δέν θέλεις τό θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ; Δέν ὑποχωρῶ, ἐπιμένω, ζητῶ δικαιοσύνη! ̓”. Ἔκλαιγε. Σπάραζε. Γονάτιζε. Ζοῦσε ὅπως ζοῦσε, ὁ καιρός περνοῦσε. Ἡ κορούλα δέν γυρνοῦσε, ἀλλά ἐκεῖνος ὡς ἀκλόνητη ὀροσειρά εἶχε καταφέρει νά συμπληρώση εἴκοσι τέσσερεις ὁλόκληρους μῆνες τῆς ἴδιας ἐπιμονῆς κραυγῆς πρός τό Θεό: “Θέλω τή γυναῖκα μου, νά μοῦ τή φέρης πίσω! Ἀφοῦ δέν μπορεῖ ἐκείνη, γιατί πλανήθηκε, πάρε τή δική μου προσευχή! Δέν εἶπες Κύριέ μου, ‘εὔχεσθε ὑπέρ ἀλλήλων, ὅπως ἰαθῆτε; ̓”. Δύο χρόνια ἡ ἴδια ἱστορία. Τό ἴδιο κλαμα, ἡ ἴδια ἡρωϊκή διάθεσι. “Στεκόταν στήν ἔπαλξι τῆς ἀπαιτήσεως πρός τό Θεό”. Ἡ προσευχή του ἔφθασε νά εἶναι φοβερά παράκλησι, ἐπαινετά ἐξαντλητική γιά τή μικρή ὀμορφούλα τῆς καρδιᾶς του.

Ἐκεῖ, ὅμως, στό χεῖλος τοῦ γκρεμοῦ, σέ περιμένει ὁ Θεός γιά νά σέ πιάση. “Στά δύο χρόνια ξύπνησε ἡ κόρη!”, λέει, τώρα, ὁ παπποῦς. Τήν κορούλα τή βασάνιζαν οἱ τύψεις. Γνώριζε τό μέγεθος τοῦ ἀτοπήματός της καί ἄρα τήν κλοτσοῦσε ἠ συνείδησί της. “Ἄρχισε νά σκέφτεται ὅτι θά πρέπη ὁ Θεός νά κάνη ἄλλη κόλασι, γιατί τούτη πού εἶναι, εἶναι μικρή γιά μένα. Πιάνει καί γράφει ἕνα γράμμα στόν ἄνδρα της, καί λέει: ‘Δέν τολμῶ νά σέ ὀνομάσω, δέν ἔχω θέσι. Ἀλλά, ἄν ἐπιστρέψω, δέν μέ δέχεσαι πίσω σάν ὐπηρέτρια; ̓”. Ὁ ἄνδρας, μόλις διάβασε τό γράμμα της, πλημμύρισε ἀπό χαρά. Δέν ὑπῆρξε γι᾽ αὐτόν οὔτε ἴχνος δεύτερης σκέψεως. Ἀμέσως λαχτάρισε πίσω τή γυναῖκα του. Ἡ ἀγάπη συγχωρεῖ, ζέει ὀρθή, δέν γνωρίζει μικρότητες. Μεγαλοθυμεῖ! Σημειώσεις λαθῶν δέν θά κρατήση ἡ ἀγάπη. Σχίζει τά τεφτέρια. Τά διαγράφει ὅλα, σχεδιάζει τά μέλλοντα. “Ἀπαντάει αὐτός”. Γράφει καί στέλνει μία ἀπάντησι ἡρωϊκή. “‘Ἀγάπη μου ̓, ἔγνεφε μέσα μέ ζεστασιά, ‘γιατί εἶπες αὐτό τό λόγο; Δέν σέ ἔστειλα γιά διακοπές καί ἀναμένω τή σύζυγό μου νά ἔρθω πίσω στήν ἀγκαλιά μου; ̓. Ἔ, πῆρε θάρρος αὐτή καί λέει ἔρχομαι!”.

Πανηγύριζε ἤδη ὁ οὐρανός, οἱ Ἅγιοι, οἱ Ἄγγελοι, ὅλοι μαζί ἕνας ψαλμός γιά τό ζευγάρι πού ἑνώνονταν ξανά, διότι χαίρεται πολύ καί ἡ Θεοτόκος σμίγοντας πίσω τά ζευγάρια. Ἀπέμεινε ἡ συνάντησί τους. “Συνεννοήθηκαν γιά τό χρόνο κι αὐτός τήν περίμενε στό ἀεροδρόμιο. Ὅταν ἦρθε στό ἀεροδρόμιο καί βγῆκε ἔξω καί ἐλευθερώθηκε, μόλις τόν εἶδε ἀπέναντι, ἔπεσε κάτω καί ἄρχισε νά κλαίη, νά χτυπιέται. Ἐκεῖνος τήν πῆρε στήν ἀγκαλιά του, ἔτσι μπροστά στόν κόσμο. ‘Ἀγάπη μου, γιατί κάνεις ἔτσι καί μέ πληγώνεις; Μέ τόση λαχτάρα σέ περιμένω νά πᾶμε σπίτι μας, κι ἐσύ τί κάνεις ἔτσι; ̓. Τήν πῆρε στό σπίτι”.

“Ἔ, αὐτό τό βράδυ, πάτερ”, εἶχε ἐμπιστευτῆ ἐκεῖνος ὁ σύζυγος στό Γέροντα Ἰωσήφ τό Βατοπαιδινό, “ἀπ᾽ τήν ὥρα πού ἔβαλα τό κεφάλι μου στό μαξιλάρι μου μέχρι τό πρωΐ, ὁ φύλακας μου ἄγγελος μέ γύρισε ὅλες τίς χωρεῖες τῶν Ἁγίων, ὅλη τή δόξα τοῦ Παραδείσου!”»(ΚΠ, 437).

https://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com/

<>.

Η αγάπη βρίσκει τον τρόπο, η αδιαφορία βρίσκει πάντα μια δικαιολογία

<>

Λόγια Αγίων περί Αγάπης

*Αγάπη είναι η ομορφιά της ψυχής.

—Aγιος Αυγουστίνος Ιππώνος Β. Αφρικής

* Δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε να κατακτήσει την τέλεια αγάπη, παρά μονο εκείνος που απέβαλε τον παλιό εαυτό του.

—Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

*Πουθενά δεν βρίσκεται η αγάπη χωρίς ταπείνωση, ούτε ταπείνωση χωρίς αγάπη. Ο κλέφτης αποφεύγει τον ήλιο και ο υπερήφανος καταφρονεί την ταπείνωση.

—Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

* Η πολυχρόνια υπομονή οδηγεί στην ταπείνωση. Η ταπείνωση οδηγεί στην υγεία της ψυχής. Η υγεία της ψυχής στη γνώση του Θεού. Η γνώση του Θεού στην αγάπη του Θεού. Και, τέλος, η αγάπη του Θεού στη χαρά του Θεού, τη γλυκύτερη όλων

—Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

<>.

Έρωτας σε γάμο...

Μια όμορφη και πιστή οικογένεια έζησε πολύ καλά το Μυστήριο του Γάμου, είκοσι χρόνια γάμου.  Μια μέρα ξέσπασε σφοδρή φωτιά στο σπίτι.  Οι γείτονες κάλεσαν την πυροσβεστική, η γυναίκα και ο σύζυγός του μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο.  Λίγες μέρες αργότερα, οι γιατροί είπαν στον σύζυγό της:

 - Καταφέραμε να σώσουμε τη γυναίκα σου, αλλά είναι αγνώριστη: από τη μέση και πάνω είναι μια αγνώριστη από  το καμένο δέρμα, το στόμα της είναι παραμορφωμένο, έχει χάσει ένα κομμάτι από τη μύτη της, το αυτί της.  Θα είναι δύσκολο για εμάς να βοηθήσουμε τη γυναίκα σας να ξαναβρεί τη ζωή της.

 Είπε χαμηλόφωνα:

 - Κι εγώ υπέφερα πολύ από αυτή τη φωτιά, είμαι τυφλός, πρέπει να φοράω ειδικά γυαλιά.

 Πήραν εξιτήριο από το νοσοκομείο και μεταφέρθηκαν στο  σπίτι που αγοράστηκε με τη βοήθεια συγγενών και φίλων και κλείστηκαν στο σπίτι, αλλά δεν έβγαιναν από το σπίτι.  Ήταν εντελώς παραμορφωμένη, αλλά έζησαν μαζί για άλλα δεκαεπτά χρόνια .Μετά η γυναίκα του πέθανε .

 Στην κηδεία ... η έκπληξη συγγενών και φίλων ήταν μεγάλη!  Ήταν χωρίς γυαλιά και χωρίς μπαστούνι: δεν ήταν τυφλός.  Είπε ψέματα γιατί ήξερε ότι αυτή η σύζυγος δεν θα μπορούσε ποτέ να αισθανθεί ότι την αγαπούν πραγματικά αν ήξερε ότι έβλεπε την παραμόρφωσή της.

 Ηθική: Να αγαπάς σημαίνει να έχεις το θάρρος να παίζεις στα τυφλά για να βλέπει ο άλλος το φως.  Να αγαπάς σημαίνει να θυσιάζεσαι για τον άλλον και να ζεις μέσα από τον άλλον!  Η αληθινή αγάπη δεν κρατά μόνο στον τάφο, αλλά περνά πέρα ​​από τον θάνατο στην αιωνιότητα σε Αυτόν που είναι - Ζωή χωρίς θάνατο και Αγάπη χωρίς τέλος!

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/07/blog-post_90.html

<>

Ποιος πρέπει να κάνει τις δουλειές του σπιτιού; Η γυναίκα ή ο άντρας;

—Γέροντα, ποιος πρέπει να κάνει τις δουλειές του σπιτιού; Η γυναίκα ή ο άντρας; 

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994):

—Όποιος προλάβει πρώτος... Αυτός θα έχει και τον μεγαλύτερο μισθό.

<>.

“Nομικός τίς προσῆλθε τῷ ᾿Ιησοῦ ἐκπειράζων αὐτόν καί λέγων· ... τίς ἐστί μου πλησίον;” (Λουκ. 10, 25-37, Παραβολή Καλοῦ Σαμαρείτη)

“Nομικός τίς προσῆλθε τῷ ᾿Ιησοῦ ἐκπειράζων αὐτόν καί λέγων· ... τίς ἐστί μου πλησίον;” (Λουκ. 10, 25-37, Παραβολή Καλοῦ Σαμαρείτη)

Μία ἀπ᾽ τίς πιό ἀπολαυστικές στιγμές τῆς Ἱερωσύνης

εἶναι ἡ στιγμή πού ἔχει τελειώσει ἡ Θ. Λειτουργία,

μέσα στήν ἡσυχία

καί μέ τήν ἐκκλησιά νά μοσχοβολᾶ πατόκορφα λιβάνι,

ὁ ἱερέας βρισκόμενος “μόνος μόνῳ Θεῷ”

καταλύει (τρώγει τό περιεχόμενο) τό Ἅγ. Ποτήριο.

Τί εἶναι μέσα στό Ποτήριο;

Ὁλάκερος ὁ κόσμος (ὁρατός καί ἀόρατος)

Ἐκεῖ εἶναι ἡ Παναγία πού τόσο εὐλαβεἶσαι...

Ἐκεῖ ὁ Θυσιαζόμενός μας Χριστός...

Ἐκεῖ ὁ Ἅγιος πού φέρεις

βαρύ φορτίο κληρονομιᾶς τό ὄνομά του...

Ἐκεῖ ὅμως καί ἐκείνος

πού δέν συμπαθεῖς,

πού ἐνῶ δέν τοῦ κρατᾶς κακία (γιατί εἶσαι καί “Χριστιανός”)

ἀλλάζεις πεζοδρόμιο γιά νά μήν συναντηθῆτε...

κι ὅμως μπορεῖ νά μήν τόν ἀντέχῆ ἡ “ἁγιότητά” σου

βρίσκεται δίπλα σου μέσα στό Ποτήριο

κολυμπώντας στήν ἀδιάκριτη ἀγάπη τοῦ Χριστού μας...

Λυγίζουν τά γόνατα τοῦ ἱερέως

στό ὑπέρλογο θέαμα

τοῦ ἐσωτερικοῦ τοῦ Ἁγ. Ποτηρίου...

Γίνεται καί ὁ παππούλης

μέ τήν κατάλυσι

ἕνα χωνευτήρι τῆς ἀγάπης!

π. Ἰωάννης Παπαδημητρίου

Πηγή:

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2020/01/blog-post_563.html

<>.

Ένας καλλιτέχνης...

Ένας καλλιτέχνης που ζούσε σε ένα μικρό χωριό, έκανε αγιογραφίες και τις πουλούσε σε καλή τιμή. Η φήμη του είχε εξαπλωθεί.

Μια φορά ήρθε ένας κακός άνθρωπος από το χωριό και του είπε:

"Βγάζεις πολλά λεφτά από τη δουλειά σου. Γιατί δεν βοηθάς τους φτωχούς στο χωριό; Κοίταξε τον χασάπη, δεν έχει πολλά λεφτά, αλλά δίνει δωρεάν κρέας στους φτωχούς κάθε μέρα. Κοίταξε τον φούρναρη - κι ας είναι φτωχός και πατέρας μεγάλης οικογένειας, δίνει δωρεάν ψωμί κάθε μέρα".

Ο καλλιτέχνης δεν του απάντησε, αλλά μόνο χαμογέλασε. 

Ο άνθρωπος έφυγε θυμωμένος και διέδωσε στο χωριό ότι ο καλλιτέχνης είναι πολύ πλούσιος, αλλά είναι ένας άθλιος και δεν βοηθάει τους φτωχούς.

Μετά από λίγο ο καλλιτέχνης αρρώστησε και κανείς στο χωριό δεν του έδωσε σημασία. Πέθανε μόνος του.

Πέρασε καιρός και οι κάτοικοι του χωριού παρατήρησαν ότι ο χασάπης δεν έδινε πλέον δωρεάν κρέας στους φτωχούς, ο φούρναρης επίσης δεν έδινε δωρεάν ψωμί στους φτωχούς. 

Όταν ρωτήθηκαν γιατί σταμάτησαν, είπαν:

"Σταματήσαμε γιατί ο καλλιτέχνης που μας έδινε χρήματα κάθε μήνα για να σας βοηθούμε, πέθανε".

Γι᾽ αυτό δεν πρέπει να καταδικάζουμε κανέναν γιατί δεν ξέρουμε τι κρύβεται στην ψυχή του. Μόνο ο Θεός ξέρει και μόνο αυτός έχει το δικαίωμα να κρίνει.

Πηγή:

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/03/blog-post_204.html

<>.

Το να βοηθάς κάποιον άλλον μέσα από δυσκολίες είναι εκεί που ξεκινά ο πολιτισμός

Πριν από χρόνια, η ανθρωπολόγος Margaret Mead ρωτήθηκε από έναν μαθητή τι θεωρούσε ως το πρώτο σημάδι πολιτισμού σε μια κοινωνία. Ο μαθητής περίμενε την Mead να μιλήσει για αγκίστρια ή πήλινα αγγεία ή γλυπτά. Αλλά όχι. Η Mead είπε ότι το πρώτο σημάδι του πολιτισμού σε έναν αρχαίο πολιτισμό ήταν ένα μηριαίο οστό που είχε σπάσει και στη συνέχεια είχε πλήρως επουλωθεί. Η Mead εξήγησε ότι στο βασίλειο των ζώων, αν σπάσεις το πόδι σου, πεθαίνεις. Δεν μπορείς να φύγεις από τον κίνδυνο, να φτάσεις στο ποτάμι και να πιείς νερό ή να κυνηγήσεις για φαγητό. Είσαι τροφή για άγρια θηρία. Κανένα ζώο δεν επιβιώνει από ένα σπασμένο πόδι αρκετό καιρό ώστε να επουλωθεί το οστό. Ένας σπασμένος μηρός που έχει επουλωθεί είναι απόδειξη ότι κάποιος έχει πάρει χρόνο για να μείνει με αυτόν που έπεσε, έδεσε την πληγή, έχει μεταφέρει το άτομο σε ασφαλές μέρος και έχει φροντίσει το άτομο να ανακάμψει. Το να βοηθάς κάποιον άλλον μέσα από δυσκολίες είναι εκεί που ξεκινά ο πολιτισμός, είπε η Mead. 

"Είσαι στα καλύτερά σου όταν εξυπηρετείς άλλους. Να είσαι πολιτισμένος".

—Ira Byok" (Via: Ξένος Σάββας)

Πηγή:

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2020/08/margaret-mead.html

<>.

Κάνουν λάθοι αλλά κρύβουν τόση ηπιότητα και γλυκάδα μέσα στην καρδιά τους 

«Ζοφερό καί μαῦρο βλέπουμε τό μέλλον αὐτῆς τῆς Γῆς. Μά ὁ Θεός πού τοῦ ἀρέσουν τά surpise πάντα ἔχει ἕνα ἄλλο σχέδιο.

Θεωροῦμε τίς νέες γενιές ὡς ἀδιάρμιστες (ἀκατάστατες) καί κακοκαμωμένες καί κλαῖμε γι᾽ αὐτό πού ἔρχεται.

Κι ὅμως θωρείς στούς περισσότερους νέους μία εὐαισθησία, μία ἁπαλότητα, ἕνα πιό ταπεινό πνεῦμα καί μία εὐαισθητοποίησι γιά τόν πόνο τῶν ἄλλων καί ὅλης τῆς κτίσεως.

Γνωρίσαμε καί τίς παλαιές γενιές τῶν πιστῶν καί ἀθώων μέν ἀνθρώπων μά ἐπίσης καί τῶν σκληροκαρδίων, ἀμετάπειστων, ἀπόλυτων, ξεροκέφαλων καί σκληροτάτων ἀνθρώπων.

Προκρίνω τό σήμερα. Μέ παιδιά τά “κουζουλά” καί “απροσάρμοστα” πού κάνουν μέν λάθη ἀλλά κρύβουν τόση ἠπιότητα καί γλυκάδα μέσ᾽ τήν καρδιά τους.

Σέ πανήγυρι εὑρισκόμενος πρίν λίγες ἡμέρες, καί ἐνῶ καθόμουν μέσα στό Ἱερό εἶχε συνωστιστεί δίπλα μοῦ ἕνας ὄμιλος παιδιῶν καί ἐφήβων πού φοροῦσαν πολύχρωμες παπαδακίστικες στολές. Τά γέλια, τά πειράγματα καί τά πολλά τά λόγια δέν ἀπόλειπαν. Κάποια στιγμή μία μεγάλη, παρδαλή καί ἐπικίνδυνη σφήκα μπῆκε μέσα. Ἕνα παιδί στράφηκε ἐνστικτωδῶς νά τήν πατήση, ὅπως θά κάναμε ὅλοι στή θέσι τους.

Μά τότε φώναξαν οἱ ὑπόλοιποι:

—Ὄχι βρέ σύ, μήν τήν πατήσεις , ἄφησέ τήν νά ζήση.

Καί λαμβάνοντας, ἕνα χαρτομάντηλο τήν ἔπιασαν καί τήν ἄφησαν ἀπ᾽ τό παραθύρι τοῦ Ἱερού ν᾽ ἀναπετάξη στήν φωλιά της.

Πρίν μία ἑβδομάδα ἡ Πέμπτη Δημοτικοῦ ἑνός κοντινοῦ σχολείου ἐπισκέφθηκε τήν ἐκκλησία μας. Πῆραν τά παιδιά νά προσκυνοῦν μέ δέος ὅλες τίς ἁγίες εἰκόνες ὥσπου ἕνα ἀγοράκι παραπάτησε στά σκαλοπάτια τοῦ Τέμπλου καί κόντευσε νά πέση.

Ἀμέσως τότε ἕνα κοριτσάκι πῆγε νά βάλη τά γέλια.

Ὅμως ἕνας συμμαθητής της εἶχε ἄλλη ἄποψι.

—Εἶσαι καλά; Ἄν δηλαδή ἔπεφτε καί χτύπαγε τό κεφάλι του θά χαιρόσουν;

Στόν γκισέ μίας δημόσιας ὑπηρεσίας στέκονταν βαριεστημένος ἕνας 65άρης. Τοῦ ᾽χε προμηθεύσει ἡ σύζυγός του ὅλα τά χαρτιά πού ἔπρεπε. Ὅμως εἶχε λησμονήσει ἕνα δικαιολογητικό.

Τότε τήν παίρνει τηλέφωνο ἀπ᾽ τό κινητό του.

—Μωρή... γιατί μωρή ξέχασες αὐτό τό χαρτί, μήν ἔρθω ἐκεῖ καί...

Λίγο πιό μετά ἔφτασε στήν ἴδια ὑπηρεσία ἕνας 30άρης.

Καί ἐκείνου εἶχε ἀποξεχάσει ἡ γυναίκα του νά τοῦ προμηθεύση ἕνα ἀπ᾽ τά ἀπαραίτητα ἔγγραφα.

Την καλεί ἀμέσως στό τηλέφωνο καί τῆς λέει:

—Ἀγάπη μου, συγγνώμη ξέχασες τό τάδε χαρτί, σέ παρακαλώ ποῦ τό ἔχεις νά πάω νά τό πάρω;

Δέν ἐμφανίστηκε ὁ Θεός στόν Προφήτη Ἠλία οὖτε στό σεισμό, οὖτε στή φωτιά, οὖτε στή θύελλα, μά στή γλυκιά καί ἤπια αὔρα σάν τίς ψυχές ἐτοῦτες τῶν νέων γενεῶν πού ἦρθαν καί ἔρχονται σέ πεῖσμα τῶν ἐρεβομανῶν ἤ καί ἀπέλπιδων λατρευτῶν τῆς ζοφερῆς Κασσάνδρας»

Πηγή:

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2019/04/blog-post_444.html

<>.

Μερικές φορές μου άρεσει το ψημένο ψωμί λίγο καμένο

Ἀναφέρει ἡ Ntiana Meis:

«Μετά ἀπό μιά μακρά καί σκληρή ἐργάσιμη ἡμέρα, ἡ μητέρα μου ἔβαλε ἕνα πιάτο λουκάνικα καί μιά πολύ καμένη φέτα ψωμί μπροστά στόν πατέρα μου. Θυμᾶμαι πού τόν περίμενε νά τό προσέξη.

Ἀλλά αὐτός πῆρε τό ψωμί, χαμογέλασε καί μέ ρώτησε πῶς πῆγε ἡ ἡμέρα μου στό σχολεῖο. Δέν θυμᾶμαι τί τοῦ εἶπα, ἀλλά θυμᾶμαι νά τόν βλέπω χαλαρό καί γλυκό πάνω στό καμένο ψωμί καί νά τό τρώη. Ὅταν σηκώθηκε ἀπ᾽ τό τραπέζι ἐκεῖνο τό βράδυ, θυμᾶμαι πώς ἡ μαμά μου ζήτησε συγγνώμη ἀπ᾽ τόν μπαμπά μου γιά τό καμένο ψωμί καί δέν θά ξεχάσω ποτέ αὐτό πού εἶπε:

“Γλυκιά μου, μήν ἀνησυχείς, μερικές φορές μοῦ ἀρέσει τό ψημένο ψωμί, λίγο καμένο”.

Ἀργότερα, ὅταν ἦρθε νά μέ φιλήση καί νά μοῦ πῆ καληνύχτα, ὅπως ἔκανε κάθε βράδυ, δέν μποροῦσα νά συγκρατήσω τόν ἑαυτό μου καί νά τόν ρωτήσω ἄν τοῦ ἄρεσε πραγματικά τό καμένο ψωμί. 

Μέ ἀγκάλιασε καί μοῦ εἶπε, “ἡ μητέρα σου εἶχε μιά πολύ δύσκολη μέρα ἐργασίας, εἶναι πολύ κουρασμένη, καί τό καμένο ψωμί δέν κάνει κακό σέ κανένα”.

Ἡ ζωή εἶναι γεμάτη ἀπό ἀτελή πράγματα. Πρέπει νά μάθουμε νά δεχόμαστε ἐλαττώματα καί νά ἐκτιμοῦμε κάθε μιά ἀπ᾽ τίς διαφορές τῶν ἄλλων, διότι ἡ κατανόησι καί ἡ ἀνοχή εἶναι στή βάσι ὁποιασδήποτε καλῆς σχέσεως. Γι᾽ αὐτό νά εἶσαι πιό εὐγενικός ἀπ᾽ ὅσο νομίζεις, γιατί ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τή στιγμή πού ἔκαναν ἕνα λάθος ἤ ἕνα “καμένο ψωμί” ἔχουν κάποιο πρόβλημα. 

Νά σέβεσαι τίς προσπάθειες ὅλων, γιατί δέν ξέρεις τί ἔχει στό κεφάλι του καί ποιό εἶναι τό πρόβλημά του. Ἡ ζωή εἶναι μιά σειρά ἀπό μικρούς συμβιβασμούς γιά νά ἔχης κάτι μεγάλο, ἀληθινό”.

Πηγή:

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2018/11/blog-post_674.html

<>.

Σε αγαπώ παιδί μου... 

Ένα συγκλονιστικό κείμενο για τους ηλικιωμένους γονείς μας

Οι γονείς για όλους μας είναι οι πιο σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή μας. Γιατί μας έφεραν στη ζωή και με υπομονή κι αγάπη μας έμαθαν τη ζωή.

Όταν όμως τα χρόνια περάσουν και κάποτε η ηλικία βαρύνει στους ώμους τους, είναι φορές που αντιμετωπίζονται ως βάρος από τα παιδιά τους. Τα παρακάτω λόγια ελπίζουμε να ευαισθητοποιήσουν ακόμη περισσότερο όσους έχουν ηλικιωμένους γονείς …χρειάζεται υπομονή.

Εάν μια μέρα με δεις “γέρο”, εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ, έχε υπομονή.

Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω… αυτά όταν εσύ ήσουν μικρός.

Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μην με διακόπτεις, άκουσε με.

Όταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή…

Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς.

Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο.

Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις…

Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς.

Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα “βάρος”, έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα.

Όταν λέω πως θα ήθελα να “πεθάνω”… μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω.

Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις.

Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο.

Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή.

Σε αγαπώ παιδί μου…».

<>.

Ο Άγιος Αμφιλόχιος της Πάτμου (+1970) και η αγάπη του προς τα δένδρα

Ο αείμνηστος αγαπούσε πολύ το πράσινο και καθώς τα πεύκα ήταν σχεδόν άγνωστα στο νησί της Πάτμου, οι απλοϊκές γυναίκες όταν τα πρωτόειδαν φυτεμένα από εκείνον τα είπαν «Αμφιλοχιακά». Έκανε πρασιές πεύκων και από το φυτώριό του εφύτευε νέες ρίζες ο ίδιος και έδιδε και στους άλλους να φυτεύουν συχνά μάλιστα τους υποχρέωνε στην εξομολόγησή των να φυτεύουν 2-5 πεύκα για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες των – σοφή σκέψη σοφού πατρός! Έτσι παρουσίασε λίγο πράσινο το κατάξερο νησί που τόσο αγαπούσε ο άγιος πατέρας. «Όποιος φυτεύει δένδρο φυτεύει ελπίδα, φυτεύει ειρήνη, φυτεύει αγάπη και έχει τις ευλογίες του Θεού» έλεγε πάντα στον κύκλο του. Αυτό το αναγνωρίζει η Αγνή Ρουσοπούλου που γράφει στην εφημερίδα «Το Βήμα» της 8-10-1975:

«Στην προσπάθεια αυτή (της δενδροφυτεύσεως) μπορούν να βοηθήσουν και οι φωτισμένοι κληρικοί. Αρχή είχε κάμει ο μακαρίτης ήδη πατήρ Αμφιλόχιος στην Πάτμο, που ζητούσε από τους εξομολογουμένους σε ένδειξη μετανοίας να φυτέψουν ένα δένδρο».

Δεν εφρόντιζε μονάχα για το φύτεμά τους ο ίδιος. Κοπίαζε μαζί μου για το πότισμα των μικρών δένδρων στους άνυδρους μήνες του καλοκαιριού. Πίστευε πως γίνεται συνδημιουργός στη φύση με τον Πλάστη Θεό όποιος φυτεύει είτε ποτίζει ένα δένδρο. Τιμωρούσε πολύ αυστηρά τους εξομολογουμένους όταν του έλεγαν ότι κατέστρεψαν ένα δένδρο. Μια μοναχή είχε καταστρέψει ένα πεύκο, ποτέ δεν τον είδα να αγανακτήση τόσο πολύ και να θυμώση από ιερή αγανάκτηση σαν τον Κύριο που πήρε το μαστίγιο και έδιωξε τους εμπόρους από το Ναό του Σολομώντος· την υπεχρέωσε να φυτεύσει πέντε πεύκα και να τα ποτίζει τρία χρόνια για να την συγχωρέση ο Θεός! Κι’ όταν μεγάλωναν τα δένδρα η χαρά του ήταν να βρίσκεται στην σκιά τους και να περνά ώρες ολόκληρες προσευχόμενος· αινούσε μαζί με τα δένδρα τον Κύριο, όπως ψάλλει ο προφήτης «Αινείτε τον Κύριον τα όρη και πάντες οι βουνοί, ξύλα καρποφόρα και πάσαι κέδροι… Νεανίσκοι και παρθένοι, πρεσβύτεροι μετά νεωτέρων αινεσάτωσαν το όνομα Κυρίου» (Ψαλμός 148).

Λαχταρούσε να ιδή την Πάτμο καταπράσινη και πανηγύριζε στο άκουσμα ότι τα παιδιά της Πατμιάδος φύτεψαν χίλια ή δύο χιλιάδες πεύκα. Πόσοι πατέρες δεν έζησαν στο νηπτικό περιβάλλον δένδρων και δασών, που η σκέψη του ουρανού καλλιεργείται εύκολα μέσα στο Ναό της Φύσεως!

Ασφαλώς θα εγνώριζε την περσική παροιμία που λέγει «τα δένδρα είναι κάθετες προσευχές προς τον Ουρανό…». Σε πνευματικό του τέκνο στις 15- 9-53 έγραφε από τον άγιο Μηνά Αιγίνης: «έχομε μια μικρή ταράτσα που εκεί πάνω τα βράδια γίνεται ο εσπερινός και το απόδειπνο, και μαζί με τας αδελφάς συμψάλλουν τα πεύκα και η θάλασσα, ο δε γκιώνης με την μελαγχολική του φωνή νομίζεις ότι λέγει το «Κύριε ελέησον» και έτσι τα πάντα εδώ μιλάνε και δοξολογούν τον Πλάστη».

Μέσα στην φύση βρίσκει τον τρόπο να ζή το υπέρ φύσιν. Όλα τα δημιουργήματα τον συγκινούσαν, περισσότερο όμως τα δένδρα. Πονούσε και έκλαιγε όταν διάβαζε στις εφημερίδες πως δάση ολόκληρα της πατρίδας μας καίγονται, εγκληματίες καλούσε τους υπεύθυνους των πυρκαϊών. Και δεν είχε άδικο! Δεν ξεύρω τι θάλεγε σήμερα με τις ομαδικές πυρκαϊές σ’ αυτόν τον άμοιρο τόπο μας για τα ταπεινά συμφέροντα ορισμένων ιδιοκτητών δασικών εκτάσεων!

Προστάτεψε τα δάση μας, Γέροντα, από τους Ουρανούς που είσαι!

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Παύλου Νικηταρά, «ο Γέροντας Αμφιλόχιος», σελ.71-73, στ’ έκδοση 1999.

Πηγή:

https://www.orthodoxianewsagency.gr/gnomes/o-agios-amfiloxios-kai-i-agapi-tou-pros-ta-dendra/

<>.

Η αγάπη και η ελεημοσύνη της Γερόντισσας Θεοφανώς, ηγούμενης της Ι. Μονής Κεχροβουνίου Τήνου

Ἡ Μοναχή Θεοφανώ Βιδάλη Προηγούμενη τῆς Ἱ. Μ. Κεχροβουνίου Τήνου ὅταν διακονούσε ὡς ἐκκλησάρισσα, ἡ Ἡγουμένη Μαγδαληνή Χρυσούλη τῆς ἔκανε δῶρο ἕνα ζευγάρι παπούτσια γιά νά ἀνεβαίνη χωρίς κίνδυνο στή σκάλα καί νά ἀνάβη τά κανδήλια. 

Μιά βροχερή ἡμέρα στό μοναστήρι ἀνέβηκε γιά νά προσκυνήση μιά φτωχή νησιώτισσα ξυπόλυτη. Χωρίς νά τό σκεφτῆ ἡ ἀδελφή Θεοφανώ, τῆς προσέφερε τά παπούτσια. 

Ἡ ἡγουμένη Μαγδαληνή μάλωσε τή μοναχή, ἡ οποία μέ ἁπλότητα ἀπάντησε:

—Ἐγώ Γερόντισσά μου ἔχω τά παλιά παπούτσια, ἐνώ αὐτή ἡ γριούλα ἦταν ἐντελῶς ξυπόλυτη στά νερά τῆς βροχῆς.

—Μα ἦταν πανάκριβα, εἶπε ἡ ἡγουμένη, στερηθήκαμε γιά νά σοῦ τά ἀγοράσουμε.

—Εὐλόγησον, συγχωρέστε με, εἶπε ἡ ἀδελφή Θεοφανώ. 

Τήν άλλη μέρα τό πρωΐ ὁ ταχυδρόμος κρατοῦσε ἕνα δέμα γιά τήν ἀδελφή Θεοφανώ πού περιεῖχε ἕνα ὁλοκαίνουργιο ζευγάρι παπούτσια καί 50 δραχμές ἐσώκλειστες σέ φάκελο γιά προσευχή.

Πηγή:

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2016/07/blog-post_0.html

<>

Η προσευχή είναι αγάπη

Ἕνα κρουαζιερόπλοιο κατά τή διάρκεια μιᾶς σφοδρότατης καταιγίδας βυθίστηκε καί μόνο δύο ἀπ᾽ τούς ἐπιβάτες του κατάφεραν νά κολυμπήσουν μέχρι ἕνα μικρό ἐρημονήσι.

Οἱ δύο ναυαγοί μή ξέροντας τί ἄλλο νά κάνουν, συμφώνησαν ὅτι δέν εἶχαν ἄλλη διέξοδο ἀπ᾽ τό νά προσευχηθοῦν στό Θεό.

Ὡστόσο γιά νά ἐξακριβώσουν ποιανοῦ ἡ προσευχή εἶναι ἰσχυρότερη ἀποφάσισαν νά χωρίσουν τήν περιοχή στά δύο καί νά μείνουν στίς ἀντίθετες πλευρές τοῦ νησιοῦ.

Τό πρῶτο πράγμα γιά τό ὁποῖο προσευχήθηκαν ἦταν τροφή.

Το ἑπόμενο πρωϊνό, ὁ πρῶτος ἄνδρας εἶδε ἕνα δένδρο γεμάτο φροῦτα στήν πλευρά του καί ἱκανοποίησε τήν πεῖνα του.

Ἡ ἄλλη πλευρά τοῦ νησιού παρέμεινε ἄγονη.

Μετά ἀπό μιά ἑβδομάδα, ὁ πρῶτος ἄνδρας ἔνοιωθε μοναξιά καί ἀποφάσισε νά προσευχηθῆ γιά μιά σύζυγο. Τήν ἑπόμενη μέρα, μιά γυναίκα βγῆκε κολυμπώντας στή δική του πλευρά τοῦ νησιοῦ. Στήν ἄλλη πλευρά δέν ἔγινε τίποτε.

Σύντομα ὁ πρῶτος ἄνδρας προσευχήθηκε γιά ἕνα σπίτι, ροῦχα, περισσότερη τροφή. Τήν ἑπόμενη μέρα ἔγινε τό θαῦμα!

Ὅ,τι προσευχήθηκε τοῦ δόθηκε!

Ὡστόσο ὁ δεύτερος ἄνδρας ἀκόμη δέν κατάφερε νά ἀποκτήση τίποτε.

Τελικά, ὁ πρῶτος ἄνδρας προσευχήθηκε γιά ἕνα πλοῖο ὦστε αὐτός καί ἡ σύζυγος τοῦ νά μπορέσουν νά φύγουν ἀπ᾽ τό ἐρημονήσι.

Τό πρωΐ, βρῆκε ἕνα πλοῖο ἁραγμένο στή δική του πλευρά τοῦ νησιοῦ.

Ὁ πρῶτος ἄνδρας καί ἡ σύζυγός του ἐπιβιβάστηκαν στό πλοῖο καί ἀποφάσισαν νά ἀφήσουν τό δεύτερο ἄνδρα μόνο του στό νησί.

Θεώρησαν ὅτι ὁ δεύτερος ἄνδρας ἦταν ἀνάξιος νά λάβη τίς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ καθώς καμμιά ἀπ᾽ τις προσευχές του δέν εἰσακούστηκαν.

Καθώς τό καράβι ἦταν ἔτοιμο νά σαλπάρη, ὁ πρῶτος ἄνδρας ἄκουσε μιά φωνή ἀπ᾽ τόν Παράδεισο νά δονῆ τόν ἀέρα:

—Γιατί παρατᾶς τόν σύντροφό σου στό νησί;

—Οἱ εὐλογίες εἶναι μόνο δικές μου, καθώς ἐγώ ἤμουν αὐτός πού προσευχήθηκε γιά νά τις λάβη. Ἀπ᾽ τίς δικές του προσευχές δέν εἰσακούστηκε καμμία καί ἔτσι δέν τοῦ ἀξίζει τίποτε, ἀπάντησε ὁ πρῶτος ἄνδρας

—Κάνεις πολύ μεγάλο λάθος, τόν ἐπίπληξε ἡ φωνή. Ὁ ἄνδρας αὐτός προσευχόταν μόνο γιά ἕνα πράγμα τό ὁποῖο καί εἰσακούστηκε. Ἄν δέν γινόταν αὐτό ἐσύ δέν θά λάμβανες καμμιά ἀπ᾽ τίς εὐλογίες Μου.

—Πές μου, ρώτησε ὁ πρῶτος ἄνδρας, ποιά ἦταν ἡ προσευχή του γιά τήν ὁποία τοῦ εἶμαι ὑποχρεωμένος;

—Προσευχόταν νά εἰσακουστοῦν ὅλες οἱ προσευχές σου...

<>

Ο μικρός Μίσα από τη Ρωσία

Τό παρακάτω περιστατικό συνέβη σ᾽ ἕνα ὀρφανοτροφεῖο στή Ρωσία, ὅπου περιθάλπονται μικρά παιδάκια, ἐγκαταλελειμμένα καί κακοποιημένα. Στό ὁρφανοτροφεῖο, λοιπόν, αὐτό, πῆγε παραμονές Χριστουγέννων ἕνας καθηγητής νά μιλήση στά παιδιά γιά τή μεγάλη αὐτή Ἑορτή. Τά περισσότερα ἀπ’ αὐτά ἄκουγαν γιά πρώτη φορά γιά τό Χριστό καί γιά τή Γέννησί Του. Ἕνα ἀγοράκι ἕξι χρονῶν, ὁ Μίσα, ἄκουγε μέ ἰδιαίτερη προσοχή τά λόγια τοῦ καθηγητῆ.

Στή συνέχεια δόθηκαν στά παιδιά ὑλικά γιά νά φτιάξουν τή σπηλιά, τή φάτνη καί ὅλα τά σχετικά.

Παρακολουθώντας ὁ καθηγητής τά χειροτεχνήματα τῶν παιδιῶν, πρόσεξε κάτι πού τοῦ ἔκανε ἐντύπωσι σέ ἐκεῖνο τοῦ Μίσα. Μέσα στή φάτνη τοποθέτησε δύο μωρά.

—Ὁ ἕνας εἶναι ὁ Χριστός, τοῦ εἶπε ὁ καθηγητής. Ποιό εἶναι τό ἄλλο παιδάκι στήν κούνια;

Τότε ὁ μικρός Μίσα ἄρχισε νά τοῦ λέη τήν ἱστορία τῆς Γέννησεως τοῦ Χριστού πού πρίν λίγο εἶχε ἀκοῦσει ἀπ᾽ τό στόμα τοῦ καθηγητή, προσθέτοντας, ὄμως, καί κάτι δικό του. Ὅταν ἔφτασε στό σημεῖο ὅπου ἡ Θεοτόκος τοποθέτησε τό βρέφος στή φάτνη συνέχισε μέ αὐτά τά λόγια:

—Τότε ὁ μικρός Χριστός γύρισε, μέ κοίταξε καί μέ ρώτησε ἄν εἶχα ἕνα μέρος νά μείνω. Ἐγώ Τοῦ εἶπα ὅτι δέν ἔχω οὖτε μητέρα, οὖτε πατέρα, οὖτε πουθενά γιά νά μείνω. Τότε ὁ Χριστός μου εἶπε νά μείνω μαζί Του.

Ἐγώ τότε σκέφτηκα πώς δέν εἶχα κανένα δώρο νά Τοῦ δώσω, ὄπως οἱ ἄλλοι. Πῶς θά μέ κρατοῦσέ μαζί Του;

Τό μόνο δώρο πού μποροῦσα νά Τοῦ προσφέρω ἦταν νά Τόν κρατήσω ζεστό. Γι᾽ αὐτό τόν ρώτησα:

—Ἄν Σέ κρατάω ζεστό, εἶναι γιά Σένα αὐτό ἕνα καλό δῶρο;

Ὁ Χριστός μοῦ ἀπάντησε:

—Ἄν Μέ κρατήσης ζεστό, αὐτό θά εἶναι τό καλύτερο δῶρο πού Μοῦ ἔχει δώσει κανεῖς ποτέ.

Ἔτσι μπῆκα στή μικρή κούνια, κι ἀφού γύρισε καί μέ κοίταξε ὁ Χριστός μοῦ εἶπε ὅτι μποροῦσα νά μείνω μαζί Του γιά πάντα.

Ὅταν τέλειωσε τήν ἱστορία ὁ μικρός Μίσα, τά μάτια του ἦταν γεμάτα δάκρυα πού ἔτρεχαν ἀσυγκράτητα στά μαγουλάκια του. Ἔσκυψε πάνω στό τραπέζι, κάλυψε τό πρόσωπο μέ τό χέρι κι ἔκλαιγε γοερά. Τό μικρό ὀρφανό εἶχε βρεῖ, ἐπιτέλους, Κάποιον πού δέν θά τόν ἐγκατέλειπε ποτέ, πού δε θά τόν κακοποιοῦσε. Κάποιον πού θά τοῦ ἔλεγε νά μείνη μαζί Του γιά πάντα.

Ἀπό: περ. Παρά τήν Λίμνην, Μηνιαία ἔκδ. Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Δημητρίου Παραλιμνίου, Δ 2008

<>

Να σου κάνω ένα χυμό και να στο φέρω

Ἀναφέρει ὁ Ἀρχιμ. Παλαμᾶς, ἡγουμ. τῆς Ἱ. Μ. Θεοτόκου Καλλίπετρας:

“Γιά ἀρκετά χρόνια ἤμασταν μόνοι στή Μονή Προδρόμου. Τό κελλί του ἦταν στό πίσω μέρος τοῦ μοναστηριού καί τό δικό μου μπροστά, κοντά στήν πύλη. Κάποια μέρα ἤμασταν καί οἱ δύο γριπωμένοι. Καιγόμασταν ἀπ᾽ τόν πυρετό ἀλλά κανείς δέν ἦταν νά μᾶς διακονήση. Εἶχα δυό πορτοκάλια στό κελλί μου. Τά ἔκανα χυμό, καί πρίν πιῶ, σκέφθηκα ὅτι πιό σωστό θά ἦταν νά τά προσφέρω στόν π. Θεωνά πού κι ἐκείνος ψήνονταν ἀπ᾽ την ἴωση κι ἴσως τά εἶχε περισσότερη ἀνάγκη. Ντύθηκα καλά βγήκα στήν παγωμένη αὐλή γιά νά πάω τό χυμό στό ἄλλο ἄκρο, στό κελλί του. Βρῆκα τόν π. Θεωνά ντυμμένο νά ἔρχεται κι αὐτός πρός τό δικό μου κελλί μέ ἕνα ποτήρι κι αὐτός στό χέρι. 

—Είχα δυό πορτοκάλια, μου ἐίπε, κι ἐίπα ὅτι θά χεις περισσότερο ἀνάγκη ἐσύ νά σου τά κάνω ἕναν χύμο καί νά στό φέρω!”.

Πηγή:

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2016/10/1959-2016.html

<>

Ποιο είναι το μικρό όνομα της γυναίκας που καθαρίζει;

Κατά την διάρκεια του δεύτερου μήνα της νοσηλευτικής σχολής ο καθηγητής μου μας έδωσε να κάνουμε ένα κουίζ. Ήμουν συνεπής φοιτήτρια και απαντούσα με ευκολία σε όλες τις ερωτήσεις, μέχρι που διάβασα την τελευταία: “Ποιο είναι το μικρό όνομα της γυναίκας που καθαρίζει;” Μάλλον πρόκειται για κάποιο αστείο σκέφτηκα.

Είχα δει την καθαρίστρια πολλές φορές. Ήταν ψηλή, μελαχρινή και γύρω στα 50. Το όνομά της, όμως, δεν το ήξερα.

Παρέδωσα το κουίζ, αφήνοντας την τελευταία ερώτηση κενή. Λίγο πριν τελειώσει το μάθημα ένας φοιτητής ρώτησε, αν η τελευταία ερώτηση θα μετρήσει στην βαθμολογία. “Εννοείται, θα μετρήσει”, απάντησε ο καθηγητής. “Στην καριέρα σας θα συναντήσετε πολλούς ανθρώπους. Όλοι τους είναι σημαντικοί. Αξίζουν την προσοχή και την φροντίδα σας, ακόμα και αν αυτό είναι ένα χαμόγελο και ένας χαιρετισμός.”

Δεν ξέχασα ποτέ το συγκεκριμένο μάθημα. Επίσης, έμαθα, ότι το όνομα της ήταν Ντόροθι.

<>

Μικρές αλήθειες...

* «Μιά ζωή στερημένη ἀπό ἀγάπη εἶναι λουλούδι πού ἀνθίζει στήν ἐρημιά καί κανείς δέν χαίρεται τήν εὐωδία του».

* «Ἡ ἀγάπη καί ἡ φιλία μοιάζουν μέ τούς τραπεζικούς λογαριασμούς. Δέν μπορεῖς μόνο νά εἰσπράττης. Πρέπει καί νά καταθέτης».

* Μια πράξη αγάπης μπορεί να ζυμώσει “πέντε άρτους”. Μιά λέξη ευγενική μπορεί να χορτάσει “πεντακισχιλίους”.

* Τα δάκρυα της μητέρας είναι η πιο ισχυρή υδροηλεκτρική δύναμη του κόσμου.

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET - ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

<>

Αγαπώ τον σκουπιδιάρη μου

Ἦταν ἕνα φιλόδοξος, νέος δημοσιογράφος. Μόλις εἶχε ἀποφοιτήσει ἀπ᾽ τή σχολή δημοσιογραφίας καί κατά τά δικά μας “ἐπιχειρηματικά ἤθη”, δούλευε ἄμισθος καί ὑπό δοκιμή σέ κάποια μεγάλη ἐφημερίδα. Ἦταν παραμονές πρωτοχρονιᾶς καί ἔπρεπε νά κάνη μία ἔρευνα ἀπό πόρτα σέ πόρτα.

—Γειά σας. Λέγομαι Γιάννης… καί κάνουμε μία ἔρευνα σ᾽ αὐτή τή συνοικία…

—Δέν ἐνδιαφέρομαι! Γειά σας!, … δυνατό κλείσιμο τῆς πόρτας καί κλείδωμα.

Ἀρκετές ἑκατοντάδες πόρτες ἦταν κλειστές γιά τήν ἔρευνα τοῦ φίλου μας, ὥσπου δέν ἄντεξε καί στήν τελευταία γυναίκα πού τοῦ ἄνοιξε τῆς εἶπε:

—Πρίν μοῦ κλείσετε κατάμουτρα τήν πόρτα, δέν πουλάω τίποτε, τό μόνο πού θέλω εἶναι νά σᾶς κάνω μερικές ἐρωτήσεις γιά σᾶς καί τήν κοινότητα.

Ἡ νεαρή γυναίκα πού ἦταν μέσα, ἔκανε μία παύσι γιά λίγο, ὕψωσε τά φρύδια της σηκώνοντας τούς ὤμους της μέ ἀπορία, μπερδεμένη ἀπ᾽ τήν εἰσαγωγή του.

—Βέβαια, Περᾶστε. Μήν δίνετε σημασία στήν ἀκαταστασία. Εἶναι δύσκολο μέ τά παιδιά.

Ἦ ταν ἕνα παλαιό διαμέρισμα σέ μία ὑποβαθμισμένη γειτονιά ὅπου μποροῦσαν νά βροῦν κατάλυμα αὐτοί πού εἶχαν πενιχρό εἰσόδημα. Μέ τά λίγα πού εἶχαν, τό σπίτι ἔμοιαζε ἄνετο καί φιλόξενο.

—Χρειάζομαι μόνο νά σᾶς κάνω μερικές ἐρωτήσεις γιά σᾶς καί τήν οἰκογένειά σας. Ἄν καί ἀκούγεται προσωπικό, δέν χρειάζεται νά χρησιμοποιήσω τά ὀνόματά σας. Αὐτές οἱ πληροφορίες θά χρησιμοποιηθοῦν…

Ἡ γυναίκα τόν διέκοψε.

—Θά θέλατε ἕνα καφέ; Φαίνεται ὅτι εἴχατε δύσκολη μέρα.

Μολις ἐπέστρεψε μέ τόν καφέ, ἕνας ἄνδρας ἦρθε στήν ἐξώπορτα. Ἦταν ὁ σύζυγός της.

—Νίκο, ὁ κύριος ἦρθε γιά νά κάνη μία ἔρευνα.

Ὁ δημοσιογράφος σηκώθηκε καί συστήθηκε εὐγενικά. Ὁ Νίκος ἦταν ψηλός καί ἀδύνατος, μέ πρόσωπο τραχύ καί γερασμένο, ἄν καί πρέπη νά ἦταν γύρω στά εἴκοσι μέ εἴκοσι πέντε. Τά χέρια του ἦταν ἄγρια, ὅπως ἐκεῖνα πού γίνονται ἀπ᾽ τή σκληρή δουλειά, ὄχι ἀπ᾽ τά μολύβια. Ἡ γυναίκα ἔγειρε καί τόν φίλησε ἀπαλά στό μαγουλο. Καθώς κοιτοῦσε ὁ ἕνας τόν ἄλλον, μποροῦσες νά διακρίνης τήν ἀγάπη πού τούς ἕνωνε. Χαμογέλασε καί ἀκούμπησε τό κεφάλι της στόν ὦμο του. Ἐκεῖνος ἄγγιξε τό πρόσωπό της μέ τά χέρια του καί τῆς εἶπε ἀπαλά:

—Σ᾽ ἀγαπῶ.

Ἴσως νά μήν εἶχαν ὑλικό πλοῦτο ἀλλά αὐτοί οἱ δύο ἦταν πιό πλούσιοι ἀπ᾽ τούς περισσότερους πού ὁ φίλος μας εἶχε γνωρίσει. Εἶχαν μία ἀγάπη δυνατή. Τήν ἀγάπη ἐκείνη πού κρατάει τό κεφάλι σου ψηλά, ὅταν τά πράγματα δέν πᾶνε καλά.

—Ὁ Νίκος δουλεύει στό δῆμο, εἶπε αὐτή. Μαζεύει τά σκουπίδια. Ξέρετε, εἶμαι τόσο περήφανη γι᾽ αὐτόν!

—Γλυκιά μου, εἶμαι σίγουρος ὅτι τόν κύριο δέν τόν ἐνδιαφέρει αὐτό, εἶπε ὁ Νίκος.

—Ὄχι, πραγματικά μέ ἐνδιαφέρει, ἀποκρίθηκε ὁ δημοσιογράφος.

—Βλέπετε κύριε, ὁ Νίκος εἶναι ὁ καλύτερος σκουπιδιάρης στό δῆμο! Μπορεῖ νά φορτώση περισσότερα σκουπίδια στό φορτηγό ἀπό ὁποιονδήποτε ἄλλο. Μπορεῖ νά βάλη τόσα πολλά στό φορτηγό πού δέν χρειάζεται νά προσπαθήσουν πολλή ὥρα, εἶπε ἡ γυναίκα μέ πολύ πάθος.

—Μακροπρόθεσμα, συνέχισε ὁ Νίκος, κάνω οἰκονομία καί στά χρήματα τοῦ δήμου. Οἱ ἐργατοῶρες εἶναι λιγότερες καί τό κόστος ἀνά φορτηγό λιγότερο.

Ἐ πικράτησε ἡσυχία. Ὁ νεαρός δέν ἤξερε τί νά πῆ. Κούνησε τό κεφάλι του , μάταια ἀναζητώντας τίς κατάλληλες λέξεις.

—Εἶναι ἀπίστευτο! Οἱ περισσότεροι θά βαρυγκωμοῦσαν μέ μία δουλειά σάν κι αὐτή. Σίγουρα εἶναι δύσκολη. Ἀλλά ἡ στάσι σας ἀπέναντί της εἶναι ἐκπληκτική!, εἶπε.

Ἡ γυναίκα προχώρησε στό ράφι δίπλα στόν καναπέ. Γυρίζοντας κρατοῦσε στά χέρια της ἕνα μικρό κάδρο καί ἄρχισε πάλι νά μιλᾶ:

—Ὅταν κάναμε τό τρίτο μας παιδί, ὁ Νίκος ἔχασε τή δουλειά του. Ἤμαστε ἄνεργοι γιά κάμποσο καί τελικά μπήκαμε στό ταμεῖο ἀνεργείας. Δέν μποροῦσε νά βρῆ δουλειά πουθενά. Τότε μία μέρα τόν ἔστειλαν σέ μία συνέντευξι ἐδῶ σ᾽ αὐτή τήνν κοινότητα. Τοῦ πρόσφεραν τή δουλειά πού κάνει τώρα. Γύρισε στό σπίτι θλιμμένος καί ντροπιασμένος. Μοῦ εἶπε ὅτι ἦταν τό καλύτερο πού μποροῦσε νά κάνη. Στήν πραγματικότητα θά τοῦ ἔδιναν λιγότερα ἀπ᾽ ὅ,τι ἔπαιρνε ἀπ᾽ τό ταμεῖο ἀνεργίας.

Σταμάτησε γιά λίγο, πλησίασε τό Νίκο καί εἶπε:

—Πάντα ἤμουν περήφανη γι᾽ αὐτόν καί πάντα θά εἶμαι. Βλέ πεις, δέν νομίζω ὅτι ἡ δουλειά κάνει τόν ἄνθρωπο. Πιστεύω ὅτι ὁ ἄνθρωπος κάνει τή δουλειά!

—Ἔπρεπε νά ζοῦμε στό δῆμο γιά νά πάρω τή δουλειά. Γι᾽ αὐτό νοικιάσαμε αὐτό τό σπίτι, εἶπε ὁ Νίκος.

—Ὅταν μετακομίσαμε, αὐτό τό ἀπόφθεγμα κρεμόταν στόν τοῖχο δίπλα ἀπ᾽ τήν ἐξώπορτα. Αὐτό μᾶς ἔκανε νά δοῦμε τά πράγματα διαφορετικά. Ἤξερα πώς ὁ Νίκος ἔκανε τό σωστό, εἶπε καθώς τοῦ ἔδινε ἕνα κάδρο.

Αὐτό ἔγραψε: Ἄν κάποιος πρόκειται νά γίνη ὁδοκαθαριστής, θά πρέπη νά σκουπίζη τούς δρόμους ὅπως ἀκριβῶς ζωγράφιζε ὁ Μιχαήλ Ἄγγελος, ἤ ὅπως συνέθετε μουσική ὁ Μπετόβεν, ἤ ὅπως ἔγραφε ποίησι ὁ Σαίξπηρ. Θά πρέπη νά καθαρίζη τούς δρόμους τόσο καλά ὥστε ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς νά σταματήσουν καί νά ποῦν: “Ἐδῶ ἔζησε ἕνας σπουδαῖος ὁδοκαθαριστής πού ἔκανε καλά τή δουλειά του!” . Τόν ἀγαπῶ γι᾽ αὐτό πού εἶναι. Ἀλλά αὐτό πού κάνει τό κάνει μέ τόν καλύτερο τρόπο. Ἀγαπῶ τόν σκουπιδιάρη μου!

<>

Αυτό είναι...

Κάποτε, όλοι οι χωρικοί αποφάσισαν να προσευχηθούν για να βρέξει.

Την ημέρα της προσευχής, όλοι οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν, αλλά μόνον ένα αγόρι ήρθε με μια ομπρέλα.

Αυτό είναι ΠΙΣΤΗ.

Όταν πετάμε τα μωρά στον αέρα, γελούν, επειδή ξέρουν, ότι θα τα πιάσουμε.

Αυτό είναι ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.

Κάθε βράδυ, πέφτουμε για ύπνο, χωρίς καμία βεβαιότητα, ότι, το επόμενο πρωϊ, θα είμαστε ζωντανοί, όμως εξακολουθούμε, να βάζουμε ξυπνητήρια, για να ξυπνήσουμε.

Αυτό είναι ΕΛΠΙΔΑ.

Σχεδιάζουμε μεγάλα πράγματα, για το αύριο, παρά την μηδενική γνώση, που έχουμε, για το μέλλον.

Αυτό είναι ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ.

Βλέπουμε τον κόσμο να υποφέρει, αλλά, συνεχίζουμε να παντρευόμαστε και να γεννάμε παιδιά.

Αυτό είναι ΑΓΑΠΗ.

Στο πουκάμισο ενός υπερήλικα, ήταν γραμμένη η πρόταση:

«Δεν είμαι 80 ετών. Είμαι γλυκά 16, με 64 χρόνια εμπειρίας».

Αυτή είναι ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ (Νοοτροπία).

<>