Ορθόδοξες ανθοδέσμες - Greek Flowers of Orthodoxy 1

https://orthodoxsmile.blogspot.com

Orthodox Smile - Ορθοδοξία

Ορθόδοξες ανθοδέσμες

Greek Flowers of Orthodoxy 1

ORTHODOX CHRISTIANITY – MULTILINGUAL ORTHODOXY – EASTERN ORTHODOX CHURCH – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ – SIMBAHANG ORTODOKSO NG SILANGAN – 东正教在中国 – ORTODOXIA – 日本正教会 – ORTODOSSIA – อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ – ORTHODOXIE – 동방 정교회 – PRAWOSŁAWIE – ORTHODOXE KERK - නැගෙනහිර ඕර්තඩොක්ස් සභාව – СРЦЕ ПРАВОСЛАВНО – BISERICA ORTODOXĂ – GEREJA ORTODOKS – ORTODOKSI – ПРАВОСЛАВИЕ – ORTODOKSE KIRKE – CHÍNH THỐNG GIÁO ĐÔNG PHƯƠNG – EAGLAIS CHEARTCHREIDMHEACH – ՈՒՂՂԱՓԱՌ ԵԿԵՂԵՑԻՆ / Abel-Tasos Gkiouzelis - https://gkiouzelisabeltasos.blogspot.com - Email: gkiouz.abel@gmail.com - Feel free to email me...!

♫•(¯`v´¯) ¸.•*¨*

◦.(¯`:☼:´¯)

..✿.(.^.)•.¸¸.•`•.¸¸✿

✩¸ ¸.•¨

Θυμᾶται ὁ π. Γεώργιος Παπακωνσταντίνου: «Τό 1974, στίς 14 Αὐγούστου [στήν Κύπρο], κατά τή δεύτερη φάσι τῆς τουρκικῆς εἰσβολῆς, τρεῖς στρατιῶτες φύλαγαν τό φυλάκιο στά παράλια τῆς Πάφου, 100 μέτρα ἀπ᾽ τήν ἐκκλησία τῆς Παναγίας, μέσα σ᾽ ἕνα καλαμιῶνα. Ξαφνικά ἄκουσαν ἕνα θόρυβο πού ἐρχόταν ἀπ᾽ τή μεριά τῆς ἐκκλησίας. Κοίταξαν πρός τό ναό καί εἶδαν μιά φωτιά μέσα στήν ἐκκλησία. Ἔτρεξαν νά δοῦν τί συμβαίνει. Καθώς ἀπομακρύνονταν, μία βόμβα Napalm ἔπεσε ἀκριβῶς πάνω στό φυλάκιό τους, σέ ἀπόστασι βολῆς ἀπό αὐτούς. Φυσικά καί οἱ τρεῖς στρατιῶτες σώθηκαν, ἀφοῦ ἐκείνη τήν ὥρα κατευθύνονταν πρός τήν ἐκκλησία γιά νά δοῦν τί ἦταν ἐκείνη ἡ φωτιά τήν ὁποία ἔβλεπαν μέσα στήν ἐκκλησία. Τελικά, δέν ὑπῆρχε στήν πραγματικότητα καμμιά φωτιά. Πῶς θά μποροῦσε νά τό χαρακτηρίση αὐτό κανείς, παρά ὡς ἕνα θαῦμα; Ἔκτοτε, οἱ φαντάροι αὐτοί ἔρχονται κάθε χρόνο στίς 15 Αὐγούστου στή Χάρι της καί τήν εὐχαριστοῦν»(ΙΜ, 180).

«Ἕνας ἅγιος ἡσυχαστής-ἐρημίτης κάποτε εἶδε μιά πανέμορφη γυναῖκα. Καί ἐπειδή εἶχε καθαρό τό ὀπτικό καί νοερό τῆς ψυχῆς, ἀντί νά σκανδαλισθῆ, ὑψώνει τό νοῦ του ἀπ᾽ τό κτίσμα πρός τόν Κτίστη καί δοξολογεῖ. Καί λέει καί κλαίει:

“Ὦ Θεέ μου, Σύ ὁ Πλάστης πού ἔπλασες τόσα ὡραῖα πλάσματα στή Γῆ, πόσο πιό ἀσύλληπτα Ὡραῖος εἶσαι!”.

Ἀπ᾽ τήν γήινη ὡραιότητα ὑψώθηκε ἡ ψυχή του στήν Ἄκτιστη Ὡραιότητα καί Ὀμορφιά»(ΤΑ, 213).

«Τό 1918, μετά τή δολοφονία τοῦ διευθυντῆ τῆς ἀστυνομίας τοῦ Πέτρογκραντ, ὁ ἱερομάρτυρας Ἅγ. Ἀλέξιος Σταυρόφσκυ, ἡλικίας τότε 84 ἐτῶν, συνελήφθη μαζί μέ πολλούς ἄλλους. Τούς ἔβαλαν στήν σειρά καί τούς εἶπαν ὅτι, ὡς ἀντίποινα, θά τυφέκιζαν ἕνα στούς δέκα, καί ὅτι οἱ ὑπόλοιποι θά ἀπελευθερώνονταν. Ὁ π. Ἀλέξιος ἦταν ἔνατος στή σειρά καί πίσω του —στή δέκατη θέσι— ἦταν ἕνα νεαρός ἱερέας. Στράφηκε πρός τό μέρος του καί τοῦ εἶπε: “Εἶμαι ἤδη ἡλικιωμένος, δέν μοῦ μένει πολύς καίρος νά ζήσω, ἡ γυναῖκα μου εἶναι ἡλικιωμένη, τά παιδιά μου μεγάλωσαν. Πήγαινε στό καλό”. Ἔτσι, πῆρε τή θέσι τοῦ νεαροῦ ἱερέα καί τυφεκίστηκε. Ὁ νεαρός ἱερέας ἐλευθερώθηκε καί πρόλαβε νά πάη στήν οἰκογένεια τοῦ π. Ἀλεξίου γιά νά τούς ἀναγγείλη τό μαρτυρικό του θάνατο, προτοῦ συλληφθῆ ξανά καί τυφεκιστῆ κι ἐκεῖνος»(NΣ, 53).

«Μέσα στό ἴδιο δωμάτιο βρισκόταν καί ὁ κομμουνιστής πού εἶχε βασανίσει τόν Ἅγ. ἱερομάρτυρα Γεράσιμο τῆς Μονῆς Tismana τῆς Ρουμανίας καί ὁ ὁποῖος στή συνέχεια συνελήφθηκε ἀπ᾽ τούς συντρόφους του. Ἕνας ἀπ᾽ τούς συγκατοίκους στό δωμάτιό τους κατέθεσε ὅτι εἶχε δεῖ τόν ἱερέα, ὑποστηριζόμενο ἀπό ἄλλους δύο κρατούμενους, νά πλησιάζη τό κρεββάτι του, νά τοῦ χαϊδεύη τό κεφάλι καί νά τοῦ λέη: “Εἶσαι νέος, δέν ἤξερες τί ἔκανες. Ἀλλά νά ξέρης ὅτι σ᾽ ἀγαπῶ μέ ὄλη μου τήν καρδιά!”.

Καί συνέχισε: “Ἄν ἐγώ ὁ ἁμαρτωλός μπορῶ νά σέ ἀγαπῶ τόσο, φαντάσου ὁ Χριστός, πού εἶναι ἡ Σαρκωμένη ἀγάπη, πόσο σέ ἀγαπᾶ! Καί ὅλοι οἱ Χριστιανοί πού βασάνισες σέ συγχωροῦν καί σέ ἀγαποῦν. Ὁ Χριστός σ᾽ ἀγαπᾶ. Ἐπιθυμεῖ τή σωτηρία σου πολύ περισσότερο ἀπ᾽ ὅσο τήν ἐπιθυμεῖς ἐσύ ὁ ἴδιος. Θέλει νά εἶσαι μαζί Του στόν οὐρανό, πιό πολύ ἀπ᾽ ὅσο θέλεις ἐσύ νά εἶσαι στόν οὐρανό μαζί Του. Εἶναι μόνο ἀγάπη. Ἀλλά πρέπει νά στραφῆς πρός Αὐτόν καί νά μετανοήσης”.

Ὁ δήμιος καί τό θύμα του προσευχήθηκαν μαζί καί ἀγκαλιάστηκαν. Ὁ Ἅγ. Γεράσιμος ἐπέστρεψε στό κρεββάτι του καί τήν ἴδια νύκτα παρέδωσαν τήν ψυχή τους καί οἱ δύο! Ἦταν ἡ νύκτα τῶν Χριστουγέννων τοῦ ἔτους 1951. Ἡ νύκτα πού γεννήθηκε ὁ Χριστός μέσα στήν καρδιά ἑνός κομμουνιστῆ δημίου»(ΝΣ, 203).

«Σέ ἡλικία 12 ἐτῶν, ἕνας δαίμονας μέ τρομακτική μορφή τοῦ παρουσιάστηκε [τοῦ μετέπειτα Ἁγ. Νικολάου τοῦ ὑμνογράφου τῆς Γεωργίας] στόν ὕπνο του κάι τοῦ εἶπε: “Μέ πολεμᾶς, ἔτσι;” καί τοῦ ἔδωσε ἕνα κτύπημα πού τόν ἄφησε ἀναίσθητο. Μετά ἀπ᾽ τήν ἐμπειρία αὐτή, ἀναλογίστηκε: “Ἄν ὁ διάβολος ὑπάρχει, αὐτό ἀποτελεῖ ἀπόδειξι ὅτι καί ὁ Θεός ὑπάρχει!”»(ΝΣ, 98).

«Μιά μέρα κατά τήν ὁποία ὁ Ἅγ. Ἰάκωβος Τσαλίκης τῆς Εύβοιας, πήγαινε σ᾽ ἕνα χωριό μέ τό τίμιο λείψανο τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ, ξέσπασε τρομερή καταιγίδα. Ὁ π. Ἰάκωβος προσευχήθηκε καί τάχυνε τό βῆμα γιά νά προστατέψη τό λείψανο· σέ περίμετρο ἑνός μέτρου γύρω του δέν ἔπεσε οὔτε σταγόνα, μέ ἀποτέλεσμα νά φθάση στό χωριό χωρίς νά ἔχη βραχει. Στήν ἐπιστροφή του, ἡ ὁποία ἔγινε μέ καθυστέρησι, τόν πρόλαβε ἡ νύχτα ἐνῶ βρισκόταν κοντά σέ μιά χαράδρα. Ἔσφιξε μέ δύναμι τόν Ἅγιο στήν ἀγκαλιά του ψιθυρίζοντας μιά προσευχή· ἕνα φῶς ἐμφανίστηκε τότε γύρω του γιά νά τοῦ δείχνη τό δρόμο μέχρι τό μοναστήρι»(ΝΣ, 135).

Ἔλεγε ὁ Ἄγ. Ἀρσένιος Boca τῆς Ρουμανίας: «“Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τούς μεγαλύτερους ἁμαρτωλούς εἶναι μεγαλύτερη ἀπ᾽ τήν ἀγάπη τῶν μεγαλύτερων Ἁγίων γιά τό Θεό”. Ἤ ἀκόμη: “Ὁ πιό μακρύς δρόμος εἶναι ἐκεῖνος πού πηγαίνει ἀπ᾽ τό αὐτί στήν καρδιά”»(NΣ, 151).

Φθάνοντας στή μέση τῆς νύκτας, οἱ πράκτορες τῆς Securitate συνέλαβαν τόν Ἅγ. Κλεόπα Ilie, τόν ἱερομόναχο Ἀρσένιο Papacioc καί τόν δόκιμο Κων/νο Demetrescu. Τούς ὁδήγησαν στό Fălticeni καί, ἀφοῦ τούς κτύπησαν, τούς ἔριξαν σ᾽ ἔνα ὑπόγειο μέ ἑκατοντάδες λάμπες ἀναμμένες. Τούς ὑπέβαλαν σέ ὁλονύκτια ἀνάκρισι, ὥστε νά ἀναγκαστοῦν νά ὁμολογήσουν ὅτι “μέ τή θρησκευτική προπαγάνδα τήν ὁποία ἀσκοῦσαν ἦταν ἔνοχοι ὑπονομεύσεως τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας”. Ὁ π. Κλεόπας διηγεῖται: “Τά μάτια μου δέν ἔβλεπαν πιά τίποτε καί ἡ ζέστη ἦταν ἀνυπόφορη. Τότε, κατεβάζοντας τό νοῦ μου στήν καρδιά, προσευχόμουν μέ τό ‘Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με ̓. Μία ὥρα ἀργότερα μέ ἔβγαλαν ἀπό ἐκεῖ καί ὅλοι ἔμειναν ἔκπληκτοι πού μέ ἄκουγαν νά μιλῶ καί μέ ἔβλεπαν νά περπατῶ χωρίς βοήθεια ἀπό κανένα, ἐνῶ ὅσοι εἶχαν ὑποστῆ τέτοια ἀνάκρισι ἔβγαιναν σχεδόν τρελλοί”»(NΣ, 172).

Ἔλεγε ὁ Ἅγ. Κλεόπας Ilie τῆς Ρουμανίας: «Μακάρι νά σᾶς ρουφήξη ὁ Παράδεισος!»(ΝΣ, 176).

«Ἐπισκέφθηκε ὁ Ἅγ. Κλεόπας Ilie τῆς Ρουμανίας στή Σερβία τόν Ἅγ. Ἰουστίνο Popović στή Μονή Ćelije καί τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὅτι σκόπευε νά ἀποσυρθῆ στόν Ἄθωνα. Ὁ Ἅγ. Ἰουστίνος τοῦ εἶπε: “π. Κλεόπα, ἄν πᾶς στό Ἅγ. Ὄρος, θά προσθέσης ἕνα ἄνθος στό περιβόλι τῆς Παναγίας. Ἀλλά τούς πιστούς, σέ ποιόν θά τούς ἀφήσης; Στόν Ἄθωνα θά ὠφελήσης τόν ἑαυτό σου. Ἀλλά στή χώρα σου θά μπορῆς νά ὠφελήσης καί ἄλλους, ὁδηγώντας στό Θεό πολλές ψυχές πού στεροῦνται ὁδηγοῦ. Κατά τή γνώμη μου, μεῖνε στή χώρα σου, ἐκεῖ θά βρῆς τή σωτηρία καί θά βοηθήσης καί ἄλλους νά σωθοῦν”»(ΝΣ, 178).

Μαρτυρία Πάνου Ἰωάννου Μυρτιώτη [Κύπρος 1974, εἰσβολή τῶν Τούρκων]: «Στό ὁδόφραγμα τοῦ Λήδρα Πάλας, παρέλαβαν τή γυναῖκα του καί τίς δύο κόρες του καί τίς πῆραν σ᾽ ἕνα ἀστυνομικό σταθμό, ὅπου τούς ἀνακοίνωσαν τά δυσάρεστα.

Ὁ στοργικός σύζυγος καί πατέρας, ὁ Δημήτρης Στρατῆς, εἶναι νεκρός, κι αὐτές, τρεῖς γυναῖκες ἀπροστάτευτες καί ἄπορες νά ἀνεβαίνουν τό Γολγοθᾶ τῆς προσφυγιᾶς.

Σήμερα, 28 χρόνια μετά, οἱ δυό θυγατέρες τοῦ Στρατῆ, ἡ Σωτηρούλα καί ἡ Κάλια, ὅταν μιλοῦν γιά τόν πατέρα τους τά μάτια τους βουρκώνουν. Ἡ μεγάλη, ἡ ξενιτεμένη Σωτηρούλα, ὅπως ἡ ἴδια παραδέχεται, ὥς τελευταῖα, μισοῦσε μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς της τούς Τούρκους, διότι τούς θεωρεῖ ὑπεύθυνους γιά τό μαρτυρικό θάνατο τοῦ ἀθώου πατέρα της. Τό μίσος της ὅμως καταλάγιασε, ὅταν εἶδε σ᾽ ἕνα σχεδόν ζωντανό ὄνειρο τόν πατέρα της πού τῆς ψιθύρισε: “Συγχώρα τούς Τούρκους παιδί μου. Ἐγώ τούς συγχώρεσα!”»(IM, 425).

π. Σάββας Ἀχιλλέως: «Να πιστεύουμε στό Νόμο τοῦ Θεοῦ καί ὁ Θεός δέν θά μᾶς ἐγκαταλείψη. Εἶχα τήν περίπτωσι στήν Κύπρο μιᾶς χήρας, ἡ ὁποία εἶχε ἕξι παιδιά. Καί σηκώθηκε ἕνα Σάββατο τό πρωΐ καί δέν εἶχε τίποτε γιά τά ἕξι παιδιά της.

Καί πῆρε τή σκούπα γιά νά σκουπίση τό σπίτι καί ἀνέτειλε ὁ ἥλιος καί ἔπεσε ἐπάνω της καί δόξασε τό Θεό καί εἶπε:

—Θεέ μου, εἶδα καί σήμερα τόν ἥλιο... Δόξα Σοι ὁ Θεός!

Καί ὅπως σκούπιζε ἡ γυναῖκα, ἔβγαιναν ἀπ᾽ τή σκούπα χρήματα! Κάθε φορά κατά τήν ὁποία σκούπιζε, ἔπεφταν χρήματα! Καί δόξασε τό Θεό καί εἶπε:

—Θεέ μου, δέν μέ ἐγκαταλείπεις!...»(ΠΣ, 403).

Κ.

Ο Άγιος Νεκτάριος το 1920 προσεβλήθη από προστάτη. Τότε προαισθάνθηκε τον θάνατο του. Καθώς προσευχόταν είπε στη Μοναχή Νεκταρία:

-Ας ευλογήσω για τελευταία φορά το Μοναστηράκι μου και τους Χριστιανούς της νήσου,διότι σε λίγο θα απέλθω.

– Που θα πας; τον ρώτησε η Μοναχή.

-Εις τους Ουρανούς,της απάντησε.

– Και τι θα γίνουμε εμείς,χωρίς εσένα;

-Σεις να είστε καλές,τις απαντούσε και θα έρθουν πολλοί να σας προστατεύσουν.Θα ρθούνε λαϊκοί και Ιερείς και Αρχιερείς.

Από τότε οι πόνοι έγιναν αφόρητοι.Οι Μοναχές τον μετέφεραν στο Αρεταίειον Νοσοκομείο.

-Καλόγηρος είναι; ρώτησε ο υπάλληλος που του έπαιρνε τα στοιχεία ?

-Όχι, Δεσπότης,του απάντησε η Μοναχή.

-Άφησε τα αστεία,Γερόντισσα.Πες το όνομα του για να συμπληρώσω το δελτίο.

-Δεσπότης παιδί μου.Είναι ο Πενταπόλεως.

-Δεσπότης και δεν έχει χρυσό εγκόλπιο και χρήματα;

Πράγματι δεν είχε χρήματα και τον έβαλαν με τους άπορους,με τους ανιάτους και με τους μελλοθανάτους.

Έζησε εκεί δύο μήνες με φρικτούς πόνους και παρέδωσε το πνεύμα του,προσευχόμενος και γαλήνιος,το βράδυ 8 Νοεμβρίου του 1920 αφού προηγουμένως μετέλαβε των Αχράντων Μυστήριων.

Όταν όμως ο Άγιος παρέδωσε το πνεύμα του,στο θάλαμο οι αδελφές τον άλλαξαν προς ενταφιασμό και του φόρεσαν καθαρά ρούχα

.Τη φανέλα του όμως,όταν την έβγαλαν την έριξαν προς στιγμή,στο διπλανό κρεββάτι,που ήταν ένας παράλυτος.

Παραδόξως όμως ο παράλυτος κατάλαβε ότι έγινε καλά.Σηκώθηκε από το κρεββάτι υγιής και περπατούσε και δόξαζε τον Θεό.

Ο θάλαμος του Νοσοκομείου, μέσα στον οποίο εκοιμήθη ο Άγιος,έπειτα από λίγη ώρα μοσχοβόλησε και επί μήνες ευωδίαζε.

Γι αυτό και δεν είχαν βάλει κανένα ασθενή εκεί.Και έκτοτε το δωμάτιο αυτό το χρησιμοποιούσαν ως τόπο προσκυνήματος.

Κ.

Η μετά θάνατον εμφάνιση του Αγίου Νεκταρίου στον χωροφύλακα

Όταν ακόμη ζούσε ο Άγιος έλεγε εις ένα χωροφύλακα άπιστον, να πιστέψει. Ότι υπάρχει δηλαδή Θεός, να μετανοήσει, να εξομολογηθεί, να εκκλησιάζεται, να κοινωνεί. Ο χωροφύλαξ όμως δεν επίστευε σε τίποτα. Πάντως ήλθεν εποχήν που ο χωροφύλαξ μετετέθη επί 12 χρόνια, από την Αίγιναν εις την Μακεδονίαν.

Μετά όμως ξαναγύρισε εις την Αίγιναν, εις την παραλίαν της Αιγίνης, συνήντησε τον Άγιον Νεκτάριον, ο οποίος του επανέλαβε τα ίδια περί πίστεως λόγια. Εις την συνέχειαν ο χωροφύλαξ επήγε εις το καφενείον και ευρήκε τους παλαιούς του φίλους και συν τοις άλλοις τους είπε:

"Εντύπωση μεγάλη μου κάνει πως αυτός ο Ηγούμενος της Αγίας Τριάδος (της Μονής του Αγίου) ζει ακόμη".

"Ποιος Ηγούμενος;" τον ρωτούν.

"Ο Ηγούμενος της Αγίας Τριάδος".

"Μα ο Ηγούμενος της Αγίας Τριάδος, έχει πεθάνει τρία χρόνια τώρα".

"Πώς είπατε, έχει πεθάνει τρία χρόνια; Μα εγώ τώρα τον συνάντησα στο δρόμο και τα είπαμε!".

Ιερά συγκινήσις κατέλαβε πάντας, ως και τον χωροφύλακα όταν διαπίστωσε ότι ο Άγιος παρουσιάσθηκε για να τον συνετίσει και τρέμοντας επήγε εις το Μοναστήρι και προσεκύνησε μετανοημένος, τον Χριστόν και τον Άγιον Νεκτάριον.

Κ.

«Μέ τήν προσευχή ἑνός μοναχοῦ ξεπηδᾶνε πηγές μέ νερό. Ἀρκεῖ νά τοῦ πῆς: “θέλουμε νερό”, καί ἔρχεται, προσεύχεται δύο-τρεῖς ὧρες, χτυπάει μέ τό κομποσχοίνι του τό βράχο καί βγαίνει νερό»(ΑΑ, 142).

Κ.

«Συνέβη πρίν ἀπό 70 χρόνια ἀλλά ἀκομη τό θυμᾶμαι σάν νά ἦταν χθές. Ὡς μηχανοδηγός, ταξίδευα ἕνα βράδυ μέ τό τραῖνο. Βιαζόμασταν, παρόλο πού ἦταν σκοτάδι καί ὁ καιρός θυελλώδης. Καθώς ἔτρεχα σέ μιά μεγάλη στροφή, ξαφνικά εἶδα κόκκινα φῶτα μπροστά μου. “Φρένο, John, φρένο!”, φώναξα. “Φρένο ἀλλιῶς θά εἶναι πολύ ἀργά!”. Ὁ συνάδελφός μου κατάφερε καί σταμάτησε τό τραῖνο. Δέν ἀπείχαμε οὔτε ἕνα δευτερόλεπτο καί τά συντρίμμια μέ μιά ἐμπορική ἁμαξοστοιχία πού εἶχε ἐκτροχιαστῆ θά βρισκόντουσαν μπροστά μας. Δέν μπορῶ νά φανταστῶ τί θά εἶχε συμβῆ ἄν δέν εἴχαμε φρενάρει...

Ἤμουν εὐγνώμων πού εἶχα δεῖ ἐγκαίρως τά κόκκινα φῶτα τῆς οὐρᾶς τοῦ τραίνου. Λίγο ἀργότερα, μοῦ τά θύμισαν ξανά. Κάποιος μέ ἐπισκέφθηκε καί μέ ρώτησε: “Ἔχετε σκεφτῆ ποτέ τί θά σᾶς συμβῆ μετά τό θάνατο; Ἔχετε ἀναρωτηθῆ ἄν ὁ Θεός μπορέση νά σᾶς δείξη ἕνα λευκό φανάρι διελεύσεως ἤ ἄν πρέπη νά σᾶς δείξη τό κόκκινο φανάρι;”.

Μοῦ ἦταν ξεκάθαρο ὅτι ὁ Θεός δέν μποροῦσε τότε νά μοῦ δείξη ἕνα λευκό φανάρι διελεύσεως. Κρατοῦσε γιά μένα τό κόκκινο γιά νά μέ ξυπνήση καί νά μέ προειδοποιήση. Συνειδητοποίησα ὅτι ἤμουν ἁμαρτωλός στά μάτια τοῦ Θεοῦ καί διεκδίκησα τή σωτηρία Του γιά τόν ἑαυτό μου προσωπικά. Τώρα ξέρω ὅτι κατέχω τή “λύτρωσι μέσῳ τοῦ αἵματός τοῦ Ἰησοῦ, τή συγχώρεσι τῶν ἁμαρτιῶν μου σύμφωνα μέ τόν πλοῦτο τῆς Χάρις Του”(Ἐφ 1, 7).

Ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς βρίσκεται στό δρόμο σ᾽ ἕνα προσωπικό ταξίδι μέσα στή ζωή. Γιά τόν καθένα μας, τό ταξίδι τελειώνει στήν αἰώνιότητα. Ἄν ἔχετε ζωή ἀπ᾽ τό Θεό, ἕνα “λευκό” φῶς λάμπει γιά σᾶς. Διαφορετικά, λάμπει “κόκκινο”. Ἄν λάμπη “κόκκινο”, ὁ Θεός σᾶς προειδοποιεῖ καί πάλι σήμερα. “Πῶς θέλετε ἐκφύγει, ἐάν ἀμελήσετε τόσον μεγάλην σωτηρίαν;”(Ἑβρ 2, 3). Αυτό το "λευκό" φως το λαμβάνουμε με την Θεία Εξομολόγηση.

Κ.

«Ὁ νεαρός ἐξερευνητής Ρεϊμόντ Μοφραί προσπάθησε νά φύγη ἀπ᾽ τή Γουϊάνα πρός τή Βραζιλία μόνος, περνώντας μέσ᾽ ἀπό μία ἀπ᾽ τίς λιγότερο γνωστές περιοχές τῆς χώρας. Γιά ἕνα διάστημα, τά νέα του ἦταν τακτικά, μέχρι πού ἐξαφανίστηκε χωρίς ν᾽ ἀφήση ἴχνη. Ἕξι ἑβδομάδες ἀργότερα, ἕνας ντόπιος βρῆκε τό ἡμερολόγιο τοῦ Ρεϊμόν, τό ὁποῖο εἶχε ἀφήσει σ᾽ ἕνα ἐγκαταλελειμμένο οἰκισμό. Πεπεισμένος ὅτι ὁ γυιός του δέν εἶχε πεθάνει, ὁ πατέρας του ἀποφάσισε νά τόν ἀναζητήση. Γιά δώδεκα χρόνια, κάλυψε συνολικά 12.000 χιλιόμετρα σέ 22 ἀποστολές ἀναζητήσεως παρά τίς κακουχίες καί τούς κινδύνους. Ἔψαχνε γιά τό γυιό του μέ ἀταλάντευτη ἐπιμονή, στά βάθη τῶν ἀρχέγονων δασῶν καί στά ὕψη τῶν βουνῶν. Χάραξε τό ὄνομά του σέ κορμούς δέντρων καί ἄφηνε μηνύματα σέ μπουκάλια. Ὁρμώμενος ἀπ᾽ τήν ἐπιθυμία νά βρῆ τό γυιό του, ἀγνόησε τήν πείνα καί τή δίψα καί τή συνεχή ἀπειλή τῆς ζωῆς του ἀπ᾽ τίς φυλές τῶν ἰθαγενῶν, τά ἁρπακτικά ζῶα καί τά φίδια. Τελικά, ἐγκατέλειψε τήν ἔρευνα. Τελείως συντεντριμμένος καί γερασμένος ἀπ᾽ τά χρόνια, ἐπέστρεψε. “Ἀφῆστε με ἥσυχο”, εἶπε σέ ὅλους αὐτούς πού ἐπαινοῦσαν τό θάρρος του. “Εἶμαι μόνο ἕνας φτωχός ἄνθρωπος πού ἔχασε τό γυιό του”.

Ἕνα ἐντυπωσιακό γεγονός! Δέν μᾶς θυμίζει Αὐτόν πού ἦρθε ν᾽ ἀναζητήση καί νά σώση τούς χαμένους: Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ἄφησε κάποτε τή δόξα τοῦ οὐρανοῦ καί ἦρθε σ᾽ αὐτή τή Γῆ. Ἀποδέχτηκε τά πάντα προκειμένου νά φέρη αἰώνια σωτηρία. Ἀπό αὐτούς πού ἤθελε νά σώση, βίωσε τήν πιό πικρή ἀντίστασι καί μόνο περιφρόνησι. Στό τέλος, πέθανε στό Σταυρό, ἀπό ἀγάπη γιά ἐσᾶς καί γιά μένα! Ὅπως αὐτός ὁ στοργικός πατέρας, ὁ Ἰησοῦς Χριστός σέ ψάχνει ἀκόμα καί σήμερα. Θά Τόν ἀφήσης νά σέ βρῆ; Ἡ χαρά Του θά εἶναι ἀφάνταστα τεράστια!»(ΗΚ 2025).

«Ἕνα πρωϊνό, πρόσεξα ἕνα ἀνθισμένο κρίνο {Lilium} στόν κῆπο μου. Τί ὄμορφη ἔκπληξι! Οἱ κρίνοι αὐτοί ἀνθίζουν συνήθως τήν περίοδο τῶν βροχῶν κι ὄχι μέσα στή κάψα τοῦ καλοκαιριοῦ! Νά πού, ὅμως, ἄνθισε καί μεγάλωσε καί “χόρευε” μέ τόν ἀέρα.

Ἄν καί δέν τό εἶχα προσέξει, τό ἄνθος προετοιμαζόταν γιά καιρό ν᾽ ἀνθίση. Τά κύτταρα τοῦ φυτοῦ ὀργανώθηκαν καί σχημάτισαν τό μπουμπούκι, θρεπτικά συστατικά καί νερό τό ἔθρεψαν καί ὁ κρίνος μεγάλωσε καί ἄνθισε. Ὁ Θεός τό εἶχε προετοιμάσει γιά νά ἀνθίση, ὅμως, ἡ προετοιμασία ἦταν ἀόρατη.

Ὅπως οἱ κρίνοι μου, ἔτσι καί ἡ ζωή μᾶς φέρνει ὄμορφες, ἀπρόοπτες ἐκπλήξεις πού ἀνανεώνουν τήν ψυχή μας. Δέν συμβαίνουν τυχαῖα, τίς προετοιμάζει ὁ Κύριος.

Πολλές φορές περιμένουμε τόν Κύριο μέ τήν ἐλπίδα ὅτι θά ἐκπληρώση τούς πόθους μας καί μπορεῖ νά μήν συνειδητοποιοῦμε τήν προετοιμασία πού πραγματοποιεῖται στή ζωή μας. Ποιός ξέρει τί εἶναι τό καλύτερο γιά μᾶς καλύτερα ἀπ᾽ τόν Κύριο. Μπορεῖ νά νιώθουμε πώς ἡ ζωή μας εἶναι ἀνιαρή καί στείρα, καθώς ὅμως περιμένουμε τόν Κύριο, μᾶς προετοιμάζει γιά ὅσα θά ἔρθουν καί ξαφνικά θά ἀνθίσουν στή ζωή μας, ὅπως ὁ κρίνος μου»(ΠΕ, 393).

«Ἔξω ἀπό ἕνα χωριό τῶν Τρικάλων, ζοῦσε μία χήρα γυναῖκα, ἡ ὁποία γνώριζε ὅτι καμμία ἀπ᾽ τίς γυναῖκες τῶν γύρω χωριῶν, δέν καταδεχόταν νά φτιάχνη προσφορά γιά τήν Ἐκκλησία. Ἐκείνη, ὅμως, παρά τή φτώχεια της, ἔφτιαχνε 10-12 πρόσφορα κάθε Κυριακή καί τά μοίραζε στούς ναούς τῆς περιοχῆς. Καί κάποια μέρα, τῆς ἐμφανίζεται ἡ Παναγία στόν ὕπνο της καί τῆς βάζει ἕνα χρυσό δαχτυλίδι στό χέρι της, καί τῆς λέει: “Αὐτό τό χέρι, πού κάνει αὐτή τή δουλειά, ἀξίζει αὐτό τό βραβεῖο!”. Ἡ χήρα ὅταν ξύπνησε, εἶδε στό χέρι της, τό χρυσό δαχτυλίδι. Καί τρομαγμένη ὅπως ἦταν, ἔτρεξε στό κοντινό μοναστήρι τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, γιά νά ἀναγγείλη τό γεγονός αὐτό. Μεγάλη εὐλογία εἶναι ὅσες φτιάχνουν πρόσφορο γιά τήν Ἐκκλησία! Μεγάλο πρᾶγμα!»(ΠΔ, 130).

«Οἱ ἄνθρωποι ἀναρωτιοῦνται καί δέν μποροῦν νά καταλάβουν, πώς στή Θ. Κοινωνία, ὁ ἄρτος γίνεται Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί ὁ οἶνος γίνεται Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Καί σᾶς ρωτῶ: Ἔχετε πάει ποτέ σας στόν ἰατρό; Καί ἄν εἶστε λίγο εὔσωμοι, τί σᾶς εἶπε ὁ ἰατρός νά μειώσετε στήν διατροφή σας, ὥστε νά χάσετε κάποια κιλά; Τό ψωμί! Καλά, τό ψωμί πού τρώω γίνεται σάρκα καί αἷμα μου; Ὥστε ἄν βγάλω τό ψωμί ἀπ᾽ τό συσσίτιό μου θά πέσουν τά κιλά, μου; Ἀσφαλῶς θά πέσουν! Ὥστε ὁ ὀργανισμός μου μπορεῖ νά μεταβάλλη τόν ἄρτο, σέ σάρκα καί αἷμα. Καί ἐντούτοις οἱ ἄνθρωποι, πού ὁ ὀργανισμός τους μυστηριωδῶς μεταβάλλει τόν ἄρτο τοῦ φούρνου τόν ὁποῖο τρώει σέ σάρκα καί γίνονται κιλά καί τόν οἶνο τόν ὁποῖο πίνει τόν κάνει αἷμα, οἱ ἴδιοι νά ἀμφισβητοῦν, ὅτι αὐτό δέν μπορεῖ νά τό κάνη ὁ Ἴδιος ὁ Θεός, στό Μυστήριο τῆς Θ. Κοινωνίας! Καί ἐφόσον, ταλαίπωρε ἄνθρωπε, δέν μπορεῖς νά ἐξηγήσης πῶς τό ψωμί τό ὁποῖο τρῶς γίνεται σάρκα σου, πῶς ζητᾶς νά ἐξηγήσης καί νά καταλάβης αὐτό τό Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας;»(ΠΔ, 127).

«Στήν ἐδῶ προσωρινή δοκιμαστική ζωή μας ὁ Χριστός εἶναι συνήγορός μας, στή μέλλουσα θά εἶναι ὁ δικαστής μας, καί ἀλίμονο στόν ἄνθρωπο πού δέν ἀξιοποίησε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, διά μέσου τῆς ἐξομολογήσεως»(ΠΔ, 137).

«Ὁ Χριστός δέν ζητᾶ λογαριασμό ἀπ᾽ τόν ἄνθρωπο γιά νά πληρώση τίς ἁμαρτίες του, ἀλλά ζητᾶ λογαριασμό γιά νά τοῦ τίς χαρίση, καί ὁ ἄνθρωπος δέν πηγαίνει νά ἐξομολογηθῆ, γιατί τόν ξεγελάει ὁ σατανᾶς»(ΠΔ, 142).

Κάποτε μιά συντροφιά ὀρειβατῶν ἔφτασε σ᾽ ἕνα ψηλό μέρος, πού θεωρεῖτο πραγματική ὄασι. Εἶχε πλούσια βλάστησι, μέ πανέμορφα λουλούδια καί ὡραῖο κῆπο. Νά, ὅμως, πού τώρα ὅλα αὐτά εἶχαν ξεραθῆ! Δέν ἦταν ἐκείνη ἡ ὀμορφιά πού εἶχαν στό μυαλό τους. Παραπέρα ὑπῆρχε καί μία βρύση καί ὅταν πῆγαν νά πιοῦν δροσερό νερό ἀπ᾽ αὐτή, διαπίστωσαν ὅτι ἦταν ξερή καί δέν ἔβγαζε νερό. Ἀπόρησαν ὅλοι... “Τί ἔγινε;”, ἀναρωτήθηκαν ὅλοι. Κάποιος ἀπ᾽ τήν παρέα, πού γνώριζε καλά τήν περιοχή, τούς εἶπε πώς θά πήγαινε μόνος του πιό ψηλά, ὅπου ὑπῆρχε μιά μεγάλη λίμνη, ἀπ᾽ τήν ὁποία διοχετεύονταν ἡ βρύση καί ὅλη ἡ περιοχή, γιά νά δῆ πῶς ἔχει τό θέμα. Πηγαίνει, λοιπόν, πάνω καί βλέπει ἄφθονο καί γάργαρο νερό, τό ὁποῖο ὅμως παραδόξως, δέν διοχετευόταν στήν περιοχή πού βρίσκονταν οἱ φίλοι του. Διαπίστωσε, ὅτι στήν ὀπή μέσῳ τῆς ὁποίας διοχετευόταν τό νερό, ὑπῆρχαν φύλλα καί ξύλα, τά ὁποῖα ἔφραζαν τήν ὀπή καί παρεμπόδιζαν τή δίοδο τοῦ νεροῦ. Ἐκεῖ πάνω ὑπῆρχε ὁλόκληρη λίμνη, καί κάτω εἶχαν ξεραθῆ τά πάντα. Τά φύλλα καί τά ξύλα εἶναι οἱ ἁμαρτίες τοῦ ἀνθρώπου πού μπαίνουν καί φράττουν τήν ὀπή, ἀπ᾽ τήν ὁποία “ἀρδεύεται” ὁ ἄνθρωπος ἀπ᾽ τό Θεό, καί ἔχουν ὡς ἀποτέλεσμα νά μαραζώνεται ἡ ὡραιότητα τῆς ψυχῆς του. Μέ τό Ι. Μυστήριο της Θείας Εξομολόγησεως καθαρίζουμε όλα τα φύλλα και ξύλα τῆς ψυχῆς μας.

«Κάποτε σέ μιά μάχη, πιάστηκαν αἰχμάλωτοι κάποιοι ἀξιωματοῦχοι τοῦ ἐχθροῦ. Καί ἀκριβῶς ἐκείνη τή στιγμή περνοῦσε ἀπό μπροστά τους ὁ βασιλιάς. Οἱ ἀξιωματοῦχοι προκειμένου νά τόν ἐξευμενίσουν, ὑποκλίθηκαν μπροστά του καί τόν χειροκρότησαν. Ἐκεῖνος, ὅμως, γυρίζει καί τούς λέει μέ σοβαρότητα: “Δέν ἐπιθυμῶ κύριοι τίς τιμές καί τά χειροκροτήματά σας. Ἐπιθυμῶ τά σπαθιά σας!”. Ἔτσι λέει καί ὁ Χριστός! “Δέν μέ ἐνδιαφέρουν τά λιβάνια καί οἱ προσφορές σας. Τίς ἁμαρτίες σας θέλω! Ἐγώ δέν σταυρώθηκα γιά λιβάνια καί προσφορές, ἀλλά γιά τίς ἁμαρτίες σας!”. Καταλάβατε; Ὄχι ὅτι δέν δέχεται τά λιβάνια καί τίς προσφορές, ἀλλά πρῶτα θέλει τίς ἁμαρτίες μας. Θέλει τή μετάνοιά μας με τή Θεία Εξομολόγησι»(ΠΔ, 137).

«Ἐμεῖς πολλές φορές πᾶμε καί ἐξομολογούμαστε, τί κάνουν οἱ ἄλλοι. “Ὡραῖα” ἔκανε ἕνας ἱερέας κάποτε, πού κάποια πῆγε νά ἐξομολογηθῆ καί κατηγοροῦσε τόν ἄνδρα της. Ὅταν διάβασε ὁ πάτερ τή συγχωρητική εὐχή, εἶπε: “τοῦ δούλου Σου Γεωργίου” καί ἐκείνη ἀντέδρασε, λέγοντας:

—Ὄχι πάτερ, Κατίνα μέ λένε!

—Μά ἐσύ γιά τό Γεώργιο ἐξομολογήθηκες!, τῆς ἀπάντησε ὁ πάτερ»(ΠΔ, 135).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας:

«Μιλοῦσα στήν Ἁγ. Βαρβάρα στήν Ἀθήνα. Ἦταν περίοδος σαρακοστῆς καί πήγαινα τά ἀπογεύματα στούς Χαιρετισμούς τῆς Παναγίας καί μιλοῦσα. Ἕνας ἀπ᾽ τούς ἐπιτρόπους τῆς ἐκκλησίας, πού ἦταν λεπρός, ἀπ᾽ τήν Κέρκυρα, εἶχε 37 χρόνια ἐκεῖ μέσα καί ποτέ δέν ἐξομολογήθηκε καί ποτέ δέν κοινώνησε. Ἔπειτα ἀπ᾽ τίς ὁμιλίες πού ἄκουσε, ἐξομολογήθηκε καί κοινώνησε. Καί ὅταν βρέθηκε τό φάρμακο κατά τῆς λέπρας, ἦταν ὁ πρῶτος πού ἔγινε καλά καί ἔφυγε γιά τήν πατρίδα του, τήν Κέρκυρα. Ἦταν χαρακτηριστικό αὐτό τό γεγονός, ὅτι ὁ Θεός τόν ἐλέησε, ἔπειτα ἀπ᾽ τή μετάνοια καί τήν ἐξομολόγησί του»(ΠΔ, 19).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας:

«Μιά πνευματική γυναῖκα, μοῦ φανέρωσε μιά μέρα τήν ἀποκάλυψί της. Εἶχε πάει Μ. Πέμπτη στήν ἐκκλησία καί τήν ὥρα πού τό πλῆθος τοῦ κόσμου ἑτοιμαζόταν νά κοινωνήση, συλλογίστηκε τό ἑξῆς: “Ἄραγε, ποιοί ἀπό αὐτούς τούς ἀνθρώπους προετοιμάστηκαν καταλλήλως γιά τό Μυστήριο αὐτό;”. Μάλιστα γιά αὐτούς, πού δέν προετοιμάστηκαν καταλλήλως, προσευχήθηκε λέγοντας: “Θεέ μου, συγχώρεσέ τους!”. Τότε, ὅπως λέει ἡ ἴδια, βλέπει τόν παππᾶ μέ τήν Ἱ. Λαβίδα νά κοινωνῆ τούς πιστούς. Καί συνέβαινε κάτι παράδοξο. Σέ πολλούς τήν ὥρα πού κοινωνοῦσαν, ἕνας ἄγγελος Κυρίου, ἔπαιρνε τή Θ. Μετάληψι ἀπ᾽ τήν Ἱ. Λαβίδα καί τήν ἐπέστρεφε στό Ἱ. Ποτήριο καί οἱ ἄνθρωποι αὐτοί λάμβαναν ἁπλά ἄρτο καί οἶνο καί ὄχι τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Παρατήρησε, ὅτι ἀπ᾽ τούς 100 πού πήγαιναν νά κοινωνήσουν, στούς 95 συνέβαινε αὐτό τό πράγμα. Προφανῶς αὐτοί προσέρχονταν στό Μυστήριο ἀπροετοίμαστοι καί οὐσιαστικά δέν κοινωνοῦσαν, ἄν καί στήν πράξι φαίνονταν ὅτι συμμετεῖχαν στό Μυστηρίο αὐτό»(ΠΔ, 20).

«Ὅταν ὁ Θεός βλέπει τόν ἄνθρωπο, ὅτι βλέπει πάνω, τότε βλέπει ὁ Θεός κάτω σ᾽ αὐτόν»(ΠΔ, 66).

«Κατά τό κήρυγμα, τό Πνεῦμα τό Ἅγιο εἶναι παρόν, τό ὁποῖο ὁδηγεῖ τή γλῶσσα τοῦ ὁμιλητῆ, ὁσοδήποτε ἁμαρτωλός καί ἄν εἶναι, γιά τό συμφέρον τῶν ἀκροατῶν. Γι᾽ αὐτό πᾶς πολλές φορές σ᾽ ἕνα κήρυγμα καί σοῦ λέει ὁ ἄλλος:

—Αὐτό ἦταν γιά μένα ἀπόψε!

—Μά πῶς ἦταν γιά σένα, ἀφοῦ ὁ ὁμιλητής δέν σέ γνώριζε κἄν.

Πρό ἐτῶν μιλοῦσα στήν πλατεία Κάνιγγος καί ὅταν τελείωσα, κατέβηκα ἀπ᾽ τήν ἕδρα καί μέ πλησίασε ἕνας κύριος καί κουνώντας τό χέρι του ἀπειλητικά, μοῦ εἶπε:

—Θά μποροῦσα νά πῶ, ὅτι εἶστε ὅλοι ρουφιάνοι ἐδῶ μέσα, ἄν μέ γνωρίζατε!

Κατάλαβα τί συνέβη... Καί τοῦ λέω:

—Εὐτυχῶς πού δέν σᾶς γνωρίζουμε καί ἔτσι δέν εἴμαστε ρουφιάνοι.

Αὐτός ἐπί ἔτη, τόν παρακαλοῦσε ἡ γυναῖκα του, νά ἔρθη ἔστω καί σέ μία ὁμιλία μου καί δέν ἐρχόταν. Ἔφερνε τή γυναῖκα του μέ τό αὐτοκίνητο νά ἀκούση τήν ὁμιλία καί ὁ ἴδιος τήν περίμενε ἔξω σέ μία ταβέρνα, ὅπου ἔπινε τίς μπύρες καί ἔτρωγε τά σουβλάκια του. Μετά ἀπό πέντε χρόνια πείστηκε καί ἦρθε στήν ὁμιλία. Εἶπε μέσα του: “Δέν πάω νά δῶ, τί κάνουν καί λένε οἱ βλάκες ἐκεῖ μέσα;”, (θεωροῦσε τόν ἑαυτό του ἔξυπνο διότι ἦταν διευθυντής στήν Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος). Μπῆκε στήν αἴθουσα πού ἦταν σχεδόν γεμάτη καί ἔμεινε ὄρθιος κάπου στή μέση. Ὅταν ξεκίνησα τήν ὁμιλία μου, ἄρχισα νά μιλῶ γι᾽ αὐτόν, χωρίς κἄν νά τόν ξέρω. Ἀλλά αὐτά πού ἔλεγα, ἦταν γι᾽ αὐτόν! Αὐτός τά ᾽χασε, “αὐτός μέ γνωρίζει”, εἶπε μέσα του καί νόμισε ὅτι ἡ γυναῖκα του μίλησε σέ μένα γι᾽ αὐτόν. Καί πῆγε νά φύγη ἀπ᾽ τήν αἴθουσα. Ἀλλά ποῦ νά πάη; Ὁ κόσμος ἦταν τόσο πολύς πού δέν μποροῦσε νά φύγη, ὡστόσο ζήτησε θέσι νά κάτση, γιά νά μή τόν βλέπω...! Καί μιλοῦσα μία ὥρα καί δέκα λεπτά γι᾽ αὐτόν! Ὅλα αὐτά μοῦ τά διηγήθηκε ὁ ἴδιος ἐκ τῶν ὑστέρων καί ἦταν ἔργο τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου. Διότι τό Πνεῦμα τό Ἅγιο οἰκονομεῖ τά πράγματα καί ὄχι ἡ ἁγιοσύνη τοῦ ὁμιλητή»(ΠΔ, 50).

«Ὁ Θεός πολλούς τρόπους ἐπιστρατεύει καί προϋποθέσεις δημιουργεῖ, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νά διορθωθῆ, νά μετανοήση καί τελικά νά σωθῆ!

Οἱ ἄνθρωποι ἀντί νά ἀντλοῦν δύναμι ἀπ᾽ τό Χριστό, ἀντλοῦν ἀπ᾽ τόν ἑαυτό τους καί ἐξαντλοῦνται»(ΠΔ, 62).

«Βάδιζαν ἕνας ἱερέας καί ἕνας κουρέας. Βρέθηκαν σέ μία συνοικία, στήν ὁποία ὑπῆρχαν σπίτια-τρῶγλες καί ἄνθρωποι, πού ἀγρίευες ὅταν τούς ἔβλεπες. Μπροστά σέ αὐτό τό θέαμα ὁ κουρέας ρωτάει τόν ἱερέα:

—Αὐτός εἶναι ὁ Θεός σας, πού κηρύτετε; Πῶς ἀνέχετε ὁ Θεός σας τά χάλια πού ὑπάρχουν στήν συνοικία αὐτή καί νά βρίσκωνται οἱ ἄνθρωποι, στή δυστυχία αὐτή; Τί Θεός ἀγάπης εἶναι, ὅπως λέτε, ὅτι εἶναι; Τέτοιο Θεό, ἐγώ ποτέ δέν τόν πιστεύω!

Ὁ ἱερέας δέν μίλησε καί ἔτσι προχώρησαν πιό κάτω. Ἐκεῖ συνάντησαν ἕνα ἄνθρωπο ἄπλυτο, ἀτημέλητο, μέ μακρυά γένια καί μαλλιά. Δέν φαίνονταν κἄν τά μάτια του, ἀπ᾽ τήν τρίχα. Ἦταν ἕνας πραγματικός ἀγριάνθρωπος! Μέ ἀφορμή αὐτόν τόν ἄνθρωπο, λέει ὁ ἱερέας στόν κουρέα:

—Δέν σέ βρίσκω ἐντάξει. Ἐσύ πῶς ἀνέχεσαι αὐτόν τόν ἄνθρωπο, πού εἶναι ἀκούρευτος καί βρίσκεται σέ αὐτά τά χάλια;

—Γιατί μέ κατηγορεῖς, εἶπε μέ παράπονο ὁ κουρέας. Ἦρθε αὐτός σέ μένα νά τόν κουρέψω καί ἐγώ δέν τόν περιποιήθηκα;, συμπλήρωσε.

Καί τοῦ λέει τότε ὁ ἱερέας:

—Ἐσύ μοῦ κατηγόρησες τό Θεό προηγουμένως γιά τά χάλια τῆς συνοικίας, ὅτι φταίει ὁ Θεός. Νόμιζα καί ἐγώ, ὅτι θά φταῖς καί ἐσύ τώρα βλέποντας αὐτόν τόν ἄνθρωπο ἀκούρευτο. Ὅμως, ὅπως ὁ ἀκούρευτος δέν ἦρθε σέ σένα, ἔτσι καί οἱ ἄνθρωποι, πού δέν πῆγαν στό Θεό, βρίσκονται σέ ἐκεῖνα τά χάλια. Δέν φταῖς οὔτε ἐσύ, ἀλλά οὔτε καί ὁ Θεός γιά τά χάλια αὐτά...

Ἔσκυψε ὁ κουρέας τό κεφάλι του καί ἔφυγε χωρίς νά πῆ κουβέντα»(ΠΔ, 80).

«Ἔγραψα κάποτε ἕνα βιβλίο: Θανάσιμο Ἁμάρτημα ἡ Ἀποφυγή τῆς Τεκνογονίας. Καί εἶχα πάρει ἀπ᾽ τόν ἰατρικό σύλλογο, ὅλα τά ὀνοματα τῶν μαιευτήρων τῆς Ἑλλάδας (ἦταν γύρω στούς 1000) καί ἔστειλα ἕνα βιβλίο στόν καθένα. Τό βιβλίο αὐτό τό παρέλαβε καί ἕνας μαιευτήρας ἀπ᾽ τήν Ἄρτα. Τό διάβασε ἐκεῖνος καί τήν ἄλλη μέρα πῆγε ἀεροπορικῶς στήν Ἰταλία γιά ἐπαγγελματικό λόγο. Ὅπως καθόταν στό ἀεροπλάνο, ἀποκοιμήθηκε. Καί βλέπει στόν ὕπνο του, πολλά μικρά παιδιά, νά ἔρχωνται μέ λόγχες κατά πάνω του, νά τοῦ βγάλουν τά μάτια! Αὐτός πάλευε στόν ὕπνο του νά τά διώξη καί δέν μποροῦσε νά ξυπνήση. Ἔβλεπαν οἱ ἐπιβάτες στό ἀεροπλάνο, ὅτι αὐτός ὑπέφερε ἀπό κάποιον ἐφιάλτη, ἀλλά δέν μπόρεσαν νά τόν ξυπνήσουν. Ὅταν ἔφθασαν στή Ρώμη, τότε μόνο ξύπνησε καί ἦρθε στόν ἑαυτό του. Τοῦ εἶπαν οἱ ἄλλοι, τό τί εἶδαν καί ἄν εἶναι καλά. “Τίποτε, τίποτε...”, τούς εἶπε. “Εἶμαι καλά, ὅλα καλά!”. Τό ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ἐμπειρίας του ἦταν νά ἀλλάξη εἰδικότητα καί ἀπό μαιευτήρας, ἔγινε παθολόγος. Τώρα, ἄν ἐξομολογήθηκε γιά τίς ἐκτρώσεις τίς ὁποῖες εἶχε κάνει, δέν τό ξέρω, ἀλλά θά ἦταν καλό γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς του»(ΠΔ, 106).

«Κάποιος Προτεστάντης, μελετοῦσε τήν Ἁγ. Γραφή καί τήν ἑρμήνευε μέ τό δικό του τρόπο, ὅπως κάνουν ὅλοι οἱ Προτεστάντες. Κάποια μέρα, ἔφτασε σ᾽ ἕνα ἐδάφιο καί σκόνταψε. Δέν μποροῦσε νά τό ἑρμηνεύση. Ὅσους Προτεστάντες ρώτησε, κανένας δέν μποροῦσε νά τοῦ ἀπαντήση. Ἔτσι κατέφυγε στήν προσευχή καί παρακαλοῦσε τό Χριστό, νά τοῦ δώση τήν ἑρμηνεία τοῦ ἐδαφίου. Μόλις γυρνοῦσε ἀπ᾽ τή δουλειά του καί γιά 2 ὧρες ἐπί 82 μέρες προσευχόταν γιά τό θέμα αὐτό. Τήν 82η μέρα, ἐκεῖ πού ἦταν γονατιστός καί προσευχόταν, τοῦ παρουσιάζεται ἕνας ψηλός κύριος (προφανῶς ἄγγελος διότι χάθηκε ἐκ τῶν ὑστέρων), πού τόν ρώτησε, γιά ποιό λόγο προσεύχεται.

"Προσεύχομαι γιά τήν ἑρμηνεία ἑνός ἐδαφίου", ἀπάντησε ἐκεῖνος.

"Σέ πληροφορεῖ ὁ Κύριος", τοῦ εἶπε ὁ ἄγγελος, "ὄτι τήν ἑρμηνεία αὐτή, νά τή ζητήσης στή Γῆ! Δέν ἔρχεται ἀπ᾽ τόν Οὐρανό... Δέν ἔχει, ὀ Μέγας Βασίλειος καί ὁ Ἱ. Χρυσόστομος, ἑρμηνεύσει τό ἐδάφιο αὐτό; Μή τήν περιμένεις, ἐγωϊστή, τήν ἑρμηνεία τοῦ ἐδαφίου αὐτοῦ ἀπ᾽ τόν Οὐρανό".

Αὐτό τό γεγονός, ἔγινε ἡ αἰτία, νά μεταστραφῆ ὁ Προτεστάντης στήν Ὀρθοδοξία. Καί μπορεῖ νά εἶναι καί ἀνάμεσά μας μέσα σέ αὐτή τήν αἴθουσα...»(ΠΔ, 57).

«Κάποτε μιλοῦσε ἕνας ἱεροκήρυκας, γιά τό θαῦμα τό ὁποῖο ἔκανε ὁ Χριστός στήν Κανά τῆς Γαλιλαίας, μετατρέποντας τό νερό σέ κρασί. Ὅταν τελείωσε τό κήρυγμα, δύο πρόσωπα πού παρακολούθησαν τήν ὁμιλία, εἶχαν μία συζήτησι καί ὁ ἕνας ἐξέφραζε τή δυσπιστία του στόν ἄλλο, λέγοντάς του:

—Ἐγώ κ. Σπύρο, δέν τό πιστεύω αὐτό τό θαῦμα, ὅτι ὁ Χριστός ἔκανε τό νερό κρασί.

Ἔτυχε τά λόγια αὐτά νά τά ἀκούση ἕνας πού ἦταν δίπλα καί τοῦ εἶπε:

—Μέ συγχωρεῖτε πού ἐπεμβαίνω στή συζήτησι, ἀλλά ἐμένα ὁ Χριστός, μοῦ ἔκανε μεγαλύτερο θαῦμα. Μετέτρεψε τό κρασί, σέ καρέκλες καί τραπέζια! Ἐκεῖνος μόλις τό ἄκουσε αὐτό γέλασε καί τόν ρώτησε:

—Πῶς ἔγινε αὐτό;

—Ἄκου, τοῦ εἶπε. Ἐγώ ἔπινα καί δέν εἶχα σπίτι μου, οὔτε καρέκλα γιά νά κάτσω. Γιά καρέκλα εἶχα ἕνα τενεκέ. Ὅμως, ἀπό τότε πού ἐξομολογήθηκα, μετανόησα καί ἄλλαξα ζωή, ἔκοψα τό ποτό. Μοῦ περίσσευαν ἔτσι χρήματα καί ἀγόρασα καρέκλες καί τραπέζια γιά τό σπίτι. Σέ μένα ἔγινε τό θαῦμα αὐτό ἀπ᾽ τό Χριστό, μέ τό κρασί πού δέν μποροῦσα νά ἀποχωριστῶ. Πῶς, λοιπόν, ἐσύ ἀμφιβάλλεις, γιά τό θαῦμα τό ὁποῖο ἔκανε ὁ Χριστός στήν Κανά;»(ΠΔ, 85).

«Εἶναι χειμώνας. Ἡ μικρή μου κόρη πάσχει ἀπό βρογχίτιδα, καί ὁ γιατρός τῆς ἔγραψε μιά θεραπεία ἀναπνευστικῆς κινησιοθεραπείας. Φτάνουμε, λοιπόν, στό ἰατρεῖο τοῦ φυσιοθεραπευτῆ. Ἀκουμπάω τό παιδί πάνω στό τραπέζι, κι ἔπειτα τόν ἀφήνω νά κάνη τή δουλειά του ἐνῶ ταυτόχρονα κρατάω τό χέρι τῆς κορούλας μου. Ὁ φυσιοθεραπευτής εἶναι ὑποχρεωμένος νά προχωρήση σ᾽ ἕνα δραστικό massage, κι ἐκείνη ἔχει τήν ἐντύπωσι ὅτι θά πάθη ἀσφυξία. Μέ κοιτάζει μ᾽ ἕνα βλέμμα παρακλητικό. Ἐγώ, ὅμως, εἶμαι ἱκανοποιημένη νά κρατάω τό χεράκι της ἀκόμα πιό σφιχτά, καί νά τήν ἐνθαρρύνω τρυφερά. Πόσο θά ἤθελα νά σταματοῦσα αὐτή τή θεραπεία, νά τήν ἔπαιρνα στήν ἀγκαλιά μου καί νά τήν ἐλευθέρωνα ἀπ᾽ αὐτή τήν ὀδυνηρή στιγμή! Σάν νά φαίνεται νά μοῦ λέει: “Γιατί μέ κοιτάζεις ἔτσι, χωρίς νά κάνης τίποτε; Βλέπεις πόσο ὑποφέρω!”. Στήν πραγματικότητα, ἐγώ ὑποφέρω πολύ περισσότερο ἀπ᾽ ὅσο ἐκείνη. Εἶναι, ὅμως, πολύ μικρή γιά νά τῆς ἐξηγήσω ὅτι ὅλα αὐτά εἶναι γιά τό καλό της καί ὅτι θά αἰσθανθῆ καλύτερα μετά. Ἡ θεραπεία τελειώνει, κι ἐμεῖς εἴμαστε ἕτοιμοι νά φύγουμε. Αἰσθάνομαι τότε ἕνα μικρό χεράκι νά γλιστρᾶ στό δικό μου μέ τήν ἴδια παιδική ἐμπιστοσύνη ὅπως εἴχαμε ἔρθει. Αὐτή ἡ χειρονομία ἡ τόσο ἁπλή μέ ἀναστατώνει, καί μοῦ μαθαίνει ἕνα σπουδαῖο μάθημα. Ὁ Θεός ἐπιτρέπει μερικές φορές στά παιδιά Του νά περνοῦν ἀπό δύσκολα μονοπάτια. Μᾶς φαίνεται ὅτι μᾶς βλέπει νά ὐποφέρουμε χωρίς νά κάνη τίποτε, ἐνῶ θά Τοῦ ἦταν τόσο εὔκολο νά μᾶς ἐλευθερώση! Τί θά κάνουμε ἄραγε ἐμεῖς; Θά συνεχίσουμε νά Τοῦ ἔχουμε ἐμπιστοσύνη; Ἄν ὁ Θεός δέν ἐπεμβαίνει γιά ἕνα ὁρισμένο διάστημα, εἶναι γιατί ἔχει τούς λόγους Του. Ἄς μήν ἀπογοητευόμαστε, λοιπόν, ἀπ᾽ τά φαινόμενα. Ὁ Θεός μας δέν εἶναι ποτέ ἀδιάφορος, εἶναι σοφός καί δέν θέλει τίποτε ἄλλο παρά τό καλό μας. Ἄς μήν ἀμφιβάλουμε, λοιπόν, ποτέ γιά τήν ἀγάπη Του! Ἀκόμα κι ἄν μερικές φορές μᾶς ξεφεύγει ἕνα παράπονο ἄς Του ἔχουμε πάντοτε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη»(ΗΚ 2013).

«Καθόμουν στό παράθυρο κι οἱ σταγόνες τῆς βροχῆς πιτσιλοῦσαν τό τζάμι. Ἡ καταιγίδα πού μαινόταν ἔξω καθρέφτιζε τό χάος πού ἔνιωθα μέσα μου. Μέ ἔπνιγαν ἡ ἀβεβαιότητα, ὁ φόβος κι οἱ ἀμφιβολίες. Στράφηκα στήν Ἀγ. Γραφή ἀναζητώντας παρηγοριά. Ὁ Ψαλμός 45 [“Εἶν᾽ ὁ Θεός γιά μᾶς καταφύγιο καί δύναμι· στάθηκε στίς ἀνάγκες μας βοήθεια σπουδαία”(Ψ 45, 2)] μίλησε στήν ψυχή μου. Πόσο παρήγορο νά ξέρουμε ὅτι μέσα στίς καταιγίδες τῆς ζωῆς ὁ Θεός εἶναι ἡ ἀκλόνητη ἄγκυρά μας καί μᾶς προσφέρει καταφύγιο καί δύναμι. Τότε θυμήθηκα κάποτε πού μέ βρῆκε ἡ θύελλα ἐνῶ ἔκανα πεζοπορία. Χάθηκα καί βρεγμένη ὡς τό κόκκαλο προσευχήθηκα γιά βοήθεια. Ἔξαφνα, ἐμφανίστηκε ἕνας εὐγενικός ξένος καί μέ ὁδήγησε σέ ἀσφαλές σημεῖο. Καθώς συλλογιζόμουν τό περιστατικό ἐκεῖνο, συνειδητοποίησα ὅτι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ εἶναι σάν ἐκεῖνο τόν ξένο —βρίσκεται κοντά μας καί μᾶς ὁδηγεῖ μέσα ἀπ᾽ τίς καταιγίδες τῆς ζωῆς.

Ἔνιωσα τό Θεό νά μέ ὠθῆ νά ἀναζητήσω εἰρήνη μέσῳ τῆς προσευχῆς, ἔτσι τοῦ ἄνοιξα τήν καρδιά μου καί ἄφησα σ᾽ αὐτόν τούς φόβους καί τά βάρη μου. Ἀνακάλυψα ὅτι ἡ συνομιλία μέ τό Θεό ἦταν σάν τή συνομιλία μέ ἕνα ἔμπιστο φίλο πού ἀκούει μέ εὐσπλαχνία καί κατανόησι. Μέ πλημμύρισε εἰρήνη. Ἡ ὑπόσχεσι ὅτι ὁ Θεός εἶναι τό καταφύγιο καί ἡ δύναμί μας εἶναι μιά σημαντική ἀλήθεια στήν ὁποία μποροῦμε νά στηρίξουμε τή ζωή μας.

Τώρα, ὅταν ἀκούω τόν ἦχο τῆς βροχῆς, θυμᾶμαι τή σταθερή παρουσία τοῦ Θεοῦ στή ζωή μου. Οἱ καταιγίδες θά ἔρθουν καί θά περάσουν, ἀλλά ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μένει σταθερή. Ὅταν ζητᾶμε καταφύγιο στό Θεό κατά τίς δοκιμασίες τῆς ζωῆς, θά βροῦμε εἰρήνη πού ξεπερνάει τό ἀνθρώπινο μυαλό»(ΠΕ 392).

«Βραδάκι σέ κάποιο χωριό. Εἶχε σκοτεινιάσει γιά τά καλά. Ἕνας περαστικός βλέπει ἕνα παιδί νά στέκεται ἔξω ἀπ᾽ τήν αὐλόθυρα τοῦ σπιτιοῦ του, κρατώντας ψηλά τό δεξί του χέρι. Παραξενεμένος τό ρωτᾶ:

—Τί κάνεις, παιδί μου;

—Πετῶ τόν ἀετό μου;, ἀπαντᾶ ὁ μικρός.

—Μά δέν βλέπω κανένα ἀετό!

—Ἐσύ δέν τόν βλέπεις, ἀλλά ἐγώ ξέρω ὅτι εἶναι ἐκεῖ ψηλά. Αἰσθάνομαι τή δύναμί του νά τραβάη τό σχοινί πού κρατῶ!

Μιά ἀνάλογη ἀπάντησι ἁρμόζει σέ ὅλους μας ὅταν ρωτᾶμε “καί ποῦ εἶναι ὁ Θεός; Γιατί μέ ξέχασε;”. Καί ἄς λέη ὁ Χριστός λίγο πρίν τήν Ἀνάληψί Του στούς οὐρανούς: “Ἰδού, ἐγώ θά εἶναι μαζί σας ὅλες τίς ἡμέρες μέχρι τήν συντέλεια τοῦ αἰῶνος”(Μθ 28, 20).

Ἐπειδή, ὅμως, ὁ Χριστός οὔτε πιέζει, οὔτε καταπιέζει, ἐπαφίεται σέ μᾶς ἡ πρωτοβουλία νά κάνουμε τό πρῶτο βῆμα γιά νά πᾶμε κοντά Του. Νά θέλουμε νά πᾶμε κοντά Του. Αὐτό σημαίνει ἐλεύθερη βούλησι. Τότε καταλαβαίνουμε καί τήν δύναμί Του καί τή Χάρι Του. Ἀλλιῶς, ἡ κίνησί μας πρός τό Χριστό θά ἦταν μηχανική καί ὄχι κίνησι ἀγάπης.

Νά πῶς τό ἔζησε αὐτό ἕνας σπουδαῖος καί πολύ γνωστός συνθέτης ὁ Σταμάτης Σπανουδάκης.

“Οἱ ἀποτυχίες μέτρησαν. Μέ ἔκαναν καλύτερο. Ἤμουν ροκάς στήν Ἀγγλία. Νόμιζα ὅτι θά γίνω rock star καί ἔφαγα τά μοῦτρα μου. Ὅταν τελείωσε ὁ κύκλος τοῦ rock, πῆγα στή Γερμανία καί σπούδασα σέ αὐστηρό κολλέγιο μουσική. Ἐκεῖ ἔγινε ἡ μεταστροφή μου στό Χριστό.

Πρίν ἀπό αὐτό ὑπῆρξε μιά δύσκολη περίοδος μέ οὐσίες. Σκεφτόμουν ἀκόμα καί τήν αὐτοκτονία μέ τή γυναῖκα μου. Ἕνας ἄνθρωπος μοῦ μίλησε γιά τό Χριστό. Γέλασα στήν ἀρχή.

Ὅταν ἔφτασα σέ ἄλλη μαυρίλα, μίλησα στό Χριστό καί εἶπα, ἄν ὑπάρχης δεῖξτο μου καί ἐγώ θά Σέ ἀκολουθήσω. Καί μοῦ τό ἔδειξε. Δέν ἐξήγεῖται μέ λόγια αὐτό. Τήν ἑπόμενη στιγμή πίστευα πώς ὑπάρχει... Τό ὅτι πίστεψα στό Χριστό μέ ἔβγαλε ἀπ᾽ τή μαυρίλα τῶν ναρκωτικῶν.

Καί νά πῶς ἄρχισε ἡ μεταστροφή μου. Μιά Κυριακή εἶπα, δέν ἀντέχω ἄλλο καί πῆγα σέ μιά μικρή ἐκκλησία. Πέφτω κάτω στή λειτουργία καί ἀρχίζω νά κλαίω καί νά λέω θέλω καί ἐγώ τό Χριστό. Ὁ παπᾶς ἀνήσυχος ἦρθε κοντά μου. Προσευχήθηκαν ὅλοι μαζί. Σηκώθηκα καί ἤμουν Χριστιανός. Γιά τήν ἀκρίβεια, αὐτό ἦταν τό ξεκίνημα! Ἔπειτα διάβαζα τή Βίβλο δύο μῆνες χωρίς νά βγαίνω ἀπ᾽ τό σπίτι καί βρῆκα ἀπαντήσεις σέ ὅλα. Ἡ μεταστροφή τῆς γυναίκας μου ἔγινε πρίν ἀπό μένα, πράγμα πού μέ ἐπηρέασε βαθιά. Γιατί τήν ἔβλεπα ἤρεμη, γαλήνια”.

Γιά τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ στή ζωή του λεει:

“Κάποια στιγμή ἐνῶ συνθέτω, ἔρχεται κάτι πού ξέρω ὅτι δέν εἶναι δικό μου. Γονατίζω, κλαίω καί λέω: ‘Χριστέ μου, εὐχαριστῶ ̓. Εἶναι ἕνα δῶρο. Συγκινοῦμαι ὅταν ἔρθη αὐτή ἡ μελωδία. Περισσότερο συγκινοῦμαι τήν ὥρα τῆς ἐμπνεύσεως παρά στό χειροκρότημα”»(ΛΝ, 4).

«Ἄν στήν Ἐκκλησία γινόταν διανομή χρυσοῦ, δέν θά ἔλεγες “θά ἔλθω αὔριο” ἤ “μοῦ τό δίνεις αὔριο;”, ἀλλά θά ζητοῦσες ἀμέσως νά γίνη ἡ διανομή καί θά δυσφοροῦσες ἄν γινόταν καί ἡ μικρότερη ἀναβολή. Τώρα, ἐπειδή ὀ μεγαλόδωρος Θεός, ἀντί τῶν φθαρτῶν ἀγαθῶν, σοῦ ὑπόσχεται καθαρότητα ψυχῆς, βρίσκεις προφάσεις, ἀναβάλεις καί προβάλλεις ἀτέλειωτες δικαιολογίες. Ἄν εἶχες ὑποδουλωθῆ σέ κάποιον καί λαμβάνονταν μέτρα γιά τήν ἀπελευθέρωσι τῶν δούλων, δέν θά μίσθωνες συνήγορους καί δέν θά παρακαλοῦσες τούς δικαστές, ὥστε μέ κάθε τρόπο νά ἐπιτύχης τήν ἐλευθερία; Ἀκόμη καί ἄν σοῦ πρότειναν νά σέ ραπίσουν καί κατόπιν νά σέ ἐλευθερώσουν, θά ὑπέμενες μέ τήν ἐλπίδα τῆς ἐλευθερίας τήν τελευταία αὐτή ταπείνωσι. Τώρα πού ὁ Θεός σέ καλεῖ μέ τή Θεία Ἐξομολόγησι νά σέ ἐλευθερώση ὄχι ἀπ᾽ τή δουλεία τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά νά σέ ἀπαλλάξη ἀπ᾽ τή φοβερή δουλεία καί αἰχμαλωσία τῆς ἁμαρτίας καί νά σέ κάνη πολίτη τοῦ οὐρανοῦ, ἴσο μέ τούς ἀγγέλους καί τέκνο Του καί κληρονόμο τῶν ἀγαθῶν τοῦ Χριστοῦ, λές ὅτι δέν εὐκαιρεῖς καί ὅτι ἔχεις ἀκόμη καιρό; Ἄφησε τά πονηρά ἐμπόδια καί τίς μάταιες ἀσχολίες. Ὥς πότε θά ζῆς βυθισμένος στήν ὕλη καί τήν ἁμαρτία; Ἀρκετό χρόνο σπαταλήσαμε στή ματαιότητα τοῦ κόσμου, ἄς ἀφιερώσουμε τόν ὑπόλοιπο γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς. Ποιό πράγμα τοῦ κόσμου εἶναι ἀντάξιο τῆς ψυχῆς; Ποιός ἐπίγειος θησαυρός εἶναι ἴσος μέ τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν;»(ΠΖ).

«Ὁ Χρύσανθος ἦταν γυιός συγκλητικοῦ στήν Ἀλεξάνδρεια, στά τέλη τοῦ 3ου μ.Χ. αἰ., ἐποχή τῶν μεγάλων διωγμῶν τῶν Χριστιανῶν. Ὁ Χρύσανθος πίστεψε στό Χριστό καί βαπτίσθηκε. Ἔξαλλος ὁ πατέρας του τόν φυλάκισε. Στή συνέχεια, ἔστειλε καί ἔφερε ἀπ᾽ τήν Ἀθήνα μιά ὡραία νέα, ὀνόματι Δαρεία, μέ μεγάλη μόρφωσι. Καί τήν πρότεινε ὡς σύζυγο στό γυιό του, ὥστε νά δέλεασθῆ ἀπ᾽ τόν ἔρωτα πρός τή νέα και νά ἐπιστρέψη στήν εἰδωλολατρεία. Ἔγινε, ὅμως, τό ἀντίθετο. Ὁ Χρύσανθος ἔπεισε τή Δαρεία νά βαπτιστῆ καί ἔτσι νά γίνη Χριστιανή! Τό σκεπτικο του ἦταν: “Πῶς νά ἀφήσω τό πλᾶσμα τοῦ Θεοῦ στό σκοτάδι τῆς εἰδωλολατρείας;”. Βέβαια, ἔτυχε καί ἡ Δαρεία νά ἔχη καλή διάθεσι. Ἀπ᾽ τό παράδειγμα καί τή διδασκαλία τῶν δύο νέων πολλοί πίστεψαν στό Χριστό. Ἀφοῦ τούς βασάνισαν πολύ, τούς θανάτωσαν. Ἡ μνήμη τους ἑορτάζεται στίς 19 Μαρτίου. Αὐτά εἶναι τά ἀποτελέσματα τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης»(ΛΝ, 4).

«Στή Μακαριέβκα φοίτησα στό σχολεῖο τό ὁποῖο ἔκτισε μέ τά χέρια του ὁ πατέρας μου. Κάποια στιγμή, ὅταν τελείωσα τήν τρίτη τάξι, συζητούσαμε μέ τά παιδιά γιά τό Πάσχα, γιά τό Θεό. Ἡ δασκάλα μᾶς ἄκουσε καί ἀμέσως μετά μᾶς τά ἔψαλλε.

—Παιδιά, ἄκουσα τή συζήτησι τήν ὁποία κάνατε γιά τό Θεό. Νά, πῶς ἔχουν τά πράγματα: κανένας Θεός δέν ὑπάρχει καί κανένα Πάσχα!

Καί σάν ἰσχυρή ἐπιβεβαίωσι τῶν λόγων της, χτύπησε μέ τίς γροθιές της τό θρανίο, ὅσο πιό δυνατά μποροῦσε. Ὅλα τά παιδιά σκύψαμε τό κεφάλι.

Χτύπησε ἡ καμπάνα γιά τό ἑπόμενο μάθημα καί ἔρχεται ἡ δασκάλα μας. Δέν πρόλαβε, ὅμως, νά φτάση ἀπ᾽ τήν πόρτα μέχρι τήν ἕδρα της. Ἄρχισε νά ἔχη σπασμούς. Ποτέ δέν εἶδα νά στραβώνη ἄνθρωπος μέ τέτοιο τρόπο· σερνόταν ἔτσι πού ἔτριζαν οἱ ἀρθρώσεις της καί ξεφώνιζε πώς ὑπῆρχε κάποια δύναμι ἐκεῖ. Τρεῖς δάσκαλοι τήν πῆραν στά χέρια νά τήν πᾶνε στό νοσοκομεῖο.

Στό σπίτι ἀφηγήθηκα στή μάμα μου τί συνέβη. Ἀρχίκα σιώπησε, μετά εἶπε σιγανά:

—Βλέπεις, ὁ Κύριος τήν τιμώρησε μπροστά στά μάτια σας γιά τή βλασφημία της»(ΠΒ, 42).

«Ἕνα μικρό παράδειγμα μονάχα θ᾽ ἀναφέρουμε, ἀπ᾽ τά πάμπολα πού σώζονται στούς βίους τῶν Πατέρων, καί δείχνουν πόσο ἡ ἐλπίδα ἐμποτίζει καί εἰρηνεύει ὅλη τή ζωή τους. Τό μοναστήρι τοῦ ὁσίου Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου ἦταν πάμφτωχο στά χρόνια πού πρωτοϊδρύθηκε. Τόσο, πού συχνά τούς ἔλειπαν καί τά τελείως ἀπαραίτητα γιά νά ζήσουν. Μιά Μεγαλοβδομάδα, πού δέν εἶχαν τίποτε νά φᾶνε, οἱ καλόγεροι ἄρχισαν ν᾽ ἀνησυχοῦν· ἰδίως τό Μ. Σάββατο, ὅταν ἀναποδογύρισαν ὅλα τά κελλάρια γιά νά βροῦν μιά προσφορά, γιά νά λειτουργήσουν καί νά κοινωνήσουν τήν Πασχαλιά. Στάθηκε ἀδύνατον. Ἄλλο ψωμί, οὔτε μπουκιά στό μοναστήρι. Πᾶνε στό Γέροντά τους ἀλαφιασμένοι. Ἐκεῖνος τούς ἄκουσε τόσο ἤρεμος, λές καί τοῦ μιλοῦσαν γιά ξένες καί μακρινές ὐποθέσεις. Στό τέλος τούς ἔδωσε ἐντολή, νά τά ἑτοιμάσουν ὅλα: τήν ἐκκλησία, γιά τήν ἀναστάσιμη λειτουργία, καί τήν τράπεζα, γιά τό πασχαλινό δεῖπνο. Ἔφυγαν οἱ μοναχοί δυσαρεστημένοι γιατί τούς φάνηκε χαμένη καί μάταιη τούτη ἡ παρηγοριά πού τούς ἔδινε ὁ ἡγούμενός τους. Ὁ Ἅγ. Θεοδόσιος ἔκανε πώς δέν κατάλαβε. Καθώς, ὅμως, ἐκεῖνοι ἔφευγαν, ἄκουσαν τόν ἡγούμενο νά ψιθυρίζη: “Μήπως ἡ δύναμι τοῦ Θεοῦ ἔγινε πιό λιγοστή καί πιό ἄτονη σήμερα; Δέν εἶναι ὕβρις νά τό πιστέψη κανείς αὐτό γιά Ἐκεῖνον, πού ἔθρεψε μέ τό μάννα τόσο λαό στήν ἔρημο καί χόρτασε ἀργότερα τά πλήθη μέ πέντε ψωμιά;”.

Ἡ ὥρα περνοῦσε. Ζύγωνε καί ἡ νύχτα, ὅταν ἀκούστηκαν χτυπήματα στήν πόρτα τοῦ μοναστηριοῦ. Ἦταν ἕνας ἄγνωστος μέ δυό καμῆλες, φορτωμένες ὅλα τά καλούδια τοῦ Θεοῦ. Τοῦ ἄνοιξαν νά μπῆ, κι ἐκεῖνος τούς ἐξήγησε: “Πήγαινα μιά μικρή δωρεά σέ μιά Σκήτη, πιό πέρα ἀπ᾽ τό μοναστήρι σας. Σάν ἔφτασα στήν πλαϊνή πλευρά, ὅπου περνάει ὁ δρόμος δίπλα σας, οἱ καμῆλες σταμάτησαν. Τίς χτύπησα νά προχωρήσουν, ὅμως, αὐτές δέν ἤθελαν νά κάνουν οὔτε βῆμα. Τότε συλλογίστηκα, πώς ἴσως εἶναι θέλημα Θεοῦ ν᾽ ἀφήσω στό δικό σας μοναστήρι αὐτά ἐδῶ τά τρόφιμα”. Φυσικά, ὑπῆρχαν ἐδῶ μέσα τώρα, ὄχι μονάχα λειτουργίες καί πρόσφορα, ἀλλά ἕνα σωρό ἀγαθά, πού θά μποροῦσαν νά θρέψουν τούς μοναχούς μέχρι τήν Πεντηκοστή. Καί τότε πιά, κατάλαβαν καί οἱ καλόγεροι πού δυσαρεστήθηκαν, πόσο μεγάλη ἦταν ἡ ἐλπίδα, σάν ἀρετή, τοῦ Γέροντά τους, τοῦ Ἁγ. Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου»(PP, 193).

«Μετά τά μεσάνυκτα, ὅταν οἱ Πατέρες τῆς Σκήτης Πέστερα Ἰαλομιτσιοάρα τῆς Ρουμανίας κοιμῶνταν, ἀκούσθηκε ἕνας δυνατός κρότος πάνω ἀπ᾽ τά κελλιά τους. Τί εἶχε συμβῆ; Ἕνας τεράστιος βράχος, περίπου δύο τόνων, γλίστρησε ἀπ᾽ τή θέσι του, ἔσπασε ἕνα κτιστό φράκτη καί στάθηκε σάν μία μεγάλη σφαῖρα πάνω ἀπ᾽ τό κελλί τοῦ π. Μιχαήλ Μπαντίλα στό μέσον τοῦ σαλονιοῦ. Τό χέρι τοῦ Θεοῦ σταμάτησε τό βράχο πρός ἔκπληξι ὅλων τῶν Πατέρων. Ἄν ἔσπαζε τό δάπεδο τοῦ σαλονιοῦ, θά ἔπεφτε ὁ βράχος ἀκριβῶς πάνω ἀπ᾽ τό κρεββάτι τοῦ π. Μιχαήλ, τήν ὥρα κατά τήν ὁποία ἐκεῖνος κοιμόταν. Τότε ὅλοι οἱ Πατέρες ἔκαναν τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ καί εὐχαρίστησαν τό Θεό γι᾽ αὐτό τό μέγα ἔλεός Του»(ΑΙ, 116).

«Ἔφερε μία γειτόνισσα τήν ἐφημερίδα:

—Παππούλη, κοίτα ἐδῶ, ἔβγαλε διάταγμα ὁ Stalin νά σταματήση ὁ διωγμός καί νά ἀνοίξουν οἱ ἐκκλησίες.

Ἦταν τότε 1943. Κάτι εἶχε ἀλλάξει στή χώρα, ἄν συνέβη κάτι τέτοιο. Τό διαβάσαμε καί κλάψαμε, χαρήκαμε πολύ, κεραστήκαμε τσάι, κάτσαμε μετά ἥσυχα. Ἔφυγε ἡ γειτόνισσα καί μετά ἀπό δύο ὧρες ἦρθε ὁ πρόεδρος τῆς ἐπιτροπῆς τοῦ Ἀλέισκ μαζί μέ δύο γεράκους.

—Χαίρετε, πατερούλη. Κοιτάξτε τήν ἐφημερίδα πού βγῆκε! Ἔχει διάταγμα τοῦ Stalin νά ἀνοίξουν οἱ ἐκκλησίες! Ξεφορτώσαμε ἤδη αὐτά τά ὁποῖα ὑπῆρχαν στό ναό μας, πήραμε ἀλλοῦ τό σπόρο, πλύναμε καί σκουπίσαμε τά πάντα. Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν μαζευτῆ καί περιμένουν. Γιά σᾶς ἤρθαμε, πῶς εἶναι ἡ ὑγεία σας; Θά μπορέσετε νά λειτουργήσετε;

Ἐγώ τούς κοίταζα μή ξέροντας τί νά ἀπαντήσω. Πῶς νά εἶναι ἡ ὑγεία μου; Ἴσα ἴσα πού κάθομαι καί μπορῶ νά κάνω δύο βήματα. Δέν ὑπῆρχε κάτι νά ποῦμε γιά τήν ὑγεία μου. Τό κεφάλι μου πόναγε φοβερά, εἶναι τρομερή ἀσθένεια ἡ μηνιγγίτιδα. Μέ ρωτᾶνε τότε δεύτερη καί τρίτη φορά:

—Πατερούλη! Γιατί δέν ἀπαντᾶτε; Θά λειτουργήσετε; Πᾶμε!

Ἐγώ σιωποῦσα, μή γνωρίζοντας τί νά ἀποκριθῶ.

—Κοιτᾶξτε, πατερούλη —ἀρχίζουν πάλι νά λένε— ἄνοιξαν τίς ἐκκλησίες ἀλλά δέν ὑπάρχει οὔτε ἕνας ἱερέας, τούς τουφέκισαν ὅλους, μόνο ἐσεῖς μείνατε.

Ἐγώ τό καλοσκέφθηκα, σήκωσα τό δάχτυλο πρός τήν ἀνατολή καί εἶπα:

—Καί δέν θά μέ γυρίσετε πάλι ἐκεῖ πίσω;

—Ὄχι, ὄχι —λένε— πᾶνε αὐτά, πέρασαν. Βγῆκε τό διάταγμα τοῦ Stalin τώρα.

—Καλῶς! Φέρτε μου ροῦχα, εἶπα ἐπιτέλους.

Μέ ντύσανε, μέ κάθισαν στήν ἅμαξα καί μέ ὁδήγησαν στήν ἴδια ἐκκλησία ὅπου μέ εἶχαν συλλάβει. Μέ τό πού τήν εἶδα γονάτισα καί ἄρχισαν νά τρέχουν ποτάμι τά δάκρυα. Δέν μέ βάσταγαν τά πόδια μου νά πάω μέχρι ἐκεῖ. Εἶναι τρομερό ἀκόμα καί νά τά θυμᾶμαι... Γονατιστός σύρθηκα μέχρι τήν ἁγία Τράπεζα κλαίγοντας. Οἱ ἄνθρωποι εἶχαν γονατίσει καί κλαίγανε καί αὐτοί...

Στό σπίτι εἶχα ζωστικό καί σταυρό, τά φόρεσα ὅλα. Σύρθηκα κάπως μέχρι τήν ἁγία Τράπεζα ἐνῶ μέ ἀκολουθοῦσαν κάποιοι ἡλικιωμένοι. Ἡ Τράπεζα ἦταν σκεπασμένη μέ κάτι μουσαμάδες καί τόν ἐπιτάφιο.

Τήν ξεσκεπάσαμε καί πάνω της ἦταν ἀκουμπισμένα ἕνας μικρός σταυρός καί ἕνα Εὐαγγέλιο. Δόξα τῷ Θεῷ, τουλάχιστον φυλάχθηκε τό Εὐαγγέλιο! Ἔφεραν κεριά καί τά ἄναψαν. Ἦρθε καί ὁ ἀναγνώστης.

—Πᾶμε πατερούλη, βάλε εὐλογητός!, εἶπε ἀπ᾽ τό ἀναλόγιο.

Μέ ἔστησαν στά πόδια μου. Ἐγώ, ὅμως, δέν μποροῦσα νά κρατηθῶ ἀπ᾽ τό κλάμα. Τά δάκρυα μέ ἔπνιγαν στό λαιμό. Μέ ὑποστήριζαν δύο γεροντάκια, ἕνας ἀπό δεξιά, ἕνας ἀπό ἀριστερά. Μοῦ κρατοῦσαν τά χέρια καί μέ βοήθησαν νά τά σηκώσω. Μόλις καί κατάφερα νά πῶ:

—Εὐλογητός ὁ Θεός... —καί ἔπεσα.

Δάκρυα μέ πλημμύρισαν. Οἱ ἄνθρωποι ἀπό κάτω ἄρχισαν πάλι νά κλαῖνε. Μέ ξανασήκωσαν.

—Πατερούλη, βάλε εὐλογητός!

Μόλις μάζεψα δυνάμεις μπόρεσα καί εἶπα:

—Εὐλογητός ὁ Θεός ἡμῶν, πάντοτε, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων!

Καί πάλι ἔπεσα· ἀπάντησαν τότε ἀπ᾽ τό ἀναλόγιο:

—Ἀμήν! Καί ξεκίνησε ἡ ἀκολουθία.

Ἔψησαν πρόσφορα, ἔφεραν κόκκινο κρασί, ἕνα ποτήριο, τά πάντα βρῆκαν οἱ ἄνθρωποι. Τρία ἡμερόνυκτα προσευχόμουν. Δέν ἔφαγα, δέν ἤπια, οὔτε κἄν στό δρόμο δέν βγῆκα. Ὅταν ἔγερνε τό κεφάλι μου, λαγοκοιμόμουν λιγάκι, ξυπνοῦσα καί μετά πάλι ἀκολουθία. Μέρα καί νύχτα. Οἱ ἄνθρωποι δέν ἤθελαν νά φύγουν ἀπ᾽ τήν ἐκκλησία, τόσο εἶχαν πεθυμήσει τή λειτουργία. Καί πόσο χαρούμενοι ἦταν! Πόσο ποθοῦσαν νά προσευχηθοῦν! Ἄλλοι ἔφευγαν, ἄλλοι ἐρχόντουσαν:

—Πατερούλη, πρέπει νά μᾶς βαπτίσετε, νά μᾶς ἐξομολογήσετε...»(ΑΑ, 72).

«Οἱ μέδουσες “τοῦ φεγγαριοῦ” {Aurelia aurita} εἶναι ἐντυπωσιακά πλάσματα. Καθώς κολυμπᾶνε, τά λεπτεπίλεπτα πλοκάμια τους ἀκολουθοῦν μέ χάρι τό κυρίως σῶμα πού μοιάζει μέ φεγγάρι. Ὅταν χάνουν κάποιο πλοκάμι, δέν μποροῦν νά τό ἀντικαταστήσουν. Ἔτσι, ἐργάζονται ἀκούραστα γιά νά ἀναδιοργανώσουν καί νά ἐπανατοποθετήσουν τά ὑπόλοιπα πλοκάμια, ἔτσι ὥστε νά παραμείνη συμμετρικό τό σῶμα τους καί νά μποροῦν νά κολυμπᾶνε καλύτερα στό νερό. Οἱ μύς τους συστέλλονται καί διαστέλλονται διαρκῶς γιά νά ἀναδιοργανώσουν τά πλοκάμια σέ μιά διαδικασία πού μπορεῖ νά κρατήση μέρες. Σκέφτομαι τίς ἀπώλειες στή ζωή μου κι ἀναγνωρίζω ἕνα παραλληλισμό μέ τίς μέδουσες. Ὅταν πεθαίνει κάποιο ἀγαπημένο πρόσωπο, δέν μποροῦμε νά τό ἀντικαταστήσουμε, ἡ ἀπώλειά του μπορεῖ νά μᾶς συντρίψη. Ὅμως, καθώς πενθοῦμε, παράλληλα γιατρευόμαστε καί προσαρμοζόμαστε. Ἐργαζόμαστε γιά νά ἔρθη ξανά σταθερότητα στή ζωή μας καί ἀναζητοῦμε δύναμι γιά νά προχωρήσουμε. Ἡ διαδικασία αὐτή παίρνει χρόνο καί εἶναι διαφορετική γιά κάθε ἄνθρωπο. Ὁ ψαλμωδός μᾶς θυμίζει τήν ὑπόσχεσι τοῦ Θεοῦ ὅτι θά εἶναι κοντά μας στήν τραγωδία καί στόν πόνο. Καθώς διαχειριζόμαστε τόν πόνο μας, μποροῦμε νά ζητᾶμε ἀπ᾽ τό Θεό νά δυναμώνη τούς πνευματικούς μύς μας καί νά μᾶς στηρίζη στήν πορεία. Ὁ Κύριος δίνει θεραπεία καί ἀποκατάστασι στήν ἀδυναμία μας καί “σώζει αὐτούς πού βρίσκονται σέ ἀπόγνωσι”(Ψ 33, 19)»

«Στή δεκαετία τοῦ 1980, σέ μιά ἔρευνα πού ἔγινε στήν Ἀθήνα, ἀποκαλύφθηκε ὅτι τό νοσοκομεῖο τῶν κληρικῶν (ΝΙΚΕ) στά Πατήσια καί τό νοσοκομεῖο τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν “Ἡ Παμμακάριστος” χρησιμοποιοῦσαν τά λιγότερα ἀναλγητικά. Καί τοῦτο γιατί οἱ γιατροί, στήν πλειονότητά τους πιστοί Χριστιανοί, ὅπως καί τό νοσηλευτικό προσωπικό, εἶχαν δημιουργήσει ἕνα ἄλλο κλίμα σ᾽ ὅλο τό χῶρο τοῦ νοσοκομείου. Διέκρινες ἕνα εἰλικρινές ἐνδιαφέρον γιά τόν ἀσθενή, μία ἀσυνήθιστη εὐγένεια, μία ἠρεμία καί τό κυριότερο: ὅλοι εἶχαν νά ποῦν στούς ἀσθενεῖς ἕνα καλό λόγο, ἐνθαρρυντικό καί παρηγορητικό. Καί αὐτό ἐπιδροῦσε ἄμεσα στήν ὑγεία τῶν ἀσθενῶν»(ΜΑ, 60).

Ἀναφέρει ὁ ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος: «Πρόσφατα (τέλη δεκαετίας τοῦ 1970) πῆγε στήν Ἀμερική καί στόν Καναδᾶ ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς Φιλοθέου, ὁ π. Ἐφραίμ. Φωτισμένος ἄνθρωπος... Μέσα στά πολλά παράξενα πού τοῦ συνέβησαν ἐκεῖ, εἶναι καί τό ἑξῆς: Εἶχε πάει ὁ Γέροντας σ᾽ ἕνα σπίτι καί ἐξομολογοῦσε. Καί ἕνας ζεῦγος Προτεσταντῶν, στήν αἵρεσι τῶν “Βαπτιστῶν”, παρακολουθοῦσε τόν κόσμο πού εἰσερχόταν στό σπίτι γιά νά ἐξομολογηθοῦν. Καί ἕνας κληρικός δικός τους, μερίμνησε νά τούς ἀπομακρύνη ἀπό ἐκεῖ καί νά μή τούς ἐπιτρέψη νά μποῦν σέ ἐκεῖνο τό σπίτι. Ὅμως, ἡ σύζυγος παρακίνησε τόν ἄνδρα της νά μποῦν στό σπίτι καί νά μιλήσουν μέ τό Γέροντα, ὅπως κι ἔγινε. Ἡ σύζυγος ἔμεινε ἐνθουσιασμένη καί δήλωσε ὅτι δέν ἐπρόκειτο νά συνεχίζη νά ἀκολουθῆ αὐτή τήν ὁμάδα τῶν “Βαπτιστῶν”. Δημιουργήθηκε μιά ἐνδοοικογενειακή φασαρία στό ζεῦγος αὐτό καί τό βράδυ ἡ σύζυγος βλέπει στόν ὕπνο της, τό Γέροντα, ὁλόφωτο καί νά τῆς λέει:

—Παιδί μου, φύγε ἀπ᾽ τό σκοτάδι καί ἔλα στό φῶς τοῦ Χριστοῦ!

Ὅταν ξημέρωσε, διηγήθηκε ἡ γυναῖκα στόν ἄνδρα της τά καθέκαστα καί ἀνάμεσα στά ἄλλα, τοῦ εἶπε καί τά ἑξῆς:

—Προσευχήθηκα στό Χριστό τό βράδυ καί Τοῦ ζήτησα νά μοῦ δέιξη ποῦ εἶναι τό φῶς καί ἡ ἀλήθεια καί μοῦ ἔδειξε ὁ Κύριος ποῦ εἶναι τό φῶς, λέγοντάς μου: “Αὐτοί (οἱ Ὀρθόδοξοι) ἔχουν τό φῶς, ἐσεῖς δέν τό ἔχετε!”.

Καί ἔτσι ἡ σύζυγος ἄφησε τήν αἵρεσι καί προσχώρησε στήν Ὀρθοδοξία μέ αὐτόν τόν τρόπο»(ΠΔ, 36).

—Παιδί μου, φύγε ἀπ᾽ τό σκοτάδι καί ἔλα στό φῶς τοῦ Χριστοῦ!

Ὅταν ξημέρωσε, διηγήθηκε ἡ γυναῖκα στόν ἄνδρα της τά καθέκαστα καί ἀνάμεσα στά ἄλλα, τοῦ εἶπε καί τά ἑξῆς:

Καί ἔτσι ἡ σύζυγος ἄφησε τήν αἵρεσι καί προσχώρησε στήν Ὀρθοδοξία μέ αὐτόν τόν τρόπο»(ΠΔ, 36).

Ὅσιος Ὁλλανδός ἀσκητής Josef Van Den Berg, ὁ ἠθοποιός τοῦ Χριστοῦ: «... Ἄς κάνουμε μιά ὑπόθεσι. Μιά ἱστορία. Εἶσαι χαμένος μέ μιά ὁμάδα φίλων σου μέσα στό σκοτάδι Διψάσατε. Καί, ὤ τοῦ θαύματος, ἐσύ βρίσκεις μέσα στό σκοτάδι μιά πηγούλα. Ὄχι διότι τό ἀξίζεις. Ἀλλά ἀπό θαῦμα. Δέν ἔκανες λάθος. Δέν εἶναι ψέμα. Σκύβεις, ἁπλώνεις τό χέρι σου στήν πηγή. Πίνεις μιά γουλιά δροσερό νερό. Νιώθεις νά διασκορπίζεται μέσα σου, νά σέ ἀναζωγονῆ... Νερό! Νερό! φωνάζεις. Τρέχεις στούς φίλους σου, Τούς φωνάζεις νά πιοῦν. Τούς φωνάζεις. Τότε συμβαίνει κάτι θλιβερό. Σοῦ λένε:

—... Δέν λές ἀλήθεια. Ψευδαίσθησι εἶναι ὅτι βρῆκες πηγή, ὅτι βρῆκες νερό...

Λυπᾶσαι. Δέν μπορεῖς νά βάλης τό Χριστό “τό Ὕδωρ τό ζῶν” σέ μιά κούπα. Ἡ κάθε μιά ψυχή πρέπει νά βρῆ τήν Πηγή μόνη της. Νά ξεδιψάση...

Εἶναι ἀνάγκη νά ἀποκτήσουμε πεῖρα προσωπική, ἐμπειρία Χριστοῦ. Σάν αὐτή τήν ἐμπειρία τήν ὁποία ἀπέκτησε ἡ Ἁγ. Φωτεινή ἡ Σαμαρείτιδα στό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ. Νά γνωρίσης, νά συνομιλήσης μέ τό Χριστό. Πρόσωπο μέ πρόσωπο...

Ὁ Χριστός σέ ἀγαπάει. “Ὁ Χριστός εἶναι τό πᾶν”, ἔλεγε ὁ Ἅγ. Πορφύριος. Σέ ἀγαπάει ὁ Χριστός. Ὅλους τούς ἀνθρώπους τούς ἀγαπάει. Πιστούς καί ἀπίστους. Ἁγίους καί ἁμαρτωλούς. Τό θέμα εἶναι πῶς θά γίνη αὐτή ἡ συνάντησι, ἡ ἀντάμωσι μέ τό Χριστό. Ὁ Χριστός θέλει νά μᾶς ἀνταμώση. Θέλει νά μᾶς φιλήση. Περισσότερο ἀπ᾽ ὅτι ἄλλο. Ἕνα φιλί ἀπ᾽ τό Χριστό...»(ΙΜ, 42).

«Σ᾽ αὐτή τήν Εὐρώπη, ὅμως, γιά θυμηθεῖτε, μαζί μέ τόν Προφήτη Ἠλία, Ἁγ. Μαρία Skobtsova, Ρωσίδα Ἁγία. Ἔζησε καί ἦταν παροῦσα σ᾽ αὐτή τήν Εὐρώπη. Ἐπειδή, ὅμως, ἦταν Ὀρθόδοξη καί ζοῦσε τό Εὐαγγέλιο, δέν ἦταν Ὀρθόδοξη μόνο στά χαρτιά, ξέρετε τί ἔκανε; Μοίραζε πλαστά πιστοποιητικά βαπτίσεως σέ Ἑβραίους πού πήγαιναν γιά τά κρεματόρια καί τούς ἔσωζε. Καί ὅταν τήν πιάσαν αὐτή κάι τόν Yuri, τό παιδάκι της καί τόν π. Δημήτριο Klepinin, καί μπῆκε κι αὐτή στά στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ἐνῶ ἤξερε ὅτι τελειώνει ὁ πόλεμος, ὅτι θά μποῦν οἱ σύμμαχοι, δέν ἄντεξε ἡ εὐαίσθητη ὄντως καρδιά της, ἡ Χριστιανική καρδιά της, νά βλέπη μιά Ἑβραιοπούλα, ἡ ὁποία νομίζω εἶχε ἕνα μωρό παιδί ἤ ἦταν ἑτοιμογέννητη, δέν θυμᾶμαι, νά πηγαίνη στό φοῦρνο γιά νά τήν ψήσουν καί τήν τραβάει ἀπ᾽ τή σειρά καί μπῆκε αὐτή μέσα γιά νά ψηθῆ ἐκείνη κι ὄχι ἡ κοπέλλα. Αὐτή εἶναι Ἁγία τῆς Ἐκκλησίας. Νά ποιό εἶναι τό φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας μας»(ΠΓ, 226).

«Γράφει σ᾽ ἕνα ποίημά του ὁ Γάλλος ποιητής Pierre Corneille:

“—Ὤ Θεέ μου, ἄν τό ἅγιο θέλημά Σου

συμφωνεῖ μέ ἐκεῖνα πού ἐγώ ἐπιθυμῶ,

δός μου τήν ἐκπλήρωσι τῶν πόθων μου.

Ἄν ὄχι, “γενηθήτῳ τό θέλημά Σου”.

—Ἄν ἡ δόξα Σου μπορεῖ νά ὐμνηθῆ

μέ ὅσα Σου ζητῶ,

κάνε “ἐν τῷ ὀνόματί Σου τῷ ἁγίῳ” νά ἐκτελῶ

ὅποιο ἔργο ἀναλαμβάνω.

—Μά ἄν αὐτά εἶναι γιά τήν καρδιά μου βλαβερά,

ἄν στήν ψυχή μου εἶναι περιττά,

σβῆσε, Θεέ μου, αὐτό τόν κοῦφιο πόθο

καί γέμισέ με μέ μιά ἄλλη φλόγα”»(ΑΓ, 70).

«Ἕνα βροχερό πρωϊνό τόν Ἰούλιο τοῦ 2022, ὁ ἐννιάχρονος γυιός μου κι ἐγώ ἑτοιμαζόμασταν γιά ἕνα σημαντικό ραντεβού γιά τή visa μας. Θέλαμε νά πᾶμε στή χώρα ὅπου ζοῦσε ἡ σύζυγός μου τόν τελευταῖο χρόνο. Ἐνῶ πηγαίναμε ἀπ᾽ τό ξενοδοχεῖο στήν πρεσβεία, τό μυαλό μου ἔτρεχε. “Τί θά γίνη ἄν πάρουμε visa; Τί θά γίνη ἄν δέν πάρουμε;”. Ταυτόχρονα προετοιμαζόμουν νά δεχτῶ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Κατά τή συνέντευξι μέ τόν ἁρμόδιο ὑπάλληλο, ἀνακάλυψα ὅτι εἶχα ὅλα τά ἀπαραίτητα χαρτιά ἐκτός ἀπό ἕνα. Προσευχήθηκα ἀπό μέσα μου νά βρεθῆ μιά λύσι καί εἶπα στόν ὑπάλληλο. “Δέν ἔχω αὐτό τό χαρτί μαζί μου σήμερα”. Μέ διαβεβαίωσε πώς θά μέ βοηθοῦσε κι ἔψαξε νά τό βρῆ στά ἀρχεῖα του ὑπολογιστῆ του. Καί σέ λίγο, μᾶς τύπωσε τό ἔντυπο. Δέν ἦταν μιά τυπική ἐξυπηρέτησι αὐτή. Ἄν ἤθελε, ὁ ὑπάλληλος θά μποροῦσε νά ἀπορρίψη τό αἴτημά μας.

Τό περιστατικό αὐτό μπορεῖ νά φαίνεται κοινότυπο σέ πολλούς, ἀλλά ξέρω πώς ἦταν ὁ Θεός πού ἔκανε τόν ὑπάλληλο νά μᾶς ἐξυπηρετήση. Ὅταν παραδινόμαστε πλήρως στό θέλημά του, ἑτοιμαζόμαστε νά βιώσουμε τά θαυμαστά του ἔργα».

Θεία Εξομολόγηση - Ω μετάνοια! Υποχρεώνεις τον Θεό να σου λευκάνει το ποινικό μυτρώο.

-Άγιος Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

«Χαρακτηριστικώτατο παράδειγμα αὐστηρότητος στό ἑαυτό μας καί ἐπιεικείας πρός τούς ἄλλους εἶναι ἡ αὐτοθυσία τοῦ Ἁγ. Παυλίνου Ἐπισκόπου Νόλης. Ὅ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Μέγας διηγεῖται γι᾽ αὐτόν τά ἑξῆς: Κάποια χήρα εἶχε γυιό, ὁ ὁποῖος εἶχε γίνει δοῦλος γιά χρέη. Ἡ χήρα ζήτησε τή βοήθεια τοῦ Ἐπισκόπου. Αὐτός ἐπειδή δέν εἶχε χρήματα, ἔγινε δοῦλος καί ἐργαζόταν στόν κῆπο κάποιο ἀνθρώπου, μέχρι ὅταν ὁ κύριός του ἀνακάλυψε ποιός ἦταν καί τόν ἄφησε ἐλεύθερο. Πόση αὐστηρότητα τοῦ Ἁγ. Παυλίνου πρός τόν ἑαυτό του καί συμπάθεια, ἐπιείκεια στόν γυιό τῆς χήρας! Ἄς ἤμαστε αὐστηροί λοιπόν στόν ἑαυτό μας καί ἐπιεικεῖς στούς ἄλλους»(ΑΙ, 23).

«Ὁ Sylvain, ἕνας καταδικασμένος σέ ἰσόβια κάθειρξι σέ ξένη χώρα, ἐξηγεῖ μέσα ἀπ᾽ τή φυλακή: Γιά δέκα χρόνια ἔκανα σχέδια πῶς θά δραπετεύσω ἀπό αὐτό τό σκοτεινό κελλί, δέκα χρόνια γεμάτα σχέδια γιά ἐκδίκησι καί μίσος γιά τήν κοινωνία καί τούς ἀνθρώπους! Γιά δέκα χρόνια, μέρα μέ τή μέρα, ὀνειρευόμουν μιά ζωή ἔξω ἀπ᾽ τούς γκρίζους τοίχους. Ὅμως, μιά μέρα, ὅταν ἄνοιξα τό ραδιόφωνο, ἕνας Χριστιανός μιλοῦσε σέ μιά ἐκπομπή. Ἕνας λόγος ἀπ᾽ τή Βίβλο μέ ἄγγιξε τόσο βαθειά: “Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω ὅτι πᾶς ὅστις πράττει τήν ἁμαρτίαν δοῦλος εἶναι τῆς ἁμαρτίας... Ἄν λοιπόν ὁ Υἱός σᾶς ἐλευθερώση, ὅντως ἐλεύθεροι θέλετε εἶσθαι”(Ἰω 8, 34· 36). Ἐκείνη τή στιγμή σκέφτηκα, ἐπίσης, ξανά αὐτό πού μοῦ εἶχε διδάξει ἡ μητέρα μου νωρίτερα στή ζωή μου. Ἦταν σάν νά μοῦ ἔλεγε ὁ Θεός: “Εἶσαι φυλακισμένος, ἀλλά ἡ πραγματική φυλακή δέν εἶναι καθόλου αὐτοί οἱ τοίχοι. Στήν πραγματικότητα, ἡ ψυχή σου εἶναι φυλακισμένη καί εἶσαι σκλάβος τοῦ κακοῦ”. Γονάτισα, ἔκλαψα καί φώναξα στό Θεό: “Σύγχώρεσέ με! Ἐλευθέρωσέ με!”. Τότε αἰσθάνθηκα πραγματικά γιά πρώτη φορά στή ζωή μου, πόσο κοντά εἶναι ὁ Θεός. Μιά βαθειά εἰρήνη μπῆκε στήν καρδιά μου —ἤμουν ἐλεύθερος! Παράτησα ὅλα τά σχέδιά μου νά δραπετεύσω. Ἀπό τώρα ἤθελα νά ὑπηρετήσω τό Θεό, ἐδῶ μέσα στή φυλακή».

Ἀρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος: «Βρισκόμαστε μέσα σ᾽ ἕνα ναό. Ἔχει μερικά λεπτά πού ἡ ἀγρυπνία ἔχει τελειώσει.

Ὁ ἱερέας ἀνάβει τή μηχανή τοῦ αὐτοκινήτου του, χαιρετᾶ τά πνευματικά του τέκνα πού μέ τόση ἀγάπη τόν περίμεναν, κάνει τό σταυρό του καί ἀναχωρεῖ γιά τό πατρικό του σπίτι τό ὁποῖο βρίσκεται στή διπλανή πόλι. Ἡ ἀπόστασι εἶναι περίπου 15 χιλιόμετρα, σέ μερικά λεπτά θά βρίσκεται σπίτι του.

Ἐκεῖνο τό βράδυ, ὅμως, ἡ πλατεία μυρίζει ὀργή. Ὁ ἱερέας σταματημένος στό φανάρι τῆς πλατείας ἀκούει φωνές οἱ ὁποῖες γίνονται ὅλο καί ἐντονότερες.

Ξαφνικά ἕνας νεαρός περνᾶ μπροστά ἀπ᾽ τό αὐτοκίνητο τοῦ ἱερέως. Δέν προλαβαίνει νά κλείση τό ραδιόφωνο ὅταν ἄλλοι τρεῖς νεαροί περνοῦν τρέχοντας μπροστά ἀπ᾽ τό σταματημένο αὐτοκίνητό του. Τόν κυνηγοῦν. Οἱ τρεῖς κυνηγοῦν τόν πρῶτο νεαρό. Ὄχι γιά καλό. Τό φανάρι ἔχει ἀνάψει πράσινο, ὁ ἱερέας ὅμως δέν λέει νά φύγη. Οἱ φωνές ἔχουν πλέον μετατραπεῖ σέ κραυγές μίσους γιά τούς τρεῖς καί ἀπογνώσεως γιά τόν ἄμοιρο νεαρό.

Ὁ ἱερέας ἀνοίγει τήν πόρτα τοῦ αὐτοκινήτου του, κάνει τό σταυρό του καί μέ βιαστικό βῆμα τρέχει πρός τό μέρος ἀπ᾽ τό ὁποῖο ἀκούγονται οἱ νεαροί. Σέ μερικά μέτρα τούς βλέπει. Οἱ τρεῖς ἔχουν πιάσει τόν ἕνα καί τόν κτυποῦν ἀλύπητα. Εἶναι κάτω πεσμένος στό ἔδαφος γεμάτος αἵματα καί ὅμως οἱ νεαροί δέν σταματοῦν. Τό μίσος, ἡ ὀργή εἶναι ἀπίστευτη. Ὁ ἱερέας, ὅμως, δέν διστάζει.

—Σταματῆστε!!! Γιά ὄνομα τοῦ Θεοῦ σταματῆστε!!!

Οἱ νεαροί γυρνοῦν ἔκπληκτοι πρός τό μέρος τοῦ ἱερέως. Τό ἀνάστημα τοῦ μαυροφορεμένου ἄνδρα μέ τά γένια καί τά μακρυά μαλλιά μοιάζει βγαλμένο ἀπό κάποιο ἡρωϊκό ἔπος στά μάτια τους. Οἱ δύο πανικοβάλλονται καί τρέπονται σέ φυγή. Ὁ ἕνας βγάζει ἕνα μαχαίρι, μέσα ἀπ᾽ τήν τσέπη τοῦ παντελονιοῦ του χωρίς καθυστέρησι. Δέν θέλει νά ἐπιτεθῆ στόν ἱερέα, δέν τόν νοιάζει αὐτός. Θέλει νά ξεκάνη μιά καί καλή τόν αἱματοβαμμένο νεαρό, ὁ ὁποῖος σφαδάζει ἀπ᾽ τόν πόνο. Θέλει νά τόν σκοτώση.

Τό μαχαίρι ὑψώνεται μέ ὁρμή στόν οὐρανό καί μέ ἄλλη τόση καί πιό πολύ κατεβαίνει πρός τό στῆθος τοῦ νέου πού οὐρλιάζει βλέποντας τό τέλος του.

Τό μαχαίρι, ὅμως, δέν βρίσκει τό στόχο του. Ὁ ἱερέας βρίσκεται ἀνάμεσά τους. Κοιτᾶ στά μάτια τόν ἐπίδοξο δολοφόνο καί μέ τά χέρια του ἔχει πιάσει τό κοφτερό μαχαίρι.

—Σύνελθε! Τί πᾶς νά κάνης; Σύνελθε ἄνθρωπε, γιά ὄνομα τοῦ Θεοῦ, σύνελθε!!!

Τά θολωμένα μάτια τοῦ νεαροῦ κοιτοῦν σαστισμένα τά χείλη τοῦ ἱερέως ὁ ὁποῖος μέ δύο γρήγορες κινήσεις ἀφοπλίζει τό νεαρό. Στέκονται καί οἱ δυό ὄρθιοι, σιωπηλοί. Τό βλέμμα τοῦ ἐπίδοξου δολοφόνου εἶναι σάν χαμένο. Κάνει νά φύγη, μά τό χέρι τοῦ ἱερέως τόν σταματᾶ.

—Πρόσεχε παιδί μου. Γιατί τόσο μίσος;

Ὁ νεαρός ἀπομακρύνεται γοργά ἀπ᾽ τόν τόπο. Ὁ ἱερέας μένει μόνος του μέ τόν αἱμόφυρτο νεαρό ὁ ὁποῖος ἀνασηκώνεται σιγά σιγά.

—Θά σέ πάω στό νοσοκομεῖο.

—Ὄχι, στό νοσοκομεῖο. Θά τά καταφέρω. Ἀφῆστε με ἥσυχο.

—Μά παιδί μου δέν εἶσαι καλά. Θά ἔρθης μαζί μου στό νοσοκομεῖο.

—Σοῦ εἶπα ὄχι παπᾶ μου, ὄχι. Σ᾽ ευχαριστῶ γιά ὅλα. Τώρα πήγαινε στό καλό σου.

Τά αἵματα ἔχουν σκεπάσει τό πρόσωπο τοῦ νεαροῦ. Ὁ ἱερέας τόν βοηθᾶ νά σηκωθῆ. Τό ζωστικό του ἔχει γεμίσει αἷμα.

Ὁ νεαρός κοιτᾶ στά μάτια τό σωτήρα του. Τοῦ φιλᾶ μέ δυσκολία τό χέρι.

—Σ᾽ εὐχαριστῶ. Τώρα ἄσε με νά φύγω, μή στεναχωριέσαι γιά μένα.

Ὁ ἱερέας δέν ξέρει τί νά πῆ. Βλέπει τό νεαρό νά ἀπομακρύνεται ἀργά ἀλλά σταθερά ἀπό κοντά του, μέχρι πού χάθηκε μέσα στή νύκτα...

Το Πάσχα ἔχει ἔρθει. Ὁ καιρός ἀνοιξιάτικός. Ὁ ἱερέας μας βγαίνει ἀπ᾽ τό σπίτι του καί ἑτοιμάζεται νά κάνη μιά βόλτα πεζός.

Ἐδῶ καί δύο ἐβδομάδες ἔχει ἀνοίξει ἕνα καινούργιο ζαχαροπλαστεῖο στήν περιοχή. Περνᾶ ἀπ᾽ ἔξω. Κοντοστέκεται. Κάτι τοῦ λέει νά μπῆ μέσα καί νά χαιρετήση, ἔστω γιά νά πῆ κάποιες εὐχές γιά τό νέο ξεκίνημα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων.

Ἀνοίγει τήν πόρτα τοῦ ζαχαροπλαστείου καί κατευθύνεται πρός τό ταμεῖο μιᾶς καί δέν φαίνεται κανείς. Πρίν προλάβη, ὅμως, νά πῆ ὁτιδήποτε, ἕνας κύριος βγαίνει βιαστικός μέσα ἀπ᾽ τό ἐργαστήριο καί τόν καλημερίζει.

—Καλημέρα καί σέ σένα παιδί μου. Χριστός Ἀνέστη!

—Ἀληθώς Ἀνέστη, πάτερ μου!

—Ἔχετε λίγες ἡμέρες πού ἀνοίξατε τό μαγαζί καί εἶπα νά περάσω νά σᾶς εὐχηθῶ καλές δουλειές.

Ὁ μαγαζάτορας ἐνῶ στήν ἀρχή βγῆκε γελαστός καί εὐδιάθετος, τώρα ἀρχίζει νά κοιτᾶ τόν ἱερέα μέ σοβαρότητα. Τά μάτια του ἀρχίζουν νά βουρκώνουν. Ὁ ἱερέας εἶναι ἕτοιμος νά ζητήση συγγνώμη καί νά φύγη μιᾶς καί νιώθει ὅτι κάτι κακό ἔκανε.

Δέν προλαβαίνει, ὅμως. Ὁ ζαχαροπλάστης βγάζει βιαστικά τήν ποδιά του καί βγαίνει πίσω ἀπ᾽ τόν πάγκο. Βρίσκεται τώρα δίπλα στόν ἱερέα. Τοῦ πιάνει τό χέρι. Τό ἀσπάζεται.

—Συγχώρεσε με, παππούλη. Ἤθελα νά σοῦ πῶ ἕνα μεγάλο εὐχαριστῶ.

Αὐτά πρόλαβε νά πῆ πρίν ξεσπάση σέ κλάματα. Ὁ ἱερέας τόν ἀγκαλιάζει πατρικά, γεμάτος, ὅμως, ἀπορία.

—Τί ἔχεις παιδί μου; Μίλησέ μου.

Μετά ἀπό μερικές στιγμές, ὁ ζαχαροπλάστης συνέρχεται. Σκουπίζει τά μάτια του. Τά χέρια του δέν ἀφήνουν τό χέρι τοῦ ἱερέα. Σάν νά μή θέλη νά χάση τήν ἐπαφή μαζί του.

—Τί ἔχεις παιδί μου;, ξαναλέει ὁ ἱερέας.

Μετά ἀπό δυό τρεῖς βαθειές ἀνάσες, ὁ ζαχαροπλάστης ἀρχίζει νά μιλᾶ.

—Θυμᾶστε κάποτε πρίν περίπου 25 χρόνια... ἕνα βράδυ. Στό πάρκο. Κάποιοι νεαροί ἔδέρναν κάποιον ἄλλο ταλαίπωρο; Κάποιος ἀπ᾽ αὐτούς ἔβγαλε καί μαχαίρι. Θυμᾶστε;

Εἶχαν περάσει τόσα χρόνια. Ὁ γερασμένος, ἀσπρομάλλης ἱερέας, προσπαθοῦσε νά φέρη στή θύμησί του τό περιστατικό. Εἶχε δεῖ καί εἶχε ἀκούσει πολλά ὅλα αὐτά τά χρόνια. Ὅμως, αὐτό τό περιστατικό δέν ἦταν καί συνηθισμένο. Μετά ἀπό μερικά δευτερόλεπτα ὁ ἱερέας θυμήθηκε.

—Ναί, θυμᾶμαι παιδί μου, θυμᾶμαι.

Ποιός ἦταν, ὅμως, αὐτός ὁ ἄνθρωπος πού στεκόταν μπροστά του; Ποιός ἦταν ἀπ᾽ ὅλους αὐτούς τούς νεαρούς πού τότε εἶχε δεῖ; Δέν ἤξερε. Ὑπέθεσε, ὅμως, ὅτι ἦταν τό “θύμα” τῆς ὑποθέσεως, καί γι᾽ αὐτό τόν εὐχαριστοῦσε. Ἐπειδή τόν ἔσωσε ἀπ᾽ τά χειρότερα.

Οἱ σκέψεις του, ὅμως, σταμάτησαν ἀπότομα ἀπ᾽ τήν φωνή τοῦ ζαχαροπλάστη.

—Παππούλη μου, δέν ξέρω ἄν κατάλαβες ποιός εἶμαι ἀπό ἐκείνους τούς νεαρούς, γι᾽ αὐτό καί θά σοῦ πῶ πώς ἐγώ εἶμαι αὐτός πού κρατοῦσε τό μαχαίρι. Εἶμαι ἐκεῖνος πού λίγο ἔλειψε νά γίνη δολοφόνος.

Ὁ ἱερέας γούρλωσε τά μάτια του. Δέν περίμενε τέτοια ἀποκάλυψι. Δέν ἤξερε τί νά πῆ.

—Σ᾽ εὐχαριστῶ πού μέ ἔσωσες ἀπό μιά τέτοια μεγάλη ἁμαρτία, παππούλη. Σ᾽ εὐχαριστῶ πού μπῆκες μπροστά μου ἐκείνη τή νύκτα καί μέ ἀπέτρεψες ἀπ᾽ τά χειρότερα. Σ᾽ εὐχαριστῶ.

Ἀσπάστηκε καί πάλι τήν δεξιά τοῦ ἱερέως, ὁ ὁποῖος βουβός ἄκουγε τό ζαχαροπλάστη νά τοῦ ὁμολογῆ ὅτι αὐτός ἦταν ὁ γεμάτος ὀργή νεαρός πού εἶχε συναντήσει πρίν ἀπό πολλά χρόνια.

Μίλησαν γιά μερικά λεπτά ἀκόμα. Μοιράστηκε μέ τόν ἱερέα τή νέα του ζωή. Τοῦ μίλησε γιά τήν καλή του σύζυγο, γιά τά τρία του παιδιά, γιά τούς νεαρούς φίλους του πού ἔχει χρόνια νά τούς δῆ. Γιά τό νέο πού κτύπησε ἐκείνη τή νύκτα τόσο ἄγρια καί ὁ ὁποῖος τελικά πέθανε ἀπό ὑπερβολική δόσι μερικά χρόνια πρίν.

Ζήτησε νά ἐξομολογηθῆ. Ἀνανέωσαν τό ραντεβού τους.

Ο ἱερέας βγαίνοντας ἀπ᾽ τό ζαχαροπλαστεῖο ἀναστέναξε μέ πόνο ἀλλά καί μέ χαρά. Ἔκανε τόν σταυρό του καί ἀπομακρύνθηκε»(https://imverias.blogspot.com/2014/03/blog-post_28.html).

Josef van den Berg: «Στίς 31/1/1990, πῆγα κοντά του [στόν Ἅγ. Πορφύριο τόν Καυσοκαλυβίτη]. Πῆγα στήν Ἑλλάδα. Στό κελλί του. Ἦταν τυφλός. Ἐκεῖ ἦταν ὁ γιατρός του, ὁ Δρ. Πιπεράκης. Ἐγώ μιλοῦσα Γαλλικά, καί ὁ γιατρός μετέφραζε. Σέ μία στιγμή, λέει στό γιατρό: “Γιατί μεταφράζεις λάθος; Δέν ἔχει πεῖ κάτι τέτοιο ὁ Joseph”! Καταλάβαινε τά πάντα γιά ἐμένα»(ΣΣ, 177).

«Ἤμουν ἀπελπισμένος ἐπειδή δέν εἶχα παπούτσια

Μέχρι πού συνάντησα στό δρόμο ἕνα ἄνθρωπο πού δέν εἶχε πόδια»(ΠΑ, 52).

Θυμήθηκα πως σαν σήμερα, 8 Ιουνίου 2022, εκτελέστηκε στην Αριζόνα των Ηνωμένων Πολιτειών ένας άνθρωπος που, για τους περισσότερους, έμοιαζε χαμένος.

Ένας θανατοποινίτης, που λίγο πριν παραδώσει το πνεύμα, φόρεσε το ράσο του μοναχού. Έλαβε το όνομα Εφραίμ. Όχι για να κρυφτεί αλλά για να σταθεί ενώπιον Του Θεού όπως είναι: Γυμνός, ταπεινός, παραδομένος.

Φόρεσε το ράσο με τρόπο που δεν έχουμε ακόμη αξιωθεί εμείς, που παλεύουμε με τον εγωισμό μας, με τα πάθη μας, που ζούμε αλλά δεν ξέρουμε να μετανοούμε. Το φόρεσε με δάκρυ.

Με αλήθεια. Με πλήρη παράδοση.

Σκεφτόμουν σήμερα, ανήμερα της Πεντηκοστής, πως Το Άγιο Πνεύμα δεν περιορίζεται σε μέρες και ώρες.

Κατεβαίνει εκεί όπου βρίσκει ρωγμή.

Εκεί όπου ζει ένας άνθρωπος που σταύρωσε τον εγωισμό του και το μόνο που του έμεινε να πει είναι: «Σώσε με! Έστω και τώρα, σώσε με!».

Εκεί πάει Το Άγιο Πνεύμα. Και φέρνει Πεντηκοστή.

Ο Frank Atwood, όπως ήταν το όνομά του πριν, είχε καταδικαστεί για ένα βαρύ έγκλημα. Μέχρι τέλους δήλωνε πως ήταν αθώος.

Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι λίγο πριν πεθάνει, πίστεψε.

Όχι για να αποφύγει τον θάνατο αλλά για να βρει ζωή.

Και τη βρήκε!

Η δική του Πεντηκοστή δεν είχε φλόγες, δεν είχε ήχους.

Είχε αλλοίωση.

Είχε ένα βλέμμα ειρηνικό.

Ένα χαμόγελο ήσυχο.

Κι έναν λόγο ευχαριστίας: «Ευχαριστώ Τον Χριστό που, μέσα από αυτή τη δίκη, με έσωσε».

Δεν είπε «με δικαίωσε». Είπε «με έσωσε»..

Σκεφτόμουν και κάτι ακόμα:

Πώς εμείς οι ελεύθεροι, πολλές φορές είμαστε πιο φυλακισμένοι από εκείνους που ζουν πίσω από σίδερα.

Εμείς που κοινωνούμε, που μιλάμε για Θεία Χάρη και Άγιο Πνεύμα, δεν αλλάζουμε.

Εκείνος, που γνώριζε την ώρα του θανάτου του, βρήκε τη δύναμη να μετανοήσει ολοκληρωτικά μέσα σε λίγες μόνο ώρες.

Ποιος είναι τελικά ο ζωντανός και ποιος ο νεκρός;

Ποιος ο φυλακισμένος και ποιος ο ελεύθερος;

Ανάμεσα σ' όλα τα λόγια που θα μπορούσαμε να πούμε σήμερα, αύριο, το παράδειγμα του πατρός Εφραίμ, μας ψιθυρίζει: Το Άγιο Πνεύμα δεν έρχεται επειδή έχει οριστεί μία προκαθορισμένη ώρα. Έρχεται όταν Του παραχωρούμε την καρδιά μας.

Δεν κατοικεί μόνο στους ναούς αλλά και στα κελιά.

Δεν μένει μόνο στις Κυριακές αλλά και στις στιγμές που η καρδιά ξεγυμνώνεται.

Κι αν σήμερα ήρθε το Άγιο Πνεύμα, δεν ήρθε επειδή το έγραφε το ημερολόγιο.

Ήρθε επειδή κάποιος Του το ζήτησε. Κάποιος έκλαψε. Κάποιος ντράπηκε.

Κάποιος είπε:

«Άργησα, όμως ήρθα».

Ναι..., αυτό είναι Πεντηκοστή.

Όχι με ήχο ανέμου. Με αναστεναγμό καρδιάς..!

Βοήθειά μας!

Μια μικρή διευκρίνηση από τη φίλη Effie Avramidou :

"Δεν πίστεψε λίγο πριν την εκτέλεση.

Λιγο πριν έγινε μοναχός.

Πίστεψε αρκετά χρόνια πριν,

και μετέστρεψε και την γυναίκα του Σαρρα με την οποία έκανε ορθόδοξο γάμο.

Παρά ταυτα η πρώτη φορά που την αφήσαν να τον ακουμπήσει είναι σε αυτή την φωτογραφία, όταν ήταν ήδη νεκρός." Την ευχή του να έχουμε!

«Ζήτησε, λοιπόν, ἀπ᾽ τό σύζυγό της νά τή βοηθήση καί νά τῆς γράψη ἕξι πράγματα πού ἐκεῖνος θεωροῦσε ὅτι ἄν ἐκείνη τά ἔκανε, θά γινόταν καλύτερη σύζυγος. Ὅπως μᾶς εἶπε ὁ μαθητής μας:

“Ἡ ἐρώτησι αὐτή μέ ξάφνιασε. Εἰλικρινά, θά μποροῦσα εὔκολα νά σκεφτῶ ἕξι πράγματα πού θά ἤθελα νά ἀλλάξη —καί εἶμαι βέβαιος ὅτι ἐκείνη θά μποροῦσε νά γράψη χίλια πράγματα πού θά τῆς ἄρεσαν νά ἀλλάξω ἐγώ— ἀλλά δέν τό ἔκανα. Τῆς εἶπα ἁπλῶς, ‘Ἄσε με νά τό σκεφτῶ καί θά σοῦ ἀπαντήσω τό πρωΐ ̓.

Τό ἑπόμενο πρωΐ σηκώθηκα πολύ νωρίς, πῆγα στόν ἀνθοπώλη, καί τοῦ παράγγειλα νά στείλη στή γυναῖκα μου ἕξι κόκκινα τριαντάφυλλα μέ ἕνα σημείωμα πού ἔλεγε: ‘Δέν μπορῶ νά σκεφτῶ ἕξι πράγματα τά ὁποῖα θά ἤθελα νά ἀλλάξης. Σέ ἀγαπῶ ἀκριβῶς ὅπως εἶσαι ̓.

Τό βράδυ κατά τό ὁποῖο γύρισα στό σπίτι, ποιός περίμενε στήν πόρτα νά μέ ὑποδεχτῆ; Φυσικά ἡ γυναῖκα μου! Ἦταν ἕτοιμη νά βάλη τά κλάματα. Εἶναι περιττό, νομίζω, νά ἀναφέρω πόσο χάρηκα πού δέν τῆς ἔκανα τήν κριτική τήν ὁποία μοῦ εἶχε ζητήσει”»(ΑΖ, 105).

«Τρεῖς μῆνες πρίν ἀπ᾽ τήν κοίμησί του [ὁ Γέροντας Νικόδημος τῆς Καλύβης τοῦ Ἁγ. Παντελεήμονος] προσβλήθηκε ἀπό βαρειά καί ἐπώδυνη ἀρρώστια. Γέμισε πληγές καί ἔλιωνε σιγά-σιγά σάν τό κερί. Ὁ μαθητής του Νεῖλος τόν ὑπηρετοῦσε νύχτα-μέρα. Λίγο πρίν πεθάνη εἶχε ἀποκάλυψι Θεοῦ γιά τό στεφάνι πού τοῦ ἑτοιμαζόταν καί τόν ἄγγελο πού θά παραλάβαινε τήν ψυχή του. Τότε ἔπιασε ἀπ᾽ τό χέρι τό μαθητή του καί μέ πνευματική χαρά τοῦ εἶπε: “Παιδί μου, νά μείνης στό δρόμο πού σοῦ δίδαξα, καί θά λάβης αὐτό πού θά λάβω ἐγώ τώρα!”. Μ᾽ αὐτά τά λόγια ἡ ψυχή του πέταξε στόν Κύριο»(Ἱερομ. Μαξίμου Καυσοκαλυβίτου, Προσκυνητάριο, ἐκδ. Ἱ. Κελλίον Ἁγ. Ἀντωνίου, Ἅγ. Ὄρος 2024, 65).

Εάν νιώθεις απογοήτευση, διάβασε τους Βίους των Αγίων. Προσπάθησε να διαβάσεις έστω και λίγες γραμμές από αυτούς.

Για την ψυχή είναι σαν μια ευλογημένη βροχή που αναζωογονεί, ενθαρρύνει και ευχαριστεί!

Άγιος Σεραφείμ Σομπόλεβ

<>.

Κάποτε ἕνας πιτσιρικὰς εἶχε κάνει ἕνα καραβάκι. Το πῆρε στὸ ἀκρογιάλι καὶ τὸ ἄφησε νὰ ἐπιπλεύσει. Κάποια στιγμὴ ὅμως, κόπηκε ὁ σπάγκος καὶ τοῦ ἔφυγε τὸ καραβάκι στὰ βαθιὰ καὶ τὸ ἔχασε. Το παιδὶ στενοχωρέθηκε πολύ.

Μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες τὸ ἀγόρι πέρασε ἀπὸ τὴν ἀγορὰ καὶ παραδόξως βλέπει τὸ καραβάκι του σὲ μία βιτρίνα ἑνὸς καταστήματος. Το ἀναγνώρισε ἀμέσως.

Κάτω ἀπὸ τὸ καραβάκι, ἔγραφε ἕνα χαρτάκι: «Πωλεῖται».

Ἀφοῦ βεβαιώθηκε ὅτι ἦταν δικὸ του, μπαίνει μέσα στὸ κατάστημα καὶ λέει στὸν καταστηματάρχη:

- Κύριε, αὐτὸ εἶναι δικὸ μου, ἐγὼ τὸ ἔφτιαξα.

Ὁ καταστηματάρχης δὲν συγκινήθηκε καθόλου καὶ τοῦ λέει:

- Πλήρωσε ὅσα γράφει ἐκεῖ πάνω καὶ θὰ εἶναι δικὸ σου...

Ὁ πιτσιρίκος, ὅμως, δὲν εἶχε χρήματα καὶ πάει στὸν πατέρα του καὶ τοῦ διηγεῖται τὰ συμβάντα. Ὁ πατέρας του τοῦ δίνει τὰ λεφτὰ καὶ τὸ ἀγόρι ἀγόρασε τὸ καραβάκι του.

Το πῆρε, τὸ ἔβαλε στὴν ἀγκαλιὰ του καὶ λέει:

- Τώρα εἶσαι δυὸ φορὲς δικὸ μου, μία πού σὲ ἔφτιαξα καὶ μία πού σὲ ἀγόρασα.

Αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός! Εἶναι Αὐτὸς πού μᾶς ἔπλασε, ἀλλὰ καὶ Αὐτὸς πού μᾶς ἐξαγόρασε μὲ τὸ Αἷμα Του! Ἀπὸ φιλότιμο καὶ μόνο, γι΄αυτά πού μᾶς ἔκανε ὁ Χριστός, ἔπρεπε νὰ ἀλλάξει κάθε ἄνθρωπος καὶ νὰ πολιτεύεται διαφορετικὰ στὴ ζωὴ του, ἐν μετανοία.

Δημήτριος Παναγόπουλος

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Κάποτε πῆγα νά μιλήσω στήν ὀρεινή Κυπαρισσία. Τό βράδυ, τήν παραμονή τῆς ὁμιλίας μου, ρώτησα τόν ἱερέα τῆς περιοχῆς ἐκείνης, ποιά ἁμαρτία ἦταν ἐκείνη πού πλεόναζε στήν περιοχή τους. Ξαφνιάστικα ἀπ᾽ τήν ἀπάντησί του:

—Αὐτό πού μαστίζει τήν περιοχή κ. Παναγόπουλε, εἶναι ἡ ἀποφυγή τεκνογονίας.

—Καί πῶς ἔφτασε ἡ μόδα αὐτή στήν περιοχή σας, τόν ρώτησα.

Καί μοῦ ἀπαντάει ὁ ἱερέας:

—Μιά Ἀθηναία, εἶχε ἔρθει πέρσυ στό χωριό μας, ἡ ὁποία ἔφερε τή μόδα αὐτή. Σέ μία παρέα γυναικῶν μίλησε γιά τόν τρόπο πού θά ἀπέφευγαν οἱ γυναῖκες νά μείνουν ἔγκυες. Καί αὐτό, ὅπως ἦταν φυσικό, διαδόθηκε σέ ὅλο τό χωριό. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι, νά μήν ὑπάρχει μωρό στό χωριό μας.

Τήν ἄλλη μέρα, ἀνάμεσα στά ἄλλα πού εἶπα στήν ὁμιλία μου, ἦταν νά διαφωτίσω ἐκεῖ τούς χωρικούς, πῶς ἔχει τό θέαμα τῆς τεκνογονίας καί τό πόσο βαρειά ἁμαρτία εἶναι. Τήν ἄλλη χρονιά, ξαναπῆγα στό χωριό ἐκεῖνο καί εἶχαν γεννηθῆ 21 παιδιά! Εἶχαν καταλάβει οἱ χωρικοί, τί ἔγκλημα ἔφτιαχναν, μέ τό νά μήν τεκνογονοῦν καί ἔτσι πολλά ἀντρόγυνα ἀπόκτησαν καί ἀπό ἕνα παιδί. Καί ὅλα αὐτά γιά μία Ἀθηναία, ἡ ὁποία, αὐτά εἶχε στό μυαλό καί στήν καρδιά της καί αὐτά διέδιδε. Δέν ἤξερε κάτι ἄλλο νά πῆ! Ξέρετε τί λόγο θά δώση ἡ κυρία ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως; Ἀλίμονό της, ἄν δέν μετανοήση καί δέν ἐξομολογηθῆ!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 17).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Μιλοῦσα στήν Παναγία τοῦ Χαϊδαρίου στήν Ἀθήνα. Ὁ ἐπίτροπος ἐκεῖ τῆς ἐκκλησίας 40 ἐτῶν, δέν εἶχε ἐξομολογηθῆ, ἀλλά καί οὔτε κοινωνήσει. Μίλησα 7 φορές ἐκεῖ. Στήν ἕβδομη ὁμιλία πού ἔκανα καί τήν ἄκουσε ὁ ἐπίτροπος, ἀναζήτησε Πνευματικό γιά νά ἐξομολογηθῆ, σάν τρελλός. Ἔτσι ἐξομολογήθηκε καί κοινώνησε καί μετά ἀπό 10 μέρες κοιμήθηκε!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 19).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Μιλοῦσα στήν Ἁγ. Βαρβάρα στήν Ἀθήνα. Ἦταν περίοδος σαρακοστῆς καί πήγαινα τά ἀπογεύματα στούς Χαιρετισμούς τῆς Παναγίας καί μιλοῦσα. Ἕνας ἀπ᾽ τούς ἐπιτρόπους τῆς ἐκκλησίας, πού ἦταν λεπρός, ἀπ᾽ τήν Κέρκυρα, εἶχε 37 χρόνια ἐκεῖ μέσα καί ποτέ δέν ἐξομολογήθηκε καί ποτέ δέν κοινώνησε. Ἔπειτα ἀπ᾽ τίς ὁμιλίες πού ἄκουσε, ἐξομολογήθηκε καί κοινώνησε. Καί ὅταν βρέθηκε τό φάρμακο κατά τῆς λέπρας, ἦταν ὁ πρῶτος πού ἔγινε καλά καί ἔφυγε γιά τήν πατρίδα του, τήν Κέρκυρα. Ἦταν χαρακτηριστικό αὐτό τό γεγονός, ὅτι ὁ Θεός τόν ἐλέησε, ἔπειτα ἀπ᾽ τή μετάνοια καί τήν ἐξομολόγησί του»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 19).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Μιά πνευματική γυναῖκα, μοῦ φανέρωσε μιά μέρα τήν ἀποκάλυψί της. Εἶχε πάει Μ. Πέμπτη στήν ἐκκλησία καί τήν ὥρα πού τό πλῆθος τοῦ κόσμου ἑτοιμαζόταν νά κοινωνήση, συλλογίστηκε τό ἑξῆς: “Ἄραγε, ποιοί ἀπό αὐτούς τούς ἀνθρώπους προετοιμάστηκαν καταλλήλως γιά τό Μυστήριο αὐτό;”. Μάλιστα γιά αὐτούς, πού δέν προετοιμάστηκαν καταλλήλως, προσευχήθηκε λέγοντας: “Θεέ μου, συγχώρεσέ τους!”. Τότε, ὅπως λέει ἡ ἴδια, βλέπει τόν παππᾶ μέ τήν Ἱ. Λαβίδα νά κοινωνῆ τούς πιστούς. Καί συνέβαινε κάτι παράδοξο. Σέ πολλούς τήν ὥρα πού κοινωνοῦσαν, ἕνας ἄγγελος Κυρίου, ἔπαιρνε τή Θ. Μετάληψι ἀπ᾽ τήν Ἱ. Λαβίδα καί τήν ἐπέστρεφε στό Ἱ. Ποτήριο καί οἱ ἄνθρωποι αὐτοί λάμβαναν ἁπλά ἄρτο καί οἶνο καί ὄχι τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Παρατήρησε, ὅτι ἀπ᾽ τούς 100 πού πήγαιναν νά κοινωνήσουν, στούς 95 συνέβαινε αὐτό τό πράγμα. Προφανῶς αὐτοί προσέρχονταν στό Μυστήριο ἀπροετοίμαστοι καί οὐσιαστικά δέν κοινωνοῦσαν, ἄν καί στήν πράξι φαίνονταν ὅτι συμμετεῖχαν στό Μυστηρίο αὐτό»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 20).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Μιλοῦσα κάποτε σ᾽ ἕνα ἀκροατήριο καί ἡ αἴθουσα ἦταν ἀσφυκτικά γεμάτη. Ἦταν καί πολύς κόσμος πίσω μου, ὄρθιοι. Κάποια στιγμή τῆς ὁμιλίας μου, ἄκουσα πίσω μου μιά γυναικεία φωνή πού ἔλεγε:

—Ἄχ, νά ᾽χαν φτερά, αὐτά τά λόγια.

Ἐγώ δέν γύρισα πίσω νά δῶ, ποιός εἶπε αὐτό τό πράγμα. Ὅμως, στό τέλος τό κράτησα αὐτό σάν κρατούμενο καί γύρισα πίσω μου καί ρώτησα:

—Ποιός εἶπε κατά τή διάρκεια τῆς ὁμιλίας μου, αὐτά τά λόγια;

Καί μιά γνωστή σέ μένα, πλουσιότατη κυρία, μοῦ λέει:

—Ἐγώ τά εἶπα τά λόγια αὐτά, κ. Παναγόπουλε.

—Μπορεῖς νά τά ἐπαναλάβης;, τή ρώτησα.

Καί μοῦ λέει:

—Ἄχ, νά ᾽χαν φτερά τά λόγια σου, νά πήγαιναν σέ ὅλο τόν κόσμο, γιά νά τά ἀκούσουν καί ἄλλοι.

—Καί δέν ἔχουν φτερά;, τῆς λέω.

Μοῦ λέει:

—Ὄχι δέν ἔχουν.

Δέν ἔχουν τῆς ἀπάντησα, διότι ἐσύ τά ἔχεις μέσα στό πορτοφόλι σου. Στήν τσάντα σου τά ἔχεις. Ὅπως βλέπεις, γράφονται τά λόγια μου σέ μιά κασέτα καί ἄν ἐσύ ἤθελες νά ἀνοίξης τήν τσάντα σου, γιά νά πάρης 5.000 κασέτες καί νά τίς μοίραζες στόν κόσμο, τότε θά εἶχαν φτερά. Νά, ὅμως, πού τώρα κάθονται στήν τσάντα σου!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 21).

Ἀναφέρει ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ ἱεροκήρυκας γιά κάποιον: «Ἔκανε καί μιά παράξενη ἀγαθοεργία. Διέθεσε τόν ἑαυτό του, κατά τόν ἑξῆς τρόπο: Ἦταν συνταξιοῦχος ἄνθρωπος, πού ἔπαιρνε κάθε μῆνα 10.000 δρχ.. Καί ὑπῆρχε μία χήρα μέ ἕξι παιδιά, ἡ ὁποία ζοῦσε σέ μιά παράγκα. Πῆγε, λοιπόν, αὐτός καί βρῆκε ἕνα μηχανικό πού ἔχτιζε πολυκατοικίες καί τοῦ ζήτησε νά τοῦ δώση ἕνα διαμέρισμα τῶν τριῶν δωματίων. Ἔδωσε 20.000 δρχ. προκαταβολικά καί θά ἔδινε 4.000 δρχ. τό μῆνα γιά νά τό ξεχρεώση. Καί πῆρε τή χήρα μέ τά παιδιά της καί τά ἔβαλε νά ζήσουν στήν πολυκατοικία ἐκείνη. Ἐκεῖνος, δέν ξέρω γιά πόσα χρόνια πλήρωνε τίς μηνιαῖες δόσεις καί τελικά τό ξεχρέωσε καί ἔμεινε τό διαμέρισμα στά χέρια τῆς χήρας καί τῶν παιδιῶν της»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 24).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Πρίν ἀπό μερικές μέρες κατέβαινα μέ τό ἀστικό τέρμα Παγκρατίου. Καί νά σου μία κυρία ἀνέβαινε στό ἀστικό μέ τό 16χρονο γυιό της. Μέ χαιρέτισαν καί προχώρησαν πιό κάτω. Ἐκεῖ ἡ μάνα ἐξηγοῦσε στό γυιό της, γιά τό ποιός εἶμαι καί ἄλλα παρόμοια, διότι ὁ γυιός της δέν μέ γνώριζε. Ἔφτασα στό Παγκράτι καί πῆγα στήν ἐργασία μου. Μετά ἀπό λίγη ὥρα, χτυπᾶ τό τηλέφωνο. Ἦταν ἡ μάνα πού εἶχα συναντήσει στό ἀστικό, καί μοῦ εἶπε:

—Κύριε Παναγόπουλε, τί μοῦ κάνατε σήμερα! Τί μοῦ κάνατε...!

—Μέ συγχωρεῖτε, τῆς εἶπα, πεῖτε μου τί σᾶς ἔκανα σήμερα, γιά νά σᾶς ζητήσω συγγνώμη.

—Ξέρετε τί ἔπαθα μέ τό παιδί μου; Τό παιδί μου καπνίζει καί ἐγώ τοῦ ἔχω πεῖ ἐπανειλημμένως, νά τό κόψη, διότι εἶναι ἁμαρτία. Καί στό ἀστικό πού συναντηθήκαμε, εἶδε ἐσᾶς, πού τά μουστάκια σας ἦταν κίτρινα καί μοῦ εἶπε: “Ὁ Παναγόπουλος καπνίζει πού εἶναι τῆς θρησκείας, ἐγώ γιατί νά μήν καπνίζω;”. Τί μοῦ κάνατε κ. Παναγόπουλε σήμερα! Τί μοῦ κάνατε...!

Ἀκοῦστε, ὅμως, πῶς ἔχει τό θέμα, καί τί μπορεῖ νά πάθη ἕνας ἄνθρωπος. Ἡ γυναῖκα μου εἶχε φτιάξει καροτόζουμο καί ἐγώ εἶχα πιεῖ καροτόζουμο ἐκείνη τήν ἡμέρα. Ξέχασα νά καθαρίσω τά μουστάκια μου, ἀπ᾽ τόν ἀφρό πού ἀφήνει καί γίνεται (φαίνεται) σάν νά καπνίζης. Ἄντε τώρα αὐτό νά τό βγάλης τοῦ νεαροῦ ἀπό μέσα του, ὅτι ὁ Παναγόπουλος δέν καπνίζει. Δέν ξέρεις ἀπό ποῦ θά σοῦ ᾽ρθη... Θέλει πολύ προσοχή!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 26).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Μιλοῦσα στήν κλινική “Σωτηρία”. Καί κάποιος μορφωμένος στό ἀκροατήριο μέ ρώτησε κάτι. Ἐπί δέκα λεπτά ἀγόρευε γιά νά στοιχειοθετήση τό ἐρώτημά του. Τοῦ εἶπα τρία λόγια καί ὅταν τά ἄκουσε πῆρε τή συντροφιά του καί ἔφυγε ἀπ᾽ τήν αἴθουσα. Τό τί μοῦ εἶπε, δέν ξέρω! Τό τί τοῦ εἶπα, δέν ξέρω! Ἕνα μόνο ξέρω: Τήν ὥρα κατά τήν ὁποία μιλοῦσε, εἶπα μέσα μου: “Τώρα, Χριστέ μου, ἔμπλεξα! Τό τί λέει αὐτός, μέ τίς θεωρίες του, ἐγώ ἔχω μεσάνυχτα. Ἄν νομίζης, ὅτι γι᾽ αὐτούς πού ἦρθαν ἐδῶ, γιά νά μήν χάσουν τήν πίστι τους, γιατί αὐτοί αὐτόν τόν ἔχουν γιά μορφωμένο καί θά ἀκούσουν ἐκεῖνον καί ὄχι ἐμένα, πές μου σέ παρακαλῶ, τί νά πῶ. Ἀλλιῶς παραιτοῦμαι... Δέν ξέρω τί νά τοῦ ἀπαντήσω!”. Ὁ κόσμος πού τόν ἄκουγε, δέν πίστευε ποτέ ὅτι θά μποροῦσα ἐγώ νά τοῦ ἀπαντήσω. Καί ὅμως τοῦ εἶπα τρία λόγια καί σηκώθηκε καί ἔφυγε μέ τήν συντροφιά του! Τί μοῦ εἶπε καί τί τοῦ εἶπα, δέν ξέρω! Ἄμα δώσετε τόν ἑαυτό σας στό Θεό καί ἔχετε μέσα σας λίγο φιλότιμο, ὅτι Αὐτός πού θίγεται τώρα, εἶναι ὁ Σωτήρας σου, ἡ Παναγία καί οἱ Ἅγιοι, θά σοῦ ἀνοίξη ὁ Κύριος τό στόμα σου καί θά πῆς αὐτό τό ὁποῖο πρέπει. Ἐξάλλου τό ζήτημα δέν εἶναι νά εἶσαι μορφωμένος κοσμικά, ἀλλά μορφωμένος κατά Θεό»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 32).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Πρόσφατα (τέλη δεκαετίας τοῦ 1970) πῆγε στήν Ἀμερική καί στόν Καναδᾶ ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς Φιλοθέου, ὁ π. Ἐφραίμ. Φωτισμένος ἄνθρωπος... Μέσα στά πολλά παράξενα πού τοῦ συνέβησαν ἐκεῖ, εἶναι καί τό ἑξῆς: Εἶχε πάει ὁ Γέροντας σ᾽ ἕνα σπίτι καί ἐξομολογοῦσε. Καί ἕνας ζεῦγος Προτεσταντῶν, στήν αἵρεσι τῶν “Βαπτιστῶν”, παρακολουθοῦσε τόν κόσμο πού εἰσερχόταν στό σπίτι γιά νά ἐξομολογηθοῦν. Καί ἕνας κληρικός δικός τους, μερίμνησε νά τούς ἀπομακρύνη ἀπό ἐκεῖ καί νά μή τούς ἐπιτρέψη νά μποῦν σέ ἐκεῖνο τό σπίτι. Ὅμως, ἡ σύζυγος παρακίνησε τόν ἄνδρα της νά μποῦν στό σπίτι καί νά μιλήσουν μέ τό Γέροντα, ὅπως κι ἔγινε. Ἡ σύζυγος ἔμεινε ἐνθουσιασμένη καί δήλωσε ὅτι δέν ἐπρόκειτο νά συνεχίζη νά ἀκολουθῆ αὐτή τήν ὁμάδα τῶν “Βαπτιστῶν”. Δημιουργήθηκε μιά ἐνδοοικογενειακή φασαρία στό ζεῦγος αὐτό καί τό βράδυ ἡ σύζυγος βλέπει στόν ὕπνο της, τό Γέροντα, ὁλόφωτο καί νά τῆς λέει:

—Παιδί μου, φύγε ἀπ᾽ τό σκοτάδι καί ἔλα στό φῶς τοῦ Χριστοῦ!

Ὅταν ξημέρωσε, διηγήθηκε ἡ γυναῖκα στόν ἄνδρα της τά καθέκαστα καί ἀνάμεσα στά ἄλλα, τοῦ εἶπε καί τά ἑξῆς:

Καί ἔτσι ἡ σύζυγος ἄφησε τήν αἵρεσι καί προσχώρησε στήν Ὀρθοδοξία μέ αὐτόν τόν τρόπο»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 36).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Θυμᾶμαι ἕνα ἀρχιφύλακα, ὁ ὁποῖος γνώριζε, ὅτι ἡ γυναῖκα τοῦ διευθυντῆ του, ἐπρόκειτο τήν ἑπόμενη μέρα νά κάνη ἔκτρωσι. Τήν παραμονή στήν ὁμιλία μου, ἀνακοίνωσα στούς ἀκροατές μου, ὅτι κυκλοφόρησα ἕνα βιβλίο μέ τόν τίτλο: Θανάσιμο Ἁμάρτημα, ἡ Ἀποφυγή τῆς Τεκνογονίας. Ὁ ἀρχιφύλακας ἦταν παρών στήν ὁμιλία μου καί ἀμέσως μαζί μέ τήν ἀρραβωνιαστικιά του, πῆραν ἕνα βιβλίο, τό ὁποῖο ἤθελαν νά φτάση στά χέρια τῆς γυναίκας τοῦ ἀστυνομικοῦ διευθυντῆ. Ἔτσι ἀποφάσισαν καί πῆγαν στό σπίτι τους, (διατηροῦσαν οἰκογενειακή φιλία μαζί τους), ὅτι δῆθεν τυχαίως περνοῦσαν ἀπό ἐκεῖ καί χτύπησαν τό θυροτηλέφωνό τους.

—Ναί ποιός εἶναι;, ἀκούστηκε ἀπ᾽ τό θυροτηλέφωνο.

—Ἐμεῖς εἴμαστε καί περνούσαμε ἀπό ἔξω καί εἴπαμε νά σᾶς λέγαμε μιά καλησπέρα. Συγγνώμη γιά τήν ἐνόχλησι, διότι εἶναι περασμένη καί ἡ ὥρα.

—Ὄχι, ὄχι, ἐλᾶτε ἐπάνω λίγο, γιά νά σᾶς δοῦμε!

Αὐτό ἦταν! Αὐτό πού ἤθελαν τό πέτυχαν. Πῆγαν ἐπάνω, ἔκατσαν γύρω στά 15 λεπτά, καί ὁ ἀρχιφύλακας, ὅταν ἔφευγαν, ἄφησε μαζί μέ τήν ἐφημερίδα τήν ὁποία εἶχε πάρει μαζί του καί τό βιβλίο πάνω στό κομοδίνο τοῦ χόλ. Δῆθεν ὅτι τά ξέχασε ἐκεῖ πάνω.

Ὅταν ἔφυγαν, λοιπόν, βλέπει ἡ κυρία τήν ἐφημερίδα. Μᾶλλον θά τήν ξέχασαν σκέφτηκε. Σηκώνει τήν ἐφημερίδα καί ἀπό κάτω ἦταν τό βιβλίο, ἡ “ὀχιά”. Ὅταν εἶδα τόν τίτλο τοῦ βιβλίου, ταράχτηκε, ἀλλά δέν τόλμησε νά τό ἀνοίξη. Ἐπί 3 ὧρες βασανιζόταν νά τό ἀνοίξη ἤ νά μήν τό ἀνοίξη. Τελικά τό ἄνοιξε καί τό διάβασε ὅλο. Τά ξημερώματα τά μάτια της ἀπ᾽ τό κλάμα πρήστηκαν καί κοκκίνησαν. Ἔτσι δέν ἔκανε τήν ἔκτρωσι, τό παιδί γλύτωσε καί σήμερα εἶναι ἕνας 15χρονος λεβέντης. Χάρι στήν ἐφευρετικότητα καί στήν προσπάθεια τοῦ ζευγαριοῦ ἀποφεύχθηκε μία θανάσιμη ἁμαρτία. Καί οἱ πραγματικοί πιστοί δέν μένουν στόν ἑαυτό τους, ἀλλά προλαμβάνουν καί “διορθώνουν” τήν ἁμαρτία τοῦ ἄλλου»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 37).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Θυμᾶμαι, ὄτι τήν περίοδο τῆς κατοχῆς, μοῦ εἶχε πρηστῆ ἕνα δόντι. Πῆγα στό νοσοκομεῖο καί μέ εἶδε ἕνας ἰατρός. Βλέποντας ἐκεῖνος τό δόντι, ἀμέσως κιτρίνισε καί ἀμέσως ἔσπευσε νά μοῦ γράψη κάτι σουλφαμίδες. Τρέξε νά τίς πάρης, δύο κάθε τρεῖς ὧρες καί ἔλα αὔριο νά σέ ξαναδῶ. Ἐγώ δέν εἶχα ἐπίγνωσι τῆς καταστάσεώς μου καί οὔτε γνώριζα, τίς ἐπιπτώσεις τῶν σολφαμιδῶν στόν ἀνθρώπινο ὀργανισμό. Πῆρα τή συνταγή καί ἔφυγα. Βγαίνοντας ἀπ᾽ τό νοσοκομεῖο, κάποιοι μοῦ φώναξαν, ὅτι ὁ ἰατρός μέ ζητοῦσε. Γύρισα πίσω καί ὁ ἰατρός μοῦ εἶπε: “Πρόσεξε, μή φοβηθῆς καί διακόψεις τίς σουλφαμίδες, διότι τά οὖρα σου θά βγαίνουν κατακόκκινα σάν αἷμα. Ἐσύ θά συνεχίζης κανονικά νά τίς παίρνης, γιά νά δράσουν σωστά”. Καί αὐτό ἦταν πού μέ ἔσωσε, διότι μοῦ προεῖπε ὁ ἰατρός, τί ἐπρόκειτο νά μοῦ συμβῆ. Διότι ἐγώ ὅταν θά ἔβλεπα αἷμα στά οὖρα μου, θά μέ ἔπιανε φόβος καί θά σταματοῦσα τή λήψι τῶν σουλφαμιδῶν καί θά ἤμουν τώρα στά κυπαρίσσια. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει καί μέ τό θάνατο. Προλαμβάνει καί προλέγει ἡ Ἁγ. Γραφή, ὅτι ὁ θάνατος δέν εἶναι τέλος, ἀλλά ἡ ἀρχή μιᾶς ἄλλης ζωῆς»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 42).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Χθές ἐρχόμουν ἀπ᾽ τήν ἐπαρχία καί πέρασα μέσα ἀπ᾽ τό Περιστέρι. Ἡ περιοχή ἐκείνη τοῦ Περιστερίου, ἀνῆκε ὅλη, σ᾽ ἕνα καί μόνο ἄνθρωπο. Ἀρκεῖ νά σᾶς πῶ, ὅτι τή γύριζε μέ τό ἄλογο, γιατί ἦταν τόσο μεγάλη πού δέν μποροῦσε νά πάη πεζός. Αὐτός, λοιπόν, ὁ ἄνθρωπος πέθανε στήν ψάθα καί ὁ γυιός του, πού τά ἔφαγε ὅλα αὐτά, εἶναι πένης σήμερα. Καί ὅλα αὐτά, διότι δέν ἔδωσε ποτέ του, ἐμπιστοσύνη στό Θεό.

Ὁ διάβολος ὑπόσχεται στούς ἀνθρώπους νά κάνη τή ζωή τους γρήγορα καί μέ εὔκολο τρόπο εὐτυχισμένη. Ὅ,τι ἔκανε δηλαδή καί μέ τήν Εὕα»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 46).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Κατά τό κήρυγμα, τό Πνεῦμα τό Ἅγιο εἶναι παρόν, τό ὁποῖο ὁδηγεῖ τή γλῶσσα τοῦ ὁμιλητῆ, ὁσοδήποτε ἁμαρτωλός καί ἄν εἶναι, γιά τό συμφέρον τῶν ἀκροατῶν. Γι᾽ αὐτό πᾶς πολλές φορές σ᾽ ἕνα κήρυγμα καί σοῦ λέει ὁ ἄλλος:

—Αὐτό ἦταν γιά μένα ἀπόψε!

—Μά πῶς ἦταν γιά σένα, ἀφοῦ ὁ ὁμιλητής δέν σέ γνώριζε κἄν.

—Θά μποροῦσα νά πῶ, ὅτι εἶστε ὅλοι ρουφιάνοι ἐδῶ μέσα, ἄν μέ γνωρίζατε!

Κατάλαβα τί συνέβη... Καί τοῦ λέω:

—Εὐτυχῶς πού δέν σᾶς γνωρίζουμε καί ἔτσι δέν εἴμαστε ρουφιάνοι.

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἕνας μικρός ἔγραψε ἕνα γράμμα στό θεῖο του στήν Ἀμερική, νά τοῦ στείλη λίγα χρήματα, γιά νά πάρη ἕνα βιβλίο πού ἤθελε, γιατί ἡ μητέρα του ἦταν φτωχή. Καί ὁ θεῖος δέν ἀπάντησε. Αὐτό ἀνησύχησε τή μητέρα, γιατί ὁ θεῖος ἦταν πάντα τακτικός καί ἀπαντοῦσε στά γράμματα. Ἀποδείχτηκε ἐκ τῶν ὑστέρων ὅτι ὁ μικρός ἔγραψε τήν ἐπιστολή σ᾽ ἕνα τετράδιο καί ξέχασε νά κόψη τή σελίδα καί νά τή βάλη στό φάκελλο τοῦ γράμματος. Ἔτσι τό γράμμα δέν περιεῖχε τίποτε καί προφανῶς ὁ θεῖος μόλις τό παρέλαβε, τό ἐξέλαβε σάν μιά πλάκα τοῦ μικροῦ καί δέν ἀπάντησε. Πολλοί ἀπό μᾶς, μοιάζουν μέ τό μικρό τῆς παραπάνω ἱστορίας, στό θέμα τῆς προσευχῆς. Ναί μέν προσευχόμαστε καί στέλνουμε τό “γράμμα” μας στόν οὐρανό, ἀλλά ὄχι καί τήν καρδιά μας μαζί. Ἡ ἐπιστολή μας εἶναι ἄδεια, διότι ἠ προσευχή μας δέν εἶναι καρδιακή, μέ ἀποτέλεσμα νά μήν παίρνουμε ἀπάντησι ἀπ᾽ τό Θεό»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 55).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Κάποτε, σέ μιά περιοχή γιά καιρό δέν εἶχε βρέξει καθόλου. Ὁ ἐφημέριος τοῦ χωριοῦ κάλεσε τούς πιστούς γιά λιτανεία, καί νά στείλη ἔτσι ὁ Θεός βροχή. Ἀνάμεσα στούς πιστούς ἦταν καί ἕνα κοριτσάκι, πού κρατοῦσε μία ὀμπρέλα, πιό μεγάλη ἀπ᾽ τό μπόι της. Παραξενεμένος ὁ παπποῦς τῆς εἶπε:

—Κορούλα μου, μέ τέτοια λιακάδα κρατᾶς ὀμπρέλα;

Τό ἀθῶο κοριτσάκι, τόν κοίταξε στά μάτια καί τοῦ εἶπε:

—Μά, παπποῦ μου, δέν ἤρθαμε νά προσευχηθοῦμε νά βρέξη;

Κόκκαλο ὁ παπποῦς!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 56).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Κάποιος Προτεστάντης, μελετοῦσε τήν Ἁγ. Γραφή καί τήν ἑρμήνευε μέ τό δικό του τρόπο, ὅπως κάνουν ὅλοι οἱ Προτεστάντες. Κάποια μέρα, ἔφτασε σ᾽ ἕνα ἐδάφιο καί σκόνταψε. Δέν μποροῦσε νά τό ἑρμηνεύση. Ὅσους Προτεστάντες ρώτησε, κανένας δέν μποροῦσε νά τοῦ ἀπαντήση. Ἔτσι κατέφυγε στήν προσευχή καί παρακαλοῦσε τό Χριστό, νά τοῦ δώση τήν ἑρμηνεία τοῦ ἐδαφίου. Μόλις γυρνοῦσε ἀπ᾽ τή δουλειά του καί γιά 2 ὧρες ἐπί 82 μέρες προσευχόταν γιά τό θέμα αὐτό. Τήν 82η μέρα, ἐκεῖ πού ἦταν γονατιστός καί προσευχόταν, τοῦ παρουσιάζεται ἕνας ψηλός κύριος (προφανῶς ἄγγελος διότι χάθηκε ἐκ τῶν ὑστέρων), πού τόν ρώτησε, γιά ποιό λόγο προσεύχεται.

—Προσεύχομαι γιά τήν ἑρμηνεία ἑνός ἐδαφίου, ἀπάντησε ἐκεῖνος.

—Σέ πληροφορεῖ ὁ Κύριος, τοῦ εἶπε ὁ ἄγγελος, ὄτι τήν ἑρμηνεία αὐτή, νά τή ζητήσης στή Γῆ! Δέν ἔρχεται ἀπ᾽ τόν Οὐρανό... Δέν ἔχει, ὀ Μέγας Βασίλειος καί ὁ Ἱ. Χρυσόστομος, ἑρμηνεύσει τό ἐδάφιο αὐτό; Μή τήν περιμένεις, ἐγωϊστή, τήν ἑρμηνεία τοῦ ἐδαφίου αὐτοῦ ἀπ᾽ τόν Οὐρανό.

Αὐτό τό γεγονός, ἔγινε ἡ αἰτία, νά μεταστραφῆ ὁ Προτεστάντης στήν Ὀρθοδοξία. Καί μπορεῖ νά εἶναι καί ἀνάμεσά μας μέσα σέ αὐτή τήν αἴθουσα...»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 57).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Γιά νά προσευχηθῆ ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά πεθάνη. Ὅ,τι γίνεται στό θάνατο, πρέπει νά γίνη καί στήν προσευχή, γιά νά ἔχη κάποια ἀποτελέσματα. Στό θάνατο τό σῶμα μένει κάτω καί τό πνεῦμα ἀνεβαίνει πάνω. Αὐτό ἀκριβῶς πρέπει νά γίνη καί στήν προσευχή. Ὅταν, ὅμως, ὁ ἄνθρωπος, ἔχει τό νοῦ στά γήινα καί ρεμβάζει, δέν εἶναι δυνατόν ἡ προσευχή του νά ἔχη κάποιο ἀποτέλεσμα. Ἐμπαίζει τό Θεό καί τόν ἑαυτό του»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 60).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὁ λόγος πού δέν εἶναι ἀπόρροια προσευχῆς, εἶναι σάν τήν ξερή λάσπη. Δέν κολλάει πουθενά, ὁσοδήποτε σοφία καί σύνεσι ἄν δείχνη ὅτι ἔχει. Ὁ λόγος, ὅμως, πού εἶναι ἀπόρροια προσευχῆς, “κολλάει” καί μπαίνει σφήνα στό μυαλό τοῦ ἄλλου καί ἔτσι βοηθιέται...»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 61).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὁ Θεός πολλούς τρόπους ἐπιστρατεύει καί προϋποθέσεις δημιουργεῖ, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νά διορθωθῆ, νά μετανοήση καί τελικά νά σωθῆ!

Οἱ ἄνθρωποι ἀντί νά ἀντλοῦν δύναμι ἀπ᾽ τό Χριστό, ἀντλοῦν ἀπ᾽ τόν ἑαυτό τους καί ἐξαντλοῦνται»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 62).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἐγώ εἶμαι ὑποχρεωμένος νά σᾶς πῶ, πόσο ὕψος ἔχει ὁ Ὄλυμπος. Τώρα ἐσεῖς πόσο ψηλά θά τόν ἀνεβῆτε, εἶναι δικό σας θέμα»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 63).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὅταν ὁ Θεός βλέπει τόν ἄνθρωπο, ὅτι βλέπει πάνω, τότε βλέπει ὁ Θεός κάτω σ᾽ αὐτόν»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 66).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Οἱ περισσότεροι ἀπό μᾶς, προσευχόμαστε γιά ὑλικά πράγματα καί ὄχι γιά τίς ἁμαρτίες καί τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Μοιάζουμε μέ ἐκεῖνον πού πάει σ᾽ ἕνα κατάστημα γιά νά ἀγοράση ἕνα μηχάνημα καί ἀντί γιά τό μηχάνημα, ἀγοράζει τά ἀνταλλακτικά του. Ἀστεῖα πράγματα... Τό μηχάνημα, συνοδεύεται ἀπ᾽ τά ἀνταλλακτικά καί δίνονται δωρεάν, ἐνῶ τά ἀνταλλακτικά δέν συνοδεύονται ἀπ᾽ τό μηχάνημα. Ἔτσι καί ἐμεῖς ἄν προσευχόμαστε γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, ὁ Θεός θά μᾶς δώση καί τά ὑλικά ἀγαθά τά ὁποῖα ἔχουμε ἀνάγκη»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 67).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἄν ἤμουν Πνευματικός, δέν θά ἔβαζα νηστεία στά πνευματικά μου τέκνα. Νά μή φᾶτε λάδι, νά μή φᾶτε κρέας... Θά ἔβαζα νηστεία γλώσσας. Νά μή μιλήσετε. Νά δῆτε τί κόπος εἶναι! Πεῖτε ὅτι τή Μ. Παρασκευή θά φᾶτε κρέας, ἀλλά νά μή μιλήσετε καί θά δῆτε τί θά γίνη! Ὅλα τά συντάγματα καί οἱ διάβολοι ἀπ᾽ τό λεκανοπέδιο τῆς Ἀττικῆς, θά μαζευτοῦν στή γλώσσα τή δική σας, γιά νά μιλήσετε. Εἶναι μεγάλο ζόρι, νά κρατήσουμε τή γλώσσα μας ἁγνή. Βέβαια μόνο μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ, μποροῦμε νά πετύχουμε κάτι τέτοιο»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 80).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Βάδιζαν ἕνας ἱερέας καί ἕνας κουρέας. Βρέθηκαν σέ μία συνοικία, στήν ὁποία ὑπῆρχαν σπίτια-τρῶγλες καί ἄνθρωποι, πού ἀγρίευες ὅταν τούς ἔβλεπες. Μπροστά σέ αὐτό τό θέαμα ὁ κουρέας ρωτάει τόν ἱερέα:

Καί τοῦ λέει τότε ὁ ἱερέας:

Ἔσκυψε ὁ κουρέας τό κεφάλι του καί ἔφυγε χωρίς νά πῆ κουβέντα»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 80).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ρωτοῦσε ἕνας μαθητής τόν καθηγητή του:

—Καί, τό Θεό ποιός Τόν δημιούργησε; Τί εἶναι Θεός;

Καί ὁ καθηγητής τοῦ ἀπάντησε:

—Εἶναι μεγάλο τό θέμα αὐτό, παιδί μου, καί πρέπει μιά ἄλλη μέρα νά σοῦ ἀπαντήσω.

Ὁ μαθητής θεώρησε, ὅτι ἤθελε ὁ καθηγητής νά τόν ἀποφύγη, γι᾽ αὐτό καί τοῦ ἀπάντησε ἔτσι. Ὅμως, μιά μέρα ὁ καθηγητής τόν κάλεσε σπίτι του. Κατέφθασε μέ μεγάλη χαρά ὁ μαθητής στό σπίτι του καί ἀφοῦ ἀπόθεσε τό καπέλο καί τήν καρντερόμπα του, κάθισε, στό σαλόνι. Τοῦ λέει σέ μιά στιγμή ὁ καθηγητής:

—Φέρε μου σέ παρακαλῶ τό καπέλο σου καί ἄφησέ το πάνω στό τραπέζι.

Τό ἔκανε ὁ μαθητής. Τοῦ δίνει τότε ὁ καθηγητής δύο μαντήλια καί δύο πετσέτες καί τοῦ λέει:

—Βάλτα αὐτά μέσα στό καπέλο.

Τά ἔβαλε. Τοῦ δίνει μετά καί ἕνα σεντόνι νά βάλη στό καπέλο. Ἀλλά τό σεντόνι δέν χωροῦσε στό καπέλο, ὅσο κάι νά προσπάθησε.

—Ὥστε τό καπέλο εἶναι ὁρισμένης χωρητικότητος, τοῦ εἶπε τότε ὁ καθηγητής.

—Ναί, συμφώνησε ὁ μαθητής.

—Καί τό κεφάλι σου, εἶναι ὁρισμένης χωρητικότητος καί δέν χωράει τό Θεό, τοῦ ἀπάντησε ἀφοπλιστικά ὁ καθηγητής»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 81).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Κάποτε μιλοῦσε ἕνας ἱεροκήρυκας, γιά τό θαῦμα τό ὁποῖο ἔκανε ὁ Χριστός στήν Κανά τῆς Γαλιλαίας, μετατρέποντας τό νερό σέ κρασί. Ὅταν τελείωσε τό κήρυγμα, δύο πρόσωπα πού παρακολούθησαν τήν ὁμιλία, εἶχαν μία συζήτησι καί ὁ ἕνας ἐξέφραζε τή δυσπιστία του στόν ἄλλο, λέγοντάς του:

—Ἐγώ κ. Σπύρο, δέν τό πιστεύω αὐτό τό θαῦμα, ὅτι ὁ Χριστός ἔκανε τό νερό κρασί.

Ἔτυχε τά λόγια αὐτά νά τά ἀκούση ἕνας πού ἦταν δίπλα καί τοῦ εἶπε:

—Πῶς ἔγινε αὐτό;

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Μιά φτωχιά χήρα, πού ἐπαιτοῦσε ἀπό σπιτι σέ σπίτι, κάποτε χτύπησε καί τήν πόρτα ἑνός πολύ πλουσίου. Τῆς ἄνοιξε ὁ πλούσιος καί ἡ χήρα τοῦ εἶπε:

—Μέ συγχωρεῖτε, εἶμαι χήρα καί ἄρρωστη! Ἔχω καί τρία παιδιά. Ἄν νομίζετε καί μπορεῖτε, βοηθεῖστε με, σᾶς παρακαλῶ...!

Ὁ πλούσιος ἔψαξε νά τῆς δώση κάτι, ἀλλά δέν βρῆκε τίποτε.

—Μέ συγχωρεῖτε, τῆς εἶπε, ἀλλά δέν κρατῶ τίποτε στό σπίτι.

Ἡ χήρα τόν εὐχαρίστησε καί πῆγε νά φύγη, ὅταν ὁ πλούσιος τῆς εἶπε:

—Περίμενε!

Πῆγε μέσα στό γραφεῖο του καί πῆρε μία ἐπιταγή, τή συμπλήρωσε καί δίνοντάς την, τῆς εἶπε:

—Πήγαινε σέ ὁποιαδήποτε τράπεζα μέ αὐτή τήν ἐπιταγή, γιά νά εἰσπράξης τό ποσό.

Ἡ χήρα ἦταν ἀγράμματη (δέν γνώριζε ἀπό ἐπιταγές), πῆρε τήν ἐπιταγή καί εἶπε μέσα της: “Μέ κορόιδεψε, μοῦ ἔδωσε ἕνα ἁπλό χαρτί”. Οἱ μέρες περνοῦσαν καί αὐτή δέν πήγαινε στήν τράπεζα, διότι ντρεπόταν καί φοβόταν, νομίζοντας ὅτι τό χαρτί πού τῆς ἔδωσε ὁ πλούσιος, ἦταν κάτι τό ψεύτικο. Μία μέρα τόλμησε καί τό ἔδειξε σέ μία φίλη της καί ἐκείνη τῆς εἶπε:

—Αὐτό τό χαρτί τό ὁποῖο κρατᾶς, εἶναι μία ἐπιταγή γιά τήν τράπεζα. Πήγαινε νά δῆς.

Πράγματι τότε, ἡ χήρα ἀναθάρρεψε καί πῆγε στήν τράπεζα. Ἐκεῖ ἀφοῦ ρώτησε, πῆγε στόν ταμία νά τήν ἐξυπηρετήση. Μόλις τό εἶδε ὁ ταμίας, τῆς εἶπε, ὅτι εἶναι νά εἰσπράξη 50 χρυσές λίρες! Ἐκείνη ἐξεπλάγη, διότι ἦταν μεγάλο τό ποσό. Κάποιο λάθος θά ἔκανε ὁ ἄνθρωπος, σκέφτηκε, καί ἔτσι ζήτησε νά πάρη πίσω τήν ἐπιταγή, χωρίς νά τήν ἐξαργυρώση. Τήν πῆρε καί πῆγε κατευθείαν, στό σπίτι τοῦ πλουσίου καί τοῦ εἶπε:

—Μέ συγχωρεῖτε, ἀλλά εἶναι πολλά τά λεφτά πού γράψατε στήν ἐπιταγή. Ἐγώ δέν ἀξίζω τόσα λεφτά! Καί σκέφτηκα, ὅτι θά κάνατε λάθος.

Μόλις τό ἄκουσε αὐτό ὁ πλούσιος, τῆς εἶπε:

—Πράγματι ἔκανα λάθος!

Πῆρε τήν ἐπιταγή καί συμπλήρωσε πίσω ἀπ᾽ τό 50 ἕνα μηδενικό καί οἱ 50 χρυσές λίρες ἔγιναν 500! Τῆς τήν ἔδωσε καί τῆς εἶπε:

—Πήγαινε τώρα στήν τράπεζα καί γνώριζε, ὅτι δέν ἔχω κάνει λάθος!

Αὐτά εἶναι τά ἀποτελέσματα τῆς ταπεινώσεως! Ἄν ἄνθρωπος ἐνεργῆ ἔτσι σέ συνάνθρωπο, ὁ Θεός σκεφτεῖτε τί κάνει!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 88).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὁ ἐθνικός μας ποιητής, Διονύσιος Σολωμός, πίστευε πολύ στό Χριστό. Καί μιά μέρα, πού περπατοῦσε σ᾽ ἕνα κῆπο γεμάτο λουλούδια, κάποιος φίλος του πού βρέθηκε ἐκεῖ τόν ρώτησε:

—Μιλᾶς γιά τό Χριστό τόσο συχνά, μπορεῖς νά μοῦ πῆς, τί σοῦ ἔκανε ὁ Χριστός, στή ζώη σου;

Τότε ὁ Σολωμός κοντοστάθηκε κάι δείχνοντάς του ἕνα ὄμορφο καί ὡραῖο λουλούδι, τοῦ εἶπε:

—Ὅ,τι καί ὁ ἥλιος στό λουλούδι αὐτό!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 90).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἐγώ, αὐτή τήν ὥρα, παίζω ἕνα ρόλο αὐλακιοῦ. Ἐσεῖς εἶστε τά δέντρα πού ἐπικοινωνοῦν μέ τό αὐλάκι. Αὐτός, ὅμως, πού τροφοδοτεῖ τό αὐλάκι γιά νά ποτιστοῦν τά δέντρα εἶναι ὁ Χριστός. Καί ὁ Χριστός ξέρει τίς ἀνάγκες τοῦ καθενός καί ποῦ χωλαίνει ὁ καθένας μας»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 93).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Στόν Ἱ. Ναό τῆς Εὐαγγελίστριας τῶν Πατρῶν, πρό ἐτῶν, ἔλαβε χώρα τό ἑξῆς γεγονός: Τό πρωΐ ἔπιασε πυρκαγιά στήν εἴσοδο τοῦ ναοῦ (ἡ πόρτα πού ὁδηγοῦσε στό κουδουνοστάσιο πιάσαν φωτιά κάτι τσουβάλια) καί κάλεσαν τήν πυροσβεστική, ἡ ὁποία κατέσβησε τή φωτιά. Μέσα στόν κόσμο πού ἦταν ἀπ᾽ τό πρωΐ στήν ἐκκλησία, ἦταν καί ἕνας γέρος, ὁ ὁποῖος πάντα στεκόταν μπροστά, στό δεξιό ἀναλόγιο, κοντά στό τέμπλο. Ὅταν τελείωσε ἡ Θ. Λειτουργία καί περνοῦσε ὁ κόσμος ἀπ᾽ τήν εἴσοδο τοῦ ναοῦ, γιά νά βγῆ ἀπ᾽ τήν ἐκκλησία, ἔβλεπε ὁ κόσμος τά νερά κάτω καί τήν μαυρίλα πού ἄφησε ἡ πυρκαγιά. Ρώτησε τότε ὁ γέρος ἔκπληκτος, τί συνέβη ἐκεῖ;

—Καλά ἐσύ ποῦ ἤσουν;, τοῦ εἶπαν οἱ ἄλλοι. Δέν πῆρες χαμπάρι ὅτι πῆρε φωτιά; Ὅλος ὁ κόσμος κατάλαβε τί ἔγινε καί ἐσύ δέν κατάλαβες τίποτε;

—Ὄχι δέν κατάλαβα, εἶπε τότε μέ ἀφέλεια καί περισσή εἰλικρίνεια ὁ γέρος.

Ἦταν τόσο πολύ ἀφοσιωμένος στή Θ. Λειτουργία καί στήν προσευχή πού δέν κατάλαβε τίποτε! Μαζεύτηκε ὅλη ἡ Πάτρα ἔξω ἀπ᾽ τό ναό γιά τήν πυρκαγιά καί ἐκεῖνος δέν κατάλαβε τίποτε! Αὐτοί εἶναι οἱ πραγματικοί Χριστιανοί!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 100).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Μαμά, μαζί μέ τά ἄλλα πού θά μοῦ στείλεις, νά μοῦ στείλης καί ἕνα καθρεφτάκι. Τό ἤθελε ἡ κόρη γιά νά φτιάχνη τό μαλλί της καί νά περιποιῆται τό πρόσωπό της. Πράγματι ἡ μητέρα τῆς ἔστειλε ἕνα διπλωμένο καθρέφτη. Καί ὅταν ἡ κόρη ξεδίπλωσε τόν καθρέφτη, εἶδε τήν Παναγία, καί τῆς ἔγραφε ἡ μάνα της: “Μέ βάσι αὐτόν τόν καθρέφτη νά φτιάχνεσαι, παιδί μου!”.

Νά καθρεφτίζεται πάντα μέ βάσι καί πρότυπο τήν Παναγία μας»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 102).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἔγραψα κάποτε ἕνα βιβλίο: Θανάσιμο Ἁμάρτημα ἡ Ἀποφυγή τῆς Τεκνογονίας. Καί εἶχα πάρει ἀπ᾽ τόν ἰατρικό σύλλογο, ὅλα τά ὀνοματα τῶν μαιευτήρων τῆς Ἑλλάδας (ἦταν γύρω στούς 1000) καί ἔστειλα ἕνα βιβλίο στόν καθένα. Τό βιβλίο αὐτό τό παρέλαβε καί ἕνας μαιευτήρας ἀπ᾽ τήν Ἄρτα. Τό διάβασε ἐκεῖνος καί τήν ἄλλη μέρα πῆγε ἀεροπορικῶς στήν Ἰταλία γιά ἐπαγγελματικό λόγο. Ὅπως καθόταν στό ἀεροπλάνο, ἀποκοιμήθηκε. Καί βλέπει στόν ὕπνο του, πολλά μικρά παιδιά, νά ἔρχωνται μέ λόγχες κατά πάνω του, νά τοῦ βγάλουν τά μάτια! Αὐτός πάλευε στόν ὕπνο του νά τά διώξη καί δέν μποροῦσε νά ξυπνήση. Ἔβλεπαν οἱ ἐπιβάτες στό ἀεροπλάνο, ὅτι αὐτός ὑπέφερε ἀπό κάποιον ἐφιάλτη, ἀλλά δέν μπόρεσαν νά τόν ξυπνήσουν. Ὅταν ἔφθασαν στή Ρώμη, τότε μόνο ξύπνησε καί ἦρθε στόν ἑαυτό του. Τοῦ εἶπαν οἱ ἄλλοι, τό τί εἶδαν καί ἄν εἶναι καλά. “Τίποτε, τίποτε...”, τούς εἶπε. “Εἶμαι καλά, ὅλα καλά!”. Τό ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ἐμπειρίας του ἦταν νά ἀλλάξη εἰδικότητα καί ἀπό μαιευτήρας, ἔγινε παθολόγος. Τώρα, ἄν ἐξομολογήθηκε γιά τίς ἐκτρώσεις τίς ὁποῖες εἶχε κάνει, δέν τό ξέρω, ἀλλά θά ἦταν καλό γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς του»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 106).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Τό 1942 στό El Alamein τῆς Αἰγύπτου ἔλαβε χώρα τό ἑξῆς περιστατικό: Στήν περιοχή ἐκείνη, ὑπάρχει καί μία ράτσα καμηλῶν, μέ χρῶμα λευκό. Οἱ καμῆλες αὐτές εἶναι περιζήτητες, διότι τό λευκό δέρμα τους, ἔχει δεκαπλάσια ἀξία, ἀπ᾽ τό δέρμα τῶν καφέ καμηλῶν. Καί κοιτάζουν ἐκεῖ οἱ κάτοικοι νά πολλαπλασιάσουν τό εἶδος αὐτό τῆς λευκῆς καμήλας γιά ἐμπορικούς λόγους. Ἕνας καμηλιέρης εἶχε μία τέτοια λευκή καμήλα-μάνα καί τό ἀρσενικό καμηλάκι της. Καί προσπαθοῦσε, προκειμένου νά κερδίση χρήματα, νά ζευγαρώση τό ἀρσενικό καμηλάκι μέ τή μάνα του. Ὅμως, τό καμηλάκι δέν πήγαινε καί ἀπόφευγε πάντα αὐτό τό ζευγάρωμα. Ὁ καμηλιέρης προσπάθησε πολύ καιρό, χωρίς ἀποτέλεσμα. Μιά μέρα, ὅμως, πῶς τό κατάφερε καί τό ξεγέλασε, ἔδεσε τά μάτια τοῦ ἀρσενικοῦ καί τό ἔβαλε νά ζευγαρώση μέ τή μητέρα του. Ὅταν ζευγάρωσαν, ἔβγαλε ὁ καημιέρης τό κάλυμμα ἀπ᾽ τά μάτια τοῦ ἀρσενικοῦ. Καί ὅταν εἶδε τό καμηλάκι ὅτι ζευγάρωσε μέ τή μητέρα του, ὅρμηξε πάνω στόν καμηλιέρη, τόν ἔβαλε κάτω καί τόν σκότωσε! Τό χτύπησαν οἱ ἄλλοι τό καμηλάκι μέ καρέκλες, μέ ξύλα γιά νά ἀφήση τόν καμηλιέρη, ἀλλά τίποτε! Ἦταν τόση ἡ μανία του, πού ἀνεπηρέαστο ἀπ᾽ τό ξύλο πού ἔτρωγε, σκότωσε τόν καμηλιέρη, διότι τόν θεώρησε ὑπεύθυνο γιά τήν αἱμομιξία αὐτή. Ἀλίμονο στούς αἱμομίκτες!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 112).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Πικράθηκες μέ κάποιον, γιά κάποια λόγια πού σοῦ εἶπε; Ἔρχεται τότε ὁ σατανᾶς καί σοῦ βάζει ἕνα ἀναμμένο κάρβουνο μέσα σου. Αὐτό τό κάρβουνο γιά νά προκαλέση πυρκαγιά μέσα σου, πρέπει νά προστεθοῦν ξύλα. Καί ξύλα εἶναι τά λόγια (καί οἱ λογισμοί) κατηγορίας πού λέμε γι᾽ αὐτόν, πού μᾶς πίκρανε. Ἄν, ὅμως, φτύσουμε τό κάρβουνο καί δέν μιλήσουμε, τότε ἐκεῖνο θά σβήση»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 114).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὅταν κάποιος θελήσει νά κατηγορήση τό Χριστό καί τήν Ὀρθοδοξία, θά πάρη γιά παράδειγμα τού γλυκανάλατους καί χλιαρούς Χριστιανούς. Δέν θά κατηγορήση κάποιον πού βλασφημάει καί δέν πιστεύει, αὐτόν δέν θά τόν φέρη γιά παράδειγμα. Θά κατηγορήση αὐτόν πού λέει ὅτι πιστεύει, ἀλλά οἱ πράξεις του, δέν εἶναι ἀνάλογες»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 116).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Εἶναι τολμηρό νά διορθώση κανείς τόν πίνακα, ἑνός μεγάλου ζωγράφου. Καί ἀκόμα ποιό τολμηρό εἶναι νά διορθώση κανείς τό Θεό, ὅτι δέν τόν ἔφτιαξε καλό καί ὑποκινούμενος ἀπ᾽ τό σατανᾶ, νά πηγαίνη σέ ἰνστιτοῦτα καλλονῆς. Ἐκεῖ θά τόν διαθέση ὁ διάβολος καί θά τόν κάνη κατάλληλο γιά τό δικό του παλάτι καί ὄχι γιά τό παλάτι τοῦ Θεοῦ. Ποῦ πᾶς, ἄνθρωπε, καί διορθώνεις τό Θεό, ἀφοῦ ἔτσι ὅπως σέ ἔφτιαξε, εἶσαι κατάλληλος γιά τό παλάτι Του; Ἀλλά ποῦ νά τό καταλάβη ὁ ἄνθρωπος!...»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 116).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὅλες οἱ πράξεις ὅλων τῶν ἀνθρώπων, εἶναι γραμμένες σέ τρία βιβλία: στό βιβλίο τοῦ σατανᾶ, στό βιβλίο τῆς συνειδήσεως καί στό βιβλίο τοῦ ἀγγέλου φύλακά μας. Τό βιβλίο τοῦ σατανᾶ, ἔχει μόνο τίς ἁμαρτίες τοῦ ἀνθρώπου»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 121).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὅταν ἀφήνουμε τίς εὐκαιρίες τῆς ζωῆς μας ἀνεκμετάλλευτες, μοιάζουμε μέ τό ἱστιοφόρο πού δέν ἐκμεταλλεύεται τόν οὔριο ἄνεμο, καί ὅταν ἀργότερα καταλαγιάσει ὁ ἄνεμος, τό ἱστιοφόρο δέν μπορεῖ νά μετακινηθῆ. Ἐμεῖς ἀφήνουμε ἐνεκμετάλλευτες τίς εὐκαιρίες, δέν ἀξιοποιοῦμε τό χρόνο καί τό ἱστιοφόρο μας δέν φτάνει στόν προορισμό του»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 122).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Δέν κρατάει ὀ Χριστός τόν ἄνθρωπο, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος κρατιέται ἀπ᾽ τό Χριστό. Ὁ Χριστός εἶναι μιά χειρολαβή ἀπ᾽ τήν ὁποία κρατιέται ὁ ἄνθρωπος, γιά νά μήν τσακιστῆ»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 123).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Γιατί φεύγουμε ἀπό αὐτόν τόν κόσμο, χωρίς νά πάρουμε τίποτε μαζί μας; Γιατί ἐκεῖ πού θά πᾶμε, δέν θά μᾶς χρειαστῆ τίποτε ἀπό αὐτά»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 123).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Δέν εἶναι ἐδῶ ἡ κόλασι καί ὁ παράδεισος, ἀλλά ἀπό ἐδῶ ἀρχίζει ἡ κόλασι καί ὁ παράδεισος»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 123).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Οἱ ἄνθρωποι ἀναρωτιοῦνται καί δέν μποροῦν νά καταλάβουν, πώς στή Θ. Κοινωνία, ὁ ἄρτος γίνεται Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί ὁ οἶνος γίνεται Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Καί σᾶς ρωτῶ: Ἔχετε πάει ποτέ σας στόν ἰατρό; Καί ἄν εἶστε λίγο εὔσωμοι, τί σᾶς εἶπε ὁ ἰατρός νά μειώσετε στήν διατροφή σας, ὥστε νά χάσετε κάποια κιλά; Τό ψωμί! Καλά, τό ψωμί πού τρώω γίνεται σάρκα καί αἷμα μου; Ὥστε ἄν βγάλω τό ψωμί ἀπ᾽ τό συσσίτιό μου θά πέσουν τά κιλά, μου; Ἀσφαλῶς θά πέσουν! Ὥστε ὁ ὀργανισμός μου μπορεῖ νά μεταβάλλη τόν ἄρτο, σέ σάρκα καί αἷμα. Καί ἐντούτοις οἱ ἄνθρωποι, πού ὁ ὀργανισμός τους μυστηριωδῶς μεταβάλλει τόν ἄρτο τοῦ φούρνου τόν ὁποῖο τρώει σέ σάρκα καί γίνονται κιλά καί τόν οἶνο τόν ὁποῖο πίνει τόν κάνει αἷμα, οἱ ἴδιοι νά ἀμφισβητοῦν, ὅτι αὐτό δέν μπορεῖ νά τό κάνη ὁ Ἴδιος ὁ Θεός, στό Μυστήριο τῆς Θ. Κοινωνίας! Καί ἐφόσον, ταλαίπωρε ἄνθρωπε, δέν μπορεῖς νά ἐξηγήσης πῶς τό ψωμί τό ὁποῖο τρῶς γίνεται σάρκα σου, πῶς ζητᾶς νά ἐξηγήσης καί νά καταλάβης αὐτό τό Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας;»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 127).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἔξω ἀπό ἕνα χωριό τῶν Τρικάλων, ζοῦσε μία χήρα γυναῖκα, ἡ ὁποία γνώριζε ὅτι καμμία ἀπ᾽ τίς γυναῖκες τῶν γύρω χωριῶν, δέν καταδεχόταν νά φτιάχνη προσφορά γιά τήν Ἐκκλησία. Ἐκείνη, ὅμως, παρά τή φτώχεια της, ἔφτιαχνε 10-12 πρόσφορα κάθε Κυριακή καί τά μοίραζε στούς ναούς τῆς περιοχῆς. Καί κάποια μέρα, τῆς ἐμφανίζεται ἡ Παναγία στόν ὕπνο της καί τῆς βάζει ἕνα χρυσό δαχτυλίδι στό χέρι της, καί τῆς λέει: “Αὐτό τό χέρι, πού κάνει αὐτή τή δουλειά, ἀξίζει αὐτό τό βραβεῖο!”. Ἡ χήρα ὅταν ξύπνησε, εἶδε στό χέρι της, τό χρυσό δαχτυλίδι. Καί τρομαγμένη ὅπως ἦταν, ἔτρεξε στό κοντινό μοναστήρι τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, γιά νά ἀναγγείλη τό γεγονός αὐτό. Μεγάλη εὐλογία εἶναι ὅσες φτιάχνουν πρόσφορο γιά τήν Ἐκκλησία! Μεγάλο πρᾶγμα!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 130).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Λέγεται ὅτι στά ἐγκαίνια τοῦ Ἰσθμοῦ τῆς Κορίνθου τό 1893 παραβρέθηκε καί ὁ τότε πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος Χαρίλαος Τρικούπης. Ἦταν περίοδος νηστείας τήν ἡμέρα ἐκείνη καί παρουσίαζαν νηστήσιμα ἐδέσματα, στή γιορτή πού ἔγινε. Καί ὅταν στόν Τρικούπη, τοῦ προσφέρθηκαν τά ἐδέσματα αὐτά, ἐκεῖνος εἶπε: “Ἐγώ, δέν νηστεύω γιά ἕνα Ἑβραῖο!”. Μετά ἀπό λίγο καιρό, ὁ Τρικούπης ἀρρώστησε καί ἦρθε ἡ ὥρα τοῦ θανάτου. Καί πῆγε ὁ ἱερέας μέ τό Ἅγ. Ποτήριο, νά τοῦ προσφέρη τό “Εἰσητήριο”, τή Θ. Κοινωνία, ἔστω τήν τελευταία στιγμή. Καί παρότι ψυχορραγοῦσε ὁ Τρικούπης, βρῆκε τή δύναμι νά ἀνασηκωθῆ στό προσκέφαλο τοῦ κρεββατιοῦ καί νά πῆ: “Ἔξω ὁ Ναζωραῖος! Γιά τόν κόσμο, ἦταν ἕνας πετυχημένος πολιτικός, ἀλλά γιά τόν ἑαυτό του ἦταν ἕνας ἄφρων, διότι καταδίκασε αἰώνια τήν ψυχή του”»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 131).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὁ ἄνθρωπος πού δέν Κοινωνεῖ τακτικά εἶναι ζωντανός-νεκρός, καί μοιάζει μέ ἐκεῖνον πού περιποιεῖται ἕνα αὐγό κλούβιο»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 132).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἡ Θ. Κοινωνία εἶναι ὁ “μαστός” τῆς Ἐκκλησίας, ἀπ᾽ τόν ὁποῖο τρέφονται τά παιδιά της»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 133).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Νά βλέπουμε ὄχι τί κάνει ὁ Ἱερέας, ἀλλά τί στέλνει σέ μᾶς ὁ Θεός διά τοῦ Ἱερέως!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 133).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὅταν ὁ ἄνθρωπος γυρίση στό Χριστό, στήν ἀρχή, ὁ Θεός τόν βοηθάει πολύ! Στήν παραμικρή του προσευχή, “ἰδού Ἐγώ”. Ὅ,τι ζητήσει, τοῦ τό δίνει. Στή συνέχεια, ὅμως, ὅταν μπῆ μέσα στό Χριστιανισμό, τότε ἀποσύρεται διακριτικά ὁ ἄγγελος φύλακάς του καί ἀρχίζει νά τρώη τίς “γροθιές” καί δίνει τίς ἐξετάσεις του. Καί ὅταν ἀντεπεξέλθη στίς ἐξετάσεις αὐτές καί παραμείνει πιστός, τότε ὁ Θεός τόν ξαναβγάζει σέ “ἀναψυχή” καί βοηθάει ξανά ὁ ἄγγελός του. Κάτι παρόμοιο συνέβη στό Χριστό, πού μετά τίς “ἐξετάσεις” πού ἔδωσε στό διάβολο, ἦρθαν ἄγγελοι νά τόν διακονήσουν»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 134).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἐμεῖς πολλές φορές πᾶμε καί ἐξομολογούμαστε, τί κάνουν οἱ ἄλλοι. “Ὡραῖα” ἔκανε ἕνας ἱερέας κάποτε, πού κάποια πῆγε νά ἐξομολογηθῆ καί κατηγοροῦσε τόν ἄνδρα της. Ὅταν διάβασε ὁ πάτερ τή συγχωρητική εὐχή, εἶπε: “τοῦ δούλου Σου Γεωργίου” καί ἐκείνη ἀντέδρασε, λέγοντας:

—Ὄχι πάτερ, Κατίνα μέ λένε!

—Μά ἐσύ γιά τό Γεώργιο ἐξομολογήθηκες!, τῆς ἀπάντησε ὁ πάτερ»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 135).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Στήν ἐδῶ προσωρινή δοκιμαστική ζωή μας ὁ Χριστός εἶναι συνήγορός μας, στή μέλλουσα θά εἶναι ὁ δικαστής μας, καί ἀλίμονο στόν ἄνθρωπο πού δέν ἀξιοποίησε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, διά μέσου τῆς ἐξομολογήσεως»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 137).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Κάποτε σέ μιά μάχη, πιάστηκαν αἰχμάλωτοι κάποιοι ἀξιωματοῦχοι τοῦ ἐχθροῦ. Καί ἀκριβῶς ἐκείνη τή στιγμή περνοῦσε ἀπό μπροστά τους ὁ βασιλιάς. Οἱ ἀξιωματοῦχοι προκειμένου νά τόν ἐξευμενίσουν, ὑποκλίθηκαν μπροστά του καί τόν χειροκρότησαν. Ἐκεῖνος, ὅμως, γυρίζει καί τούς λέει μέ σοβαρότητα: “Δέν ἐπιθυμῶ κύριοι τίς τιμές καί τά χειροκροτήματά σας. Ἐπιθυμῶ τά σπαθιά σας!”. Ἔτσι λέει καί ὁ Χριστός! “Δέν μέ ἐνδιαφέρουν τά λιβάνια καί οἱ προσφορές σας. Τίς ἁμαρτίες σας θέλω! Ἐγώ δέν σταυρώθηκα γιά λιβάνια καί προσφορές, ἀλλά γιά τίς ἁμαρτίες σας!”. Καταλάβατε; Ὄχι ὅτι δέν δέχεται τά λιβάνια καί τίς προσφορές, ἀλλά πρῶτα θέλει τίς ἁμαρτίες μας. Θέλει τή μετάνοιά μας»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 137).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Λέει ὁ Ἅγ. Φίλωνας: “Ὁ πονηρός μοιάζει μέ τό χαμαιλέοντα, πού ἀλλάζει τόσα χρώματα ἀνάλογα μέ τό περιβάλλον του, γιά νά μπορῆ νά κρύβεται. Μπορεῖ νά πάρη ὅλα τά χρώματα ἐκτός ἀπό ἕνα: τό λευκό. Ἔτσι καί ὁ πονηρός ἄνθρωπος, ὅλα μπορεῖ νά τά κάνη ἐκτός ἀπό ἕνα: Δέν μπορεῖ νά γίνη εὐθύς”»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 138).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Κάποτε μιά συντροφιά ὀρειβατῶν ἔφτασε σ᾽ ἕνα ψηλό μέρος, πού θεωρεῖτο πραγματική ὄασι. Εἶχε πλούσια βλάστησι, μέ πανέμορφα λουλούδια καί ὡραῖο κῆπο. Νά, ὅμως, πού τώρα ὅλα αὐτά εἶχαν ξεραθῆ! Δέν ἦταν ἐκείνη ἡ ὀμορφιά πού εἶχαν στό μυαλό τους. Παραπέρα ὑπῆρχε καί μία βρύση καί ὅταν πῆγαν νά πιοῦν δροσερό νερό ἀπ᾽ αὐτή, διαπίστωσαν ὅτι ἦταν ξερή καί δέν ἔβγαζε νερό. Ἀπόρησαν ὅλοι... “Τί ἔγινε;”, ἀναρωτήθηκαν ὅλοι. Κάποιος ἀπ᾽ τήν παρέα, πού γνώριζε καλά τήν περιοχή, τούς εἶπε πώς θά πήγαινε μόνος του πιό ψηλά, ὅπου ὑπῆρχε μιά μεγάλη λίμνη, ἀπ᾽ τήν ὁποία διοχετεύονταν ἡ βρύση καί ὅλη ἡ περιοχή, γιά νά δῆ πῶς ἔχει τό θέμα. Πηγαίνει, λοιπόν, πάνω καί βλέπει ἄφθονο καί γάργαρο νερό, τό ὁποῖο ὅμως παραδόξως, δέν διοχετευόταν στήν περιοχή πού βρίσκονταν οἱ φίλοι του. Διαπίστωσε, ὅτι στήν ὀπή μέσῳ τῆς ὁποίας διοχετευόταν τό νερό, ὑπῆρχαν φύλλα καί ξύλα, τά ὁποῖα ἔφραζαν τήν ὀπή καί παρεμπόδιζαν τή δίοδο τοῦ νεροῦ. Ἐκεῖ πάνω ὑπῆρχε ὁλόκληρη λίμνη, καί κάτω εἶχαν ξεραθῆ τά πάντα. Τά φύλλα καί τά ξύλα εἶναι οἱ ἁμαρτίες τοῦ ἀνθρώπου πού μπαίνουν καί φράττουν τήν ὀπή, ἀπ᾽ τήν ὁποία “ἀρδεύεται” ὁ ἄνθρωπος ἀπ᾽ τό Θεό, καί ἔχουν ὡς ἀποτέλεσμα νά μαραζώνεται ἡ ὡραιότητα τῆς ψυχῆς του»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 139).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὁ διάβολος μᾶς ραντίζει μέ ἕνα spray, γιά νά μᾶς προκαλέση μιά ζαλάδα καί ἕνα πονοκέφαλο καί νά μή μποροῦμε νά ἀνοίξουμε τά μάτια μας, ὥστε νά μᾶς κρατήση μακρυά ἀπ᾽ τό καθῆκον μας (πνευματικό καί ὑλικό). Χρειάζεται τότε ὁ ἄνθρωπος νά διακρίνη, ὅτι εἶναι τέχνασμα αὐτοῦ, νά κάνη τό σταυρό του κάι νά πῆ: “Θεέ μου, βοήθησέ με!”»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 140).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἕνας μικρός μιά μέρα ἔκλεψε ἕνα πορτοφόλι. Ὁ γέροντας ἀνακάλυψε, ὅτι ὁ μικρός Γιῶργος ἔκλεψε τό πορτοφόλι καί τοῦ λέει:

—Γιῶργο, γιατί τό ἔκλεψες τό πορτοφόλι;

—Δέν ἤξερα παπποῦ, ὅτι ἦταν δικό σου.

Καί τοῦ λέει ὁ γέροντας:

—Τό ὅτι δέν ἦταν δικό μου, δέν τό ἤξερες. Τό ὅτι δέν ἦταν δικό σου, δέν τό ἤξερες;

Καταλάβατε; Ἔτσι εἴμαστε ἐμεῖς. Μᾶς μιλάει ἡ συνείδησί μας καί ἐμεῖς μέ διάφορες δικαιολογίες, προσπαθοῦμε νά τήν κοιμήσουμε»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 141).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Οἱ ἄνθρωποι πού καθοδηγοῦνται ἀπ᾽ τήν σάρκα τους, δέν μποροῦν νά ἔχουν σχέσι μέ τήν πνευματική ζωή. Διότι ἡ σάρκα ζητάει πάντα τά ἀγαθά τοῦ κόσμου τούτου, τά ὁποῖα εἶναι φθαρτά καί δέν ἀντέχουν νά περάσουν πέραν τοῦ τάφου. Καί ἔτσι παρουσιάζονται στήν ἄλλη ζωή χωρίς “συνάλλαγμα”. Μοιάζουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί μέ τό μετανάστη ἐκεῖνο, πού πηγαίνει στή Γερμανία, ἀλλά δέν μερίμνησε νά ἐξαργυρώση τίς δραχμές του σέ μάρκα, μέ ἀποτέλεσμα τά χρήματά του νά εἶναι ἄχρηστα»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 141).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὁ Χριστός δέν ζητᾶ λογαριασμό ἀπ᾽ τόν ἄνθρωπο γιά νά πληρώση τίς ἁμαρτίες του, ἀλλά ζητᾶ λογαριασμό γιά νά τοῦ τίς χαρίση, καί ὁ ἄνθρωπος δέν πηγαίνει νά ἐξομολογηθῆ, γιατί τόν ξεγελάει ὁ σατανᾶς»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 142).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Κάθε τί πού κάνει ὁ ἄνθρωπος, θά πρέπη νά ἔχη ὡς ἀποτέλεσμα, τή δόξα τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐξυπηρέτησι τοῦ συνανθρώπου»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 143).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἡ οἰκογένεια πού κάνει τό σπίτι της οὐρανό, νά εἶναι βεβαία ὅτι θά κάνη τόν οὐρανό σπίτι της»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 143).

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ἡ μεγαλυτέρα φιλοσοφία καί θεολογία, εἶναι τό θέμα τοῦ θανάτου. Καί ἐντούτοις οἱ περισσότεροι πολιτεύονται στή ζωή τους σάν τόν σαλίγκαρο, ὁ ὁποῖος ὅταν τόν ψήνουν τραγουδάει!»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Πνευματικά Διαμάντια, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2014, 143).

‘ ̓

“”

«»().

Η μεγάλη πλάνη των καλών ανθρώπων:

Από την μία προσέχουν να μην πατήσουν και σκοτώσουν ακόμα και τα μυρμήγκια,

και από την άλλη σκοτώνουν τον εαυτό τους, μένοντας μακριά από τον Χριστό.

Αυτός είναι ο λόγος που οι καλοί άνθρωποι δεν σώζονται, αλλά κολάζονται.

Σώζονται μόνο οι πραγματικά Χριστιανοί, οι ΜΕΤΑΝΟΗΜΕΝΟΙ Χριστιανοί.

Εκείνοι που έχουν οργανική και μυστηριακή σχέση (εξομολογούνται, κοινωνούν) με τον Χριστό..

Ο κόσμος έχει σκληρυνθεί. Είναι γύρω από τον χρυσό!

Τον απασχολεί το σκληρότερο μέταλλο, όπως ξέρετε ο χρυσός είναι το σκληρότερο μέταλλο και όποιος καταπιάνεται με αυτό σκληρύνει και δεν βλέπουν ούτε ψυχή, ούτε συνάνθρωπο,

ούτε Θεό, ούτε τίποτα και χάνονται οι άνθρωποι.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Διάβαζα ένα πατερικό βιβλίο και μέσα στα άλλα, είχε και μία αποκάλυψη.

Μιλούσε για μία τάξη ψυχών, οι οποίες λόγω της άσχημης και άστατης ζωής που έκαναν (πιοτό, ξενύχτια, γυναίκες, αυτοκτονία, τρέλες), έφυγαν νωρίτερα από τον κόσμο τούτο και δεν έζησαν όσα χρόνια τους προόριζε ο Θεός να ζήσουν.

Αυτές οι ψυχές, θα ζήσουν τα χρόνια που υπολείπονταν να ζήσουν στη γη, σε ξένη, ειδική κατηγορία, πέραν του τάφου.

Και όταν συμπληρωθούν τα χρόνια αυτά, τότε έρχονται εις κρίση.

Για παράδειγμα, έχει εμένα ο Θεός φυσιολογικά να ζήσω 80 χρόνια.

Όμως εγώ έκανα άσχημη ζωή, με αποτέλεσμα να συντομεύσω τη ζωή μου και την έκανα 45 χρόνια.

Τα 35 χρόνια, θα τα ζήσω ξεχωριστά, σε ειδικό ''κοπάδι'' και μόλις συμπληρωθούν, τότε θα έρθει ο Κύριος να με κρίνει.

Παράξενα πράγματα...

Δεν έχουμε δικαίωμα επί του εαυτού μας!.

Ακούς τον άλλον να λέει: Να πεθάνω για να ησυχάσω!

Σοβαρά;

Σου έχουν στρωμένο κρεβάτι εκεί που θα πας!

Και ποιός σου είπε, ότι είναι τέρμα η ζωή;

Αυτή η ζωή, έχει τέλος.

Η άλλη ζωή δεν έχει τέλος.

Αυτή η φιλοσοφία δεν υπάρχει δυστυχώς σήμερα στους περισσοτέρους και πορεύονται μέσα στο σκοτάδι.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Ο μεγαλύτερος άνθρωπος ο Τίμιος Πρόδρομος, όπως λέει ο ίδιος ο Χριστός, δεν καλοπέρασε στη ζωή του και δεν απόλαυσε στη ζωή του.

Ζούσε στη έρημο και τρέφονταν με αγριέμελο και ακρίδες. Και εμείς που θέλουμε να λεγόμαστε Χριστιανοί, θέλουμε να καλοπερνάμε και να μην έχουμε θλίψεις;

Ο Τίμιος Πρόδρομος δεν ήταν μόνο Πρόδρομος του Χριστού επί της γης,

αλλά ήταν και Πρόδρομος του Χριστού επί του Άδη,

αφού κήρυξε και σε εκείνες τις ψυχές,

για να δεχθούν το Χριστό έπειτα,

όταν επρόκειτο και Εκείνος να τους κηρύξει αργότερα,

όταν ο Χριστός κατέβηκε 33 ώρες στον Άδη.

Γι' αυτό στις βυζαντινές εικόνες, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, παρουσιάζεται με φτερούγες Αγγέλου.

Βέβαια δεν ήταν Άγγελος, αλλά σε σχέση με την διακονία του εδώ στον κόσμο, ως αγγελιοφόρος και Πρόδρομος του Χριστού, φέρει τις φτερούγες Αγγέλου. Γιατί οι Άγγελοι είναι και αγγελιοφόροι.

Ρωτάει ο άλλος:

Τον Τίμιο Πρόδρομο, ποιός τον Βάπτισε;

Το αίμα του, τον Βάπτισε, όταν αποκεφαλίστηκε από τον Ηρώδη.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Υπάρχουν άνθρωποι που στις βλασφημίες των άλλων, άλλοι θυμώνουν και άλλοι τους καταριούνται.

Βλασφημεί κάποιος π.χ. το σταυρό και λέει ο άλλος: “να σου βγάλει τα μάτια!”.

Βλασφημεί κάποιος τον Χριστό και λέει ο άλλος: “να σου κόψει τη γλώσσα!”. Αυτά δεν είναι λύσεις…

Για να βλασφημήσει κάποιος τον Θεό, πρέπει να είναι κατοικητήριο του σατανά 100 %.

Μόνος του δεν μπορεί κάποιος να βλασφημήσει τον Θεό, αλλά πρέπει πρώτα να έχει επιτρέψει να μπει μέσα του ο σατανάς και ο σατανάς στη συνέχεια ξεστομίζει διαμέσου του προσώπου αυτού, τη βλασφημία κατά του Θεού.

Γι’ αυτό αυτός που βλασφημεί πρέπει να τύχει αγαθής αντιμετωπίσεως από εμάς τους λεγομένους Χριστιανούς

και να προσπαθήσουμε για τη διαφώτισή του, εφόσον πρώτα προσευχηθούμε και πούμε:

”Φώτισε με Κύριε, να του πω δύο λόγια…”.

Με πήγαινε ένα ταξί για το Παγκράτι. Σε μια στιγμή κάποιος πέρασε μπροστά μας και ο ταξιτζής τον βλασφήμησε. Δεν του είπα τίποτα.

Λίγο πριν φτάσουμε του είπα:

– Γιατί τον βλασφήμησες;

– Μα δεν ειδες;

– Ναι είδα, όμως με το να τον βλασφημήσεις τι διόρθωσες;

– Ξέρεις εγώ δεν είμαι βλάσφημος..

– Ναι το είδα, δεν είναι ανάγκη να μου το πεις.

– Ναι αλλά σε αναγκάζουνε..

– Όταν σε αναγκάζουνε, πρέπει να προσέξεις. Αλίμονο αν βλασφημείς αν δεν σε αναγκάζουνε, γιατί τότε πρέπει να πας στο τρελοκομείο.

Και άρχισα να τον αναπτύσσω το θέμα και να τον διαφωτίζω περί τίνος πρόκειται και στο τέλος μου είπε:

– Σε δηλώνω, ότι από σήμερα κόβω τη βλασφημία!

Τον διαφώτισα. Διότι απέναντι στον βλάσφημο δεν πρέπει να αδιαφορήσουμε, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να του μιλήσουμε, εφόσον αυτός πρώτα ηρεμήσει και καταπραϋνθεί ο θυμός του.

Δημήτριος Παναγόπουλος o ιεροκήρυκας +

Στους περισσότερους ανθρώπους η μετάνοια έχει τροποποιηθεί σε εξομολόγηση. Εξομολογούνται, υποκλέπτουν μια ευχή από τον πνευματικό και Κοινωνούν, χωρίς μετάνοια, χωρίς να διορθώνουν τη ζωή τους, αφού μετά κάνουν πάλι τα ίδια..

Ο γεωργός ξέρει πότε θα σπείρει το χωράφι του. Ο κηπουρός ξέρει πότε θα πάρει τον καρπό της καλλιέργειάς του. Και ο Θεός ξέρει πότε θα ''συλλάβει'' κάθε άνθρωπο, προκειμένου να έρθει σε μετάνοια..

Μην αφήσετε τον εαυτό σας να πιστέψει, ότι είστε εν μετάνοια, γιατί συνεχώς αμαρτάνουμε..

Όταν ο άνθρωπος γυρίσει στο Χριστό, στην αρχή, ο Θεός τον βοηθάει πολύ! Την παραμικρή του προσευχή, ''ιδού Εγώ''. Ό,τι ζητήσει, του το δίνει ο Κύριος.

Στην συνέχεια όμως, όταν μπει μέσα στον Χριστιανισμό, τότε αποσύρεται διακριτικά ο άγγελος φύλακάς του και άρχιζει να τρώει τις ''γροθιές'' και δίνει τις εξετάσεις του.

Και όταν ανταπεξέλθει στις εξετάσεις αυτές και παραμείνει πιστός, τότε ο Θεός τον ξαναβγάζει σε ''αναψυχή'' και βοηθάει ξανά ο άγγελός του.

Κάτι παρόμοιο συνέβη στο Χριστό, που μετά τις ''εξετάσεις'' που έδωσε στην έρημο από τον διάβολο, ήρθανε άγγελοι να τον διακονήσουν.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Δημήτριος Παναδόπουλος:

Η Εκκλησία κάθε βράδυ κλίνει με μια ωραία προσευχή. «εν μετανοία και εξομολογήσει παράλαβε». Έτσι δέεται ο ιερεύς για την εκκλησία και ο άνθρωπος ο οποίος δεν είναι εις θέση ανά πάσαν στιγμήν να σταθή εις κρίση δεν μπορεί να πη ότι θρησκεύει απόλυτα. Θέτω το ερώτημα στον εαυτό μου πρώτον και έπειτα σε εσάς. Αν αυτή την στιγμή πει ο Κύριος STOP, μέχρι εδώ, ελάτε για λογαριασμό. Ερωτώ αυτούς που θρησκεύουν, δεν λέγω τους άλλους που δεν ξεκίνησαν ακόμη ή που παρακολουθούν από μακρυά το γεγονός. Είναι εις θέση να σταθούν ενώπιον του φοβερού βήματος, που θα κρίνει απροσωπόληπτα, που θα κρίνει χωρίς συναισθήματα και χωρίς ψευδομαρτυρίες; Είμεθα εις θέση να σταθούμε; Θα πούμε οι περισσότεροι από ταπεινολογία, όχι, και οι υπόλοιποι από ταπείνωση, όχι.

Ποιος είναι αυτός που μπορεί να σταθεί, και γιατί δεν μπορούμε να σταθούμε; Είμεθα αμαρτωλοί, θα δοθή η απάντησις, και τι κάνεις έναντι της αμαρτίας; Και πονοκέφαλο έχεις αλλά παίρνεις ασπιρίνη, και πυρετό κάνεις και παίρνεις αντιβιοτικά, και ασθενής είσαι και πηγαίνεις στο νοσοκομείο. Αναφορικώς, όμως, με την αμαρτία, τι κάνεις; Ποιο είναι το φάρμακο της αμαρτίας; Έπαθες μια ζημιά από ένα φαγητό, ξανά το τρως; Όχι. Ημάρτησες άπαξ, γιατί ξαναμαρτάνεις; Πού είναι η λογική, η απλή λογική; Άσε την Θεολογία στην άκρη, πού είναι η απλή λογική; Θέλω, λοιπόν, απόψε το βράδυ να μιλήσω για αυτό το θέμα.

Ποιος νομίζει ότι είναι εις θέση απόψε να κριθή; Δεν νομίζω να μπορή κανένας να μου παρουσίαση συμβόλαιο από τον Χριστόν ότι αυτός έχει περιθώριο να μετανοήση, ότι έχει περιθώριο να ζήση και να τακτοποίηση τα θέματά του, εφόσον αναβάλει σήμερον και δεν ενδιαφέρεται. δεν νομίζω να έχη κανείς να μου επιδείξη, να μου πη. Κύριε εγώ έχω 20 χρόνια μπροστά μου. Δεν ξέρω τι του λέει ο διάβολος στο κεφάλι. Ο Χριστός τι του λέει. τον ρώτησες τον Χριστό; Ο Χριστός δεν υπόσχεται ζωή εδώ, εκεί υπόσχεται. Υπάρχει ψευδαίσθηση σε πολλούς ανθρώπους ότι έχουν καιρόν. Αυτό είναι ένα μεγάλο τέχνασμα του σατανά, του εμπείρου αυτού προσώπου των 8.000 ετών ο οποίος γνωρίζει να κλέβη το παρόν και να υπόσχεται το μέλλον. Να κλέβη το σήμερον και να υπόσχεται την αύριον, και όταν η αύριον γίνη σήμερον, να του την κλέβη και αυτήν και να του υπόσχεται την πάρα κάτω.

Αναφέρεται εις το Γεροντικόν, ότι κάποτε πήγε ένας σατανάς και ηπείλησε έναν μοναχόν και του είπε. πού θα μου πας, δεν σ' έβαλα στο χέρι μέχρι τώρα, αλλά στα 40 χρόνια που θα ζήσης ακόμα, θα σε βάλω, δεν θα μου γλυτώσης, και έφυγε. Ο μοναχός επήρε στο νου του τα 40 χρόνια. 40 χρόνια ακόμη, τότε έχω περιθώριο. Έχω 40 χρόνια, είναι αρκετά, δεν πάω μέχρι το χωριό να ιδώ, υπάρχει κανένας από τους δικούς μου; Και έρχομαι; 40 χρόνια ακόμη, πόσο θα κάμω, 5 μέρες, 10 μέρες. Έχω 40 εδώ και 40 ακόμη 80, δεν χάθηκε ο κόσμος για 5-10 μέρες. Ας πάω να δω, μήπως υπάρχει η μητέρα μου, υπάρχει κανένας από τους συγγενείς μου, άνθρωποι του Θεού και αυτοί, να τους πω και δυο λόγια, άλλωστε. Δικαιολογία όμορφη του σατανά, να τον βγάλει από τον τόπον του, βέβαιος ότι θα τον βγάλει και από τον τρόπον του. και δεν έβλεπε πότε να ξημερώση ο γέροντας. Το πρωί επήρε το σακουλάκι του και το ραβδί του και άρχισε να κατηφορίζη. Ο Θεός τον λυπήθηκε και τον έστειλε έναν άγγελο μπροστά και τον λέγει. «για πού με το καλό;». «Να, πηγαίνω κάτω». «Γύρισε πίσω, σε λυπήθηκε ο Θεός και μ' έστειλε να σου πω ότι σ' εξηπάτησε ο σατανάς». Ήρθε στον εαυτό του αυτός και επέστρεψε κλαίγοντας για το πάθημα. και την τρίτην ημέραν απέθανε. Τα 40 χρόνια του σατανά ήσαν 3 ημέρες στου Θεού τον λογαριασμό.

Σου είπε ο γιατρός ότι στέκεσαι καλά. Έκανες τσεκ-απ και είσαι εντάξει, και είσαι τακτοποιημένος κ.τ.λ. και αύριο είσαι για τα κυπαρισάκια. Σου 'πε κανείς; Ένα αυτοκίνητο ήρθε στο πεζοδρόμιο και σε παρέσυρε και εσένα και το παιδί σου. Ο θάνατος είναι κλέφτης, εν νυκτί μάλιστα, που δεν ξέρεις πότε θα έρθη, πούθε θα έρθη και πώς θα έρθη. Ουδείς γνωρίζει, είναι δαμόκλειος σπάθη η οποία κρέμεται σε κάθε κεφαλή, πού η λογική αυτή του ανθρώπου, αν απόψε φύγω, εάν με καλέσει μ' ένα δυστύχημα, ή με μίαν ασθένειαν εγώ πάω, σε ποια κατάσταση θα είμαι; Αυτή, λοιπόν, η αμέλεια γύρω από την ετοιμασία της αναχωρήσεως ανά πάσαν στιγμήν όλων των ηλικιών, είναι θανάσιμο αμάρτημα. Αυτή η αδιαφορία, που δεν είμεθα ανά πάσαν στιγμήν με το εισητήριο στο χέρι, είναι θανάσιμος κίνδυνος. Διότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι σαν τον άνθρωπον που μέλει να ταξιδέψει για το εξωτερικόν και περιμένει το τηλεφώνημα από το πρακτορείο, ότι το καράβι περνάει την τάδε ημέρα, και δεν μπορεί ο άνθρωπος αυτός να πάει εξοχή, και δεν μπορεί να πάει κρουαζιέρα, και δεν μπορεί να πάει πουθενά, ούτε αναλαμβάνει καμία επιχείρηση αναμένοντας ανά πάσαν στιγμήν την ειδοποίηση από το πρακτορείο, ότι το καράβι φεύγει, περνάει την τάδε ημέρα.

Υπάρχουν θρησκεύοντες Χριστιανοί που, εάν αυτή την στιγμή, εκεί που είναι στο υπερώο αυτό και στο επάνω υπερώο και κάτω, θελήσει ο Κύριος να τους εξομολόγηση στην πόρτα, καράβια αμαρτίες θα φορτωθούνε, που πιστεύουν στον Χριστό, που πιστεύουν στην ορθόδοξο πίστη, που πιστεύουν στα μυστήρια, που πιστεύουν εις τον κλήρον, που ανάπτουν κεριά, που νηστεύουν, που κάνουν, θα φορτώσουν καράβια αμαρτίες. Είναι ανεξομολόγητοι, είναι άνευ θείας κοινωνίας. Εκκλησιάζονται χωρίς να κοινωνούν. Θρησκεύουν με τον τρόπο τους. Έχουν φτιάξει θρησκεία των μέτρων τους. Έχουν φτιάξει τον Χριστό τόσον, που να χωρούν όπως είναι, φορτωμένοι σαν τον σκαντζόχοιρο με τις σταφυλόρογες στην πλάτη. διότι έτσι είμεθα οι περισσότεροι με τις αμαρτίες μας.

Έχετε ιδεί σκαντζόχοιρο να μεταφέρη σταφυλόρογες στα παιδιά του; Τις ρίχνει κάτω και κυλιέται επάνω, και πηγαίνει σαν πολυέλαιος. Καταλαβαίνετε τώρα τι μέρος πρέπει να είναι ανοιχτό να τις περάσει αυτές. Έτσι είμεθα οι περισσότεροι, δεν χωράμε στην στενή και τεθλιμμένη πύλη, που έχει ο Χριστός, για τους πιστούς. Είναι πλαδαρή η ζωή μας, δεν βιάζεται η ζωή μας, δεν αγωνιζόμεθα έναντι των αισθήσεών μας που είναι φορείς και καταστρέφουν την ψυχή μας. Δεν προσέχουμε την γλώσσα μας, δεν προσέχουμε τα μάτια μας, τα αυτιά μας, την αφή μας. Βομολοχούμε πολλάκις και αστειαζόμεθα πολλάκις, αλλά και βλασφημούμε ακόμη, καταρώμεθα. Είναι δυνατόν να λέγεται ποτέ αυτός Χριστιανός, και είναι δυνατόν να συγκαταριθμηθή στην εκλεκτή ποίμνη του Κυρίου, εφ' όσον αυτός ο άνθρωπος δεν είναι έτοιμος ανά πάσαν στιγμήν για να φύγη; Θα ετοιμαστώ. Εγώ πιστεύω. Θα έχης τον χρόνο να ετοιμαστής; Είθε να σου προσθέσει τον χρόνον, αλλά μήπως εξαντληθεί το όριον, μήπως μέχρι τώρα ο χρόνος που προσθέτει δεν είναι στην μακροθυμία του και στην χρηστότητά του; Τον εδικαιούσο τον χρόνο μέχρι σήμερα. Μήπως η χρηστότητά Του και η μακροθυμία Του δεν σου τα προσέθεσε; Ποιος είσαι εσύ και ποιος είμαι εγώ, που θα με περιμένη, και Αυτός είναι υποχρεωμένος να με περιμένη να κάνω εγώ τη ζωή μου με τον τρόπο μου; Ποιος είσαι εσύ, ποιος είμαι εγώ; Δεν το έχουμε λάβει σοβαρώς υπόψι. Για πηγαίνετε στα κοιμητήρια να δείτε πόσα αρνιά είναι εκεί. Για διαβάστε εφημερίδες να δείτε, πόσα ατυχήματα, πόσα συμβάντα καθημερινώς στέλνουν τους ανθρώπους στην άλλη ζωή απροετοίμαστους.

Ενθυμείστε τι σας έλεγα προχθές πως είδανε το κοιμητήριο της Αναστάσεως του Πειραιώς κατάμεστον από μαύρες σημαίες. Γιατί; αμετανόητοι και ανεξομολόγητοι, ακοινώνητοι, απροετοίμαστοι αυτοί οι ίδιοι και οι ιδικοί των, τους αμπαλάρισαν εν τη απιστία των, δεν τους πήγαν παπά, δεν τους έκαμαν μυστήριο, δεν τους εκάλεσαν για εξομολόγηση, για θεία κοινωνία, έστω και την τελευταία στιγμή, και είναι με μαύρη σημαία, και θ' αναστηθούν βέβαια, διότι θα ανοίξουν οι τάφοι και οι μεν και οι δε, να αποδώσουν ότι τους εμπιστεύθη να φυλάξουν, αλλά θα αποδώσουν κόρακας ως αντιλαμβάνεσθε, διότι κόρακα τους εδόθη να φυλάξουν. Ο άνθρωπος να φοβάται, να φοβάται όταν ζει, διότι δεν ξέρει αν πίσω του είναι ο θάνατός του, δεν ξέρει αν η ημέρα αυτή είναι η τελευταία ή η βραδυά αυτή είναι η τελευταία.

Διάβαζα κάποτε έναν που έγραφε περί της ζωής του ανθρώπου και του θανάτου ως εξής: «ο άνθρωπος όταν γεννάται βρίσκεται μπροστά σ' έναν δρόμο ο οποίος είναι γεμάτος από κεράκια αναμμένα. Κάθε μέρα παίρνει και ένα κερί και μειώνονται ως είναι φυσικό τα κεριά». Πού ξέρεις άνθρωπε τώρα αν ήταν το τελευταίο κερί που πήρες εσύ σήμερα το πρωί και δεν υπάρχει άλλο; Πού ξέρεις αν το κρεββατι σου το αναπαυτικό γίνει νεκροκρέββατό σου; Ποιος είναι αυτός που θα σου το πει; Εδώ ένας αδελφός πήγε να πλήρωση στην τράπεζα ένα γραμμάτιο και του λέγει ο υπάλληλος. να έρθης την Δευτέρα, επειδή έκλεισαν το μεσημέρι. «καλά, του λέει, πρώτα ο Θεός, θα έλθω τη Δευτέρα». «Πρώτα ο άνθρωπος τον λέει αυτός, όχι ο Θεός», και έγινε μία συζήτηση και κοίταξε να τον πείσει, αλλά «πρώτα ο άνθρωπος, όχι ο Θεός». Δηλαδή εγώ πρώτα, εγώ θα κανονίσω πότε θα πεθάνω, εγώ θα κανονίσω αν ζήσω, τι μου λες «πρώτα ο Θεός;». Τέλος πάντων έφυγε, γιατί είδε ότι δεν έβγαινε τίποτε απ' τη συζήτηση εκείνη την ώρα. Αποτέλεσμα ο κύριος αυτός, που έλεγε πρώτα ο άνθρωπος, την άλλη μέρα το πρωί είχαν συνενοηθεί με την σύζυγον να κάνουν μίαν επίσκεψη και είπε στην σύζυγο. «δεν ετοιμάσθηκες ακόμη;», και κάθησε στο χώλ και πήρε την Καθημερινή και διάβαζε. Καλά θα ετοιμαστώ γρήγορα, λέει. Όπως εκάθησε εκεί σε λίγο είχε πάρει ρόγχο. Ο ρόγχος αυτός ενόμισε η γυναίκα του ότι ήταν του ύπνου και είπε μονολογώντας, ενώ εκτενιζόταν εις τον καθρέφτη. «ακόμη δεν εκάθησες και αποκοιμήθηκες και βιάζεσαι κι όλα;». Το αποτέλεσμα ήταν ότι αυτός απέθανε κάτω από την Καθημερινή την εφημερίδα. Και την άλλη Δευτέρα δεν βρήκε αυτόν, αλλά βρήκε την αφίσα, ότι κηδεύεται. Αυτός είναι ο άνθρωπος. Πού η λογική λοιπόν;

Έχουν την γνώμη, διότι είναι νέοι, ότι θα ζήσουν, αλλά και οι μεγάλοι έχουν την γνώμη ότι θα ζήσουν, ο σατανάς είναι τεχνίτης. Το μεγαλύτερο τέχνασμα του σατανά, του εμπείρου αυτού προσώπου των 8.000 ετών είναι αυτό. Λέγεται ότι κάποτε έγινε μια συνεδρία μεγάλη εκ μέρους του Βεελζεβούλ με όλο το επιτελείο του, να αποφανθούν ο καθένας από την πείρα του τι μπορούν να κάνουν για να κολάζουν τους ανθρώπους, και ερωτήθησαν πολλοί σατανάδες που εθεωρούντο με πνεύμα. Ο ένας είπε θα κάνουμε αυτό, ο άλλος είπε θα κάνουμε πολέμους να σκοτωθούν οι άνθρωποι, να χωρίζουν τα ανδρόγυνα, άλλος θα τους κάνουμε να βλασφημήσουν το Θεό, άλλος θα τους κάνουμε αιρετικούς. Δεν ικανοποιείτο όμως και τόσο ο μεγάλος από όλα αυτά τα οποία ήκουε. Ένας μικρός διαολάκος καθόταν σε μία άκρη και τον ερώτησε ο μεγάλος με τη σειρά του. «εσύ έχεις να μας πης τίποτα;». Λέει. «έχω και εγώ μία γνώμη, αλλά εδώ μίλησαν τόσοι μεγάλοι, εγώ τι να πω». Καλά, πες την να την ακούσουμε και την δική σου. «Εγώ έχω τη γνώμη, να μην κάνουμε τίποτε από αυτά που είπαν οι προγενέστεροι αλλά να πούμε στον κόσμο, ότι υπάρχει Θεός, ότι υπάρχει κόλαση και παράδεισος, ότι ο Χριστός σώζει. Όλα αυτά να τα πούμε στον κόσμο, αλλά μπορούμε να τους πούμε στο τέλος, πως έχουνε καιρό, μη βιάζονται». Αυτό θα γίνη, ενέκρινε ο μεγάλος. Αυτό είναι, και αυτό γίνεται και θα γίνεται. Ας μου πη μια μάνα που μίλησε στο παιδί της, ότι θα πεθάνει, και ας μου πη μια μάνα ότι ετοιμάζει το παιδί της, ότι θα πεθάνει. Αλλοίμονό της αν δεν του λέει ή αν δεν το ετοιμάζει, αλλά το βλέπει σαν αντικείμενο, το βλέπει εξωτερικώς, δεν το βλέπει εσωτερικώς.

Εζήτησε τίποτε ο Χριστός από τον άνθρωπο όταν ήρθε στον κόσμο; Του ζήτησε κεριά, του ζήτησε λιβάνια, του ζήτησε λαμπάδες σαν το μπόι του. ζήτησε τέτοια πράγματα; Αμαρτίες εζήτησε, μετανοείτε είπε, τόσον δια του προφήτου του όσον και ο Ίδιος. Δια μεν του προφήτου του, είπε. «μετανοείτε ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών». Ο Ίδιος δε είπε, όταν εξήλθε στον δημόσιο βίο. «μετανοείτε ήγγικε γάρ η βασιλεία των ουρανών και πιστεύσατε εις το ευαγγέλιον». Ευαγγέλιο είναι ο Ίδιος. Η επαγγελία, ότι «ο υιός του Θεού έγινε υιός της Παρθένου», για να πάρη τις αμαρτίες του κόσμου. «ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου».

Αυτό είναι το θέμα το σοβαρό, αν αυτό επιτευχθεί και ο άνθρωπος είναι συνεπής, ανά πάσαν στιγμήν μετανοημένος, εξομολογημένος και κοινωνημένος, έχει κλείσει το περισσότερο μέρος έξω, έχει πιθανότητες να σωθή. Ο Άγιος Αρσένιος 94 ετών άνθρωπος, με θαύματα και νεκραναστάσεις, έλεγε: «πρόσθες ημίν χρόνον, Κύριε, ίνα βάλω αρχήν μετανοίας». Διότι σε κάθε αμαρτία, σε κάθε πτώση, χρειάζεται η μετάνοια, χρειάζεται η ανόρθωση. Έστω και μία αμαρτία να έχης, μετάνοια χρειάζεσαι και 100 αν εχης, μετάνοια χρειάζεσαι. Φάρμακο δωρεάν προσφερθέν και εύκολον δια τον καθέναν, αλλά είναι το εγώ και η σαρξ. Αυτά τα δύο εμποδίζουν τον άνθρωπο να ταπεινωθή και να ζητήση την χάρη του Θεού και την άφεση των αμαρτιών. Είναι ένα θέμα μέσα από τον παράδεισο αυτό. Τι λέτε, εάν ο Αδάμ και η Εύα δεν μετεβίβαζον την ευθύνη και έπαιρναν επάνω τους την αμαρτία δεν θα τακτοποιήτο το θέμα εκεί; Θα ετακτοποιήτο εκεί. Δεν υπήρχε λόγος αυτός ο Θεός να γίνη άνθρωπος και να υποστή όσα υπέστη και να φτάση μέχρι κοιλίας άδου. Θα ετακτοποιήτο εκεί. Αλλά δυστυχώς μετεβίβασαν την ευθύνη ο Αδάμ εις την Εύα, η Εύα εις τον όφιν και οι δύο εις τον Θεόν, διότι ο Θεός έφτιαξε την Εύα, και ο Θεός έφτιαξε τον όφι. Πράγμα το οποίο κάνουμε και εμείς σήμερα. Όλοι μας πταίουν πλην του εαυτού μας. Φταίει ο κλήρος. Φταίει ο πατέρας, φταίει η μητέρα, φταίει ο διδάσκαλος, φταίει ο γείτονας, φταίει η κοινωνία, λένε ορισμένοι. Έγινες εσύ καλός μέσα και σε χάλασε η κοινωνία! Τι είναι η κοινωνία; Δεν είναι σύνολο ατόμων, οικογενειών; Τι είναι η οικογένεια; Δεν είναι σύνολο προσώπων; Εφόσον εσύ και εγώ που απαρτίζουμε την οικογένεια είμεθα πονηροί, τι θα είναι η οικογένεια και κατ' επέκτασιν η κοινωνία; Φτιάξε, λοιπόν, τον εαυτό σου εσύ και εγώ, να δης πώς η οικογένεια θα είναι χρηστή και πώς η κοινωνία παράδεισος. Εφ' όσον όμως εγώ είμαι πονηρός, τι θα είναι η οικογένεια, τι θα είναι η κοινωνία; Ζούγκλα ολόκληρος θα είναι, εφ' όσον απαρτίζεται από τέτοιους που βγαίνουν έξω από την πόρτα. γιατί να μην βγαίνουν άγγελοι; Η κοινωνία είναι ικανή να αφομοίωση το καλό. Το κακό ουδέποτε είναι δυνατότερο του καλού, αν εμείς δεν το υποδουλώσουμε. Γιατί ο κακός να με κάνει εμένα κακόν, και εγώ ο καλός να μην κάνω αυτόν καλόν, ή να μένω στην θέση μου, εάν δεν θέλει να με ακολουθήσει; Γιατί; Διότι ουδέποτε ήμουνα σωστός, καλός, ουδέποτε ήμουν. Ήμουν έτοιμος να πέσω και γίνομαι αιτία να βλασφημήται ο Χριστός μας και βγάζω αδύνατο τον Χριστό μας. Και βλέπετε καθημερινώς πόσοι άνθρωποι φεύγουν από την ορθόδοξον πίστιν, πόσοι άνθρωποι εγκαταλείπουν τον Χριστιανισμό, διότι ουδέποτε υπήρξαν σωστοί και εμβολιασμένοι Χριστιανοί, ώστε να μη μπορούν όλοι οι πονηροί του κόσμου να τον μεταθέσουν. Και γνωρίζετε όσοι ηγίασαν, όσοι εμαρτύρησαν, ότι είχαν συλλάβει σωστά το θέμα και το ζούσαν. Ζούσε μέσα τους Χριστός, έφταναν μέχρι μαρτύριον. Έδωσαν και το σώμα τους, έδωσαν τα πάντα για να μη χάσουν την ψυχή τους, και δεν την έχασαν στην αιωνιότητα.

Αυτό, λοιπόν, θάθελα απόψε το βράδυ, λέγω, να είναι το σύνθημα. Τι γίνομαι; Πώς συμβαίνει σ' εμένα, στην οικογένειά μου, πώς στέκονται; Γιατί εμείς μετράμε με μια μεζούρα και μια ζυγαριά δική μας ανθρώπινη, που πολλές φορές του Χριστού το μέτρο και του Χριστού το ζύγι, όπως θα λέγαμε, δεν συμφωνεί. Βλέπεις μια μητέρα που έχει ένα γιο, που είναι καταστροφή όπου πάει. Μακάρι νάχανε και άλλοι παιδί σαν κι εμένα, λέει η μάνα. Ξέρεις τι καλή καρδιά έχει; Μα είναι βέβηλος, μα είναι μοιχός. Χώρισε την άλλη, είναι πόρνος, δεν εκκλησιάζεται, δεν εξομολογείται, δεν κοινωνεί, βλασφημεί, τι να την κάνεις την χρυσή καρδιά! Και με ποιο μέτρο, ποια λυδία λίθο έχεις που βγάζεις την χρυσή καρδιά, ενώ είναι βρώμικη! Δεν είναι βόθρος, πες μου, πού το βρήκες το μέτρο αυτό; Κάτω από το φίλτρο της μητρότητος επήρες μέτρο το συναίσθημα. Για ρώτησε, όμως, το Χριστό που έχυσε το Αίμα Του και πάρε τα μέτρα τα δικά του να δούμε πώς θα τον βγάλει αυτός τον γιο, πώς θα την βγάλει αυτός την κόρη, πώς θα βγάλει τον εαυτό σου, τον εαυτόν μου, πώς τον σύζυγο, πώς την σύζυγο. Γι' αυτό πρέπει ο άνθρωπος να φοβείται, αυτό να τον συνέχη. Όχι τι λένε οι άλλοι για μένα αυτήν την ώρα, αλλά τι λέει ο Χριστός για μένα αυτήν την ώρα. Αυτό είναι το θέμα. Οι άλλοι λένει ναι, ο Χριστός λέγει ναι; Οι άλλοι λένε όχι, υπάρχει εκδοχή να είναι απειλή το όχι των άλλων, αν εγώ είμαι στο ναι; ΟΧΙ. Πολλοί λοιπόν, λέγω, εκ των θρησκευομένων δεν είμεθα εντάξει, δεν είμεθα έτοιμοι ανά πάσαν στιγμήν να αποθάνωμεν. Διότι δεν πιστεύομε ότι θα αποθάνουμε, αναβάλουμε, και η αναβολή αυτή πολλάκις μας βρίσκει με αμαρτίες.

Τι να κάνη, λοιπόν, ο Θεός, όταν ο χρόνος της χρηστότητος και της μακροθυμίας, που κατά τον Παύλον «Το χρηστόν του Χριστού εις μετάνοιαν σε άγει», που γράφει στους Ρωμαίους στο δεύτερο κεφάλαιο, δεν χρησιμοποιείται επ' αγαθώ για μετάνοια, για επιστροφή; Εύκολο πράγμα είναι ο άνθρωπος να σωθή και δύσκολο να κολαστή. Εάν κανείς δει την εις άδου κάθοδο του Χριστού, που έχει κατέβει και πατάει τον δράκοντα, τον σατανά και του παίρνει τον Αδάμ και την Εύα και ζωοποιεί όλους αυτούς που τον εδέχθησαν κατόπιν του κηρύγματος του Ιωάννου, του κηρύγματος του ιδικού Του, κατά την εις άδου κάθοδό Του τις 33 ώρες στον άδη. Όταν δει, τίνι τρόπω έχει καταντήσει τον άδη. τους μοχλούς τους αιωνίους τους συνέτριψε. Θα δει ότι είναι πολύ κουραστικό για να πάη ο άνθρωπος στην κόλαση, εφ' όσον δεν υπάρχει πόρτα, εφ' όσον δεν υπάρχει κλειδαριά, εφ' όσον δεν υπάρχει τίποτα να τον κλείσει μέσα. Πρέπει ο άνθρωπος νάναι τόσο αντίθετος, που θεληματικά να αναλάβη να φτιάξη πόρτες στην κόλαση, να βάλη κλειδαριά, να βάλη ρεζέδες και λοιπά, να μπη μέσα και να κλειδωθή. Χαλάλι του, αξίζει να πάη στην κόλαση, έχει δημιουργήσει τόσες ευκολίες. Δεν έχετε ακούσει τον σατανά που παραπονείται και λέει: «Εμείς μια αμαρτία κάναμε και μας έστειλε στα τάρταρα, εσείς κάθε μέρα τον βλασφημείτε κατά πρόσωπο και σας συγχωρεί ο ξυλοκαρφωμένος». Έτσι λέει ο σατανάς, και λέει αλήθεια και παραπονείται πως εμείς μία αμαρτία κάμαμε και μας έστειλε στα τάρτατα, εσείς κάθε μέρα τον βλασφημείτε και σας συγχωρεί. Μάλιστα έτσι εκφράζεται ο διάβολος και σήμερα. Το λαμβάνει, λοιπόν, αυτό υπ' όψιν του ο άνθρωπος; Μήπως αυτή η μέρα, μήπως αυτή η ώρα, αυτή η στιγμή είναι η τελευταία του και πού θα πάει; Αξίζει να χαθεί; Δεν έκαμε τίποτε στη ζωή του; Μα και τίποτα αν δεν έκανε αυτή η εγγύηση την οποία του δίδει ο Χριστός, αυτή η υπόσχεση τον περιμένει, εφ' όσον πάλλει ακόμη το στήθος του και αναπνέει. Τίποτε δεν αξίζει ο κόσμος μπροστά σ' αυτήν την ψυχή. αλλά, δυστυχώς εμείς, με την αμαρτία συνδεδεμένοι και προς την αμαρτία ρέποντες, αδιαφορούμε για τα καλά του παραδείσου και του Χριστού και γι' αυτή τη θυσία ακόμη και γινόμεθα, καθώς αντιλαμβάνεσθε, δις βλάσφημοι, αφ' ενός εναντίον της ψυχής μας και αφ' ετέρου εναντίον της θυσίας που έκανε ο Θεός για μας τους ανθρώπους. Έχει το ωραίο εκείνο στα ευλογητάρια της νεκρωσίμου ακολουθίας, που λέγει η Εκκλησία μας. «εικών ειμί, της αρρήτου δόξης σου, ει και στίγματα φέρω πταισμάτων. οικτείρησον, το σον πλάσμα, Δέσποτα...». Λόγια να του λυπήσουν την ψυχή του Θεού, την καρδιά Του και να επιβλέψει. Ναι, να το κάμω, αλλά τόσα χρόνια που ήσουν; Τι ήταν αυτό που σε ανάγκαζε να μου το ζητάς τώρα κεκοιμημένος δια του ψάλτου και δε μου το ζήτησες εσύ, όταν ήσουν ζωντανός; Γιατί τώρα; Αμφιβάλλω αν θα το εδέχεσο αν ήσουν ζωντανός. Ναι, αμφιβάλλω. Δεν μας δίδει καθημερινώς διάφορα περιστατικά για τα οποία μας ομιλεί να είμεθα εις ετοιμότητα;

Διαβάζετε στις εφημερίδες να λένε οι διάφοροι και εμείς εδώ, έγινε, λέγει, επιθεώρηση στο στρατό και ευρέθη ότι είναι άξιος της αποστολής του, έχει ετοιμότητα, ότι είναι ανά πάσαν στιγμήν έτοιμος ν' αντιμετωπίση εχθρόν. Αυτό τούτο δια την αεροπορίαν, αυτό τούτο δια το ναυτικόν. δια τον άνθρωπον τι; Όλα ωραία και καλά είναι αυτά, αλλά δια τον άνθρωπον τι; Ενθυμείστε μια βραδυά που σας έλεγα, πώς κρίνουν οι άνθρωποι και πώς κρίνει ο Χριστός; Έχετε υπ' όψιν σας κάποια εταιρία πετρελαιοειδών, δεν ξέρω τι έχει ανακαλύψει το οποίο βοηθάει τη μηχανή, και λέγει. βάλτε ένα τίγρη στη μηχανή σας. Έλαιον είναι; Βενζίνη είναι; Δεν ξέρω τι είναι; Να βάλω ένα τίγρη στην μηχανή, τι να τον κάνω να βάλω τίγρη στη μηχανή και έχω και τίγρη στο τιμόνι; Πρέπει νάχω άνθρωπο στο τιμόνι. Άμα δεν έχω άνθρωπο στο τιμόνι, τι να σε κάνω, λοιπόν, αν εσύ έφυγες και έγινες τίγρης δυνατός και σε φοβείται ο κόσμος, αλλά ταυτοχρόνως εσύ δεν είσαι άνθρωπος; Είσαι και εσύ τίγρης, τι γίνεται τότε; Αυτά είναι που πρέπει να συνέχουν τον άνθρωπο, όλους. Πλησιάστε, σας επαναλαμβάνω, ανθρώπους αναγεγεννημένους, στους 100, πέντε θα βρείτε να φοβούνται τον θάνατο και την αμαρτία, οι υπόλοιποι τρέφονται με το αίσθημα της αναβολής, έχω καιρό. και στο έχω καιρό κτίζει ο σατανάς.

Όπως η σκιά ακολουθεί το σώμα, και όπου πηγαίνει ο άνθρωπος πηγαίνει και αυτή κοντά ή πηγαίνει προς τα εδώ και είναι συσχετισμένη, έτσι και οι αμαρτίες είναι συνδεδεμένες με τον άνθρωπο, τις έχουμε όπως την σκιά μας, που δεν μπορούμε να την αποχωριστούμε. Έτσι ακριβώς είναι και οι αμαρτίες γύρω από τον άνθρωπο ποικίλες, αδιαφόρως αν εμείς δεν έχουμε την λυδίαν λίθον, όπως προείπα, για να δούμε το μέγεθος της αμαρτίας που είναι κάθε μία, που εμείς λέμε δεν είναι τίποτα. «Εναργείς τας πράξεις εξεικονίζουσαι, ως γαρ τας μέλισσας καπνός φυγαδεύει και τας περιστεράς εξελαύνει δυσωδία ούτω και τον φύλακα της ψυχής ημών άγγελον και την χάριν του Πνεύματος του Αγίου η πολύδακρυς και δυσώδης αφίστησι αμαρτία». Αυτή η αμαρτία, που έρχεται κοντά σου και είναι συνδεδεμένη σαν τον ίσκιο σου, είναι που φυγαδεύει τον άγγελο της ψυχής και την χάριν του Πνεύματος του Αγίου από πάνω σου, και θα βρεθής σκέτος σε στιγμή θανάτου, εάν σε πάρη ο φωτογραφικός φακός του θανάτου και είσαι αποχωρισμένος, εφ' όσον η μετάνοια τον άνθρωπο τον επανασυνδέει με τον Θεόν, τον ξανακάνει υιόν, τον ενδύει με το ένδυμα του γάμου, για να παρακαθήση στους γάμους και να μην φοβήται τον έλεγχο, ώστε να μην ακούση το. εταίρε πώς εισήλθες ώδε μη έχων ένδυμα γάμου;

Ο πρώτος άνθρωπος, ο οποίος ημάρτησε, παρουσιάζεται γυμνός. έχασε το θεοΰφαντο αυτό χάρισμα της ενδυμασίας του Πνεύματος του Αγίου εν τη αμαρτία. Κάθε άνθρωπος απόγονος του Αδάμ έρχεται γυμνός εις το είναι, καθ' ο «εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων», πάντες, κατά το δόγμα του Αποστόλου Παύλου εις την Πνύκα εδώ στας Αθήνας, που διαβάζουμε στο 17 κεφάλαιο των Πράξεων. Έρχεται ο Χριστός εις τον κόσμον και ενδύει πάλιν τον άνθρωπο δια της χάριτος εν τω βαπτίσματι. «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε». «Χιτώνα μοι παράσχου φωτεινόν, ο αναβαλλόμενος...», έτσι λέγει η ευχή που δίδεται στα λευκά ρούχα, που συμβολίζουν ότι ξαναενδύεται αυτός ο απότοκος του Αδάμ την χάριν του Πνεύματος του Αγίου. Αλλά όταν ο άνθρωπος μεγαλώνει, ξανά βγάζει το ρούχο αυτό της χάριτος και αν, ποτέ, μετανοήσει, ως ο άσωτος υιός, η πρώτη παραγγελία που θα δοθεί είναι δώστε του την στολή την πρώτη, για την οποία η Ορθόδοξος Εκκλησία κατά την μεγάλη εβδομάδα δέεται, παρακαλεί, παραπονείται και λέγει. «τον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον και ένδυμα ουκ έχω, ίνα εισέλθω εν αύτω. λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής...», ώστε να μπορέσω και εγώ να παρακαθήσω, και ακόμη επεκτείνεται μέχρι αυτού του σκηνώματος, μέχρι αυτού του λειψάνου, διότι και αυτό το σάβανο, που μας βάζουν μπρος-πίσω το λευκό, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μόνο μία ομολογία, ότι πράγματι είμεθα ενδεδυμένοι, πιστέψαμε στον Χριστό και μας ενέδυσε την χάριν και μπορούμε να παρουσιαστούμε μετά του ενδύματος αυτού, κρυμένοι πάντοτε πίσω από τον σταυρό του Χριστού και το αίμα του Χριστού, να παρουσιαστούμε εις τον παράδεισο.

Ερωτώ, λοιπόν, πολλούς εξ υμών, εφ' όσον η αμαρτία διώχνει το ρούχο αυτό, βγάζει το ρούχο αυτό, πώς θα βρεθούν εν τη ημέρα του θανάτου ή εν τη στιγμή του θανάτου, αν δεν φορούν αυτό το ρούχο; Λέγεται για την Κλυτεμνήστρα ότι την ετιμώρησαν κόβοντάς της τα μαλλιά της και την ενετείχισαν, την έθαψαν ζωντανή και αυτή εφώναζε και έλεγε: «δώστε μου τα μαλλιά μου, πώς να παρουσιαστώ εις τον άδη», διότι της έλειπαν τα μαλλιά. πώς να παρουσιαστώ στον άδη, και εκούρεψαν μία των δούλων που είχαν και της επήγαν τα μαλλιά εκεί και έπειτα εσταμάτησε να διαμαρτύρεται και να φωνάζη. Μαλλιά της έλειπαν και δεν είχε πώς να παρουσιαστή στον άδη, όχι στον θρόνο της Κρίσεως. Στον άδη δεν μπορούσε να παρουσιαστή, έτσι το ένιωθε. Εμείς γυμνοί και τετραχειλισμένοι, εργαζόμενοι τον σατανά από το πρωί μέχρι το βράδυ και από το βράδυ μέχρι το πρωί, υπακούοντας στα κελεύσματα αυτού και εξωτερικώς και εσωτερικώς συμμορφούμενοι κατά το πνεύμα αυτού, πώς είναι δυνατόν να λεγόμεθα Χριστιανοί; Πώς είναι δυνατόν να σταθούμε μπροστά Του; Λυπούμαι, να χαθούν Χριστιανοί. Να χαθούν αδιάφοροι είναι άξιοι της τύχης των, αλλά άνθρωποι που λέγουν ότι θρησκεύουν και άνθρωποι που λέγουν ότι στέκονται καλά και κατά κάποιον τρόπον επιδεικνύουν τον εαυτό τους εμμέσως ή αμέσως σαν μοντέλο στους άλλους, να κολαστούν είναι κακό πράγμα και άσχημο.

Όταν ο Χριστός μας παρεπονέθη δια τον Ιούδα, του λέει. αν αυτό μου το 'κανε ένας άλλος, θα μπορούσα να το αναγνωρίσω, αλλά μου το κάνεις εσύ, αυτό δεν μπορεί. Ναι και θα κολαστούμε εμείς πιο πολύ διότι η ζωή μας είναι τελείως αντίθετος από εκείνο που επαγγελόμεθα. Έχομεν έξω επιγραφήν Χριστιανού και ζωήν διαβόλου, πώς είναι δυνατόν; Θέλεις τώρα να πας σ' ένα κατάστημα που λέει απ' έξω κηροπωλείον και να βρης μέσα να πουλάη τούβλα. Βρε, εγώ ήρθα για κεριά εδώ πέρα. Ναι, τούβλα έχουμε. Μα τι γράφεις απ' έξω. Πού θα δούμε τώρα, την ταμπέλα θα κοιτάξω, ή τι έχει μέσα; Αυτό είναι, πολλοί από μας, δεν έχουμε τίποτα από τα γνωρίσματα του Χριστιανού παρ' ότι λεγόμεθα Χριστιανοί και σεμνηνόμεθα στο επίθετο αυτό του Χριστιανού. Δεν ξέρω. Ίσως να είμαι υπερβολικός και εύχομαι να είμαι, και ψεύτης να είμαι αυτήν την ώρα, αλλά αν είμαι αληθής και πατώ επάνω σε πληγές ανοιχτές, που είναι και υπάρχουν, ας το προσέξουμε. Δεν είναι τυχαία τα λόγια, δεν είναι τυχαίο το μάθημα, δεν είναι τυχαίος ο ερχομός σας, δεν είναι τυχαία η ανοχή του Θεού η οποία μας περιμένει ακόμη. Δεν μας έχει ανάγκη, τον έχουμε ανάγκη, αλλά από αγάπη κάνει έκκληση προς τους πάντας. Άκουσε τουλάχιστον εσύ που επαγγέλεσαι ότι είσαι δικός μου, μην έχεις τέτοιες αδυναμίες, σταμάτησε, τακτοποιήσου, διώξε την αμαρτία από κοντά σου, ασφαλίσου, πρόσεξε την ψυχή σου, μην ακούς τόσο πολύ στο σώμα το οποίο σου λέει πράγματα αντίθετα από την ψυχή.

Είναι πολύ αστείο ο άνθρωπος να κάνη τόσες φροντίδες για το σώμα και καμία σχεδόν για την ψυχή. Τι μέσα δεν έχει πάρει για την περιποίηση αυτού του σώματος, από τα νοσοκομεία μέχρι κάτω-κάτω. Γιατί είσαι εσύ στιλβωτήριον; Είμαι να καθαρίζω τα υποδήματα του Κυρίου. Γιατί είσαι εσύ στεγνωτήριον ή καθαριστήριον; Είμαι για να καθαρίζω τα ενδύματα. Γιατί είσαι εσύ χαμάμ-λουτρό; Για να καθαρίζω αυτόν. Γιατί είσαι εσύ κουρείον, για να περιποιούμαι εκείνον. Γιατί είσαι εσύ ράφτη; Για να περιποιούμαι το σώμα. Γιατί είσαι εσύ μανάβη; Για να τρέφω το σώμα. Γιατί είσαι εσύ μπακάλη; Γιατί είσαι εσύ ψαρά, γιατί, γιατί, γιατί όλα αυτά; Για το σώμα, με ιδρώτα, με πληρωμή. Εσύ γιατί είσαι Εκκλησία, εσύ γιατί είσαι παππά, εσύ γιατί είσαι εξομολόγηση; Εσύ γιατί είσαι Θεία Κοινωνία; Για την ψυχήν σου. Θέλεις χρήματα, όχι. Δεν έρχομαι σ' εσένα. Λογικός άνθρωπος, ανώτερος, έφτασε στη σελήνη. Τι κι' αν έφτασε στη σελήνη; Η σελήνη γι' αυτόν έγινε, και αν την καταπατήση δεν έκανε καμιά παλληκαριά. Αλλά αν αυτός ο οποίος προσεληνώθη δεν προσγειωθή να καταλάβη ποιος είναι, απέτυχε. καθ' ότι. «χους ει και εις χουν απελεύσεται». Ο άνθρωπος που δεν κατώρθωσε να αντιληφθή τι έχει εκεί, που το χέρι του Χριστού επήρε του τελώνου και χτυπούσε εδώ, στην καρδιά, διότι η αιτία είναι η καρδιά του ανθρώπου. «εκ γαρ των καρδιών εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, διχοστασίαι, μοιχείαι, πορνείαι» κ.τ.λ. Εκ των καρδιών, ο νους είναι αργυρόνητος της καρδίας και όσο εξυπνότερος είναι ο άνθρωπος και πονηρότερος εις την καρδίαν, τόσο είναι επίφοβος. Γι' αυτό βλέπουμε και τους εγγραμμάτους μακρυά από τον Θεόν, που έχουν επιστήμην την αμαρτίαν, με μέθοδον. Εις την καρδίαν πρέπει να ανατρέξη ο άνθρωπος να βρη αυτή την σφηκοφωλιά, τι έχει μέσα.

Την καρδιά του ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να την φανταστή σαν μία κυψέλη, σαν ένα σφουγγάρι που 'χει πολλές κυψέλες που, σε μία κυψέλη εδώ κρύπτεται η πορνεία, εκεί κρύπτεται η μοιχεία, εκεί κρύπτεται η βλασφημία, εκεί κρύπτεται η γαστριμαργία, εκεί κρύπτεται το μίσος, εκεί κρύπτεται η πολυλογία, εκεί κρύπτεται το ψεύδος, εκεί, εκεί και πρέπει να ανατρέξης μέσα σε κάθε σπηλιά να τα βγάλης από εκεί μέσα. Ποιος έχει κάνει αυτές τις λεπτομέρειες μέσα, την προσοχή επάνω στην αθάνατη ψυχή του, ποιος έχει καθαρίσει όλες τις σπηλιές αυτές και δεν έχει αφήσει πουθενά να εμφολεύη ο διάβολος; Το έχουμε κάνει; Ούτε αυτοί, οι λεγόμενοι Χριστιανοί προχωρημένοι. Έχουν υπόλοιπα ακόμη, γι' αυτό πολλοί, αν δεν έχουν πολύ πυρετό ασθενείας, έχουν δέκατα, τα οποία όμως δέκατα είναι χειρότερα από του να έχεις εκδηλωμένο μεγάλο πυρετό. Όλα αυτά δυσκολεύουν την χάριν, περιορίζουν την χάριν, απομακρύνουν την χάριν, όπως πολύ σωστά αναφέρει η Μέγας Βασίλειος ο οποίος λέει. «ώσπερ γαρ τας μελίσσας καπνός φυγαδεύει και τας περιστεράς εξελαύνει δυσωδία, ούτω και τον φύλακα άγγελον και την χάριν του Πνεύματος η πολύδακρυς και δυσώδης αφίστησιν αμαρτία». Αυτός είναι ο λόγος.

Ο άνθρωπος, λοιπόν, καλείται να εξετάζη καθημερινώς τον εαυτόν του, όχι με τον εαυτόν του. να εξετάζη τον εαυτόν του αλλά να παίρνη την μεζούρα του Χριστού. Τι λέγει ο Χριστός. λέγει στο ανδρόγυνο τεκνογονία, άσε την λογική, άσε τας μεθόδους των ανθρώπων τας πονηράς τας οποίας διδάσκουν και τας ποικίλας τας οποίας γράφουν. σταμάτησε, Θεός ομιλεί, ακολούθησε το δρόμο Του. Τι λέγει; Νηστεία, εφ' όσον υπάρχει υγεία, νηστεία, άσε την λογική, ασ' τις εξυπνάδες και τι λέει ο κόσμος. ακολούθησε αυτό που λέει ο Χριστός. Τι λέει στον νέο και στην νέα. παρθενία-αγνότητα. μη μου δογματίζεις ότι η πορνεία είναι φυσικόν πράγμα. Το κάθε τι να μετριέται με τον νόμο του Θεού, με την μεζούρα του Θεού, όχι με την γνώμη του κυρίου τάδε και της κυρίας τάδε. Τι είναι αυτοί. Απ' το ένα μέρος έχω Χριστό και Ευαγγέλιο και από το άλλο έχω έναν άνθρωπο πεπερασμένον και πολλάκις διεφθαρμένον στο σώμα και στην ψυχή, ποιον θα ακούσω; Ποιος λέει καλύτερα; Η λογική η απλή τι λέει; Και πώς διακρίνεις να μη βάζης το χέρι σου στην πρίζα, γιατί έχει ρεύμα και δεν διακρίνεις αυτά που σου λέει ο διάβολος, που είναι χειρότερα, διότι αυτό θα σου θανάτωση το σώμα, αυτό θα σου θανάτωση την ψυχή. Πού είναι η λογική; Και πώς δεν πίνεις ένα ποτήρι δηλητήριο, που σου δίνει ο άλφα και ευχαρίστως καταπίνεις τα διεφθαρμένα, που λέει αυτός ο άχρηστος; Πώς το κάνεις αυτό το πράγμα; Δεν χωράει λογική.

Είναι υποχρεωμένος ο άνθρωπος να καθήση να μετρήση τον εαυτό του αλλά με το μέτρο του Θεού. Διότι όταν οι άνθρωποι εμετρούσαν τον Βαλτάσαρ του έλεγαν. «Ζήθι. Βασιλεύ» και έπινεν οίνον αυτός ενώπιον 1000 παλακών καί μεγιστάνων. Το έχετε διαβάσει στο Ε' κεφ. του Δανιήλ, απλώς το υπενθυμίζω, και είχε κλειστεί μέσα εις το φρούριον της Βαβυλώνος βέβαιος ων από τα τρόφιμα, από τον εξοπλισμόν και την ασφάλεια, ότι για δύο έτη ο Δαρείος θα βασανίζεται απ' έξω. αλλά από την στιγμή που ασέβησε και πήρε και έφερε από μέσα τα Άγια δισκοπότηρα και τα υπόλοιπα σκεύη του Ναού και ηθέλησε να τα βεβηλώση και αυτά και να πίνουνε οι γυναίκες οι διεφθαρμένες οίνον μετ' αυτών, εφάνηκε το χέρι να γράφη στο κονίαμα. «μανή, θεκέλ, φάρες». Και όταν ήρθε ο Δανιήλ και του ερμήνευσε, του λέγει. Εμετρήθης βασιλεύ και ευρέθης ελλιπής. Εζυγίσθης και ευρέθης ελλιπής. Απόψε το βράδυ η βασιλεία σου τελειώνει. Ο Δαρείος ο Πέρσης θα σε καταλάβει. Και τι έγινε; Μέσα από την Βαβυλώνα περνάει ο Εφράτης. Ο Δαρείος είχε διοχετεύσει τον ποταμόν έξω της Βαβυλώνος και μέσα από το ποτάμι το στεγνό, εισέρχεται και τον συλλαμβάνει και τον σφάζει εκείνο το βράδυ. Τι ρωτάς, λοιπόν, τι σου λέει ο κύριος τάδε και η κυρία τάδε. Τι λέει ο Χριστός, Αυτός τι λέει, και όπου Αυτός ομιλεί, πρόσεξε, διότι δεν είναι άνθρωπος, είναι Θεός, είναι αλάνθαστος. Γνωρίζει τις αδυναμίες, γνωρίζει τον σατανά, γνωρίζει τα πάντα και προσδιορίζει σαφώς και λέει. μείνε εν εμοί, έχω την δύναμιν να σε βοηθήσω, έχω την δύναμιν να σε αλλάξω. Το παραδέχομαι ότι αμαρτάνεις, το παραδέχομαι ότι θα πέσης, αλλά εγώ, όταν ανέστην την ίδια ημέρα το βράδυ, που βγήκα επάνω, τα πρώτα λόγια που είπα για σένα, παρηγορητικά άνθρωπε, είναι εναντίον αυτής της πτώσεώς σου. «Λάβετε Πνεύμα Άγιον», ήταν τα λόγια μου τα πρώτα. «αν τίνων (ανθρώπων) αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς, αν τίνων κρατήτε κεκράτηνται». (Ιω. 20, 22).

Το πρώτο μυστήριο το οποίο ο Κύριος μας εθέσπισε μετά την Ανάστασίν Του ήτο το φιλάνθρωπο μυστήριο της μετανοίας και της εξομολογήσεως, το οποίο πολλοί εξ ημών των λεγομένων Χριστιανών ούτε καν το χρησιμοποιούν ή ορισμένοι το έχουν διχοτομήσει. Είναι λίγοι εκείνοι που το έχουν ολόκληρο γιατί έχουμε ανθρώπους μετανοημένους, αλλά ουδέποτε εξομολογημένους, και έχουμε ανθρώπους εξομολογημένους και ουδέποτε μετανοημένους. Είναι λίγοι οι μετανοημένοι και οι εξομολογημένοι. Το φιλάνθρωπο μυστήριο έφτιαξε ο Θεός το πρώτον δια τον άνθρωπον. Λέγει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. «ουδείς απώλετο τω δραστικώ φαρμάκω της μετανοίας χρησάμενος». Δραστικό φάρμακο το λέει. και δεν γίνεται, καθώς ξέρετε και εσείς, ποτέ χαρά στον ουρανό για κανένα έργο ει μη μόνο για την μετάνοια. «Χαρά γίνεται εις τον ουρανόν επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι». Απεδεσμείται ο άγγελος και βγαίνει παράρτημα στον ουρανό ότι εγκατέλειψε ο άνθρωπος αυτός την αμαρτίαν και επέστρεψε στην Βασιλεία. Έσβησε και εμείωσε η βασιλεία του σατανά κατά έναν αριθμόν, κατά μίαν μονάδα, και ηύξησε την Βασιλεία του Θεού. Διότι όταν ο άνθρωπος μετανοήση και επιστρέψη τότε μειώνεται κατά μία μονάδα η βασιλεία του σατανά και αυξάνεται η βασιλεία του Χριστού. Λέγει ο Μ. Βασίλειος. «Άνθρωπε, ει μεν καλόν έστιν η αμαρτία, φύλασσε ταύτην εις τέλος». Αν είναι καλή, φύλαξέ την σε προτρέπω, να είσαι μαζί της. «Ει δε βλαβερά τω ποιούντι, τι επιμένεις τοις ολέθροις;». Εάν είναι κακή, όμως, και όλεθρος σ' αυτόν που κάνει την αμαρτία, πώς εσύ επιμένεις; Πού είναι η λογική σου, και εν τούτοις ο άνθρωπος θεληματικά πηγαίνει μόνος του και ζητάει την αμαρτία.

Έχει ένα ωραίο πάλιν δια την χρήσιν του νυν αιώνος, διότι πέρα ο άλλος αιών είναι κατάστασις. «Ουκ έστι, λέγει, τοις απελθούσι εν άδη εξομολόγησις και διόρθωσις». μη περιμένεις να τακτοποίησης τα θέματά σου πέραν του τάφου. «συνέκλεισε γαρ ο Θεός ενταύθα μεν βίον και πράξεις». Εδώ λέει, σου έδωσε να μετανοήσης και να το αποδείξης, «εκείσε δε, η των πεπραγμένων εξέτασις». Εκεί πηγαίνεις για κρίση, δεν πηγαίνεις για μετάνοια και για επιστροφή. Ο Άγιος Μάρκος ο ασκητής, λέει. «πυρ εστί καιόμενον η αμαρτία». Αμάρτησες, φωτιά έβαλες στον εαυτό σου. «Όσο αν περικόψης την ύλην τοσούτον μάλλον σβεσθήσεται». Άμα σταματήσεις, λέει, περικόψεις την αμαρτία, θα σβήση η φωτιά, «και καθ' ο αν εμπρισθής τοσούτον καυθήσεται», αλλά όσο επιμένεις στην αμαρτία, τόσο θα πυρακτωθής, και τ' αποτελέσματα είναι ολέθρια της αμαρτίας. Ημάρτησε ο Ηρώδης με την Ηρωδιάδα. Ο Πρόδρομος ο Ιωάννης υπενθύμισε «ουκ έξεστι έχειν την γυναίκα του αδελφού σου» και κατ' επέκτασιν και εις αυτήν, ότι αυτό το κρεββάτι της μοιχείας πρέπει να κρημνισθή. Η αμαρτία, όμως, έχει δύναμη, και όπως τον Δαβίδ από τα μάτια του τον έκανε μοιχό και φονιά εκ προμελέτης, έτσι και σ' αυτήν προτιμά να προσθέση και φόνον και να μην εγκαταλείψη την μοιχεία, γιατί ενόμιζε ότι αποκόπτοντας την κεφαλήν, που είχε την τόλμη να την ελέγξη και να την υπενθυμίση, ότι τακτοποιεί τον εαυτό της, αλλά φωτιά έβαζε στον εαυτό της.

Διαβάσατε τ' αποτελέσματα της αμαρτίας, που λέγεται μοιχεία, προ ημερών μ' έναν χωροφύλακα ή αστυφύλακα, ο οποίος και τα μυαλά του επέταξε και την άλλη την σκότωσε με δυο-τρία παιδιά. Μοιχεία στη μέση, φωτιά βάζεις. Έβαλες το χέρι σου στην αμαρτία, έπεσες μέσα στο καμίνι και δεν μπορείς να μου πεις απ' αυτό το καμίνι θα βγης σαν τους παίδας εν τη καμίνω, διότι δεν θα είναι άγγελος να σε διακονήση, θα είναι σατανάς να σε διακονήση. να σου ρίχνει περισσότερο βενζίνη στο κεφάλι να σε κατακαύση γρηγορότερα. Διότι αυτός ήταν ο σκοπός και σ' έβαλε στο χέρι για ν' αμαρτάνης. «Φοβηθώμεν ουχί νόσου την έξωθεν». Μη φοβάσαι τόσο εν έχης έναν καρκίνο, αν έχεις μια φυματίωση εις το σώμα, αλλά αμαρτήματα... Νόσος είναι η αμαρτία. μήπως η ψυχή σου είναι καρκινωμένη; Τι να το κάνω το απ' έξω. Το απ' έξω θεραπεύεται, το από μέσα είναι εκείνο το οποίο δεν θεραπεύεται, και έχει ένα ωραίο ο Άγ. Νείλος ο ασκητής παρηγορητικό, που λέγει. «Τοις αμαρτάνουσιν ουκ ευθύς επέξεισιν ο Θεός, αλλά δίδωσι χρόνον εις μετάνοιαν και την του σφάλματος ίασίν τε καί επανόρθωσιν». Τον άνθρωπον που αμαρτάνει δεν στέλνει την δικαιοσύνην του ο Θεός, ώστε να τον συλλάβη αμαρτάνοντα και να τον κεραυνοβόληση αλλά του δίδει χρόνον, λέγει, να μετανοήση, και το γνωρίζουμε καθαρότατα τι έκανε στον Αδάμ και στην Εύα. Τους άφησε όλη την ημέραν, σαν να λέμε σε όλη την ζωή μας, αντιμέτωπους της πτώσεως και της αποτυχίας για να ετοιμάσουν την μετάνοιά τους και την δικαιολογία τους και δεν μετενόησαν, αλλά μετεβίβασαν την ευθύνη, κατηγόρησαν τον Θεό. Ο Αδάμ τον κατηγόρησε ότι μούκανες τέτοια γυναίκα και με πήρε στο λαιμό της. Η δε Εύα τον κατηγόρησε ότι έκανες φίδι και με πήρε στο λαιμό του. Δεν μετενόησαν. Τι έκανε εις τον Κάιν; Έσπευσε να τον βοηθήση να μη το κάνη αυτό. Δεν φταίει ο Άβελ αλλά φταίει η κακή προαίρεση η δική του, που δεν πρόσεξε, τι είναι αυτό που προσφέρει εις τον Θεό, και ο Κάιν δεν υπήκουσε, φόνευσε τον αδελφόν του. και πάλι θέλει την μετάνοιά του και σπεύδει και του λέει. Κάιν που είναι ο Άβελ ο αδελφός σου; Και η απάντηση ήταν. «μήπως είμαι εγώ φύλαξ του αδελφού μου;». Σαν να τούλεγε. να πας να τον βρης.

Αυτό τούτο γίνεται και σ' εμάς. Περιμένει ο Θεός με ποικίλους τρόπους. Δίδει ευκαιρία με διάφορα περιστατικά, μας υπενθυμίζει με πρόσωπα, με κηρύγματα, με ασθένειες, με ναυάγια οικονομικά, κ.τ.λ. να μας δημιουργήση μετάνοια και να επιστρέψουμε και εμείς. Τίποτα από αυτά. Εμείς χρησιμοποιούμε το έχομεν καιρόν, κατά την συνταγή που είπε το μικρό δαιμόνιο. Λέγουν ορισμένοι. Αυτό δεν είναι μεγάλο σφάλμα. Το μεγάλο σφάλμα στο απεικονίζω μ' έναν μεγάλο διάβολο. Είναι μικρό ε; Το μικρό, κατά συνέπεια, είναι ένα μικρό διαβολάκι. Τον λέγω. παίρνεις ένα μικρό διαβολάκι στην αγκαλιά σου, ή να σου δώσω ένα μάτσο μικρά, τα παίρνεις; Δεν τα παίρνεις, διάβολος είναι, και εν τούτοις ο λογικός αυτός άνθρωπος βρίσκεται πολλάκις στα χέρια του σατανά, διότι δεν προσέχει και δεν κάνει χρήσιν αυτών των οποίων ο Χριστός έχει δώσει.

Κλείνοντας λέγω το εξής: «Η μετάνοια είναι πρόξενος βασιλείας ουρανών και είσοδος παραδείσου και τρυφής αιωνίου απόλαυσις». Ο άνθρωπος πρέπει να το πιστέψη ότι είναι αμαρτωλός και εις την προσευχή του να φροντίζη κλαίγοντας να λέει: Κύριε είμαι αμαρτωλός. Βοήθησε με να μετανοήσω. πρόσθεσέ μου χρόνο να ολοκληρώσω, να τακτοποιηθώ για να πάη χαλάλι το αίμα σου το οποίον έχεις χύσει για μένα και έχεις καταθέσει εις την τράπεζα της δικαιοσύνης σου, για να το βρω εγώ και να γλυτώσω.

Δυστυχώς, όμως, και σ' αυτήν την προσευχήν δεν υπάρχει αυτή η προσευχή. η προσευχή μας είναι υλική, συναισθηματική, κοσμική, σατανική πολλάκις διότι δεν υπάρχει πένθος κατά την προσευχήν.

Οι άνθρωποι δεν πενθούν, έχουν την γνώμη ότι όταν βάλουν μαύρα πενθούν, και η αριστοκρατία μαύρα τα έχει και της μόδας, ποιος πενθεί τώρα και ποιος δεν πενθεί. Δεν είναι το μαύρο αυτό απ' έξω να το βάλης. Μέσα να πενθήσης, για τις αμαρτίες σου, να πενθήσης γιατί λυπείς τον Χριστό και θεωρείς το αίμα του Χριστού κοινόν και όχι ως σωτήριον, να ληπηθής διότι η οικογένεια είναι αμπαλαρισμένη και τακτοποιημένη για την κόλαση, να λυπηθής για το περιβάλλον. Να λυπηθής για τον Α, για τον Β, για τους πάντας. Χρειάζεται πένθος για να δημιουργηθούν δάκρυα, διαφορετικά δεν γίνεται τίποτα. Βέβαια ορισμένοι νομίζουν ότι πρέπει να φύγουν εκ του κόσμου, να πάνε κάπου σε μια άκρη να κλάψουν τις αμαρτίες τους. Αν το μπορούν ας το κάνουν, αλλά και αν δεν το μπορούν, εδώ μέσα να φροντίσουν να το κάμουν. Όταν στέκονται στην προσευχή, να φροντίσουν να κλάψουν στην προσευχή, διότι τότε μόνον υπάρχει απορύπανσις, κάθαρσις.

Δεν ξέρω αν έχετε διαβάσει ποτέ σας αυτό το θέμα, το περί δακρύων. Λέγει ένας πατήρ της Εκκλησίας, ο Νείλος ο ασκητής, τα εξής: «Πρότερον περί λήψεως δακρύων προσεύχου ίνα, δια του πένθους, μαλάξης την ενυπάρχουσαν τη ψυχή σου αγριότητα, και εξαγορεύσας κατά σου τας ανομίας σου τω Κυρίω, της περί αυτού αφέσεως αίτησαι». Έχουμε εμείς δάκρυα; Δεν έχουμε. Κλαίμε γιατί μας έφυγε ο φίλος και μας εγκατέλειψε, γιατί μας έφυγε η φιλενάδα, γιατί χάσαμε το οικόπεδο, γιατί πάθαμε ζημιές, διότι εκοιμήθη ο πατέρας μας, εκοιμήθη η σύζυγος μας, γιά τέτοια πράγματα. Για αμαρτίες δεν κλαίμε, δεν πενθούμε. Και έλεγε ένας μικρός κάποτε σ' έναν γέροντα. τον ερωτούσε και του έλεγε: Γέροντα υπόδειξέ μου έναν τρόπο να κόψω την αμαρτία μου και τα ελαττώματά μου, κατ' εξοχήν να συγκρατήσω την γλώσσα μου και να αποφεύγω την παρρησία. Του είπε, λοιπόν, ο γέροντας. θα επιτύχης τούτο, τέκνον μου, εφ' όσον θα πάρης σύντροφό σου το πένθος. Στην ψυχή το πένθος και αυτό θα σε διδάξη απόλυτα γι' αυτό που ζητάς.

Και πώς ημπορώ να κρατήσω εις την καρδίαν μου το πένθος, Αββά, αφού είμαι υποχρεωμένος να εξυπηρετώ και να συναναστρέφομαι τους ανθρώπους εις τον κοσμον αυτόν; Απάντησις. θυσίαζε κάθε ημέρα, τέκνον μου, το δικό σου θέλημα, χάριν του θελήματος του Θεού και του πλησίον, «η αγάπη ου ζητεί τα εαυτής, αλλά τα του ετέρου», λέγει ο Παύλος, και μη προσέχης ποτέ τα σφάλματα των άλλων παρά μόνον τα ιδικά σου, και θα αποκτήσης το πένθος ζώντας ανάμεσα εις τους ανθρώπους.

Μα υπάρχει πένθος, αββά, χωρίς δάκρυα, ερωτά ο νέος. -Μα, τέκνον μου, δεν προκαλούν τα δάκρυα το πένθος-, αλλά το πένθος τα δάκρυα. Αν εσύ δεν κατορθώσης να πενθήσης ουδέποτε θα κλάψης. Διότι όταν οι λογισμοί σου είναι συμμαζεμένοι, όταν κοιτάζης κάτω φυλάττοντας την ρίζα, τους οφθαλμούς σου και τα αυτιά σου, όταν ενθυμήσε τας αμαρτίας σου και ότι δι' αυτών ελύπησες τον Θεόν, τότε αυτομάτως έρχεται το πένθος εις την καρδίαν σου και το κατανυκτικό δάκρυ στους οφθαλμούς σου, απήντησε ο γέρων, το οποίο σας εύχομαι εις αυτόν τον κόσμον. Αμήν

Δημητρίου Παναγοπούλου

Ποιος είναι έτοιμος;

Πηγή: Ποιος είναι έτοιμος;

Ένα δυναμικό κήρυγμα

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

https://imverias.blogspot.com/2013/04/blog-post_8740.html#more

Του μακαριστού Δημητρίου Παναγόπουλου

«Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται»

(Ματθ. 5, 9)

Ο εργαζόμενος την αρετήν της ειρήνης προς τον Θεόν, τον πλησίον του και τον εαυτόν του ονομάζεται ειρηνοποιός και μακαρίζεται από τον Θεόν. Πρώτος Ειρηνοποιός είναι ο Ιησούς Χριστός ο Υιός και Λόγος του Θεού, διά του οποίου επέρχεται συνδιαλλαγή και συμφιλίωσις μεταξύ ανθρώπων και Θεού. Το πρώτον και κύριον έργον του Χριστού επί της γης ήτο να επιφέρη ειρήνην μεταξύ ανθρώπων και Θεού οι οποίοι ως εκ της αμαρτίας διέκειντο εχθρικώς προς τον Θεόν. Έφερε δε αυτήν διά της θυσίας επί του Σταυρού.

Και εάν πρώτος Ειρηνοποιός υπήρξεν ο Ιησούς Χριστός, το αντίθετον πρώτος σκανδαλοποιός υπήρξεν ο Διάβολος, διότι απέναντι μεν του Θεού είναι αποστάτης, απέναντι δε των Αγγέλων και των ανθρώπων είναι σκανδαλοποιός, διότι απέσπασε και διεχώρισε εκ της υποταγής του Θεού το αγγελικόν τάγμα, διά δε του ψεύδους απάτησε τους πρωτοπλάστους και εχώρισεν αυτούς από του Θεού, αλλά και εξακολουθεί να υπάρχη τοιούτος φέρων σύγκρουσιν και διαμάχην μεταξύ των ανθρώπων, γνωρίζει δε ότι εάν ο άνθρωπος έχει μετά του Θεού φιλίαν είναι μακάριος και προσπαθεί, διά του ψεύδους και άλλων πονηρών μέσων, να αποπλάνηση αυτόν κρημνίζων εις την αμαρτίαν διά να παροργίση τον Θεόν εναντίον αυτού. Ο θείος Χρυσόστομος λέγει: «Όπου έρις και φιλονικεία εκεί ακαταστασία και παν φαύλον, εκεί ο Διάβολος».

Πλησίον εις το κελλίον ενός γέροντος και του υποτακτικού του λέγεται ότι κάποιος νέος θέλησε να μονάση εκεί. Οι ευρισκόμενοι γύρω μοναχοί προθυμοποιήθησαν να τον φροντίσουν στις ανάγκες του με τρόφιμα κτλ. Ο γέρων βλέπων την περιποίησιν ζηλότυπος εγένετο αγανακτών ότι εις αυτόν ουδέποτε τοιούτον ενδιαφέρον έδειξεν κανείς και αποστείλας τον υποτακτικόν του, του παρήγγειλε να εγκατάλειψη το κελλίον διότι του εχρειάζετο (ήτο ιδιοκτησία του γέροντος), αλλά ο υποτακτικός του ελυπήθη τοιούτον σκληρόν λόγον να είπη εις αυτόν και την εκεί παρουσίαν του εδικαιολόγησεν ότι ο γέροντάς του τον έστειλε να μάθη διά την υγείαν του (καθ' ο τον καιρόν εκείνον υπήρχεν άρρωστος). Όταν επέστρεψεν αυτός, εις ερώτησιν του γέροντός του, απήντησεν ότι διεβίβασε την παραγγελίαν του. Ο γέρων όταν εις ολίγας ημέρας επληροφορήθη ότι ο νέος εκείνος υπήρχεν ακόμη εκεί και πάλιν απέστειλε τον υποτακτικόν του με την εντολήν, με αυστηρώτερον ύφος να του υπενθύμιση ότι έπρεπε ήδη να είχεν εγκατάλειψη το κελλίον. Και πάλιν ο υποτακτικός δεν ηθέλησε να λύπηση αυτόν δείξας εις αυτόν αντί σκληρότητος ενδιαφέρον και αγάπην ερωτών εκ μέρους του γέροντός του διά την υγείαν του. Ο οποίος απήντησεν ότι δι' ευχών του βαίνει εις ανάρρωσιν. Όταν και πάλιν ο γέρων εις την λειτουργίαν της Κυριακής επληροφορήθη ότι αυτός ακόμη υπάρχει εκεί, αυτήν την φοράν ηθέλησεν ο ίδιος να υπάγη προς αυτόν ώστε ευθύς να τον εξαναγκάση να εγκαταλείψη τον τόπον εκείνον. Ο υποτακτικός του γέροντος πληροφορηθείς την απόφασίν του προέτρεξεν αυτού και φθάσας εκεί πρώτος λέγει εις τον νέον. Ο γέροντας μου δεν σε είδεν σήμερον εις την ακολουθίαν και έρχεται ο ίδιος ανησυχήσας να πληροφορηθή διά την υγείαν σου. Αυτός τότε συγκινηθείς ηγέρθη της κλίνης του να προϋπάντηση τον αγαθόν γέροντα και πίπτων εις τας πόδας του είπε, ανάξιος είμαι να έλθης γέροντα προς εμέ, εγώ έπρεπε να έλθω προς σε να σε ευχαριστήσω δι' όσα δι' εμέ έδειξες αγαθά. Ο γέρων απόρησε διά την συμπεριφοράν του και καθησυχάσας αυτόν επέστρεψεν εις το κελλίον του. Εκεί καλέσας τον υποτακτικόν του τον ερώτησε απορώντας, πώς εις τόσον ολίγον χρόνον έφθασε αυτός εις τόσην τελειότητα και θελήσας να βεβαιωθή ερώτησεν εάν επακριβώς είχεν μεταβιβάσει ότι αυτός του είπε: Αυτός δε φοβούμενος και έχων τον προσήκοντα σεβασμόν εξομολογήθη την αλήθειαν εις αυτόν, δακρύσας δε τότε ο γέρων του είπε: «Παιδί μου απ' αυτήν την στιγμήν συ είσαι ο γέροντάς μου και εγώ ο υποτακτικός σου».

Ο Ιησούς Χριστός «Της Ειρήνης ει Θεός (λέγει ο θείος Χρυσόστομος) εάν δε οι μαθηταί αυτού μάχωνται ουκ έρουσιν ειρηνικού Θεού είναι μαθηταί» και πάλιν, «ώσπερ γαρ η ερις διαλυτικόν, ούτως η συμφωνία συγκροτητικόν». Ας αγαπήσωμεν την αρετήν της ειρήνης αγωνιζόμενοι πρώτον εναντίον του εαυτού μας ώστε ειρηνεύοντες με τον εσωτερικόν μας κόσμον δυνηθώμεν να διατηρήσωμεν και ειρήνην μετά του πλησίον και διά της καθαράς συνειδήσεως εξασφαλίσωμεν την ειρήνην μετά του Θεού, διά της μετανοίας και εξομολογήσεως, διά της αγάπης, συγχωρητικότητος και ανοχής μετά του πλησίον. Μεγάλη αρετή η ειρήνευσις χαρά δε στους επιδιώκοντας αυτήν.

Από ημάς εξαρτάται η ειρήνη, από ημάς δε και η εχθρότης. «Εάν φυσήσης σπινθήρα (λέγει ο σοφός Σειράχ) εκκαήσεται, και εάν πτύσης επ' αυτόν, σβεσθήσεται, αμφότερα εκ του στόματος σου εκπορεύεται» (κη' 12). Και πόσες φορές αντί να ανοίξωμεν το στόμα μας και να είπωμεν λόγια αγαθά ειρηνευτικά, ανοίγωμεν αυτό και εκστομούμεν λόγια πυρφόρα και εμπρηστικά; Μέγας λόγος θα δοθή εις τους εμπρηστάς της αγάπης και της ειρήνης, ως και μεγάλη ευλογία εις τους ειρηνοποιούς.

Ο σατανάς ξέρετε πως έρχεται στον κόσμο; Μέσω της ψυχής κάθε ανθρώπου που γεννιέται. Κάθε άνθρωπος πού γεννιέται, φέρνει και διάβολο μες την ψυχή του.

Γι' αυτό η θεολογία η παλιά του λαού κάθε έναν κατ' αναλογία του γένους, έλεγε η δράκος ή δράκουλα. Δεν έλεγε μπέμπης που λένε τώρα ή αγγελάκι που λένε οι αμυαλες μανάδες οι σημερινές.

Αβαπτιστο παιδί και είναι αγγελάκι; Πήγες ποτέ σου να ακούσεις τους εξορκισμους που διαβάζει ο παπάς όταν πρόκειται να βαπτιστεί το παιδί;

Πήγες να ακούσεις την πάλη; Μάλιστα αν είναι παπάς που καταλαβαίνει τι κάνει, να δείτε πως παλεύει με τον διάβολο να βγάλει του παιδιού το σατανά μέσα από την καρδιά του.

Που το φυσάει, που το ξορκαει, του κοινοποιεί έξωση την ημέρα του βαπτίσματος για να το καθαρίσει. Μαύρη είναι η ψυχούλα του. Πεθαμένο έρχεται, νεκρό. Ζωντανό-νεκρό.

Γι'αυτό θαπτεται. Η κολυμβήθρα είναι τάφος. Δεν είναι κουμπαρια, ούτε να δείξει τα στήθη της πάνω η άμυαλη κουμπάρα και η άπιστη απάνω στην Αγία κολυμβήθρα. Δεν είναι αυτό.

Είναι μυστήριο και πάλη με τον σατανά. Να βγει ο σατανάς μέσα από το παιδί και να γίνει καινούργια ψυχή. Ένα κάρβουνο ψυχή, να γίνει κόκκινη ψυχή. Γι'αυτό και αμέσως το παιδί το παίρνουν και το πηγαινουν και το κοινωνουν.

Βαφτίσια δεν γίνονταν ούτε τα απόγευμα, ούτε τα μεσημέρια, ούτε ποτέ άλλοτε όπως τα κάναμε κοσμικά γεγονότα σήμερα. Τα βαφτίσια γίνονταν το πρωί στον Όρθρο και παρέμειναν οι νεοφώτιστοι εκεί και έστω μετά φόβου, ερχόντουσαν και κοινωνουσαν.

Γιατί ο σκοπός του βαπτίσματος είναι να μας καθαρίσουν από του διαβόλου τα έργα, αν είμαστε μεγάλοι και από το προπατορικό αμάρτημα και να μας συνδέσει με τον Χριστό, με το Αγιο Ποτηριο, με την Θεία Κοινωνία. Αυτός είναι ο σκοπός.

Τι λοιπόν εάν σατανάς δεν υπήρχε, τι δουλειά έχει ο ιερέας στη μέση και τι θέση έχει το βάπτισμα. Αν σατανάς δεν υπήρχε, τι θέση έχει η εξομολόγηση. Αυτός είναι που λύνει. Ο ιερέας με την εντολή του Ιησού, τα αμαρτήματα του ανθρώπου. Ασθενησε κάποιος.

Ποιός την δημιουργεί την ασθένεια; Ο σατανάς δημιουργεί την ασθένεια. Ο Θεός είναι απείραχτος κακών. Ο Θεός έφτιαξε ευχέλαιο να γίνει, για να σηκωθεί ο καμνον, ο ασθενής.

Γιατί αγιάζει το ύδωρ, κάνει τον αγιασμό και το παίρνεις εσύ νοικοκυρά και το παίρνω εγώ και το πηγαίνω στο σπίτι και αρχίζω και ραντιζω; Τι κάνω; Κοινοποιω έξωση απο τα δωμάτια στο διάβολο.

Να φύγει ο διάβολος από το σπίτι. Αυτό τον σκοπό έχει ο αγιασμός που πηγαίνει στο σπίτι. Θα πει κανείς. Οταν πηγαίνει ο αγιασμός στο σπίτι, φεύγει ο διάβολος;

Αν υπάρχει αγιασμός στο σπίτι και ο αγιαζων εις την καρδίαν, φεύγει ο διάβολος.

Αν όμως υπάρχει μόνο αγιασμός και δεν υπάρχει ο αγιαζων είς την καρδίαν ο Χριστός, δεν φεύγει ο διάβολος. Δεν φοβάται τους Σταυρούς, δεν φοβάται τα θυμιαματα ο διάβολος.

Τον Χριστό φοβάται. Γιατί πολλοί άνθρωποι στέλνουν την πρώτη του μηνός και παίρνουν αγιασμό από την Εκκλησία, αλλά δεν έχουν σχέση με την Εκκλησία.

Ούτε εξομολογούνται, ούτε Κοινωνουν, ούτε παιδιά κανουν, κλέβουν, ατιμαζουν, παρανομα ζουν, έχουν παρθεί ξαδέρφια, κουμπάροι, συγγενείς, έχουν αιμομιξία και τα λοιπά, εντούτοις παίρνουν αγιασμό και των φώτων.

Τι βγαίνει από αυτό; Δεν φεύγει ο διάβολος. Έχει στρογγυλόκαθισει μάλιστα. Δεν πρόκειται να του κοινοποιήσει έξωση κανένας απο εκεί.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Θυμάμαι στην Αθήνα ζούσε ένα αντρόγυνο, που κάλεσε κάποτε έναν γέροντα, ο οποίος είχε Χάρη Θεού (είχε κάνει και κάποιον άλλον καλά) στο σπίτι τους, για να δει το τρίχρονο παράλυτο παιδί τους.

Φθάνοντας στο σπίτι ο γέροντας, μόνος του τράβηξε προς το δωμάτιο της τραπεζαρίας, αγνοώντας τους γονείς, που τον έλεγαν ότι το παιδί είναι στο υπνοδωμάτιο και όχι στην τραπεζαρία. Καθίσανε στην τραπεζαρία και ρωτάει ο γέροντας τον πατέρα:

- Από πότε έχεις να πας στην Εκκλησία;

- Από τότε που με πήγαινε η γιαγιά μου, απάντησε ο πατέρας.

- Πόσες φορές την ημέρα βλασφημάς την Παναγία; τον ξαναρώτησε ο γέροντας.

Ψωμοτύρι το είχε αυτό και σιώπησε...

- Πόσους έχεις αδικήσει και γιατί τον αδελφό σου, τον έκλεισες στο τρελάδικο για να του πάρεις την περιουσία;

Κόκκαλο ο πατέρας! Του έκανε και μια σειρά από άλλες αποκαλύψεις, που ο πατέρας έπρεπε να τρελαθεί...

Ο γέροντας στρέφεται στην μητέρα και της ρωτάει:

- Ο πρώτος σου άνδρας είναι αυτός;

- Ναι, απάντησε εκείνη.

Ο γέροντας, ήξερε ότι τον έλεγε ψέματα, αλλά δεν της είπε τίποτα, για να μην την προσβάλει.

- Από πότε έχεις να εξομολογηθείς;

- Δεν θυμάμαι... έχω πολλά χρόνια! απάντησε εκείνη.

- Πόσες εκτρώσεις έχεις κάνει;

- Ίσα που ακούστηκε το 4 να ψελλίζει από το στόμα της.

- Ποιός είναι τώρα παράλυτος; Το παιδάκι με την αγνή ψυχή ή εσείς; Εγώ βλέπω, ότι εσείς είστε οι παράλυτοι και όχι το παιδάκι, γι΄αυτό και δεν πήγα στο δωμάτιο του παιδιού και ήρθα κατευθείαν στο ''δικό'' σας δωμάτιο. Αν θέλετε να γίνει καλά το παιδί σας, πρέπει πρώτα εσείς να γίνετε καλά! Να πάτε να εξομολογηθείτε όλες τις αμαρτίες σας και αν σας επιτρέψει ο πνευματικός, να Κοινωνήσετε.

Αυτά του είπε ο γέροντας και έφυγε. Τα λόγια του γέροντα, ξύπνησαν από τον λήθαργο τους γονείς και την επόμενη μέρα πήγαν και εξομολογήθηκαν. Κατά οικονομία, τους άφησε και να Κοινωνήσουν.

Ήταν της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, που πήγαν στην Εκκλησία και Κοινώνησαν. Και γυρίζοντας στο σπίτι τους, βλέπουν το παιδί τους σηκωμένο από το κρεβάτι, να τους ανοίγει την πόρτα!...

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 - 1982)

Επί Τουρκοκρατίας ένας οικογενειάρχης πατέρας, είχε μια υπηρέτρια στο σπίτι του. Αυτή μια μέρα τον πρόδωσε στους Τούρκους, ότι είναι Χριστιανός. Το αποτέλεσμα ήταν, την άλλη μέρα πρωί - πρωί, ο πατέρας να οδηγηθεί στο απόσπασμα.

Τον πήγαν στον τόπο της εκτέλεσης και στο δρόμο συνάντησε τυχαία την υπηρέτριά του. Βγάζει το δαχτυλίδι από το χέρι του και της λέει: - Πάρε αυτό το δαχτυλίδι μου, σου αξίζει!

Αυτή ντράπηκε και κοκκίνισε. Και συνέχισε ο πατέρας:

- Μην ελέγχεσαι, μην ντρέπεσαι, διότι εγώ για το καλό που μου κάνεις σήμερα, θα προσευχηθώ στον Κύριο, να σου συγχωρήσει. Ένα μόνο θέλω, αυτό το δαχτυλίδι που φορώ, να καταδεχτείς να το φορέσεις εσύ ως αμοιβή στο χέρι αυτό που έγραψε την καταγγελία εναντίον μου και μου δίνει την ευκαιρία σήμερα να συναντηθώ με τον Χριστό!

Καταλαβαίνετε απάντηση; Έχουμε εμείς τέτοια ομοιότητα, ή θα αρχίσουν οι κατάρες και πότε να ξημερώσει, να βγάλουμε τα έντερα και τα μάτια εκείνου, που μας έκανε κακό; Στη συνέχεια πάμε στην Εκκλησία, ανάβουμε κεριά και κάνουμε μνημόσυνα, πιστεύοντας ότι είμαστε Χριστιανοί...

Δημήτρης Παναγόπουλος

Κάποιος βοήθησε κάποιον να μετανοήσει και να έρθει στον Χριστιανισμό και από τότε έγινε εκείνος ένας θερμός πιστός.

Ωστόσο έπεσε ο ίδιος σε ένα μεγάλο θανάσιμο αμάρτημα και όταν πέθανε κολάστηκε.

Μετά από κάποια χρόνια πέθανε και εκείνος που ελεήθηκε, ο οποίος πήγε στον παράδεισο.

Ο ελεημένος αδελφός στον παράδεισο, δεν βρήκε εκείνον που τον έβαλε στον Χριστιανισμό.

Του φάνηκε τόσο παράξενο, αυτός να έχει σωθεί και η “γέφυρα” της σωτηρίας του, να μην έχει σωθεί. Ρώτησε τον Κύριο:

- Κύριε που είναι ο σωτήρας μου; Εσύ είσαι ο πραγματικός μου Σωτήρας, αλλά εκείνος που με έστειλε σε Σένα, που είναι;

Πώς εγώ να βρίσκομαι εδώ και εκείνος εκεί (στην κόλαση); Να πάω και εγώ εκεί!

Και λέγεται, ότι αυτό τόσο συγκίνησε τον Κύριο, που έδωσε εντολή να του χαριστεί το θανάσιμο αμάρτημα που είχε υπεπέσει εκείνος και να τον φέρει και εκείνον στον παράδεισο.

Νικήθηκε η δικαιοσύνη του Θεού σε στιγμή

κριτηρίου. Να γνωρίζετε, ότι αυτούς που έχουμε βοηθήσει και ελεήσει, θα είναι για εμάς μάρτυρες υπερασπίσεως εν ώρα κρίσεως.

~ Δημήτριος Παναγόπουλος

Ἱεροκήρυκας 13.02.1982†

“Μην αφήσεις τον νου σου ποτέ και πεις, ότι είσαι άξιος για κάτι. Πάντα να νιώθεις ότι είσαι ανάξιος. Έστω και αν είσαι άξιος... διότι και αν είσαι άξιος, δεν είσαι άξιος από δικά σου φόντα. Είσαι άξιος με δανεικά. Είναι τα χαρίσματα που σε έδωσε ο Θεός. Κατά συνέπεια πρέπει να ταπεινοφρονείς.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανικανότητος - Αναξιότητος (https://www.rimata-zois.gr/peri/anikanotitos-anaxiotitos)

Ἕνας ἑλληνοαμερικανός, ἀποφάσισε νά ἐγκατασταθεῖ μόνιμα στήν Ἑλλάδα.

Ἐκεῖ λοιπόν στό χωριό του, εἶχε καί ἕνα κόκκινο ἄλογο, μέ τό ὁποῖο ἔκανε ἱππασία, 2 ὧρες τήν ἡμερα.

Μιά μέρα πέρασε ἔξω ἀπό τό σπίτι του ὁ παππᾶς τοῦ χωριοῦ, ὁ ὁποῖος βλέποντάς τον, ὅτι ἀσχολεῖται μέ τό ἄλογο, τόν ρώτησε:

κ. Γιῶργο, πόσες ὧρες τήν ἡμέρα ἀσχολεῖσαι μέ τό ἄλογό σου;

Καί ὁ ἑλληνοαμερικανός τοῦ ἀπάντησε:

Περίπου 2 ὧρες τήν ἡμέρα ἀσχολοῦμαι μέ τόν Ντορή (ἔτσι ἔλεγαν τό ἄλογό του), μερικές φορές μπορεῖ καί 3 ὧρες.

Καί γιά τήν ψυχή σου, κ. Γιῶργο, πόσες ὧρες διαθέτεις τήν ἡμέρα, ρώτησε ὁ παππᾶς.

Ὤχ παππᾶ μου καί ἐσύ μέ τήν ψυχή, εἶπε δυνανασχετώντας ὁ ἑλληνοαμερικανός.

Καταλάβατε;

Κατώτερη ἦταν ἡ ψυχή του ἀπό τόν Ντορή.

Ξέρετε πόσοι τέτοιοι ὑπάρχουν ἀνάμεσά μας;

Πάρα πολλοί.!

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος +

Ο Δ. Παναγόπουλος μου είπε:

- Ήμουν στη κοσμική ζωή και στην αμαρτία. Η πρώτη πληροφορία ότι θα με ελεήσει ο Κύριος, την πήρα όταν ήμουν στρατιώτης.

Είδα στον ύπνο μου, ότι πήγαινα στο χωριό μου.

Βαδίζοντας προς τα εκεί, μου φώτιζε και με οδηγούσε στο δρόμο ένα δυνατό φως από τον ουρανό.

Όταν ξύπνησα, μου δόθηκε σαν εξήγηση, ότι το φως του Θεού θα με φώτιζε και θα με οδηγούσε στο δρόμο Του.

Έτσι λίγο - λίγο με οδηγούσε ο Θεός στο δρόμου του...

Όταν όμως απολύθηκα, επί 4 συνεχόμενα χρόνια, δεν μπορούσα να βρω εργασία, όλο εμπόδια και αποτυχίες. Είχα φτάσει σχεδόν σε απελπισία και σκεφτόμουνα να αφήσω το δρόμο του Θεού και να επιστρέψω στον κόσμο και στην αμαρτία.

Τότε θυμάμαι, συνάντησα μια μέρα στο δρόμο, έναν γνωστό μου ευλαβέστατο συνταγματάρχη, στο οποίο άνοιξα την καρδιά μου και είπα τον πόνο μου.

Και εκείνος μου είπε:

''Έτσι είναι Δημήτρη!

Ο Θεός εκείνον που εκλέγει, τον υποβάλλει σε πολλές θλίψεις και πειρασμούς, μέχρι να τον κάνει σκεύος εκλογής.

Πρέπει Δημήτρη να περάσεις αυτές τις θλίψεις και τους πειρασμούς και θα σου δώσει μετά ο Θεός πολλή Χάρη!''.

(Σε αυτό το σημείο της διήγησης ο Παναγόπουλος άρχισε να κλαίει).

Τον συνταγματάρχη ο Θεός τον έστειλε την κατάλληλη ώρα. Με παρηγόρησε με τα λόγια του και με απέτρεψε να εγκαταλείψω το δρόμο του Θεού.

Μία μέρα ήρθα σε έκσταση και είδα το εξής όραμα: είδα τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο να κρατάει ένα θυμιατό, το οποίο το έβαλε μέσα μου.

Όταν συνήλθα, είχα τόσο έντονο πόθο για τα πνευματικά, που δεν περιγράφεται. Έτρεχα σε κηρύγματα, στις Εκκλησίες και σε αγρυπνίες. Φλεγόμουνα να μελετώ την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας.

Μια φωνή μέσα μου, με έλεγε, να βγω στα κηρύγματα και στην ιεραποστολή. Σκεφτόμουνα όμως: ''Ποιός είμαι εγώ, να αναλάβω τέτοιο έργο;''.

Ένα μεσημέρι ενώ προσευχόμουν, ήρθα σε έκσταση και είδα το εξής όραμα: Είδα τον Ιησού Χριστό! Είδα τον Κύριο! Γονάτισα αμέσως και πήγα να Του φιλήσω το χέρι.

Εκείνος τράβηξε το χέρι Του και μου λέει:

''Δεν υπάρχει μεταξύ μας συγγένεια. Εγώ σε περιβάλλω με το έλεός Μου και σε έχω ολόκληρο μέσα στο έλεός μου και εσύ αντιδράς...''.

Και με έδειξε τότε μια σακκούλα ναϋλον που κρατούσε στα χέρι Του και ήταν γεμάτη με έλαιο και μέσα υπήρχε το ομοίωμά μου.

Μια άλλη φορά είχα γονατίσει να προσευχηθώ και ήρθα σε έκσταση και είδα τον Άγιο Δημήτριο, ο οποίος με είπε:

''Γιατί κρατάς το όπλο σου στο οπλοστάσιο και δεν το χρησιμοποιείς προς δόξα Θεού;''.

Όπλο εννοούσε ο Άγιος Δημήτριος τον λόγο του.

Μία άλλη φορά, μου συνέβη κάτι φοβερό! Είδα πως θα γίνει η ανάσταση των νεκρών! Κράτησε λίγα λεπτά, αλλά δεν περιγράφονται με λόγια τέτοιες καταστάσεις.

Αν ζήσει κάποιος μια τέτοια κατάσταση, δεν θα την άλλαζε με 1 εκατομμύριο χρόνια ζωής! Τέτοιες καταστάσεις χάριτος δεν πρέπει να τις ζητά ο άνθρωπος και τις δίνει ο Θεός όπου θέλει και όταν θέλει.

Συνήθως δίνονται σε εκείνους που πρόκειται να ποιμάνουν και να οδηγήσουν πολλές ψυχές και σε εκείνους που αγωνίζονται πάρα πολύ και έχουν ταπείνωση.

Στους 1000 που αγωνίζονται, μόνο σε 2 - 3 δίνονται τέτοιες μεγάλες καταστάσεις Χάριτος.

Ο Παναγόπουλος με είπε και άλλα πράγματα κλαίγοντας εκείνη την ημέρα... έναν άνθρωπο που επέλεξε ο Θεός, για να φέρει πολλούς ανθρώπους εις μετάνοια.

Μαρτυρία Μοναχού Σάββα Φιλοθεϊτη

(Από Άγιοι Πάντες)

Εμπιστεύομαι τον Θεό θα πει:

α) Κάνω τόσα παιδιά όσα μου δώσει ο Θεός και όχι όσα θέλω εγώ, παίρνοντας μέτρα αποφυγής τεκνογονίας,

γιατί πιστεύω, ότι ο Θεός όσα και αν μου δώσει, θα μου δώσει και τη δύναμη και τον τρόπο να τα μεγαλώσω.

αλλά πιστεύω στην κοινή ανάσταση των νεκρών

και ότι ο Θεός δεν κάνει ποτέ λάθος

και ότι πήρε τον άνθρωπό μου την ώρα που έπρεπε να τον πάρει.

γ) Όταν με βρίζουν και με αδικούν, δεν αντιδρώ και δεν εκδικούμαι,

αλλά πιστεύω ότι ο Θεός επέτρεψε αυτή τη δοκιμασία, για να μου λειάνει τις «εξοχές» του χαρακτήρα μου και ότι πληρώνω και ξεχρεώνω βερεσέδια του παρελθόντος.

δ) Στις θλίψεις που επιτρέπει ο Θεός – όχι αυτές που δημιούργησα μόνος μου, με τα χέρια μου – δεν γογγύζω και δεν τα βάζω με τον Θεό,

αλλά πιστεύω ότι αυτό είναι το συμφέρον της ψυχής μου και ότι ο Θεός δεν επιτρέπει πειρασμό και θλίψη μεγαλύτερη από τις δυνάμεις μου.

ε) Κάνω ζωή ήρεμη και παραμένω πράος, χωρίς να αγχώνομαι και να μεριμνώ για το αύριο,

γιατί πιστεύω, ότι ο Θεός που σταυρώθηκε και έχυσε το Αίμα Του για μένα, θα μεριμνήσει και για μένα.

στ) Δεν παίζω ”τυχερά παιχνίδια”, δεν αγοράζω λαχεία, δεν γυρίζω τα φλυτζάνια, δεν πηγαίνω στα μέντιουμ, δεν πιστεύω στα ζώδια κλπ.

διότι πιστεύω μόνο στον Θεό και στην Πρόνοιά Του.

ζ) Εφαρμόζω τις εντολές του Θεού και δεν πιστεύω με τον τρόπο μου.

Εμείς εμπιστευόμαστε τον Θεό;

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Κάποτε κάποιος κυνηγός, πήγε στον π. Γερβάσιο Παρασκεύοπουλο για να εξομολογηθεί.

Και ανάμεσα στα αμαρτήματα που είχε

κάνει, ανάφερε και ένα φόνο που είχε κάνει.

Είχε πάει Κυριακή πρωί για κυνήγι και μέσα σε έναν καλαμώνα, που νόμισε ότι ήταν θήραμα, πέτυχε και σκότωσε μια γυναίκα. Μάλιστα η γυναίκα αυτή, ήταν έγκυος!

- Θα συγχωρεθώ πάτερ, γι' αυτό που έκανα; ρώτησε ο κυνηγός.

Ο π. Γερβάσιος βρέθηκε σε δύσκολη θέση, γιατί δεν ήξερε πως να χειριστεί το

θέμα. Γι' αυτό του είπε:

- Έλα μετά από 15 μέρες, να σου πω...

Είχαν περάσει 15 μέρες και παρά τις προσευχές του, ο πάτερ Γερβάσιο, δεν είχε

λάβει απάντηση από τον Θεό, τί επιτίμιο να έβαζε τον κυνηγό.

Όμως λίγες ώρες πριν έρθει ο κυνηγός στο εξομολογητήριο, εμφανίστηκε

άγγελος Κυρίου στον γέροντα και του λέει:

- Για τον φόνο που έκανε ο κυνηγός, θα κάνεις χρήση το επιτίμιο που προβλέπει ο Μέγας Βασίλειος.

Για το παιδί που σκότωσε, ο Κύριος θα τον κρίνει την ημέρα της κρίσεως!!!

Θα πει τώρα κάποιος: Αφού ήταν φόνος εξ αμελείας.

Και απαντάω:

Ας πήγαινε Κυριακή πρωί στην Εκκλησία, γιατί τίποτα δεν είναι

τυχαίο.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν επιλήφτηκαν το θέμα των εκτρώσεων (φόνος αβαπτίστων), γι΄αυτό και δεν υπάρχουν κανόνες και επιτίμια γι' αυτήν την αμαρτία. Ο ίδιος ο Χριστός θα επιληφθεί του θέματος αυτού!!!

~ Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

“Ο Χριστός έμεινε 33 ώρες στον άδη από τις 3 το απόγευμα της Παρασκευής έως τις 12 τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, όσα ήταν δηλαδή τα χρόνια της επίγειας ζωής Του.

Αυτή είναι η ''πρώτη'' λεγομένη Ανάσταση και έχει σχέση με την κάθοδο του Χριστού στον άδη.

Εκεί ο Χριστός κήρυξε και όσοι Τον πίστεψαν και Τον δέχτηκαν τους Ανέστησε και πήγαν μαζί Του στον Παράδεισο.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάστασης Του Χριστού (https://www.rimata-zois.gr/peri/anastasis-toy-christoy)

“Οι άνθρωποι που ικανοποιούν τα θελήματά τους, αλλά τους λείπει ο Χριστός, θα είναι πάντα ανικανοποίητοι, ό,τι και αν κάνουν, ό,τι και αν πετύχουν στη ζωή τους.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανθρώπινου Θελήματος (https://www.rimata-zois.gr/peri/anthropinoy-thelimatos)

“Εμείς θέλουμε τον Θεό να μας ευλογεί τις αδυναμίες μας. Έχουμε το δικό μας θέλημα και δεν ρωτάμε τον Χριστό, αν πρέπει να το κάνουμε αυτό ή όχι.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανθρώπινου Θελήματος (https://www.rimata-zois.gr/peri/anthropinoy-thelimatos)

“Μπορεί να έχουμε πρόσωπο ανθρώπου, αλλά ανθρωπιά δεν έχουμε.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανθρωπιάς (https://www.rimata-zois.gr/peri/anthropias)

“Όσο φέρνουμε στο νου μας, το τι κακό μας έκαναν, τι λόγο μας είπαν, πόσο μας αδίκησαν και πως μας συμπεριφέρθηκαν, τόσο απομακρύνουμε τον Θεό από τον εαυτόν μας. Όταν όμως διώχνουμε από τον νου μας αυτές τις σκέψεις, τότε διώχνουμε τους διαβόλους από κοντά μας.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανεξικακίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/anexikakias)

“Μπροστά στη συνεχόμενη κακία του άλλου, πρέπει να σταθούμε βράχοι και ανεξίκακοι. Να προσευχόμαστε γι΄αυτόν και να περιμένουμε όχι να σταματήσουν οι δικοί μας πειρασμοί, αλλά να σταθεί εκείνος όρθιος. Μόνο έτσι θα έχουμε αγαθά αποτελέσματα. Εδώ ο Χριστός έβγαλε από το θάνατο ζωή, από το Σταυρό σωτηρία και από την κακία έλεος. Έβγαλε δηλαδή από τις πιο αναίσχυντες πράξεις, τα πιο αγαθά αποτελέσματα.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανεξικακίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/anexikakias)

“Οι άνθρωποι που θέλουν να διαπιστώσουν, εάν έχουν προχωρήσει στον Χριστιανισμό, πρέπει να βάλουν ως μέτρο την ανεξικακία. Το πως δηλ. αντιμετωπίζουν την κακία των συνανθρώπων τους. Η ανεξικακία νικάει και αφοπλίζει τον άνθρωπο που αμάρτησε. Είχα πάει κάποτε, να ομιλήσω στην επαρχία. Και ήρθαν άνθρωποι με το κλαδευτήρι να με σκοτώσουν, γιατί τόλμησα να ομιλήσω στην περιοχή τους. Πήραν το κλαδευτήρι και είχαν σκοπό να με κόψουν το κεφάλι. Όμως, παρόλο αυτά, δεν πτοήθηκα και έκανα κανονικά την ομιλία μου. Την επόμενη φορά που ξαναπήγα να ομιλήσω εκεί, εκείνος που κρατούσε το κλαδευτήρι για να με σκοτώσει, ήταν ο πρώτος που με φίλησε το χέρι και με είπε: Να σε φιλήσω και τα πόδια! Γιατί έγινες μεγάλη αιτία με την ανεξικακία σου, να πιστέψω στο Χριστό. Εγώ το θηρίο!”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανεξικακίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/anexikakias)

“Με την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού μας, θα αναστηθούν όλα τα σώματα των κεκοιμημένων και στην άλλη ζωή, σώμα και ψυχή θα είναι μαζί, με τη διαφορά, ότι οι άνθρωποι δεν θα έχουν φύλο. Τα σώματα όλων που θα αναστηθούν, θα έχουν την ηλικία του Χριστού δηλ. 33 ετών. Μάλιστα θα αναστηθούν πρώτα τα σώματα των δικαίων εις ανάσταση ζωής. Έπειτα των υπολοίπων, εκείνων που θα κολαστούν. Ξέρετε τι ποσοστό δικαίων υπάρχει στη γη; Πολλοί δεν πιστεύουν στην ανάσταση των νεκρών. Όμως ακόμα και η φύση, μας διδάσκει γι΄αυτό το γεγονός. Ο σπόρος που σπέρνουμε (θάβουμε), δεν βλαστάνει, παρά μόνο όταν σαπίσει. Και όταν βλαστήσει, εμφανίζεται πάνω από την επιφάνεια της γης. Ο ''νεκρός'' δηλαδή σπόρος ανασταίνεται, βλαστάνοντας.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάστασης Των Νεκρών (https://www.rimata-zois.gr/peri/anastasis-ton-nekron)

“Εμείς δεν θέλουμε (πιστεύουμε) να γίνει η ανάσταση, γιατί η ανάσταση προϋποθέτει δικαστήριο, προϋποθέτη κρίση και εμείς την φοβούμαστε, γιατί έχουμε λερωμένη τη φωλιά μας και δεν έχουμε καθαρή τη συνείδησή μας. Δεν πιστεύουμε στην ανάσταση, γιατί δεν μας συμφέρει να γίνει. Ο αθώος όμως, δεν φοβάται κανένα δικαστήριο.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάστασης Των Νεκρών (https://www.rimata-zois.gr/peri/anastasis-ton-nekron)

“Τα μόρια όλως των ανθρώπων, όλων των εποχών υπάρχουν στη γη, γιατί όπως και ανακάλυψε η σύγχρονη επιστήμη, η ύλη δεν χάνεται, αλλά αλλάζει μορφή. Αυτό, για όσους έχουν απορίες, για το πως θα αναστηθουν τα σώματα εκείνων, που έχουν π.χ. κατασπαραχθεί από άγρια ζώα.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάστασης Των Νεκρών (https://www.rimata-zois.gr/peri/anastasis-ton-nekron)

Οι ζωντανοί άνθρωποι είναι ζωντανοί για την σωτηρία της ψυχής τους και νεκροί για την αμαρτία, ενώ οι ζωντανοί-νεκροί είναι εκείνοι, που είναι ζωντανοί για την αμαρτία και νεκροί για την σωτηρία τους.

Θυμάστε κάποτε που κάποιος μαθητής ζήτησε άδεια από τον Χριστό να θάψει τον πατέρα του;

Και ο Χριστός δεν του έδωσε άδεια, λέγοντάς του:

– Άσε τους νεκρούς να θάψουν το νεκρό πατέρα σου. Εσύ θα μείνεις μαζί Μου.

Οι συγγενείς του μαθητή ήταν ζωντανοί-νεκροί· έτσι τους χαρακτήρισε ο Χριστός!

Οι ζωντανοί-νεκροί άνθρωποι είναι νεκροί διότι η ψυχή τους είναι [νεκρή], αφού είναι αποκομμένοι από τη Ζωή, από τον Χριστό.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

Λέει πολύ ωραία ο Απόστολος Παύλος:

Θα είσαι μέσα στους κλέφτες και δεν θα κλέβεις...

Θα είσαι μέσα στους ψεύτες, αλλά δεν θα ψεύδεσαι...

Θα είσαι μέσα στους άτιμους, αλλά δεν θα είσαι άτιμος...

Θα είσαι μέσα στους μοιχούς και δεν θα είσαι μοιχός ή μοιχαλίδα..

Θα πει τώρα κάποιος:

Μα είναι δυνατόν να μπορεί να γίνει αυτό, εφόσον βρίσκεσαι μέσα στη βρώμα του κόσμου; Ο κόσμος έχει τόσους πειρασμούς, που δεν μπορείς να αντισταθείς και να μην αμαρτήσεις. Πώς είναι δυνατόν μέσα στον κόσμο να αγιάσεις και να μην σε παρασύρει ο κόσμος; Δεν μπορείς να αγιάσεις...".

Είναι ψέμα αυτό! Θα πας να ρωτήσεις ένα ψάρι και αυτό θα σε απαντήσει:

- Πόσα χρόνια έχεις εδώ μέσα στη θάλασσα;

- Έχω 15 χρόνια...

- Καλά πως είσαι ανάλατο, εφόσον είσαι 15 χρόνια στη θάλασσα.

- Είμαι ανάλατο, διότι έτσι με έφτιαξε ο βασιλιάς και ο δημιουργός όλων μας, για να σε διδάξω, ότι και εσύ θα είσαι μέσα στην αλμύρα της κονωνίας και μπορείς να είσαι ανάλατος από την αμαρτία. Να είσαι μέσα στη βρώμα της κοινωνίας και να μη βρωμάς.

Είναι λοιπόν δυνατά όλα αυτά, αλλά εμείς δεν κάνουμε αγώνα. Πώς ο ιατρός και η νοσοκόμος περιποιείται κάποιον που έχει π.χ. τύφο ή κάποια άλλο μεταδοτικό νόσημα; Πώς;

Κάνει εμβόλιο και περιποιείται έναν που ασθενή που έχει τύφο και δεν κινδυνεύει. Εσύ και ο εγώ, ποιά είναι τα εμβόλια που θα κάνουνε έναντι της κακίας και της διαφθοράς του κόσμου;

Ποιός είναι το εμβόλιο; Είναι ο Χριστός! Έχεις σχέση με τον Χριστό και με την Εκκλησία του; Έχεις σχέση με τη Θεία Κοινωνία; Έχεις σχέση με την εξομολόγηση; Αν έχεις, τότε θα δεις, δεν θα σε πιάνει τίποτα από την διαφθορά του κόσμου. Αλλά εφόσον δεν κάνουμε κανέναν αγώνα, πώς είναι δυνατόν να το πετύχουμε;

Οι άνθρωποι για το ίδιο γεγονός σκέφτονται διαφορετικά. Ας παραδεχτούμε ότι βαδίζουμε σε μια εξοχή. Είναι σούρουπο και φτάνουμε σε ένα εκκλησάκι και βλέπουμε έναν νεαρό προς την εκκλησία.

Περνάμε και λέμε:

- Τί να κάνει άραγε αυτός εδώ πέρα; Για κακό θα ήρθε δεν μπορεί... κανένα ραντεβού θα έχει...

Περνάει άλλος τον βλέπει και σκέφτεται:

- Κάποιον θα ληστέψει αυτός εδώ ή είναι κανένας άστεγος που θέλει να μπει στην Εκκλησία να κοιμηθεί... Σκέψεις δικές του, αυτουνού.

Περνάει ένας τρίτος τον βλέπει και σκέφτεται:

- Μπράβο στο παλικάρι! Φαίνεται θα άναψε τα καντήλια της Εκκλησίας. Μπράβο, μπράβο του! Και τα άλλα γυρίζουν με τις φιλενάδες τους στα παγκάκια και σύρονται από εδώ και από εκεί. Μπράβο στο νεαρό! Ο Θεός να τον βοηθάει!

Για το ένα και το αυτό πρόσωπο, πόσες γνώμες! Εν τη ελευθερία του ο άνθρωπος σκέφτεται όπως θέλει, βγάζει και αποφασίζει, δικάζει και αθωώνει.

Στην ουσία όμως, όλοι έπρεπε να κάνουν τον εξής λογισμό:

- Δεν ξέρω τι κάνει αυτός εκεί πέρα. Ο Θεός να τον ευλογήσει! Μα για καλό, μα για κακό είναι εκεί, ο Θεός να τον ευλογεί...

Δημήτρης Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Ἕνας Ἑβραῖος εἶχε φίλο ἕναν Χριστιανό. Καὶ ὅταν ἔφευγε γιὰ νὰ πάει ἐμπόριο γιὰ ἀλλοῦ, ὅτι χρῆμα περίσσευμα εἶχε, πάντοτε τὰ ἔδινε σὲ αὐτόν, μὲ τὴν ἐμπιστοσύνη, ὅτι ὁ Χριστιανὸς δὲν κλέβει.

Στὴν γυναῖκα του δὲν εἶχε ἐμπιστοσύνη νὰ τὰ ἀφήσει καὶ στὰ παιδιά του, στὸν Χριστιανὸ ὅμως τὰ ἄφηνε. Αὐτὸ εἶχε γίνει πολλὲς φορές. Κάποια φορά, τοῦ ἄφησε 500 χρυσᾶ νομίσματα.

Πῆγε στὸ ταξίδι του, ἐπέστρεψε καὶ πῆγε νὰ πάρει τὰ χρήματά του, ὅπως γινότανε πάντοτε.

Καὶ τοῦ λέει ὁ Χριστιανός:

- Δὲν μοῦ ἄφησες τίποτα!

- Δὲν σοῦ ἄφησα; Τί λές;

- Δὲν μοῦ ἄφησες τίποτα!

Συζήτηση κ.λπ. ἀλλὰ ὁ Χριστιανὸς ἀνένδοτος:

- Δὲν μοῦ ἄφησες τίποτα!

Ὁ Ἑβραῖος ἤξερε, ὅτι οἱ Χριστιανοὶ φοβοῦνται τὸν ὅρκο καὶ τοῦ λέει:

- Θὰ μοῦ ἐπιτρέψεις νὰ πᾶμε μέχρι τὸν Ἅγιο Μηνά, νὰ ὁρκιστεῖς ἐκεῖ, ὅτι δὲν σοῦ τὰ ἄφησα τὰ χρήματα καί... χαλάλι σου.

- Νὰ πᾶμε...

Παίρνουν τὰ ζῶα καὶ πηγαίνουν στὸν ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Μηνά.

Φτάνουν στὸ ἐκκλησάκι καὶ ὁ κύριος Χριστιανὸς βάζει τὸ χεράκι του στὸ Εὐαγγέλιο ἐπάνω, ὅτι δὲν πῆρε χρήματα.

Αὐτὸ δὲν τὸ περίμενε ὁ Ἑβραῖος, γιατί πίστευε, ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ βάλει Χριστιανὸς τὸ χέρι του στὸ Εὐαγγέλιο καὶ νὰ ὁρκιστεῖ ψέματα. Καὶ ἐν τούτοις ὁ Χριστιανὸς ὁ δικός μας, ἔβαλε τὸ χέρι του ἐπάνω καὶ ὁρκίστηκε ὅτι δὲν τὰ πῆρε...

Περίλυπος ὁ Ἑβραῖος. Χάθηκε ἡ ὑπόθεση! Τὸ τελευταῖο του ἀτοῦ ἦταν αὐτό! Βγῆκαν ἔξω, ἀνέβηκαν στὰ ἄλογά τους γιὰ νὰ πάρουν τὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς.

Τὸ ἄλογο ὅμως τοῦ Χριστιανοῦ ἀγρίεψε. Ἀφήνιασε καὶ τὸν βρόντηξε κάτω! Δὲν τὸν συνέτριψε, ὅμως μὲ τὴν πτώση του, ἔχασε τὸ μαντήλι του, τὸ δαχτυλίδι του καὶ μιὰ χρυσῆ σφραγῖδα ποὺ εἶχε πάνω του. Χάθηκαν αὐτά. Ἔψαξε πάνω του, δὲν τὰ βρῆκε, πᾶνε...

Ἀνεβήκανε ἐν πάσῃ περιπτώσει καὶ ἀμίλητοι προχώρησαν καὶ ἔφτασαν στὰ μισὰ τοῦ δρόμου καὶ καθίσανε νὰ φᾶνε μαζί. Κουράγιο ὁ Χριστιανός, ἔ;

Ἐκεῖ ποὺ τρώγανε, βλέπει ὁ Χριστιανὸς ἀπὸ ἐκεῖ, ὅτι ἔρχονταν καλπάζοντας, ὁ ὑπηρέτης τοῦ σπιτιοῦ του. Καὶ κρατοῦσε στὸ χέρι του, τὸ πουγκὶ μὲ τὰ 500 χρυσᾶ νομίσματα τοῦ Ἑβραίου!

- Πῶς ἦρθες; Τί ἔγινε; τὸν ρώτησε ἔκπληκτος ὁ Χριστιανός.

- Μὰ δὲν μᾶς παραγγείλατε; Δὲν στείλατε ἕναν καβαλάρη νὰ μὲ εἰδοποιήσει... μὲ τὸ δαχτυλίδι σας, μὲ τὴ σφραγῖδας σας τὴ χρυσῆ καὶ τὸ μαντήλι σας αὐτό, νὰ φέρω τὸ πουγκὶ τοῦ Ἑβραίου;

Κόκκαλο ὁ Χριστιανός!

Εἶχε πάει ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος Μηνὰς στὸ σπίτι του καὶ τοῦ εἶπε!

- Στείλτα αὐτὰ στὸν κύριό σου, διότι δὲν πρόκειται νὰ γυρίσει σῶος πίσω..

Καταλαβαίνετε τώρα τὸ τί ἔγινε!

Ξέρετε πόσοι τέτοιοι εἴμαστε;

Ἂν ἀποκαλυφτοῦν αὐτὰ ποὺ κάνουμε ἐμεῖς, θὰ τρίξει ὁ οὐρανός!

Ἁπλῶς τὰ σταχυολογῶ αὐτὰ γιὰ νὰ σᾶς πῶ, ὅτι ἔχουμε εὐθύνη ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ ἂς προσέξουμε μήπως εἶναι σκοτεινὰ τὰ ἔργα μας, νὰ τὰ μετατρέψουμε νὰ γίνουν φωτεινά.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Πήγε κάποτε μιά ἀδερφή, τόν δαιμονισμένο αδερφό της, στον Άγιο Γεράσιμο. Στήν μονή ἐκεῖ, τούς εἶχαν δώσει ἕνα κελί καί ἔμειναν μία βδομάδα.

Αὐτή παρακαλοῦσε τόν Ἅγιο, νά τήν βοηθήσει για να πείσει τόν ἀδερφό της να πάει στήν Ἐκκλησία, ὥστε ὁ Ἅγιος, νά τόν ἀπαλλάξει ἀπό τό πονηρό πνεῦμα.

Τοῦ ἔλεγε ἡ ἀδερφή του:

Γιῶργο πές Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος ὁ Ἰσχυρός, Αγιος Αθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς.

Καί ὁ Γιῶργος ὁ ἀδερφός της, τήν ἔλεγε τήν προσευχή, ἀλλά δέν ἔλεγε μέ τίποτα τό ἐλέησον ἡμᾶς.

Ἀναγνωρίζει δηλαδή τό δαιμόνιο τό Θεό, ὅτι εἶναι Ἅγιος καί Παντοδύναμος, ἀλλά δέν λέει ἐλέησον, δέν ταπεινώνεται καί παραμένει ἀμετανόητος καί δέν ἀφήνει νά μετανοήσει καί αὐτόν στόν ὁποῖον βρίσκεται μέσα του.

Γι' αὐτό καί πολλοί πού εἶναι στα χέρια τοῦ σατανὰ εἶναι ἀμετανόητοι. Μήν σᾶς κάνει αὐτό ἐντύπωση. Εἶναι ὑπό τήν ἐπήρεια τοῦ διαβόλου καί ἔχοντας δώσει πολλά δικαιώματα καί κάνοντας πολλές παραχωρήσεις στον σατανᾶ, βρίσκονται σε πλήρη ἀμετανοησία τώρα.

Μάταια ἡ ἀδερφή προσπαθοῦσε να πείσει τόν ἀδερφό της νά πεῖ τό ἐλέησον. Τότε μία, πού ἔβλεπε το όλο σκηνικό, πλησίασε τήν ἀδερφή καί τῆς εἶπε, νά πάει να ψήσει ἕναν καφέ καί μυστικά να βάλει λίγο ἁγιασμό στον καφέ, δίνοντάς της σέ ἕνα μικρό μπουκαλάκι λίγο ἁγιασμό.

Πῆγε ἡ ἀδερφή να ψήσει τότε καφέ γιά τόν ἀδερφό της, τόν Γιῶργο καί τήν ὥρα πού ἔβαζε λίγο ἅγιασμό στο καφέ, από μακριά ὁ Γιῶργος (στήν οὐσία ὁ διάβολος μιλοῦσε) τῆς λέει: Αὐτό πού βάζεις στον καφέ, δέν πρόκειται νά τό πιῶ!

Ποιός ἐνημέρωσε τό δαιμόνιο, ὅτι ἔβαζε ἡ ἀδερφή του στόν καφέ ἁγιασμό, ἀφοῦ τά πονηρά πνεύματα δέν εἶναι πανταχοῦ παρόντα; Ενα ἄλλο διαβολάκι τοῦ τό εἶπε καί τόν ἐνημέρωνε.

Καταλάβατε; Είναι πολλοί οἱ διάβολοι πού δουλεύουν, εἶναι συνέταιροι, ἀλληλοβοηθιοῦνται καί ἀλληλοενημερώνονται.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας †

Το 1967 είχε πάει μια επιτροπή επιστημόνων (ιατροδικαστών) για να εξετάσουν το λείψανο του Αγίου Γερασίμου και να δώσουν μια “επιστημονική” (αν μπορούσαν) λύση για την αφθαρσία του Ιερού Λειψάνου.

Κάθησαν αρκετές ημέρες και το εξέτασαν. Στο τέλος, συνέταξαν μια έκθεση που μεταξύ άλλων ομολογούσαν πως η αφθαρσία του Αγίου Λειψάνου είναι πάνω από την σφαίρα της επιστήμης.

Το θαυμαστότερο όλων όμως ήταν πως ο επικεφαλής τους ο οποίος ήταν ψυχρός και αδιάφορος ως προς την πίστη, επί είκοσι μέρες ήταν στο σπίτι του κλεισμένος και προβληματισμένος.

Όταν αργότερα τον ρώτησαν γιατί, ομολόγησε πως καθώς εξέταζε το λείψανο, κάποια στιγμή, αισθάνθηκε στο χέρι του Αγίου σφυγμό (δείγμα ζωντανού ανθρώπου)!

Ιεροκήρυκα Δημητρίου Παναγόπουλου +

“Μετά Την Ανάσταση τού Χριστού, δεν ισχύει το «Μνήσθητι» πού είπε ο ληστής πάνω στο σταυρό.!!

Το «Μνήσθητι» ίσχυε στην Παλαιά Διαθήκη.!!

Μετά Την Ανάσταση άλλαξε ο τρόπος σωτηρίας τού ανθρώπου και υπάρχει το Βάπτισμα, η Εξομολόγηση και η Θεία Κοινωνία.!!

Πλανώνται λοιπόν όσοι λένε, ότι εγώ ένα «Μνήσθητι» θα πω στα τελευταία μου μιμούμενος τον Ληστή και έτσι θα σωθώ!!

Εξ' άλλου τι «Μνήσθητι» θα πεις άμα σε πατήσει αμάξι, τρελαθείς ή πεθάνεις ξαφνικά και ακαριαία;;”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάστασης Του Χριστού (https://www.rimata-zois.gr/peri/anastasis-toy-christoy)

Κάποτε ἐπισκέφτηκε κάποιος τόν Ἅγιο Νεκτάριο καί τοῦ εἶπε:

- Σεβασμιότατε, χρωστῶ 25 δραχμές (πολλά λεφτά γιά τήν ἐποχή ἐκείνη). Αὔριο τό γραμμάτιο λήγει καί πάω χαμένος... Δεκάρα δέν ἔχω καί σέ παρακαλῶ νά μέ βοηθήσεις.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος καλεῖ τόν ταμία του καί τοῦ λέγει:

- Κωστῆ, δῶσε 25 δραχμές στόν ἄνθρωπο.

Καί φωνάζει ἀπό μέσα ὁ Κωστῆς στόν Ἅγιο καί τοῦ λέγει:

- Δέν ἔχουμε Σεβασμιότατε.

- Γιά κοίταξε Κωστῆ, γιατί εἶναι ἀνάγκη...

- Σεβασμιότατε, τό ταμεῖο ἔχει ὅλο καί ὅλο 25 δραχμές καί εἴμαστε στήν ἀρχή τοῦ μῆνα. Πῶς θά βγάλουμε το μῆνα;

- Δῶσε Κωστῆ καί ἔχει ὁ Θεός...

Ὁ Κωστῆς μουρμουρίζοντας ἔδωσε τίς 25 δραχμές καί ὁ ξένος ἔφυγε.

Δέν εἶχε ὅμως περάσει ἀρκετή ὥρα καί ἔρχεται μιά εἰδοποίηση ἀπό τήν Ἀρχιεπισκοπή πού ἔλεγε τά ἑξῆς:

«Παρακαλεῖτε ὁ Πενταπόλεως Νεκτάριος τό ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας νά τελέσει γάμο (πλουσιοτάτης τῆς ἐποχῆς ἐκείνης οἰκογενείας), ἔχοντας μαζί τους 4 φοιτητές τῆς «Ριζαρείου» Σχολῆς γιά νά ψάλλουν Βυζαντινά, καθότι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀσθένησε ἐκτάκτως».

Πράγματι ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἔκανε τή στέψη καί τό ἀποτέλεσμα ἦταν, ἀφοῦ τούς περιποιήθηκαν, τόσο τόν Ἅγιο ὅσο καί τούς ψάλτες καί στό τέλος τούς πρόσφεραν ἀπό ἕναν φάκελο.

Ἄνοιξαν οἱ 4 φοιτητές τούς φακέλους τους καί βρῆκε ὁ καθένας τούς ἀπό 20 δραχμές μέσα δηλ. σύνολο 80 δραχμές. Ἄνοιξε καί ὁ Ἅγιος Νεκτάριος τόν φάκελό του καί βρῆκε μέσα 100 δραχμές.

Ἔλαβαν λοιπόν συνολικά 180 δραχμές, οἱ ὁποῖες παραδόθηκαν στόν Κωστῆ, στόν ταμία, ὁ ὁποῖος κατ' ὁμολογία τοῦ ἰδίου κατεπλάγη καί οὐδέποτε πλέον ἐξέφερε γνώμη στίς ἐντολές τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἔκανε ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ ἔκανε ἕνα σοβαρό μάθημα, λέγοντας ἐπιγραμματικῶς στόν Κωστῆ:

- Κωστῆ ἐμεῖς δέν ἔχουμε. Ὁ Θεός ὅμως πάντα ἔχει καί πρόσεχε...

Αὐτά εἶναι καί γιά ἐμᾶς (τούς ολιγόπιστους), πού πνιγόμαστε σέ μιά κουταλιά νερό...

Δημήτριος Παναγόπουλος

Κάποιος Επίσκοπος έκανε κάποιες παρατηρήσεις σε έναν κληρικό, για τον οποίο είχε πληροφορίες ότι συνήθιζε που και που να πίνει κανένα ποτήρι.

– Πιστέψτε με, του απάντησε ο ιερέας, ποτέ δεν ήπια εν ώρα υπηρεσίας, Δέσποτά μου.

– Εν υπηρεσία; του λέει ο Δεσπότης.

Και πότε ο ιερέας και ο κάθε Χριστιανός, δεν βρίσκεται εν υπηρεσία;

Έτσι είναι! Ο καλός Χριστιανός πάντα και σε κάθε στιγμή βρίσκεται εν υπηρεσία και κάνει έργο Θεού, με ολόκληρη την ζωή του.

Είναι αυτό που έλεγε ο Κικέρων: Δεν υπάρχει στιγμή χωρίς καθήκον..

Το μέτρο, το μοντέλο κάθε Χριστιανού, για τον άνδρα είναι ο Χριστός και για τη γυναίκα η Παναγία..

Δεν μπορείς να γίνεις Χριστιανός, εάν δεν λαμβάνεις τον Χριστό δια της Θείας Κοινωνίας..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

† Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

Ήταν μια γιαγιά από το Φάληρο, που η κόρη της εγκατέλειψε τον σύζυγο και της άφησε τα δύο παιδιά της. Εκείνη πήγε και παντρεύτηκε έναν άλλο και έκανε την ζωή της. Έβαλε η γιαγιά τα δύο εγγόνια της, 9 και 11 ετών σε ένα ορφανοτροφείο στην Βούλα.

Κάποια στιγμή, το μεγάλο εγγονάκι σταμάτησε να διαβάζει και να ενδιαφέρεται για την ζωή. Ενδιαφέρον για τίποτα! Έγινε προβληματικό και ήταν έτοιμοι εκεί στο ορφανοτροφείο να το διώξουν.

Η γιαγιά απογοητεύτηκε, γιατί δεν μπορούσε η ίδια να το κοιτάξει καθότι ήταν πάφτωχη. Μου τηλεφώνησε για να την συμβουλέψω. Της είπα:

– Γιαγιά, πιάσε το παιδί από τον ουρανό. Μην μπεις στην διαδικασία των συζητήσεων και των ψυχολόγων, για να βρεις λύση. Γονάτισε, προσευχήσου σε έναν Άγιο.

Κράτησε η γιαγιά τα λόγια μου και πήγε στον Άγιο Νεκτάριο στην Αίγινα. Προσευχήθηκε στον Άγιο με θέρμη και το παιδί άλλαξε συμπεριφορά από την ίδια μέρα! Μάλιστα, έγινε ο πρώτος μαθητής, αριστούχος! Εξεπλάγησαν οι πάντες: «Τί έγινε; Πώς άλλαξε έτσι το παιδί; Θαύμα έγινε!’»

Αλλά για να γίνει το θαύμα, η γιαγιά προσευχήθηκε με δάκρυα. Η προσευχή, έδωσε την λύση στο πρόβλημά της.

Σήκωσα κάποτε το τηλέφωνο, 20 μέρες μετά το Πάσχα και είπα: «Χριστός Ανέστη» αντί για «εμπρός».

Και απαντάει ο άλλος:

- Τι λες παιδί μου; Τί είναι εκεί;

- Σπίτι είναι…

- Τι είσαι εσύ;

- Τι είμαι; Άνθρωπος…

Είχε κάνεις λάθος στο τηλέφωνο αυτός.

Άλλον ήθελε να πάρει και άλλο νούμερο πήρε και του έκανε μεγάλη εντύπωση και είπε:

- Τι λες βρε παιδί μου; Υπάρχουν άνθρωποι ακόμη, οι οποίοι κρατούνε αυτήν την ωραία παράδοση;

Μου είπε το όνομά του, δικηγόρος κ.λπ.

- Ξέρω γω. Μου φαίνεται ότι υπάρχουν ακόμη…

- Γι’ αυτό δεν μας βούλιαξε ακόμη ο Θεός. Διότι υπάρχουνε άνθρωποι ακόμη…

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

“Ακούς πολλούς να λένε: Μεγάλο σταυρό έχω, δεν τον μπορώ άλλο, δεν έχω άλλο υπομονή, δεν έχω νεύρα πλέον, έσπασαν τα νεύρα μου.... Αγωνίζονται μοναχοί τους αυτοί οι άνθρωποι, δίχως την βοήθεια του Θεού, γι' αυτό και δεν έχουν πλέον υπομονή, ούτε νεύρα, τίποτα δεν έχουν. Και αυτό θα τους ξετινάξει. Ο Θεός δεν φορτώνει τον άνθρωπο τόσο, αλλά δυστυχώς οι άνθρωποι είναι φορτωμένοι από μόνοι τους.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αγώνα (https://www.rimata-zois.gr/peri/agona)

Οι φάκελοι των κεκοιμημένων, πιστών και απίστων, μένουν ανοιχτοί μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού και δέχονται αλλοιώσεις.

Κατ’ αναλογία των ανθρώπων και των προσπαθειών της στρατευομένης Εκκλησίας, οι φάκελοι επηρεάζονται, με τα μνημόσυνα, τα σαρανταλείτουργα, τις ελεημοσύνες και τις προσευχές που γίνονται στο όνομά τους.

Υπάρχουν επίσης άνθρωποι, που πέθαναν με 100% κόλαση και έως ότου γίνει η Δευτέρα Παρουσία, θα βρεθούν με 1000% κόλαση.

Θα ρωτήσει κάποιος:

– Αυτός πέθανε, πως αμαρτάνει;

Επηρεάζεται ο φάκελός του, κατά αναλογία της απιστίας του.

Ο Καζαντζάκης για παράδειγμα έγραψε βλάσφημα βιβλία για την πίστη μας και πολλοί διαβάζοντάς τα, βλάπτονται.

Να πως ο Καζαντζάκης αμαρτάνει, παρότι νεκρός..

Αντίθετα ο Ιερός Χρυσόστομος με το πλούσιο συγγραφικό έργο που μας άφησε παρακαταθήκη, βοηθιούνται πνευματικά όσοι διαβάζουν τα βιβλία του και έτσι οι ”μετοχές” του στον ουρανό αυξάνονται!

Δηλαδή, πολλών οι αμαρτίες ή οι αγαθοεργίες που έχουν κάνει στον κόσμο τούτο, τους ακολουθούν πέραν του τάφου.

Γι’ αυτό κανένας δεν ξέρει, πως θα βρεθεί στην τελική κρίση…

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Μία κυρία 75 ετών πήγε για πρώτη φορά να εξομολογηθεί. Και ανάμεσα στα άλλα είπε στον πάτερ:

- Πάτερ είμαι παντρεμένη, με παιδιά αποκαταστημένα. Η ζωή μου κυλάει ρολόϊ, χωρίς αρρώστιες, χωρίς κανένα ουσιαστικό πρόβλημα...

Ο παπάς παραξενεύτηκε και της είπε:

- Πίσω από αυτήν την μπουνάτσα, κάτι κρύβεται... Εβδομήντα χρόνια να μην σε πείραξε ο διάβολος, δεν είναι φυσικό πράγμα, κάτι πρέπει να έχεις κάνει.

Πού αποδίδεις αυτήν την μπουνάτσα; την ρώτησε ο παπάς.

Η γυναίκα τα 'χασε. Σκέφτηκε λιγάκι και μετά θυμήθηκε, ότι είχε ένα φυλαχτό, που της είχε δώσει η μάνας της.

- Αυτό με βοήθησε Πάτερ, απάντησε η γυναίκα.

- Θα το κάψεις το φυλαχτό αυτό και μετά θα ξαναέρθεις, της είπε ο παπάς.

Αν δεν το κάψεις, μην έρθεις και μέχρι να πεθάνεις, δεν θα έχεις δικαίωμα να κοινωνήσεις!

Η γυναίκα βγήκε από το εξομολογητήριο, πολύ προβληματισμένη. Πώς θα έκαιγε ένα κειμήλιο, ένα φυλαχτό της μάνας της;

Προβληματίστηκε πολύ, αλλά τελικά αποφάσισε να το κάψει. Το φυλαχτό όμως, δεν καιγόταν με τίποτα και απόρησε. Πήγε και το ανάφερε στον παπά. Ο παπάς το διάβασε και μετά πήγε να το κάψει. Όταν το έκαψε, έκανε τέτοιο κρότο, σαν να έπεσε ατομική βόμβα! Έμεινε κατάπληκτη.!

Γύρισε στον πνευματικό και την άφησε να κοινωνήσει. Μετά από λίγες μέρες κοινώνησε, αλλά όταν γύρισε σπίτι της να ξαπλώσει, έμεινε στο κρεβάτι παράλυτη.

Για 10-15 μέρες, η γυναίκα ήταν ξαπλωμένη. Ερχόντουσαν οι γειτόνισσες και την έδιναν κουράγιο. Μάλιστα, μία την έφερε και Αγιασμό.

Μια μέρα ξαφνικά ανοίγει η πόρτα του δωματίου της και μπαίνει μέσα ο ίδιος ο διάβολος και της λέει:

- Εκεί θα μείνεις! Τί σου έλειψε τόσα χρόνια; Τα παιδιά σου σπούδασες, τα αποκατέστησες, αρρώστιες δεν είχατε. Σου έλειψε ποτέ κάτι;

Εκεί θα μείνεις! Αυτή ταράχτηκε πάρα πολύ και φοβήθηκε και δεν μπορούσε να βλέπει τον διάβολο. Και πάνω σε αυτόν τον φόβο, παίρνει τον Αγιασμό και τον ρίχνει πάνω του και εκείνος εξαφανίστηκε.

Έτσι, με αυτόν τον τρόπο, λύθηκαν τα πάντα και μπόρεσε η γυναίκα να σηκωθεί από το κρεβάτι και έζησε άλλα 12 χρόνια...

Οι άνθρωποι αν θέλουν να βεβαιωθούν, για την ύπαρξη αυτού του προσώπου, ας πάνε σε έναν εξορκισμό.

Ζητείστε να δείτε κατά πρόσωπο μια φορά τον διάβολο και θα δείτε, ότι δεν θα μπορέσετε να αμαρτήσετε ποτέ ξανά!

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

Πρόσφατα πέθανε ένας άπιστος για πολλά χρόνια, ο οποίος όμως μετανόησε στα τελευταία του.

Πέθανε από καρκίνο. Είχε αφόρητους πόνους.

Κανένα παυσίπονο και καμμία μορφίνη δεν μπορούσε να μετριάσει τον πόνο του.

Όταν όμως ευδόκησε ο Θεός και εξομολογήθηκε 2-3 φορές και Κοινωνούσε, παρατήρησε, ότι την ημέρα που Κοινωνούσε και για 2-3 μέρες, δεν πονούσε καθόλου!

Χωρίς ενέσεις και χωρίς φάρμακα, και δεν πονούσε καθόλου!

Ο Χριστός δεν είναι μόνο ιατρός των ψυχών μας, αλλά και των σωμάτων μας.

Μας παρηγορεί, για να αντέξουμε στον πόνο και στην θλίψη.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

“Κάποτε έκανα μια πρωινή ομιλία σε μια επαρχιακή πόλη. Ανάμεσα στα άτομα που βρέθηκαν στην ομιλία αυτή, ήταν και μια νεαρή κοπέλα, η οποία από το ντύσιμο της και την όψη της, καταλάβαινε κανείς, ότι δεν έπρεπε να είχε και πολύ σχέση με την Εκκλησία. Όταν τελείωσα την ομιλία μου στις 12 και μισή το μεσημέρι, μου ήρθε ο λογισμός να πάω, να της πω, να εξομολογηθεί στον Πάτερ της ενορίας εκείνης. Αυτή μου είπε, ότι θα ερχότανε και στην απογευματινή μου ομιλία, στις 5 και μισή και εκεί θα το ξανασυζητούσαμε. Όχι της είπα, τώρα αμέσως να πας! Αυτή όμως επέμενε για το απόγευμα και έτσι δεν μπορούσα εγώ να κάνω κάτι περισσότερο. Στην απογευματινή ομιλία μου, τελικά δεν ήρθε, όπως σκόπευε να έρθει. Είχε πάει με άλλα 2 άτομα, στις 3 το απόγευμα, για βαρκάδα στη θάλασσα. Όμως ο καιρός απότομα χάλασε και πνίγηκαν και οι 3!!! Κανείς δεν μας εγγυάται για το μέλλον, για το αν θα ζούμε την επόμενη στιγμή. Γι΄αυτό και πρέπει την εξομολόγηση να μην την αναβάλλουμε. Ο διάβολος είναι τεχνίτης σε αυτό το θέμα. Έχεις καιρό, ψιθυρίζει στο αυτί του ανθρώπου και ο άνθρωπος επαναπαύεται και συνεχώς αναβάλλει την μετάνοιά του.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αναβολής (https://www.rimata-zois.gr/peri/anavolis)

Ο άνθρωπος που τον πιάνει το ''μάτι'' και ματιάζεται είναι άοπλος, γιατί δεν έχει Χριστό πάνω του και δεν ζει τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας.

Μοιάζει με έναν αδύναμο οργανισμό, που με την παραμικρή αφορμή αρρωσταίνει, γιατί δεν έχει τα ανάλογα αντισώματα..

Η Εκκλησία λύνει τα μάγια κατά της ψυχής και του σώματος, ενώ οι μάγοι και οι μάγισσες λύνουν τα μάγια του σώματος, όχι όμως και της ψυχής και έτσι παραμένει σκλαβωμένη η ψυχή.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το μάτιασμα, η βασκανία, που η Εκκλησία την παραδέχεται και έχει ευχές για να ''λύσει'' το μάτιασμα.

Όταν όμως οι άνθρωποι δεν καταφεύγουν στην Εκκλησία, δια των ιερέων Της, αλλά πάνε στην κυρία ''Κατίνα'' που ξεματιάζει και που είναι όργανο του σατανά, ο σατανάς αποσύρεται!

Έτσι η κυρία Κατίνα γίνεται ''αγία'' στα μάτια του κόσμου και αυτός που θεραπεύτηκε από αυτήν, την βλέπει σαν σωτήρας της. Είναι τέχνασμα του σατανά.

Ο σατανάς είναι αυτός που προκάλεσε το όλο ζήτημα του ματιάσματος και αυτός είναι πάλι που αποσύρεται.

Και οι άνθρωποι πηγαίνοντας στον διάβολο (στην κυρία Κατίνα) και όχι στην Εκκλησία, χαίρεται, γιατί συλλαμβάνει την ψυχή κάνοντας καλά το σώμα.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Κάθε δαιμονισμένος που έρχεται σε επαφή με κάτι ιερό π.χ. σταυρός, Ευαγγέλιο, αντιδρά, ταράζεται και φωνάζει. Είναι ο Διάβολος που καίγεται και βρίσκεται μέσα στον δαιμονισμένο.

Ο Αθηναίος ψυχίατρος και νευρολόγος κ. Τεπερίδης, κορυφαίος στο είδος του, κάποτε είχε έναν ασθενή, ο οποίος ήταν σαν ξύλο - σανίδα, αλύγιστος και κείτονταν μέρα - νύχτα στο κρεβάτι μπρούμυτα.

Υπέφερε πολύ ο καημένος και ο ψυχίατρος, με την φαρμακευτική αγωγή που του έκανε, προσπαθούσε να του βελτιώσει την κατάστασή του.

Μια μέρα, ένας φίλος του ασθενούς, ιατρός και αυτός στο επάγγελμα, πήγε να επισκεφτεί τον Τεπερίδη στο ιατρείο του, για να δει τον φίλο του. Καθώς μπήκε στο ιατρείο, βλέπει τον φίλο του μπρούμυτα στο κρεβάτι.

Και λέει στον Τεπερίδη: Ιατρέ, γιατί τον κουράζεις τον φίλο μου; Ο φίλος μου έχει ανάγκη από Άγιο Γεράσιμο, και όχι από χάπια..

- Μάλλον θα αστειεύεστε, ήταν η απάντηση του Τεπερίδη.

- Αυτό που σου λέω ιατρέ. Έχει αναγκη από Άγιο Γεράσιμο ο άνθρωπος!

Θέλετε να σας το αποδείξω;

- Πώς θα μου το αποδείξεις;

Τότε ο φίλος παίρνει ένα τυχαίο βιβλίο από το γραφείο του ιατρού και πλησιάζει το κρεβάτι, όπου κείτονταν ο φίλος του. Και βάζει το βιβλίο αυτό, από κάτω στο προσκέφαλο του ασθενούς. Καμμία αντίδραση από τον ασθενή.

- Τί έγινε; ρωτάει ο ιατρός. Δεν έγινε τίποτα...

- Περίμενε και θα ιδείς ιατρέ!

Στη συνέχεια βγάζει από την τσέπη του, μια Καινή Διαθήκη και την βάζει σιγά - σιγά πάλι στο προσκέφαλο του ασθενούς. Και πετάγεται ο ασθενής επάνω σαν σούστα και αρχίζει να τον βρίζει:

- Κερατά, με έκαψες! Τί με έβαλες εδώ;

Χαμός έγινε στο ιατρείο! Ο Διάβολος τον κρατούσε σε αυτήν την κατάσταση. Και ο φίλος του, απευθυνόμενος στον ψυχίατρο του λέει:

- Δεν σου είπα, ιατρέ, ότι έχει ανάγκη από Άγιο Γεράσιμο και όχι από χάπια;

Δεν θέλω να πω ότι δεν υπάρχουν παθήσεις σχιζοφρένειας, που έχουν την ανάγκη της επιστήμης. Λέω όμως, ότι πολλές φορές, πίσω από αυτά τα περιστατικά, κρύβεται ο αρχιμάστορας διάβολος στη μέση, που δημιουργεί τέτοιες καταστάσεις.

Θα πρέπει τότε ο άνθρωπος να έρθει στον Χριστό, να πάει στον πνευματικό να εξομολογηθεί και να Κοινωνήσει,

για να φύγουν τα μάγια από πάνω του

και να φύγουν τέτοιου είδους εμπόδια από τη ζωή του,

να σταματήσουνε οι αντιξοότητες στη ζωή του, που μπαίνει εμπόδιο αυτός ο σαδίστας Διάβολος, ο οποίος μέρα - νύχτα πολεμάει τον άνθρωπο.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

Ο πάπας Λέων Ι΄(1475-1521), ήταν φιλάργυρος και προσπαθούσε να εφεύρει τρόπους να συλλέξει χρήματα. Έτσι εξέδωσε τα συγχωροχάρτια στα οποία έγραψε, ότι ως διάδοχος του Απ. Πέτρου και επίτροπος Χριστού, είχε εξουσία να συγχωρεί ζώντες και νεκρούς, τα αμαρτήματα!

Αυτοί που αγόραζαν τα συγχωροχάρτια ρωτούσαν αν πράγματι βγάζουν την ψυχή από την κόλαση.

Και η απάντηση που έπαιρναν ήταν: Πίστευε και μη ερεύνα (τότε πρωτακούστηκε αυτή η φράση).

Προφασιζόταν ο πάπας, ότι τα χρήματα που έδινε κάποιος για να αγοράσει το συγχωροχάρτι, τα σύναζε για να αποσταλούν στα στρατεύματα που πολεμούσαν στην Ανατολή.

Και όποιος έδινε τα έξοδα για ένα έτος ενός στρατιώτη, θα είχε συγχώρεση για όσα αμαρτήματα θα έπραττε εντός μιας πενταετίας.

Και όποιος έδινε περισσότερα, είχε το δικαίωμα να αμαρτάνει περισσότερα έτη!

Ο πάπας έδιδε τα συγχωροχάρτια στο τάγμα των ιεροκηρύκων, οι οποίοι τα μοίραζαν σε όλη την Ευρώπη.

Ο Λούθηρος που ήταν παπικός κληρικός, όταν είδε, ότι δεν μπορούσε να αποκομίσει κέρδη από τα συγχωροχάρτια, άρχισε να διακηρύσσει και να διαμαρτύρεται, ότι τα συγχωροχάρτια δεν έχουν καμμία ισχύ και ότι ο πάπας έκανε μια τέτοια κίνηση επειδή ήταν φιλάργυρος.

Έτσι αποσχίστηκε από τους παπικούς.

Καλώς έπραξε από την μία, αλλά κακώς από την άλλη,

διότι δεν προσχώθηκε στην Ορθοδοξία,

αλλά δημιούργησε μια νέα αίρεση,

την αίρεση των προτεσταντών (οι λεγόμενοι ”διαμαρτυρόμενοι”)..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Μια μάνα συμβούλεψε την κόρη της, λέγοντας την:

- Άκουσε κόρη μου, εγώ σαν μεγαλύτερη, θα πεθάνω και οι μέρες που έρχονται είναι πολύ δύσκολες. Μπορεί να έρθει μια περίοδος, όπως τότε στους Εβραίους της Παλαιάς Διαθήκης και να χαθούνε οι Γραφές και τα Ευαγγέλια. Αν λοιπόν, έρθει μία περίοδος τέτοια και δεις ότι δεν υπάρχει το Ευαγγέλιο και έτσι δεν θα ξέρετε τι να κάνετε, τότε να κοιτάς τι κάνει ο κόσμος και εσύ να κάνεις το αντίθετο και αυτό θα είναι το Ευαγγέλιο.

Δ. Παναγόπουλος

https://psihisangigmata.blogspot.com/2021/05/blog-post_22.html

Ὅταν ἀναστήθηκε ὁ Χριστός, οἱ στρατιῶτες, πού φύλαγαν τὸν τάφο Του καὶ ἦταν πολλοί, δωροδοκήθηκαν ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους, γιὰ νὰ μή ποῦν ὅτι ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε, ἀλλὰ ὅτι κλάπηκε ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους!

Ὁ Χριστὸς θάφτηκε μὲ τὸν Ἰουδαϊκὸ τρόπο ταφῆς. Ἄλειψαν τὸ σῶμα Του μὲ παραφίνη (κολλητικὴ οὐσία), ἔντυσαν τὸ κεφάλι μὲ τὸ σουδὰριο καὶ τὸ σῶμα μὲ σεντόνια.

Ἂν ὅμως οἱ Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ ἔκλεβαν τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τὰ ἐνδύματά Του πῶς βρέθηκαν μέσα στὸν τάφο;

Δηλαδὴ ἔκλεψαν τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, βγάζοντας πρῶτα τὰ ροῦχα Του; Ἀστεῖα πράγματα!

Ἐξάλλου ἡ παραφίνη, πού ἄλειψαν τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, θὰ ἦταν ἡ αἰτία, τὸ σεντόνι νὰ γίνει ἕνα μὲ τὸ δέρμα τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Χριστὸς ἔμεινε 33 ὧρες στὸν ἅδη (ἀπὸ τὶς 3 τὸ ἀπόγευμα τῆς Παρασκευῆς ἕως τὰ μεσάνυχτα τοῦ Σαββάτου), ὅσα ἦταν δηλαδὴ τὰ χρόνια τῆς ἐπίγειας ζωῆς Του.

Ἐκεῖ στὸν ἅδη, ὁ Χριστὸς κήρυξε καὶ ὅσοι Τὸν πίστεψαν, πῆγαν μαζί Του στὸν Παράδεισο, ὅταν Ἀναστήθηκε.

Ἡ πρώτη, πού πληροφορήθηκε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, εἶναι ἡ Θεοτόκος ἀπὸ ἄγγελο Κυρίου.

Μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, δὲν ἰσχύει τὸ μνήσθητι πού εἶπε ὁ ληστὴς πάνω στὸ σταυρό.

Τὸ μνήσθητι ἴσχυε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη.

Μετὰ τὴν Ἀνάσταση, ἄλλαξε ὁ τρόπος σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὑπάρχει τὸ βάπτισμα, ἡ ἐξομολόγηση καὶ ἡ θεία Κοινωνία.

Πλανῶνται ἑπομένως αὐτοὶ πού λένε καὶ εἶναι πολλοὶ δυστυχῶς, ὅτι ἐγὼ ἕνα μνήσθητι θὰ πῶ στὰ τελευταῖα μου, μιμούμενος τὸν ληστὴ καὶ ἔτσι θὰ σωθῶ!

Ἔξαλλου τί μνήσθητι θὰ πεῖς, ἅμα σὲ πατήσει ἁμάξι, τρελλαθεῖς ἢ πεθάνεις ξαφνικὰ καὶ ἀκαριαῖα;

Θέλει προσοχὴ αὐτὸ τὸ θέμα!..

Ἂν ὁ Χριστὸς δὲν Ἀναστήθηκε καὶ δὲν εἶναι Θεός, δὲν ὑπάρχει σωτηρία γιά τὸν ἄνθρωπο.

Ἀλλά, δόξα σοι ὁ Θεός, καὶ Ἀναστήθηκε καὶ Θεὸς εἶναι.

Ὁ τάφος τοῦ Χριστοῦ, εἶναι κενοτάφιο, ἀφοῦ ὁ Χριστὸς Ἀναστήθηκε καὶ δὲν ὑπάρχει τὸ Σῶμα Του ἐκεῖ.

Ἦταν καὶ καινοτάφιος, ἀφοῦ κανένας ἄλλος ἄνθρωπος, δὲν εἶχε θαφτεῖ ποτὲ ἐκεῖ. Ἦταν ὁ πρῶτος, πού θάφτηκε σὲ ἐκεῖνον τὸν τάφο.

Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι θὰ κατακριθοῦμε, ἀπὸ τὸν κενὸ τάφο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ τὸν κενὸ τάφο τῆς Παναγίας μας.

Οἱ ἄλλοι (ἑτερόδοξοι), θὰ κατακριθοῦνε ἀπὸ τὸν γεμάτο τάφο τῶν ἀρχηγῶν τους.

Ἐμεῖς θὰ κατακριθοῦμε, γιατί δὲν πιστεύουμε στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ οἱ ἄλλοι θὰ κατακριθοῦν, γιατί πιστεύουν σὲ πεθαμέ νους ἀνθρώπους.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Κάποτε μία μητέρα, μή Ορθόδοξη, έφερε το νεκρό μωρό της, στον Άγιο Σπυρίδωνα, παρακαλώντας τον, να το αναστήσει... Ο Άγιος, ευρέθη σε δύσκολη θέση, διότι το μωρό ήταν αβάπτιστο και εθεώρησε σωστό να ερωτήσει τον βοηθό διάκονό Του (δείτε τί ταπείνωση είχε ο Άγιος!), για το τί έπρεπε να κάνει. Εκείνος, τότε, του απάντησε:

- Γέροντα να κάνεις, ό,τι κάνεις και στα άλλα ζητήματα, να κάνεις δηλαδή προσευχή.

Πράγματι, ο Άγιος Σπυρίδωνας προσευχήθηκε και το αποτέλεσμα ήταν, το μωρό να αναστηθεί! Η μητέρα βλέποντας το μωρό της να επανέρχεται στη ζωή, έλαβε τέτοια χαρά και συγκίνηση, που δεν άντεξε και πέθανε. Προσεύχεται τότε ο Άγιος και γι’ αυτήν, και την ανασταίνει! Στη συνέχεια την κατηχεί και βαπτίζεται η μητέρα, μαζί με το μωρό της! Αυτός ήταν ο Άγιος Σπυρίδωνας.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

Ο ίδιος ο Χριστός φυγαδεύεται στην Αίγυπτο, για να μην Τον σκοτώσει ο Ηρώδης.

Τι διδάσκει αυτό;

Ότι πρέπει και εμείς να έχουμε σύνεση στη ζωή μας,

ώστε να μην εκθέτουμε τον εαυτόν μας εν γνώση σε κινδύνους, υποστηρίζοντας, ότι ο Θεός θα μας βοηθήσει.

Είχε πει εξάλλου ο Θεός: Γίνεται συνετοί σαν τα φίδια και ακέραιοι σαν τα περιστέρια.

Εδώ ένας Θεός φεύγει από προσώπου Ηρώδη, ποιός είσαι εσύ, που δεν θα φύγεις, από τον τόπο της οργής και του κινδύνου;

Άλλο είναι αν δεν προλάβεις να φύγεις, άλλο είναι να αιφνιδιαστείς και να μην μπορείς να φύγεις.

Τότε μόνο βοηθάει ο Θεός.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Εάν γνωρίζαμε τι θα πει κλήρος για εμάς, θα σηκώναμε όλους τους παππάδες στην πλάτη μας. Δεν θα αφήναμε κανέναν παππά να περπατάει κάτω! Όσο αμαρτωλός και αν ήτανε.

Θα τον κουβαλούσαμε τον παππά για την ευλογία που θα παίρναμε απ΄αυτόν, για τη Χάρη που έχει το ράσο του.

Γιατί άλλο Γιώργης και άλλο παππά-Γιώργης.

Ο παππάς δεν αμαρτάνει, ο Γιώργης αμαρτάνει. Ο παππάς ως άνθρωπος είναι αμαρτωλός, αλλά ως όργανο του Θεού είναι Άγιος...

Ακούω πολλούς που πλανώνται από άγνοια και λένε: Εγώ πιστεύω στο Θεό και στο Χριστό. Στους παππάδες δεν πιστεύω! Αυτούς δεν τους παραδέχομαι!

Ο Χριστός τί είπε σε αυτήν την περίπτωση; Αυτός που δεν παραδέχεται εσάς (απευθυνόμενος στους μαθητές Του και εννοώντας τους παππάδες), Εμένα δεν παραδέχεται. Και όποιος δεν παραδέχεται Εμένα, δεν παραδέχεται και Αυτόν που με έστειλε.

Επομένως αντίχριστος και αντίθεος είναι αυτός που ομιλεί κατά του κλήρου.

Εδώ ο ίδιος ο Χριστός, από τους 12 μαθητές που επέλεξε, ο ένας τον πρόδωσε (Ιούδας), ο άλλος τον πούλησε (Πέτρος), ο άλλος τον μουρμούρισε (Θωμάς), οπότε πως απαιτούμε οι παππάδες που επιλέγουμε και φτιάχνουμε εμείς, να μην έχουν ελαττώματα;..

Οι κληρικοί δεν έχουν πάντοτε Χάρη, αλλά μεταδίδουν πάντοτε τη Χάρη, εκτός και αν είναι καθαιρεμένοι..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Καλέστε μια φορά τον καρβουνιάρη να σας φέρει κάρβουνα σε ένα τσουβάλι.

Και όταν τα φέρει, τον πάτε στο σαλονάκι σας και του πείτε: Καθίστε να σας κεράσουμε ένα καφέ.

Τον βλέπεις τον καρβουνιάρη, μόνος του τραβιέται να μην καθίσει, διότι είναι καθαρά και μην λερώσει.

Νιώθει την βρωμιά του, παραδέχεται την βρωμιά του και δεν κάθεται.

Έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους που είναι ''λερωμένοι'' από την αμαρτία.

Θα δουν τον παράδεισο καθαρό και δεν θα καθίσουν εκεί, γιατί έχουν την συνείδηση της βρωμιάς που κουβαλάνε πάνω τους και μόνοι τους θα πάνε στην βρωμιά της κολάσεως.

Δεν θα τους πει ο Θεός, πορεύεστε για το πυρ το εξώτερο,

αλλά θα πάνε μόνοι τους εκεί..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Ο κολασμένος αυτοτιμωρείται (δεν κολάζει ο Θεός) και θα καίγεται στην αιωνιότητα.

Φανταστείτε ένα περιφραγμένο μέρος, που το έχουν φράξει με ηλεκτροφόρα σύρματα, ως μια σειρά ασφαλείας.

Και να γράφει στα σύρματα:

Προσοχή θάνατος!

Μην ακουμπάτε!

Τώρα έρχεσαι εσύ και πας και τραβάς το σύρμα για να το κόψεις.

Αδιαφορείς για την ταμπέλα, με αποτέλεσμα να κεραυνοβοληθείς και να καείς.

Φταίει αυτός που ασφάλισε το μέρος εκείνο;

Είμαστε ελεύθεροι στο να επιλέξουμε ή τη φωτιά ή την ασφάλεια.

Μόνοι μας καθορίζουμε την αιωνιότητά μας.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

kkk

Τα μνημόσυνα ωφελούν όλους τους κεκοιμημένους, με την προϋπόθεση ότι η ψυχή δεν υπήρξε αιρετική.

Ακόμα και οι πιο μεγάλοι αμαρτωλοί - βαρυποινίτες ωφελούνται.

Όπως όταν κάποιος που είναι φυλακισμένος, του φέρνουν 2 κουβέρτες, ένα ζεστό φαγητό, νιώθει πιο άνετα και παρηγορείται, έτσι ακριβώς και οι κολασμένες ψυχές, ωφελούνται και παρηγορούνται από τα μνημόσυνα.

Γιατί άλλο είναι να κοιμάται κανείς στο τσιμέντο της φυλακής και άλλο να ξαπλώνει και να σκεπάζεται με την κουβέρτα και να έχει στη διάθεση του και ένα ζεστό φαγητό...

Όταν ο άνθρωπος τακτοποιηθεί, εξομολογηθεί και μετανοήσει, τότε μόνο οι προσευχές του για τους άλλους ακούγονται..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Είναι δικός μου! Δώσ' μου τον!

Όχι! Για το χατίρι αυτουνού, δεν σου τον δίνω!

Ο άνθρωπος που προσεύχεται για όλο τον κόσμο,

κάνει την μεγαλυτέρα ελεημοσύνη

στον εαυτόν του

και στην ανθρωπότητα..

Διότι ο διάβολος κάθε μέρα ζητάει από τον Χριστό,

όλους τους αμετανόητους ανθρώπους.

Αυτός είναι δικός μου!

Έκανε αυτό και αυτό,

είναι δικός μου!

Δώσ' μου τον!

Γιατί δεν μου τον δίνεις;

Τότε γυρίζει ο Χριστός, δείχνει και λέει στον διάβολο:

Διότι ταυτόχρονα, εκείνος προσεύχεται γι' αυτόν!

Για το χατίρι αυτουνού, δεν σου τον δίνω..!

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας †

-Μοῦ ἔχουν κάνει μάγια, λέει ὁ ἄλλος.

-Σοῦ ἔκαναν μάγια, γιατί ἐσὺ ἔκανες πρῶτα μάγια στὸν ἑαυτόν σου!

-Μὰ πῶς ἐγὼ ἔκανα μάγια στὸν ἑαυτόν μου;

-Διότι ἄφησες τὸν ἑαυτόν σου ἄοπλο καὶ ἐκτεθειμένο στὸν διάβολο καθότι δὲν ἔχεις καμμία σχέση μὲ τὸν Χριστὸ καὶ δὲν ζεῖς τὴν μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.

Δὲν ἐξομολογεῖσαι, δὲν Κοινωνεῖς, δὲν νηστεύεις, δὲν ἐγκρατεύεσαι…

Γι’ αὐτὸ ὁ ἄλλος συνεργαζόμενος μὲ τὸν διάβολο, εἴτε ἀπὸ κακία, εἴτε ἀπὸ ζήλεια, βρῆκε τὴν εὐκαιρία καὶ σὲ δέσμευσε.

Ἐσὺ εἶσαι ὁ ἐκτελεστὴς τῆς ἀθανάτου σου ψυχῆς! Δὲν φταίει ἐκεῖνος. Διότι ἂν ἐσὺ εἶχες τακτοποιήσει τὴν ψυχή σου, κάνοντας καθαρὴ ἐξομολόγηση, τότε ἀκόμα καὶ ὅλοι οἱ μάγοι τοῦ κόσμου νὰ μαζευόντουσαν, δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ σοῦ κάνουν κακό, δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ σοῦ κάνουν μάγια…

Διαβάστε τὸ βίο τοῦ ἀρχιμάγου Ἁγίου Κυπριανοῦ. Αὐτὸς πρὶν γίνει Χριστιανός, ἦταν καθηγητὴς μάγος, ὅμως τὸν ἔφερε βόλτα μιὰ κοπελίτσα, ἡ Ἁγία Ἰουστίνη, ποὺ ἦταν μία συνειδητὴ Χριστιανοπούλα.

Ὁ Ἅγιος Κυπριανὸς δὲν μπόρεσε νὰ τὴ μαγέψει, δὲν μπόρεσε νὰ τὴ βάλει στὸ χέρι του καὶ νὰ τὴ δώσει σὲ κάποιον ἄρχοντα ποὺ τὴν ὀρεγόταν. Πῶς τὰ κατάφερε ἡ Ἁγία Ἰουστίνη; Εἶχε τὸν Χριστὸ μαζί της.

Καὶ αὐτὸ ἔγινε ἡ αἰτία ὁ Ἅγιος Κυπριανὸς νὰ καταλάβει, ὅτι ἡ δύναμη τοῦ σατανᾶ εἶναι μικρότερη τῆς δυνάμεως τοῦ Χριστοῦ, νὰ μετανοήσει, νὰ ἐγκαταλείψει τὴ μαγεία καὶ νὰ κάψει τὰ βιβλία τῆς μαγείας στὴν πλατεῖα τῆς πόλεως καὶ νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ γίνει Ἅγιος.

Τὰ μάγια λοιπὸν θὰ καταργοῦνταν, ὄχι ἐὰν ἔπαυαν νὰ ὑπάρχουν οἱ κακοὶ ἄνθρωποι, ἀλλὰ ἐὰν οἱ καλοὶ ἦταν πράγματι καλοὶ Χριστιανοί.

Βλέπουμε, κατ’ ἐξοχήν, γυναῖκες νὰ ξεματιάζουν καὶ νὰ ὑποκαθιστοῦν τὴν Ἐκκλησία, ποὺ ἔχει εἰδικὴ εὐχὴ γιὰ τὴν βασκανία. Πίσω ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐνέργεια τοῦ ξεματιάσματος, κρύβεται ὁ διάβολος.

Λένε πολλοί: Μά, τὸ «Πάτερ ἡμῶν»… λέει ἡ κυρία Κατίνα καὶ ξεματιάζει. Ποῦ εἶναι τὸ κακό;

Κανένα ἀγκίστρι δὲν πιάνει ψάρι χωρὶς δόλωμα.

«Πάτερ ἡμῶν» θέλει ὁ διάβολος νὰ τοῦ βάλεις, μὰ εἶναι δικό του τὸ ἀγκίστρι.

Μετὰ τὸ «Πάτερ ἡμῶν» τῆς κ. Κατίνας, φεύγει ὁ διάβολος ἀπὸ τὸν ματιασμένο, γιὰ νὰ φανεῖ στὸν ἄλλον ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει δύναμη καὶ ἔχει δύναμη ἡ κυρία Κατίνα, ποὺ εἶναι ὄργανο τοῦ σατανᾶ, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνει.

Ἔτσι ἡ κυρία Κατίνα γίνεται «ἁγία» στὰ μάτια τοῦ κόσμου, αὐτὸς ποὺ «θεραπεύτηκε» ἀπ’ αὐτὴν τὴν βλέπει σὰν σωτῆρας της, ἐνῷ ἡ ἴδια πιστεύει ὅτι εἶναι κάποια.

Ὅλα εἶναι τέχνασμα τοῦ σατανᾶ! Ὅμως, ὁ διάβολος, μὲ αὐτὸν τὸν πονηρὸ τρόπο, μπορεῖ νὰ λύνει τὰ μάγια τοῦ σώματος (π.χ. πονοκέφαλος) ἐκείνου ποὺ ματιάστηκε, ἀλλὰ σκλαβώνει τὴν ψυχή του.

Ἀντίθετα ἡ Ἐκκλησία, διὰ τῆς εἰδικῆς εὐχῆς ποὺ διαβάζει ὁ ἱερέας, «λύνει» τὰ μάγια τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος καὶ ὁ ἄνθρωπος ἀπελευθερώνεται..

Δημήτριος Παναγόπουλος o ιεροκήρυκας +

Δεν έχει καμμία επιτυχία το κήρυγμα εκείνο ενός ιεροκήρυκος, που μιλάει στο μυαλό των ανθρώπων και όχι στην καρδιά τους..

Ο άνθρωπος που δεν παρακολουθεί ομιλίες και κηρύγματα, έχει μεσάνυχτα από τα θέματα της πίστεως.

Όχι ότι η μελέτη δεν ωφελεί, αλλά αυτά που θα ακούσει κανείς στο κήρυγμα, θα τα αφομοιώσει πολύ καλύτερα, ειδικά τα δύσκολα φύσεως θέματα.

Και αυτό, γιατί κατά το κήρυγμα, το Πνεύμα το Άγιο είναι παρών, το οποίο οδηγεί την γλώσσα του ομιλητού, οσοδήποτε αμαρτωλός και αν είναι, για το συμφέρον των ακροατών.

Γι΄αυτό πας πολλές φορές σε ένα κήρυγμα και σου λέει ο άλλος: Αυτό ήταν για μένα απόψε!.

Όταν ένα κήρυγμα προσφέρεται σε γλώσσα ''υψηλή'' (με βαθειά νοήματα),

σε ανθρώπους που δεν μπορούν να καταλάβουν,

μοιάζει σαν ένα δεμάτι χόρτο, που προσφέρεται σε ένα πρόβατο, αλλά το κρεμάς ψηλά και δεν φτάνει να το φάει.

Απλά το βλέπει. Θα πρέπει λοιπόν το κήρυγμα να κατεβαίνει στην νοημοσύνη του καθενός, αν είναι δυνατόν.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Σήμερα, συμπληρώνονται σαράντα τρία έτη από την κοίμηση του σεβαστού λαϊκού Ιεροκήρυκα Δημητρίου Παναγοπούλου (1916-13 Φεβρουαρίου 1982). Τρεις ημέρες πριν κοιμηθεί, του παρουσιάσθηκε η Θεοτόκος και τον ενημέρωσε ότι, ο Κύριος θα τον έπαιρνε στην Ουράνια Βασιλεία Του! Με αφορμή λοιπόν την αποκάλυψη που του έκανε η Θεοτόκος, αποφάσισε την επομένη ημέρα, να κάνει την τελευταία του ομιλία, με Θέμα: ''Περί θανάτου''! Σ’ εκείνη την ομιλία, ήταν εμφανώς συγκινημένος, διότι αποχαιρετούσε το ακροατήριό του, χωρίς εκείνοι να το γνωρίζουν! Κατέληγε την ομιλία του, με τα εξής διδακτικά λόγια:

Γιατί να χάσω την αιωνιότητα; σε ερωτώ! Δεν υπάρχει τίποτα... Δεν υπάρχει άλλη ζωή..., θα μου πεις. Εάν όμως υπάρχει ένα στο εκατομμύριο; Τί... κέρδισες εσύ που δεν πιστεύεις και τί κερδίζω, εγώ που πιστεύω; Που έφαγες λίγα μοσχάρια παραπάνω και εγώ έφαγα τα χόρτα που τρέφουν τα μοσχάρια; Που πήρες τη γυναίκα του αλλουνού ή πήρες τον άνδρα της αλληνής; Τί έκανες λοιπόν παραπάνω; Εσύ που τα ισοπέδωσες όλα, που δεν φοβάσαι τον Θεόν; Εγώ νομίζω ότι, κάθε πρωΐ, είναι πικρότερο το στόμα το δικό σου και χαλασμένο το στομάχι σου, από το δικό μου, που ζω μία ζωή συντηρητική. Και τί πρόκειται να κερδίσω εγώ που πίστεψα και τί πρόκειται εσύ να χάσεις, που δεν πίστεψες, αν υπάρχει άλλη ζωή; Αυτές είναι οι λογικές σκέψεις που πρέπει να πρυτανεύουν στον άνθρωπο! Ας ακούσουμε λοιπόν την Φωνή του Θεού γιά να ζήσουμε στην Αιωνιότητα, πράγμα που εύχομαι εις αλλήλους και εις πάντας! Αμήν!

Το πρωΐ του Σαββάτου της 13ης Φεβρουαρίου του 1982, 35 ώρες μετά το τελευταίο κήρυγμά του, παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή του εις τον Κύριο.

Εάν στέκεστε μόνο στα χρόνια πολλά, πρέπει να ξέρετε ότι χωρίς την Ανάσταση του Χριστού, χρόνια πολλά δεν υπάρχουν!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

Ο Θεός έδωσε σε κάθε άνθρωπο διαφορετικά χαρίσματα, για να μην μοιάζουν μεταξύ τους οι άνθρωποι. Γιατί αν δεν γινόταν αυτό, οι άνθρωποι δεν θα είχαν την ανάγκη ο ένας την ανάγκη του άλλου και θα ήταν δυστυχείς. Ενώ τώρα αυτή η διαφορετικότητα, δημιουργεί αρμονία στην κοινωνία και ικανοποιούνται όλες οι ανάγκες, όλα τα αγαθά του ανθρώπου. Για παράδειγμα, αν όλοι γινόντουσαν επιστήμονες, ποιός θα άρμεγε την αγελάδα και πως ο άνθρωπος θα έπινε το γάλα; Πόσο ωραία και πόσα σοφά τα δημιούργησε όλα ο Θεός!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

Η τιμωρία του βλάσφημου, μοιάζει με εκείνου που πετάει τούβλα στον ουρανό και έπειτα αυτά, επιστρέφουν και συντρίβουν το κεφάλι του.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

Οι άνθρωποι αντλούν δύναμη από τον εαυτό τους και όχι από τον Θεό, γι' αυτό και εξαντλούνται.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

Κάποτε ο Άγιος Νεκτάριος φιλοξενήθηκε από μια οικογένεια στο σπίτι τους. Το βράδυ όταν πήγαν όλοι να κοιμηθούν, ο μικρός μην μπορώντας να κοιμηθεί, θέλησε και μπήκε τελικά στο δωμάτιο του Αγίου Νεκταρίου. Τρέχει βγαίνοντας έξω από το δωμάτιο και φωνάζει:

- Μπαμπά, Μπαμπά φωτιά!

Σηκώνεται έντρομος πάνω ο πατέρας και κατευθύνθηκε στο δωμάτιο του Αγίου, και τι βλέπει; Βλέπει τον Άγιο Νεκτάριο γονατιστό, μέσα σε μια καιόμενη βάτο να προσεύχεται!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (1916-1982)

Αν μάθετε τα παιδιά σας να εκπληρώνουν τα καθήκοντά τους προς τον Θεό, τότε εκείνα θα εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους προς εσάς. Ειδάλλως θα είστε πικραμένοι σε όλη σας την ζωή… Φροντίστε λοιπόν τα παιδιά σας, από μικρά να τους δώσετε παιδεία Χριστού. Όχι όταν μεγαλώσουν, γιατί τότε δεν θα σας ακούνε.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

Οι άπιστοι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι. Είναι σαν εκείνους που χτίζουν μέγαρα και δεν φτιάχνουν παράθυρα και ζούνε μέσα στο σκοτάδι. Διότι η Πίστη, είναι το Φως του ανθρώπου.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

Κάποτε, έγινε ένα ναυάγιο. Στο καράβι επέβαιναν πεντακόσια άτομα, ανάμεσα στα οποία υπήρχε και μία σταρ του Χόλυγουντ. Όταν έγινε το ναυάγιο, όλοι έτρεξαν να μπούνε στις βάρκες και να βάλουν το σωσίβιο τους, για να σωθούν. Η σταρ όμως του Χόλυγουντ, η οποία είχε στην καμπίνα της κάποια χρυσαφικά μεγάλης αξίας, θέλησε αγνοώντας τον κίνδυνο, να πάει πρώτα στην καμπίνα της να πάρει τα χρυσαφικά και μετά να τρέξει προς τις βάρκες, με αποτέλεσμα να μην τα καταφέρει. Το πλοίο βυθίσθηκε και μαζί με αυτό και η σταρ. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην καθημερινότητά μας. Προσηλωμένοι οι άνθρωποι στα πλούτη και στα υλικά αγαθά, και μή κάνοντας σωστή διαχείριση αυτών, προς δόξαν Θεού, αλλά χρησιμοποιώντας τα προς ίδιον όφελος, τελικά καταστρέφονται διότι, ναι μεν θέλουν να σωθούν, αλλά ταυτόχρονα θέλουν και να απολαύσουν όλα τα αγαθά του κόσμου τούτου. Ομοιάζουν με την σταρ, που θέλησε να σωθεί, χωρίς όμως να στερηθεί τα χρυσαφικά της. Εμείς θέλουμε να απολαύσωμε και σε τούτο τον κόσμο και στον άλλο. Αυτό δεν γίνεται. Θα πρέπει να στερηθούμε μερικά πράγματα σε τούτο τον κόσμο, για να μας χαρίσει ο Κύριος τον Αιώνιο Κόσμο. Δεν πρόκειται να απολαύσωμε τα Ουράνια αγαθά, μαζί με όλες τις επίγειες απολαύσεις.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

Πράγματα που δεν μπορεί ο άνθρωπος να τα κάνει μόνος του, τον βοηθά ο Θεός. Πράγματα όμως που μπορεί μόνος του να τα κάνει, δεν τον βοηθά ο Θεός. Για παράδειγμα, ο Χριστός ανέστησε τον Λάζαρο, αλλά δεν του έλυσε και τα χέρια. Άφησε στους συγγενείς του Λαζάρου, να το κάνουν αυτό.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

Ἀγαπητοί, ὀλίγον ἀκόμη καὶ θὰ ἔλθῃ ἡ συντέλεια. Ὅσον περνοῦν τὰ χρόνια, οἱ μῆνες, αἱ ἡμέραι, αἱ ὧραι, ἡ πλάσις γέρνει πρὸς τὸ τέλος της. Αὐτὸ ἄλλωστε δείχνουν οἱ πόλεμοι, οἱ σεισμοί, ἡ ἠθικὴ κατάπτωσις τοῦ ἀτόμου, ἡ διάλυσις τῆς οἰκογενείας, ἡ ἀνδροποίησις τῆς γυναικός καὶ γυναικοποίησις τοῦ ἀνδρός, ἡ ἐξαφάνισις τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, αἱ αἱρέσεις κ.τ.τ. Τὸ σῶμα ποὺ ψυχομαχεῖ (λέγει ὁ Θείος Χρυσόστομος) καὶ ποὺ κοντεύει νὰ πεθάνῃ, βγάζει πολλὰ ἀγκομαχητά. Τὸ σπίτι ὅταν πρόκειται νὰ πέσῃ, ῥίπτει πολλὰ χώματα ἀπὸ τὴ στέγη καὶ τοὺς τοίχους. Ἔτσι καὶ τοῦ κόσμου ἡ συντέλεια κοντεύει φανερούμενον τοῦτο ἀπὸ τὸ πλήθος τῶν κακῶν ποὺ καθημερινῶς μᾶς κατακλύζουν. Καὶ ὁ Παῦλος ἔλεγε: «Ὁ Κύριος ἐγγύς» (Φιλιπ. δ΄ 5 ). Μὴ ξεχνοῦμε λοιπόν, ὅτι ὁ χρόνος κυλᾷ καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβωμεν θὰ ῥθῇ τοῦ καθενὸς μας τὸ τέλος...

†Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυκας

“Για να έχει υπομονή ένας άνθρωπος, πρέπει να είναι πρώτα ταπεινός. Γι' αυτό και η ανυπομονησία χαρακτηρίζει τον εγωιστή άνθρωπο και τον κρατάει σε διαρκή εκνευρισμό.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανυπομονησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/anupomonisias)

Κάποτε, κάποια πνευματικά τέκνα ενός γέροντα κάλεσαν τον γέροντα στο σπίτι τους.

Ο γέροντας δέχτηκε και μια μέρα πήρε το γαϊδουράκι του (Μάρκο τον φώναζε) και κατέβηκε από το μοναστήρι για το σπίτι των παιδιών.

Εκεί τον περίμεναν με χαρά τα πνευματικά του τέκνα.

Το τι ετοιμασίες και το τι φαγητά τού ετοίμασαν, δεν περιγράφεται!

Ο γέροντας όμως ήταν εγκρατής και δεν έτρωγε πολύ. Ωστόσο, ο οικοδεσπότης τον προέτρεπε να φάει, λέγοντάς του:

- Κάνε αγάπη, γέροντα! Κάνε υπακοή και φάε και από αυτό... φάε και από εκείνο...

Το αποτέλεσμα ήταν να φάει ο γέροντας πολύ, για τα δικά του δεδομένα.

Όταν τελείωσαν το γεύμα, ο γέροντας τούς ευχαρίστησε και πήρε τον δρόμο της επιστροφής για το μοναστήρι.

Στον δρόμο σταματήσανε σε έναν ποταμό, για να πιει νερό ο Μάρκος.

Όταν το ζώο ήπιε, όσο ήθελε, ο γέροντας, λέει στον γάιδαρό του:

- Μάρκο, πιες λίγο νεράκι!

Μάρκο, κάνε υπακοή, δείξε αγάπη και πιες ακόμα λίγο νεράκι!

Τίποτα. Ο Μάρκος, αμετακίνητος!

Βλέποντας ο γέροντας ότι ο γάιδαρος δεν πίνει άλλο νερό, του λέει:

- Αχ!., Μάρκο, εσύ έπρεπε να πας στο γεύμα και όχι εγώ!

Καταλάβατε; Ακόμα και αυτά τα ζώα μας διδάσκουν την εγκράτεια..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Ο Κολοκοτρώνης έκανε κάποτε μνημόσυνο στον αδερφό του, που τον είχε σκοτώσει κάποιος.

Και στο μνημόσυνο κάλεσε και τον φονιά του αδερφού του!

Η μάνα του Κολοκοτρώνη,

δεν μπόρεσε αυτό να το χωνέψει και του είπε:

– Βρε παιδί μου, όχι και ο φονιάς του παιδιού μου στο τραπέζι αυτό!

Και ο Κολοκοτρώνης της είπε:

– Μητέρα, το καλύτερο μνημόσυνο είναι αυτό!

Είναι βέβαια δύσκολο πράγμα να δείξεις μακροθυμία και συγχωρητικότητα και να βλέπεις δίπλα, τον φονιά του αδελφού σου ή η μητέρα να βλέπει τον φονιά του γιού της.

Είναι δύσκολο πράγμα!

Σπαράζει η καρδιά σου, ξεσκίζεσαι…

Όμως το είπε ο Χριστός αυτό:

"Αγαπάτε τους εχθρούς υμών".

Και ο ίδιος ο Χριστός τους Σταυρωτές Του, τους συγχώρησε.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Ὅταν ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἐσυκοφαντεῖτο καί καθυβρίζετο ἀπό τήν εἰσαγγελική ἀρχή, ἀπό τήν στρατιωτική ἀρχή καί ἀπό τούς ἄλλους παράγοντες τοῦ τόπου ἐκεῖ καί τόν εἴχανε ἀπομονώσει μέσα στήν αἴθουσα, ἐκεῖνος μόνο ἄκουγε.

Δέν ξέρω τί ἄκουγε, τί λέξεις… ὅτι τά παιδιά ἀπό τίς παράνομες σχέσεις του, τά εἶχε πετάξει μέσα εἰς τό πηγάδι ἐκεῖ… καί αὐτός ἀτάραχος σιωποῦσε!

Μήπως δέν ἤξερε νά ἀπαντήσει

ἤ δέν ἦταν λόγιος

ἤ δέν ἤξερε νά τούς καθηλώσει

ἤ δέν ἤξερε νά τούς ἀφορίσει

ἤ δέν ἤξερε νά τούς κεραυνοβολήσει;

Ὅλα τά ἤξερε, ἀλλά δέν ἔκανε τίποτα ἀπ’ αὐτά.

Δέν ἀπαντοῦσε καί ἁπλῶς ἐστράφη μόνο εἰς μιά στιγμή καί κοίταξε ἐπάνω εἰς τόν Κύριο πού ἦταν κρεμασμένος.

Καί ὅταν ἔφυγαν, τότε ἡ μικρή, ἡ Νεκταρία, ἡ ὁποία ἔβλεπε καί ἄκουγε ἀπό μία γωνία τό περιστατικό, πῆγε καί ἔπεσε στά γόνατα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου καί τοῦ λέγει:

– Σεβασμιότατε, πῶς τά ἄντεξες αὐτά τά λόγια;

Πῶς ἄντεξες Σεβασμιότατε, αὐτούς τούς χαρακτηρισμούς;

Καί δείχνοντας ὁ Ἅγιος Νεκτάριος (μία εικόνα μέ) τόν Κύριο, τῆς εἶπε:

– Αὐτός πῶς ἄκουγε;

Τί εἶπε Αὐτός παιδί μου, ὅταν κατηγορεῖτο; Τί εἶπε;

Καταλάβατε; Ἀλλά πού;..

Ποιός μιμεῖται ἀπό ἐμᾶς τόν Χριστό;

Εἴμαστε ἤ δέν εἴμαστε Χριστιανοί;

Εἴμαστε.

Πεῖτε μου, ποιός μιμεῖται ἀπό ἐμᾶς τόν Χριστό σ’ αὐτές καί παρόμοιες μ’ αὐτές περιπτώσεις;

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Όταν αναγνωρίστηκε Άγιος, ο Άγιος Νεκτάριος το 1961 σε μια Μονή του Αγίου Όρους, δημιουργήθηκαν 2 παρατάξεις Μοναχών. Οι μεν παραδέχονταν την Αγιότητά του, οι δε, την αμφισβητούσαν. Ο Ηγούμενος της Μονής, βλέποντας την κατάσταση που δημιουργήθηκε στο Μοναστήρι, κάλεσε μια μέρα τους Μοναχούς και τους είπε:

- Δεν θα γίνει το θέμα της Αγιοσύνης του Νεκταρίου, αιτία να χάσουμε τις ψυχές μας, αντιμαχώντας μεταξύ μας. Κηρύττω τριήμερη Νηστεία και με την προσευχή μας, να ζητήσουμε από το Θεό να μας αποκαλύψει, αν ο Γέροντας Νεκτάριος είναι Άγιος ή όχι.

Πράγματι αυτό και έκαναν. Την τρίτη ημέρα και ενώ ετοιμαζόταν ο Ηγούμενος να κατέβει στην Εκκλησία, χτυπάει διακριτικά η πόρτα του Κελιού του και μπαίνει μέσα ο Άγιος Νεκτάριος! Όταν μπήκε μέσα, ο Ηγούμενος αμέσως τον αναγνώρισε και έπεσε να τον προσκυνήσει. Του λέει τότε ο Άγιος Νεκτάριος:

- Αδερφέ Αθανάσιε (έτσι έλεγαν τον Ηγούμενο), πήγαινε και πες τους Πατέρες να μην κουράζονται. Ο Κύριος με αγίασε και είμαι Άγιος, Θαυματουργός και Μυροβλύτης. Γνώρισε δε, ότι ο Κύριος δεν με αγίασε για κανένα άλλο λόγο, παρά μόνο επειδή συγχωρούσα!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

Ένας άνδρας είπε, κάποτε, την εξής ανοησία:

«Εγώ δεν φοβάμαι τον διάβολο».

Εάν έλεγε:

«Με την βοήθεια του Θεού δεν φοβάμαι τον διάβολο», κάτι πάει και έρχεται…

Και ακούσθε τί του έκανε ο διάβολος:

Αυτός είχε μία πολύ όμορφη γυναίκα, την οποία υπεραγαπούσε και της είχε πολλή εμπιστοσύνη. Μία ημέρα είχε φέρει έναν ασπριτζή, γιά να τους βάψει το σπίτι.

Και ο διάβολος βρήκε την ευκαιρία και παρουσιάζεται στην γυναίκα του, με την μορφή της εξαδέλφης της, την οποία είχε πολλά χρόνια να δει.

Πριν κτυπήσει την πόρτα ο διάβολος, βούτηξε τα χέρια του στον ασβέστη.

Και μόλις βλέπει η γυναίκα του την εξαδέρφη της, αγκαλιάζονται και τότε ο διάβολος με τις δύο παλάμες του, αφήνει πίσω στην πλάτη της, δύο ίχνη από ασβέστη…

Τα είπανε γιά λίγο και με κάποιο πρόσχημα (ο διάβολος) ότι είχε μιά δουλίτσα την οποία έπρεπε να διεκπεραιώσει, έφυγε με την υπόσχεση ότι θα ερχόταν αργότερα…

Στη συνέχεια, πάει ο διάβολος στο μαγαζί του ανδρός της και παρουσιάζεται ως συγγενής και του λέει:

«Έρχομαι, δυστυχώς, Νικολάκη να σε πικράνω…

Θα σου πω μία αλήθεια και θα σου ζητήσω να πας γρήγορα στο σπίτι σου και να δεις τα αποτελέσματα τής γυναικός σου με τον ασπριτζή, αποτυπωμένα στην πλάτη της συζύγου σου…».

Ο άνδρας δεν επίστεψε τον συγγενή του, ωστόσο πήγε στο σπίτι του και βλέπει στην πλάτη της γυναίκας του να έχουν αποτυπωθή τα χέρια του ασπριτζή.

Άντε τώρα εσύ, να βγάλεις από το μυαλό του άνδρα ότι, δεν αγκαλιάσθηκε η γυναίκα του με τον ασπριτζή…

Αυτός είναι, λοιπόν, ο διάβολος..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας

Ο Χριστός δεν ανακαλύπτεται με την γνώση, αλλά με την καρδία.

Ο νους είναι αργυρώνητος της καρδίας, πληρωμένος από την καρδιά.

Αν η καρδιά είναι πονηρή, ο νους είναι δίκοπο μαχαίρι. Φυλαχτείτε!

Δεν είναι θέμα εξυπνάδας ο Χριστιανισμός, και η γνώσις και η επικοινωνία με τον Χριστό.

Είναι θέμα καθάρσεως καρδίας, ταπεινοφροσύνης, δεκτικότητος και τότε ο Χριστός θα σου αποκαλύψει τον Εαυτόν Του.

Εγεννήθη ο Χριστός ή δεν εγεννήθη;

Είναι ιστορικό γεγονός, εγεννήθη,

και όσο να χτυπιόμαστε εμείς και να λέμε, εγεννήθη.

Τον αντελήφθησαν οι Εβραίοι;

Τον αντελήφθησαν οι επίσημοι;

Τον αντελήφθησαν οι ραββίνοι;

Τον αντελήφθησαν οι γνωστικοί;

Τον αντελήφθησαν οι επιστήμονες;

Κανένας, μα κανένας, μα κανένας!

Ποιος Τον αντελήφθη;

Εκείνοι στους οποίους απεκαλύφθη.

Ποιοι;

Οι ποιμένες.

«Μάθετε εσείς, οι απλοί στην καρδία, ότι ήρθα. Ακούσετε, με τα όργανα του ουρανού και της γης, το Δόξα εν υψίστοις Θεώ. Και κατεβείτε μέχρι Βηθλεέμ…»

Καί κατεβήκανε…

Αφήσανε τα πρόβατά τους, αφήσανε αυτά που εποίμαιναν τη νύκτα, αδιαφορώντας για τα θηρία, αδιαφορώντας για τους κλέφτες, και κατέβηκαν και ηξιώθησαν αυτά τα μάτια, τα αγνά, των ποιμένων, τα άκακα, τα άδολα, να ιδούν τον Θεό νηπιάζοντα..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας

Ο Προφητάναξ Δαβίδ διέπραξε μοιχεία με την Βηθσαβεέ.

Το μωρό (καρπός της μοιχείας) που γεννήθηκε, αρρώστησε.

Τότε ο Δαβίδ έβγαλε τα βασιλικά του ρούχα, φόρεσε ένα σάκκο, πήγε και κάθισε πάνω σε στάχτη και έκλαιγε και προσευχόταν μέρα-νύχτα.

Δεν έτρωγε, δεν έπινε τίποτα! Κάθισε εκεί επτά μέρες!

Την έβδομη μέρα πέθανε το μωρό.

Όταν πληροφορήθηκε ο Δαβίδ τον θάνατο του παιδιού του, σηκώθηκε από την στάχτη, πλύθηκε και πήγε στο Ναό να προσευχηθεί. Μετά πήγε στην τράπεζα να φάει.

Δεν ζήτησε να δει καν το παιδί.

Μόλις είδαν οι αυλικοί την συμπεριφορά του, νόμισαν ότι ο βασιλιάς τους, τρελάθηκε.

Όταν έφαγε ο Δαβίδ, τόλμησε κάποιος με διακριτικότητα να τον ρωτήσει:

– Βασιλιά μας, όταν το παιδί ήταν άρρωστο, εσύ προσευχόσουν γοερώς πάνω στη στάχτη και έμενες νηστικός.

Τώρα που το παιδί πέθανε, σε βλέπουμε να σταμάτησες την προσευχή και έρχεσαι χωρίς να δεις το μωρό και τρως.

Γιατί ενεργήσατε έτσι;

Και Δαβίδ του είπε:

– Όσο το παιδί ήτανε ζωντανό, προσευχόμουνα και έλεγα:

”Θεέ μου, τιμώρησε εμένα και άφησε αυτό το μωρό.

Εξάλλου τι φταίει αυτό;

Εγώ είμαι η αιτία της αμαρτίας”.

Όμως ο Θεός το πήρε. Δεν πήρε εμένα, αλλά εκείνο.

Και επειδή εγώ θα πάω προς εκείνο όταν πεθάνω και όχι εκείνο θα έρθει προς εμένα, γι’ αυτό ακριβώς, ήρθα για φαγητό…

Εμείς όμως όταν χάσουμε αγαπημένο μας πρόσωπο, ανοίγουμε πόλεμο με το Θεό..

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

Όλες οι θρησκείες του κόσμου ”μιλάνε” στο νου του ανθρώπου. Μόνο η Ορθοδοξία ”μιλάει” στην καρδιά του...

Αλίμονὸ μας, αν ο ἅγγελος φύλακάς μας, σταματήσει να μας φρουρεί! Θα μας ξευτελίσει ο διάβολος σαν λιμὰρι μὲσα σε δευτερὸλεπτα..

Την Προστασία που προσφὲρει ο Ἀγγελος φύλακας στον άνθρωπο, δεν μπορεί να του την προσφὲρουν, οὺτε οι καλὺτεροι στρατοὶ του κὸσμου!

Αλλὰ για γα γίνει αυτὸ, πρὲπει ο ὰνθρωπος να εἰναι πιστὸς Χριστιανὸς και να προσεύχεται σ΄ αυτόν.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας

"Η καλόγρια αυτή, όταν έλεγε τη λέξη Χριστός, έτρεχαν ουρές δακρύων από τα μάτια της.."

- Γνώρισα κάποτε μια καλόγρια, η οποία είχε θείο έρωτα.

Αυτή η καλόγρια με βοήθησε με τον τρόπο της, ώστε το 1951 να επιστρέψω στο δρόμο του Θεού.

Η καλόγρια αυτή, όταν έλεγε τη λέξη Χριστός, έτρεχαν ουρές δακρύων από τα μάτια της, σαν να άνοιγε κάποιος από μέσα της μια βρύση.

Δεν το έχω ξαναδεί αυτό το πράγμα σε άλλον άνθρωπο.

Η καλόγρια αυτή με έλεγε χαρακτηριστικά:

«Να ‘ξεραν οι άνθρωποι, Δημήτρη μου, πόσο πολύ μας αγαπάει ο Χριστός!»

Και τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα!

Εμείς δεν έχουμε τέτοια πράγματα και το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι, αν χτύπησε η τρίτη καμπάνα για να πάμε τελευταία στιγμή στην Εκκλησία..

Δημήτριος Παναγόπουλος

Είναι πολλοί εκείνοι, που αντί να πάνε στην Εκκλησία την Κυριακή, πηγαίνουν εκδρομές, ανεβαίνουν βουνά, πάνε για κυνήγι, εξασκούν για ψυχαγωγία διάφορα σπορ κ.ά.

Το πόσο κακό κάνουν στην ψυχή τους, θα το καταλάβουν την ημέρα που θα δώσουν λόγο στο Θεό.

Μία Κυριακή έχουμε για να ξεσκάσουμε και εμείς, λένε.

Όλη την βδομάδα στη δουλειά και την Κυριακή την αφιερώνουν στα σπορ και όχι στον Θεό. Αλλά έχουν και την συνήθεια να επισκέπτονται και να ανάβουν το κεράκι τους στο εξωκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας και του Αγίου Γεωργίου, όποτε τους βρεθεί η ευκαιρία.

Αυτούς, τους κοροϊδεύει ο διάβολος, γιατί χωρίς εξομολόγηση, χωρίς μετάνοια και χωρίς Εκκλησιασμό, αυτές οι πράξεις είναι ανώφελες και δεν τις λαμβάνει ο Θεός υπόψην.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

Ο Θεός δεν φωτίζει άλλον περισσότερο και άλλον λιγότερο. Φωτίζει όλους το ίδιο!

Είναι σαν τις ακτίνες του ηλίου, που μας φωτίζουν όλους το ίδιο.

Το πρόβλημα λοιπόν βρίσκεται σε εμάς, κατά πόσο εμείς είμαστε δεκτικοί φωτισμού!

Και αυτό εξαρτάται από την πίστη μας και την ζωή που κάνουμε.

Γι’ αυτό οι άνθρωποι, αν και ”κολυμπάνε” μέσα στη Χάρη του Θεού, που είναι πανταχού παρών, δεν νοιώθουν όλοι τη Χάρη.

Διότι άλλοι δεν πιστεύουν στον Θεό και άλλοι που Τον πιστεύουν δεν διάγουν Ορθόδοξα.

Όσοι δεν νιώθουν τη Χάρη του Θεού είναι ταλαίπωροι.

Και ο πιο ταλαίπωρος όλων είναι ο διάβολος που δεν βιώνει καθόλου Χάρη Αγίου Πνεύματος!

Ο άνθρωπος μπορεί να καταλάβει, από το εάν και κατά πόσο βιώνει τη Χάρη του Θεού μέσα του, από την πνευματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

Όλοι οι βαπτισμένοι μεταφέρουν μέσα τους τη Χάρη λίγο ή πολύ, η οποία κατά την προσευχή γίνεται αισθητή και παρηγορεί τον άνθρωπο.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Οι άνθρωποι που είναι βουτηγμένοι στην αμαρτία και στο σκότος, είναι μπερδεμένοι και οι πράξεις τους είναι παράλογες.

Παράδειγμα 1ο:

Ο Ιούδας κατεφίλησε το Χριστό, όταν Τον πρόδωσε.

Αν ο Ιούδας αγαπούσε το Χριστό, γιατί Τον πρόδωσε, φέρνοντας στρατιώτες να Τον συλλάβουν;

Αν πάλι ο Ιούδας δεν αγαπούσε το Χριστό, γιατί Τον κατεφίλησε με τέτοια εγκάρδια διάθεση;

Παράδειγμα 2ο:

Ήρθαν στρατιώτες στον Πιλάτο, για να τον πουν να φράξουν τον τάφο του Χριστού και πήραν την άδειά του και έφραξαν τον τάφο.

Τώρα, αν πίστευαν όλοι τους, ότι ο Χριστός ήταν Θεός, τότε τί πήγαν και έκαναν;

Αν πάλι δεν πίστευαν, ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός, αλλά ένας πλάνος, τότε τί φοβήθηκαν και έφραξαν τον τάφο Του;

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

Το θυμιατήριο εκφράζει όλο τι δόγμα της Ορθόδοξης πίστης μας. Οι 3 αλυσίδες που στηρίζεται το θυμιατήριο συμβολίζει την Αγία Τριάδα. Η κοιλία του θυμιατηρίου συμβολίζει την Παναγία, το κάρβουνο συμβολίζει τον Χριστό, το θυμίαμα συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα και τα 12 κουδουνια είναι οι 12 Απόστολοι.

Δημήτριος Παναγόπουλος

Σου λέει ο ένας σήμερα:

– Τρελάθηκες; Για παιδιά είναι σήμερα;

Και λέει τρελό αυτόν που κάνει παιδιά.

Σου λέει ο άλλος:

– Τρελάθηκες; Για νηστεία είναι σήμερα;

Ξέρεις, οι κοιλαράδες οι παππάδες, τί τρώνε;

Και λέει τρελό αυτόν που κάνει νηστεία.

Σου λέει ο παράλλος:

– Τρελάθηκες; Με τον σταυρό στο χέρι, πώς θα προοδεύσεις;

Και λέει τρελό αυτόν που είναι τίμιος.

Σε τέτοια εποχή ζούμε, όπως είπε προφητικά ο Μέγας Αντώνιος, ότι οι πραγματικά τρελοί, θα λένε τρελούς, τους ενάρετους.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

Ο άνθρωπος που είναι μακριά από το Χριστό, είναι άρρωστος από τύφο.

Ο τύφος είναι μια παράξενη αρρώστια, που κάνει τον άνθρωπο αχάριστο και σκληρό.

Και ενώ βλέπεις τον ιατρό και την νοσοκόμα να βρίσκονται πάνω από ένα ασθενή που πάσχει από τύφο και να προσπαθούν να τον περιποιηθούν και να τον επαναφέρουν στην υγεία του,

εκείνος (είναι ιδίωμα της ασθενείας του) αρχίζει να τους βρίζει και να παραφέρεται.

Και ο ιατρός του χαμογελάει..

Γιατί ξέρει, ότι όλα αυτά τα συμπτώματα, είναι απόρροια της ασθενείας του.

Όταν όμως ο ασθενής αποθεραπευτεί από τον τύφο,

τότε θα αρχίσει να κλαίει και να ζητάει συγγνώμη από τον ιατρό και την νοσοκόμα.

Γι’ αυτό όταν μιλήσετε σε κάποιον άπιστο, για τον Χριστό, μην τον παρεξηγήσετε εάν σας μιλήσει άσχημα.

Θα επιμείνετε με διάκριση και εάν κάποτε γυρίσει και μετανοήσει, θα σας είναι ευγνώμων μια ζωή.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

Αν σε ρωτήσει κάποιος:

- Πώς αποδεικνύεται, ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη αληθινή πίστη.

Τι θα τον απαντήσεις;

Θα του πεις ότι:

α) Το Άγιο Φως δίδεται θαυματουργικώς μόνο στους ορθοδόξους και σε κανέναν ετερόδοξο ή αλλόδοξο!

β) Μόνο ο ορθόδοξος παπάς εκβάλλει δαιμόνια από έναν δαιμονισμένο!...

γ) Μόνο ο τάφος του Χριστού είναι κενός. Κανένας άλλος τάφος αρχηγού θρησκείας, δεν είναι κενός. Ο κενός τάφος του Χριστού, είναι μια απόδειξη της Αναστάσεως και της ορθής πίστεώς μας.

δ) Μόνο στην Ορθοδοξία συναντάς Άγια λείψανα. Όλοι οι ιατροί του κόσμου, που εξέτασαν άγια λείψανα (άλλα ήταν άφθορα και άλλα ευωδίαζαν), σήκωσαν όλοι τους ψηλά τα χέρια, μην μπορώντας να εξηγήσουν επιστημονικά τα ευρήματά τους.

ε) Μόνο στην Ορθοδοξία θα συναντήσεις θαυματουργικές Εικόνες με πάμπολλα θαύματα. Π.χ. η εικόνα της Παναγίας της Μαλεβής, που εκκρίνει μύρο, θεράπευσε πολλούς ανθρώπους.

στ) Μόνο ο ορθόδοξος παπάς διαβάζοντας ειδική ευχή, αγιάζει το νερό και το κάνει Αγιασμό. Μάλιστα ο αγιασμός δεν χαλάει το νερό ποτέ, όσοι αιώνες και να περάσουν!!!

Αείμνηστος ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

Εφόσον άνθρωπε θα συναντηθείς κάποτε με τον Χριστό και θα σε Κρίνει, τί τα κρύβεις τα αμαρτήματά σου; Γιατί δεν πας από τώρα στο εξομολογητήριο και να παραδεχτείς, ότι τα έκανες; Γιατί δεν πας να πεις:

- Εγώ φταίω, δικό μου το τραύμα, δικιά μου η πληγή! Εγώ πήγα σε αυτή, εγώ πήγα σε αυτόν! Εγώ ήθελα να ακούσω! Εγώ φταίω Κύριε! Ούτε ο Διάβολος φταίει, διότι εγώ μάζεψα τα φρύγανα, ο Σατανάς απλώς έβαλε φωτιά. Εγώ του έδωσα το δικαίωμα...

Γιατί λοιπόν δεν πας, εφόσον είσαι βέβαιος, ότι θα σε συγχωρέσει ο Χριστός; Και αν είναι κόκκινα, σου λέει, θα σου τα κάνω λευκά και είναι μαύρα, θα σου τα κάνω σαν το χιόνι. Εδώ όμως σε αυτό δικαστήριο όχι στο άλλο το ουράνιο. Χαρά στον άνθρωπο που θα κριθεί με τον Χριστό εδώ, στο επίγειο δικαστήριο και όχι στο Ουράνιο. Διότι λέει ο Χριστός:

- Έλα να παραδεχτείς, ότι σαν άνθρωπος αμάρτησες και Εγώ να σου τα συγχωρήσω. Διότι εάν δεν θελήσεις να δικαστείς εδώ μαζί μου, που μόνο συγχωρώ και δεν δικάζω και βγάζω όλες τις αποφάσεις μου αθωωτικές, θα σε δικάσω εκεί, την ημέρα εκείνη...

Πού είναι η λογική μας; Πού είναι η εξυπνάδα μας; Πού είναι η πρόοδός μας;

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

“Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, που αναθέτουν την Βάπτιση των παιδιών τους, σε ανθρώπους, που δεν ξέρουν ούτε το Σύμβολο της Πίστεως να διαβάσουν, ούτε το σταυρό τους να κάνουν. Πώς θα μπορέσει αυτός ο ανάδοχος, να κατηχήσει αργότερα το παιδί στα πνευματικά θέματα; Γιατί όταν κάποιος βαφτίζει μία ψυχή, γίνεται ουσιαστικά εγγυητής της ψυχής αυτής. Τί γίνεται σε μια συναλλαγματική, όταν υπογράψεις ως εγγυητής και δεν την πληρώσει ο άλλος; Θα την πληρώνεις εσύ... Αυτό ακριβώς γίνεται και με το βάπτισμα. Θα την πληρώσεις την υπόσχεση που έδωσες κατά τη διάρκεια του μυστηρίου. Όσοι φάνηκαν ασυνεπείς στην υπόσχεση αυτήν και δεν κατήχησαν το παιδί που βάφτισαν, να πάνε να βρούνε έναν έμπειρο παππά και να το εξομολογηθούνε. Μόνο με την μετάνοια και την εξομολόγηση, τακτοποιείται αυτό το θέμα. Και... προσευχή μέρα-νύχτα για το παιδί αυτό.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αναδόχου - Νονού (https://www.rimata-zois.gr/peri/anadochoy-nonoy)

“Αλίμονο στη ψυχή, που θα φτάσει στην αναίδεια να πει: «Τίποτα δεν φοβάμαι!».

Αυτή η εγωιστική αφοβία, είναι η αρχή της πτώσεως και της καταστροφής της.”

- Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος • Περί Αναίδειας - Αδιαντροπιάς (https://www.rimata-zois.gr/peri/anaideias-adiantropias)

“Μια μέρα ο Διογένης ζητούσε ελεημοσύνη από ένα άγαλμα. Όταν τον ρώτησαν γιατί κάνει κάτι τέτοιο, απάντησε: ''Εξασκούμαι, στο να μην απογοητεύομαι από την αναισθησία των ανθρώπων''.”

- Περί Αναισθησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/anaisthisias)

“«Ρώτησαν τον φιλόσοφο Στίλπωνα, αν υπάρχει κάτι πιο ψυχρό από ένα άγαλμα. «Ναι», είπε, «ένας αναίσθητος άνθρωπος».”

- Περί Αναισθησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/anaisthisias)

“Ο ήλιος ωφελείται από εμάς, ή εμείς ωφελούμαστε από τον ήλιο; Εμείς έχουμε ανάγκη από τον ήλιο. Έτσι ακριβώς και εμείς έχουμε ανάγκη από τον Θεό και όχι ο Θεός από εμάς.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάγκης (https://www.rimata-zois.gr/peri/anagkis)

“Ο άνθρωπος που τα έχει όλα και δεν του λείπει κάτι, γίνεται θηρίο.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάγκης (https://www.rimata-zois.gr/peri/anagkis)

Οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται μόνο για το σώμα τους και καθόλου για την ψυχή τους, ομοιάζουν με εκείνον, που φορτώνει την καρότσα του αυτοκινήτου τους, μόνο στην μία πλευρά. Μια μέρα θα τουμπάρουν… Η ψυχή στον άνθρωπο, πρέπει να έχει το ρόλο του αναβάτη και το σώμα, πρέπει να έχει το ρόλο του υποζυγίου.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Όπως σε ένα έγγραφο, όταν δεν αποτυπώνεται σωστά η σφραγίδα, το έγγραφο δεν έχει ισχύ, έτσι και ο σταυρός που κάνουμε λάθος, δεν είναι σταυρός…

Αυτοί που τρώνε, χωρίς να κάνουν το σταυρό τους, θα τους κρίνει η κότα.

Η κότα θα είναι μάρτυρας κατηγορίας γι΄αυτούς, η οποία πίνει νερό και κοιτάζει το Θεό.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Έναν αιρετικό άνθρωπο ο διάβολος δεν τον πειράζει.

Δεν τον βάζει επιθυμία χρήματος, γυναίκας, κόσμου κ.ά. για να φαίνεται ''άγιος'' στα μάτια του κόσμου, ώστε να μπορεί να πλανέσει, όσο το δυνατόν περισσότερους στην αίρεση του.

Έτσι ακούς πολλούς αιρετικούς να λένε, ότι από τη στιγμή που μπήκαν σε μια αίρεση, μπόρεσαν να κόψουν κάποια πάθη τους π.χ. χαρτοπαιξία, κάπνισμα, πορνεία κ.ά.

Εμ, έτσι είναι.

Γίνανε αιρετικοί και δεν τους πολεμάει άλλο ο διάβολος με τα πάθη τους.

Γιατί άμα είσαι αιρετικός, δεν είναι ανάγκη να είσαι για παράδειγμα και πόρνος, αφού η αίρεση αρκεί να σε κολάσει.

Και εμφανίζεται αυτός στον κόσμο ως άγγελος, ως αρνάκι,

ενώ στην ουσία είναι ένας αρνητής της πίστεως και του Χριστού και είναι από τώρα κολασμένος..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Αν δεν αραίωσες τις φιλίες σου,

αν δεν σε εγκατέλειψαν οι φίλοι σου,

αν δεν άρχισαν οι άλλοι να σε ειρωνεύονται,

τότε να ξέρεις ότι δεν έκανες βήμα στον Χριστιανισμό.

Γιατί ο Χριστός γεννάται στην καρδιά εκείνου του ανθρώπου, όπου έχουν πεθάνει όλοι οι άλλοι “θεοί” μέσα του (ο θεός της μόδας, ο θεός της σαρκός, ο θεός του εγωισμού κ.ά.)..

Άνθρωπε δεν κλέβεις, δεν ληστεύεις, αλλά και δεν προσφέρεσαι να θυσιαστείς για τον άλλον. Ανήκουμε στην κατηγορία του λευίτη. Δεν πειράζουμε, αλλά θέλουμε και να μην μας πειράξουν.

Λένε πολλοί: Δεν πειράζω κανέναν, αλλά εάν με πειράξουν..

Βήμα δεν έκανες στον Χριστιανισμό.

Δεν έχει καμμία αξία ο άνθρωπος που δεν πειράζει τον άλλον ή πειραζόμενος, πειράζει.

Ο σωστός Χριστιανός πειραζόμενος, δεν πειράζει, αλλά κάνει και το αγαθό στον έχοντα ανάγκη..

Ξέρετε ποιό είναι το δόγμα του Χριστιανού;

Να χαίρεται όταν τον ξεγελούν και να μην ξεγελά.

Να βλάπτεται και να μην βλάπτει.

Να πειράζεται και να μην πειράζει.

Να είναι θύμα, θύτης να μην είναι..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

Ως Χριστιανοί είμαστε υποχρεωμένοι να δείξουμε το σωστό με το παράδειγμά μας, άσχετα άμα δεν γινόμαστε αρεστοί στους άλλους.

Με διάκριση να διαφωτίζουμε την άγνοιά τους.

Βλέπετε, ότι όταν οι Πρωτόπλαστοι αμάρτησαν στον παράδεισο, ο Θεός δεν έμεινε σιωπηλός, αλλά τους μίλησε διακριτικά, να καταλάβουν το λάθος τους και να μετανοήσουν. Άσχετα αν τελικά δεν μετανόησαν και εκδιώχτηκαν από τον παράδεισο.

Έτσι πρέπει να πολιτευόμεθα και εμείς.

Πώς όταν βλέπουμε μια παρανομία, την καταγγέλουμε στην αστυνομία με σκοπό να πιαστεί ο δράστης και να μην αυξηθεί το κακό στην κοινωνία,

το ίδιο πρέπει να κάνουμε,

όταν υποπέσει στην αντίληψή μας κάποια αμαρτία κάποιου συνανθρώπου μας.

Να ενημερώσουμε τον παππά ή τον Επίσκοπο, αν εμείς δεν μπορούμε να τον νουθετήσουμε.

Ο σκοπός της ενημέρωσης αυτής δεν είναι να εξευτελίσουμε και να κατακρίνουμε τον άνθρωπο αυτό, αλλά να τον βοηθήσουμε για να καταλάβει ότι αυτό που κάνει, γίνεται αιτία να κολαστεί.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Θέλεις να δεις αν προχώρησες στον Χριστιανισμό;

Δες αν αντέχεις τα σφάλματα, τις αδυναμίες και τα παράξενα του άλλου.

Αν δεν τα αντέχεις, νευρώνεσαι και αντιδράς,

γνώριζε ότι δεν έκανες βήμα στον Χριστιανισμό.

Και όπως βάζεις το θερμόμετρο να δεις τι πυρετό έχεις, έτσι και αυτό είναι ένα μέσο, να θερμομετρηθείς αναφορικώς με την πίστη σου.

Ο πραγματικός Χριστιανός δεν είναι άνθρωπος, αλλά υπεράνθρωπος.

Δεν έχει αίμα μέσα του, αλλά νερό.

Είναι πάντα ψύχραιμος και δεν θυμώνει.

Γνωρίζει, ό,τι και να του συμβεί στη ζωή του, ο Θεός το επιτρέπει, για το καλό του και έτσι παρηγοριέται.

Σ’ αυτό το γρανάζι σκοντάφτουν πολλοί..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Πολλοί είναι εκείνοι που λένε:

Δεν δέχομαι το Χριστό, γιατί με θέλει δούλο.

Είναι κάτι, που πολλοί σκοντάφτουν στο σημείο αυτό.

Μα σε θέλει ο Χριστός δούλο, όπως σε θέλει ο διάβολος;

Δεν μπορούν οι άνθρωποι να ερμηνεύσουν τη δουλεία του Χριστού και τη δουλεία του διαβόλου.

Η δουλεία του διαβόλου είναι τυραννική και έχει σκοπό να βασανίζει τον άνθρωπο.

Ενώ στο Χριστό, ο άνθρωπος εκούσια δουλώνεται, ως ευγνωμοσύνη για την φιλανθρωπία που μας έδειξε, απελευθερώνοντάς μας από τα δεσμά του διαβόλου, και μας δόθηκε έτσι η ευκαιρία να σωζόμαστε.

Είναι λοιπόν προς συμφέρον της ψυχής του ανθρώπου, ο άνθρωπος να εξαρτιέται από τον Χριστό και ο όρος δούλος δεν έχει την αυστηρή έννοια του όρου, όπως την ερμηνεύουμε εμείς. Είναι δουλεία ευεργετική..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας

«Διηγοῦνται γιά τούς Ἄραβες, πού ὁδηγοῦν τά καραβάνια μέσ᾽ ἀπ᾽ τίς ἀχανεῖς ἐκτάσεις τῆς ἐρήμου, ὅτι τίς νύχτες, ὅταν ὄλα σιγοῦν, ἀκοῦν ἀπό μακρυά ἕνα βογγητό, πού τούς κάνει νά βυθίζωνται σέ σκέψεις. Ἄν τούς ρωτήσετε τί σκέπτονται, θά σᾶς ἀπαντήσουν: “Ἀκοῦμε τήν ἔρημο!”. Κι ἄν ἐπιμένετε νά σᾶς ἐκμυστηρευθοῦν τί συγκεκριμένα ἀκοῦν, θά σᾶς ποῦν: “Ἀκοῦμε τήν ἔρημο πού κλαίει, γιατί θά ἤθελε νά εἶναι λιβάδι!”.

Μονάχα μ᾽ ἕνα τέτοιο παράπονο μποροῦμε νά παρομοιάσουμε τό παράπονο τῶν ἐρημωμένων ψυχῶν τῶν περισσοτέρων νέων μας ἀπ᾽ τήν πνευματική πυρκαϊά καί τόν ἠθικό πόλεμο τῶν τελευταίων χρόνων, πού, δυστυχῶς, δέν ἔπαυσε ἀκόμα!

Ἀλλά ποιός τ᾽ ἀκούει καλύτερα τό παράπονο αὐτό; Καί ποιά ὥρα; Ὁ πνευματικός, ὁ ἰατρός τῶν ψυχῶν μικρῶν καί μεγάλων, τήν ὥρα τῆς ἐξομολογήσεως»(Παναγοπούλου Δημητρίου, Λόγια πρός Νέους, ἐκδ. Ν. Παναγοπούλου, Ἀθήνα χ. χ., 2).

Το έτος 1630, όταν δηλαδή το Έθνος μας ήταν σκλαβωμένο στους Τούρκους, κάποιος ευσεβής Χριστιανός είδε μια φοβερή οπτασία! Είδε, ότι βρισκόταν στην Εκκλησία της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Γινόταν Θεία Λειτουργία, στην οποία Λειτουργούσε ο Ίδιος ο Χριστός! Σε μια στιγμή βλέπει κάποιον σοβαρό κύριο, να πηγαίνει στον Χριστό και να Τον παρακαλεί να απελευθερώσει το Ελληνικό Έθνος από την σκλαβιά των Τούρκων. Ο Χριστός ούτε καν τον άκουσε, ούτε καν έριξε ένα βλέμμα πάνω του. Απογοητεύτηκε τότε ο κύριος και πήγε πάλι στη θέση του. Σε λίγο όμως, ξανασηκώνεται και πηγαίνει στην Παναγία και Της λέει:

- Δέσποινα του κόσμου, Εσύ που Τον γαλούχησες, μίλησέ Τον για το Ελληνικό Έθνος, να το απελευθερώσει από την σκλαβιά των Τούρκων. Η Παναγία τότε πήγε στο Ιερό, γονάτισε δίπλα στην Αγία Τράπεζα και σηκώνει τα χέρια Της και Τον παρακαλάει. Και γυρίζει τότε ο Χριστός και Της λέει:

- Άκου Μητέρα μου, δεν μετάνοιωσαν ακόμη! Δεν εξέλειψε ο λόγος, για τον οποίο δόθηκε αυτή η Τιμωρία.

Η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Τούρκων λόγω της αμετανοησίας μας και θα ξαναγίνει Ελληνική, όταν ως Έθνος ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

, facebook.com <>

Η μεγαλύτερη επιτυχία και ο μόνος προορισμός μας είναι να γνωρίσουμε τον μόνο αληθινό Θεό. Αν αυτό δεν γίνει, δώσε χρυσά κουτάλια στον εαυτόν σου και στα παιδιά σου και ετοιμάσου για μία κόλαση στην αιωνιότητα...

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

, facebook.com <>

Ο Χριστός, δεν παρουσιάσθηκε μετά την Ανάστασή Του στους σταυρωτές Του, διότι εγνώριζε ότι δεν επρόκειτο κανείς να Τον πιστέψει.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

, facebook.com <>

Αν η Νηστεία δεν είναι τίποτα, όπως υποστηρίζουν αρκετοί, τότε γιατί να νηστέψει ο Χριστός 40 μέρες και 40 νύχτες στην έρημο; Ο Χριστός δεν είχε ανάγκη να νηστέψει, αλλά έδωσε παράδειγμα σε εμάς, ότι και εμείς πρέπει να νηστεύουμε και ότι ο δρόμος για τον Παράδεισο, περνάει από την Νηστεία, κάτι που δεν εφάρμοσαν οι Πρωτόπλαστοι. Η Εντολή που έδωσε Θεός στους Πρωτόπλαστους, να μη φάνε από τον απαγορευμένο καρπό είναι Εντολή Νηστείας. Γι' αυτό άνθρωπε δεν μπορείς να σωθείς, εάν δεν νηστεύεις.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

, facebook.com <>

Ο άνθρωπος όταν είναι στην υπακοή του Χριστού έχει ηρεμία, έχει ησυχία και βλέπει το χέρι του Θεού να τον κατευθύνει σε όλες τις περιπτώσεις, να τον σκεπάζει, να τον διαφωτίζει και να τον καθοδηγεί. Εμείς όμως, κάνουμε τη ζωή μας χωρίς τον Χριστό γι' αυτό χάσαμε την ηρεμία και την ειρήνη μας και είμαστε δυστυχισμένοι...

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας , facebook.com <>

Η αμαρτία είναι δηλητήριο που τρελαίνει τον άνθρωπο και τον κάνει να μήν καταλαβαίνει τί κάνει. Από την στιγμή που μπει η αμαρτία στη ζωή του ανθρώπου, η ψυχή του σκληρύνεται.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας , facebook.com <>

Οι σημερινοί Χριστιανοί έπαψαν να είναι Χριστιανοί. Είναι νερόβραστοι Χριστιανοί. Στους 1000 Χριστιανούς τολμώ να πω, ότι μόνο οι 5 - 10 αντιτάσσονται στον διάβολο, στον κόσμο, στην σάρκα τους και είναι πραγματικοί Χριστιανοί. Και αυτό διότι δεν αγαπούμε τον Χριστό όπως λέει Αυτός: ''ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς, ἐξ ὅλης τῆς διανοίας, ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος''. Τον αγαπούμε μερικώς και με τον τρόπο μας. Εάν ελεγχθούν τα Χριστιανικά σπίτια, θα δείτε ότι ζούνε κοσμικά 100% ...

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας , facebook.com <>

Ο Παντοδύναμος Θεός που μπορεί να κάνει τα πάντα, δεν μπορεί να ''φτιάξει'' θέληση στον άνθρωπο. Όταν ο άνθρωπος δεν θέλει, ο Θεός δεν μπορεί. Ο Θεός θέλει τον άνθρωπο συνεργάτη. Και όσο ο άνθρωπος θέλει, τόσο ο Θεός δίδει. Δεν θέλει ο άνθρωπος; Ο Θεός δεν δίδει. Επομένως όλα εξαρτώνται από την θέληση και την ΜΕΤΑΝΟΙΑ του ανθρώπου.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας , facebook.com <>

Μπορεί να καίει το καντήλι μας ακοίμητο στην εικόνα του Χριστού, αλλά η καρδιά μας όλη την ημέρα είναι αφοσιωμένη σε άλλα πράγματα και όχι στον Χριστό.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας , facebook.com <>

Έξυπνος άνθρωπος είναι εκείνος που βρίσκεται έξω από τον ύπνο της αμαρτίας, είναι εκείνος που φυλάγεται από την αμαρτία.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας , facebook.com <>

Σας το λέω με απόλυτη πεποίθηση. Ένα δίνεις, δέκα σου προσφέρει ο Θεός. Κανείς δεν γίνεται φτωχός από ελεημοσύνη. Από ΤΣΙΓΚΟΥΝΙΑ, φτωχεύει!…

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας , facebook.com <>

Ο άνθρωπος όταν κρατιέται από το Χριστό, τα πάντα μπορεί να κάνει!...

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας , facebook.com <>

Ο Χριστός γεννάται στην καρδιά εκείνου όπου έχουν πεθάνει όλοι οι άλλοι θεοί μέσα του.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας , facebook.com <>

Το λιοντάρι όταν αισθανθεί κυνηγό, κατεβάζει την ουρά του και σβήνει τα βήματά του, για να μην μπορέσει να τον παρακολουθήσει ο κυνηγός. Κάτι τέτοιο πρέπει να κάνει και ο άνθρωπος, για να γλυτώσει από τα χέρια του σατανά. Η αυτομεμψία και η ταπείνωση σκεπάζουν τον άνθρωπο από τα βέλη του σατανά.

Εάν όμως ο άνθρωπος καυχάται και επιδεικνύεται, υπάρχει κίνδυνος να πέσει και εκείνα που του έδωσε ο Θεός, να του τα πάρει, είτε υλικά αγαθά είναι αυτά, είτε πνευματικά.

Κοντά στο Κιάτο υπήρχε ένας έμπορος σταφίδας, ονόματι Ζούζουλας.

Έφτασε σε τόσα χρήματα που είπε: ''δεν με ενδιαφέρει ο Θεός''.

Και κατάντησε να τρέφεται με αποφλοιωμένες ντομάτες. Αλίμονο στον άνθρωπο που θα περάσει από το κεφάλι του, ό,τι έχει και ό,τι είναι, το πέτυχε μόνος του και δεν έχει ανάγκη του Θεού.

Ταπεινωθείτε, για να μην σας τα πάρει όλα ο Θεός!

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

Ἀναφέρει ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ Ἱεροκήρυκας: «Εἶχα πάει στό Ἅγ. Ὄρος. Καί ὅταν ἔφευγα, περιμένοντας τό καΐκι στή Δάφνη, εἶδα μέσα στόν κόσμο, πού εἶχε τό καΐκι, τόν π. Θεόκλητο Διονυσιάτη νά δείχνει ἐμένα σ᾽ ἕνα παπᾶ.

Ὅταν κατέφθασε τό καΐκι, βλέπω τόν παπᾶ, μέσα ἀπ᾽ τό μπουλούκι νά τρέχη πρός τό μέρος μου καί μ᾽ ἁρπάζει καί μέ φιλεῖ.

—Ἐσύ εἶσαι ὁ Παναγόπουλος;, μοῦ λέει.

Λέω:

—Δυστυχῶς ἐγώ εἶμαι.

—Ξέρετε πόσο ζητοῦσα στό Θεό νά σᾶς γνωρίσω;

—Καί τί θά χάνατε ἄν δέν μέ γνωρίζατε, τοῦ ἀπάντησα.

Καί μοῦ λέει ὁ παπᾶς:

—Πηγαίναμε ἐκδρομή μέ τό λεωφορεῖο. Καί κάποια εὐλογημένη ψυχούλα εἶχε μαζί της μιά κασέτα μέ μία ὁμιλία σας καί τήν ἔβαλε καί τήν ἀκούσαμε. Ξέρετε πόσος κόσμος ἐξομολογήθηκε μέ ἀφορμή αὐτή τήν κασέτα πού ἀκούσαμε;

Καταλάβατε; Ἐξαιτίας μιᾶς εὐλογημένης ψυχούλας, διαφωτίστηκε ἡ ἄγνοια πολλῶν καί ἔγινε αἰτία νά ἐπιστρέψουν στό Χριστό.

Ἔτσι πρέπει νά πολιτευόμεθα πρός τόν συνάνθρωπο καί νά μήν λέμε αὐτό πού λένε ἀρκετοί: “Τί μέ νοιάζει ἐμένα, ἄς κάνουν ὅ,τι θέλουν!”.

Δέν εἶναι ὡραῖο αὐτό.

Εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά διαφωτίσουμε διακριτικά καί μέ προσευχή πρῶτα, τήν ἄγνοια καί τήν πλάνη τοῦ ἄλλου»(http://amfoterodexios.blogspot.com/2023/07/blog-post_15.html).

Το ζητούμενο δεν είναι να φτιάξεις παιδί μορφωμένο, αλλά χαριτωμένο. Έλεγε κάποιος σοφός:

Εκείνος που σπείρει τον σπόρο του Χριστιανισμού, στην καρδιά ενός παιδιού, είναι σαν φυτεύει και να καλλιεργεί ένα φυτό στον παράδεισο.

Ενώ εκείνοι που σπείρουν την κακία, την ακολασία και την απιστία στην καρδιά του παιδιού, φυτεύουν και καλλιεργούν ένα φυτό εκ προοιμίου, στην κόλαση.

Την καρδιά του παιδιού, μπορούμε να την παρομοιάσουμε με ένα κήπο και τους γονείς με κηπουρούς του Θεού. Οι γονείς είναι υποχρεωμένοι από την βρεφική ηλικία, να καθαρίσουν τον κήπο, από τα αγριόχορτα και τα ζιζάνια της αμαρτίας.

Αν όμως οι γονείς αργοπορήσουν και το κακό ριζώσει καλά στις καρδιές των παιδιών τους και η παιδική καρδιά ''χορταριάσει'' από ελαττώματα, τότε δεν θα μπορούν να τα βγάλουν πέρα, με τα ζιζάνια αυτά...

~ Δημήτριος Παναγόπουλος

Ιεροκήρυκας †

Δημήτριος Παναγόπουλος: «Ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ, εἶναι ὅπως τό ρεῦμα στό τρόλεϊ. Δέν ἔχει κανένα κόπο τό τρόλεϊ νά μετακινηθῆ, ἀρκεῖ οἱ δύο κεραῖες του, νά εἶναι ἀνεβασμένες στό σύρμα μέ τό ρεῦμα. Ἄν εἶναι κατεβασμένες οἱ κεραῖες τοῦ τρόλεϊ, τότε τό τρόλεϊ δέν μπορεῖ νά μετακινηθῆ, ἀκόμα καί ἀν 100 ἄτομα τό σπρώξουν. Τό μόνο πού θά καταφέρουν μετά κόπων, εἶναι ἡ μετακίνησί του γιά 1-2 μέτρα. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει καί στόν ἄνθρωπο. Ἄν ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει σχέσι μέ τά ἄνω καί ἔχει κατεβασμένες τίς κεραίες του, οἱ οποῖες δέν ἔχουν ἐπαφή μέ τό ρεῦμα (μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ) εἶναι φυσικό, νά τοῦ εἶναι ὄλα κουραστικά, δυσκίνητα, ἀκατόρθωτα, ἀκατάληπτα, ἀκατανόητα. εἶναι μια σκέτη τρέλλα! Ἄν, ὄμως, ὁ ἄνθρωπος ταπεινωθῆ καί ἀνεβάσει τίς κεραῖες του καί πιαστοῦν ἀπό τό ρεῦμα, τότε τά πράγματα ἄρδην ἀλλάζουν»(https://www.rimata-zois.gr).

Δημήτριος Παναγόπουλος: «Οἱ ψυχές τῶν ἀνθρώπων πού ἔχουν Χάρι Θεοῦ, δέν μπορεῖ ὁ διάβολος νά τίς καταβάλλη. Ρίχνει ὁ διάβολος τά πυρωμένα βέλη του, μέ τούς λογισμούς, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος ἀντιστέκεται. Εἶναι σάν νά ρίχνη κανείς πυρακτωμένα βέλη στη θάλασσα. Τά βέλη, μέ τό πού ἀκουμπᾶνε στό νερό, σβήνει ἡ φωτιά τους»(https://www.rimata-zois.gr).

Το θέμα είναι ποιά σχέση ἐχει ο άνθρωπος, όχι με το καλό και τα καλά έργα, αλλά με τον Χριστό. Η Βασιλεία των Ουρανών κληρονομείται (Ματθ. 5,5 Ματθ. 25,34 και Α' Κορ. 6,10). Δεν είναι αξιομισθία η Βασιλεία των Ουρανών, δεν είναι αποτέλεσμα αγαθών έργων η Βασιλεία των Ουρανών. Ούτε κόπων και ιδρώτων του ανθρώπου.

Είναι χάρισμα η Βασιλεία των Ουρανών, είναι δώρο η Βασιλεία των Ουρανών. Δωρίζεται.

Εργάσου όσα χρόνια θέλεις στην Εκκλησία. Κάνε όλα τα καλά έργα από Άβελ του δικαίου, μέχρι του τελευταίου δικαίου της συντελείας του αιώνος, θα πας στη κόλαση, εάν δεν έχεις σχέση με τον ΧΡΙΣΤΟ!

Δεν σώζεται ο άνθρωπος από τα καλά του έργα. Τα καλά έργα είναι αποσκευές, είναι βαλίτσες. Για να πάει όμως στη Βασιλεία των Ουρανών χρειάζεται εισιτήριο. Ταξιδεύει κανείς, επειδή έχει πολλές βαλίτσες, δεν έχει όμως εισιτήριο; Δεν ταξιδεύει.. Το εισιτήριο είναι ο Χριστός, είναι η Θεία Κοινωνία.

Αν έχουμε έναν εργάτη που δουλεύει σε ένα αμπέλι 50 - 60 χρόνια και πεθάνει ο αμπελουργός, ο ιδιοκτήτης του αμπελιού. Το αμπέλι ποιός θα το πάρει; Ο εργάτης που το δούλευε; Όχι! Θα έρθουν οι γιοί του αμπελουργού και θα κληρονομήσουν το αμπέλι. Κατά συνέπεια η Βασιλεία των Ουρανών που κληρονομείται, τι θα μας ζητήσει ο Χριστός αύριο; Ποιός την έχει τη Βασιλεία; Ο Χριστός ή ο Θεός Πατήρ; Ο Θεός Πατέρας την έχει... «δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου» (Ματθ. 25,34).

Τί θα μου ζητήσει λοιπόν αύριο ο Χριστός και ο Θεός Πατήρ; Τους τίτλους συγγένειας. Εφόσον λοιπόν δεν κληρονομούν οι εργάτες, οι φίλοι και οι γνωστοί, αλλά οι αδερφοί και τα τέκνα και οι συγγενείς. Επομένως πρέπει να δείξω, ότι είμαι συγγενείς του Θεού.

Λέει ο Χριστός: «ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα έχει ζωήν αιώνιον, και εγώ αναστήσω αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα» (Ιωάν. 6,54) και «ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει, καγώ εν αυτώ» (Ιωάν. 6,56).

Οπότε οι μη έχοντες οργανική σχέση με τον Χριστό, δεν έχουν συγγένεια με τον Χριστό. Ο άνθρωπος λοιπόν που έχει αποκοπεί από την Εκκλησία, που έχει αποκόψει τον εαυτόν του από την Θεία Κοινωνία, πως μπορεί να είναι συγγενείς; Ο άνθρωπος με την Θεία Κοινωνία γίνεται αδερφός του Χριστού και κατ' επέκταση παιδί του Θεού.

Πρώτος φυσικός κληρονόμος της Βασιλείας των Ουρανών είναι ο Χριστός. Εμείς είμαστε συγκληρονόμοι, διότι γινόμαστε αδέρφια μικρά του Χριστού. Επομένως, εάν δεν έχω τον Χριστό, δεν μπορώ να κληρονομήσω. Δια του Χριστού θα κληρονομήσουμε την Βασιλεία των Ουρανών. Αυτό το ρόλο έχει η Εκκλησία. Φτιάχνει κληρονόμους και βασιλοπούλα της Βασιλείας των Ουρανών.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

Εἶμαι ἀνάξιος νὰ Κοινωνήσω; λένε μερικοί.

- Μὰ γιὰ τοὺς ἀξίους εἶναι ἡ Θεία Κοινωνία; Καὶ ποιός εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ μπορεῖ νὰ τολμήσει καὶ νὰ πεῖ, ὅτι «ἐγὼ ἀξίως Μεταλαμβάνω»; Ὁ Θεὸς δὲν ἦρθε γιὰ Ἁγίους στὸν κόσμο. Ἦρθε γιὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς τὸν κόσμο. Καὶ ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν δέχεται τὸν Χριστὸ ὡς Σωτῆρα, ὅτι εἶναι ἁμαρτωλός, ὁ Χριστὸς γι᾿ αὐτὸν δὲν ἦρθε. Θὰ τοῦ πεῖ ὁ Χριστός: «Ἐσὺ εἶσαι Ἅγιος, πήγαινε. Ἐγὼ ἦρθα γιὰ τοὺς ἁμαρτωλούς... Ἂν ὅμως παραδέχεσαι, ὅτι εἶσαι ἁμαρτωλός, ἐὰν παραδέχεσαι ὅτι εἶσαι ἀνάξιος... ἦρθα γιὰ σένα! Γιὰ σένα ποὺ εἶσαι ἄξιος καὶ Ἅγιος, δὲν ἦρθα γιὰ σένα...». Ἀλλὰ καὶ πῶς καὶ πότε θὰ γίνεις ἄξιος; Μὲ τὸ νὰ μένεις μακριὰ ἀπὸ τὴν Θεία Κοινωνία, οὐδέποτε θὰ γίνεις ἄξιος, ἐφόσον δὲν παίρνεις τὸ φάρμακο, ποὺ θὰ σὲ κάνει κάποια μέρα ἄξιο. Μοιάζεις μὲ ἐκεῖνον ποὺ θὰ πάει στὴ θάλασσα γιὰ κολύμπι, ὅταν μάθει νὰ κολυμπάει. Μὰ στὴ θάλασσα θὰ μάθει κολύμπι... Μοιάζει μὲ ἐκεῖνον ποὺ εἶναι ἄρρωστος καὶ περιμένει μόλις γίνει καλά, νὰ πάει στὸ νοσοκομεῖο. Μὰ στὸ νοσοκομεῖο θὰ γίνει καλά; Ἀστεία πράγματα... Ὁ ἄνθρωπος Κοινωνεῖ, γιὰ νὰ γίνει ἄξιος. Δὲν εἶναι λοιπὸν γιὰ τοὺς ἀξίους ἡ Θεία Κοινωνία. Ἀλίμονο στὸν ἄνθρωπο ποὺ πιστεύει, ὅτι εἶναι ἄξιος ποὺ Κοινωνεῖ. Διότι ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ πιστέψει ὅτι εἶναι ἄξιος, εἶναι ἤδη ἀνάξιος. Καὶ ἄλλο πράγμα εἶναι νὰ προετοιμαστῶ γιὰ τὴν Θεία Κοινωνία καὶ ἄλλο πράγμα εἶναι νὰ θεωρῶ τὸν ἑαυτόν μου ἄξιο. Ὅμως ὁποιαδήποτε προετοιμασία καὶ ἐὰν ἔκανα, νὰ προσέρχομαι πάντα μὲ τὴ σκέψη, ὅτι εἶμαι ἁμαρτωλός.

Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ Ἱεροκήρυκας

Ο σατανάς είναι σαδιστής. Σου δίνει μια ηδύτητα, μία γλύκα, μία ηδονή από το ξυλοκέρατο της αμαρτίας, έπειτα όμως πάνω στην ηδονή εκείνη, κάνεις εμετό και είσαι έτοιμος να φτύσει αμέσως.

Φάε πολύ… εμετό θα κάνεις…

Πιές πολύ… εμετό θα κάνεις…

Παίξε χαρτί… θα αυτοκτονήσεις, θα ξεπουλήσεις…

Πόρνευσε… θα φτύσεις πάνω στην ηδονή…

Ό,τι θέλεις βάλε, δεν ξεκουράζεται η ψυχή με αυτά.

Ο μόνος που ξεκουράζει και την ψυχή και το σώμα είναι ο Χριστός.

Γι’ αυτό λέει ο Χριστός: “Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς” (Ματθ. 11,28).

Ταξιδεύοντας κάποιος καθ’ οδόν με το κάρο, συνάντησε κάποιον, που πήγαινε φορτωμένος με ένα τσουβάλι.

Τον λυπήθηκε μέσα στη ζέστη και για να τον ξεκουράσει από το βάρος και την οδοιπορία, του λέει:

– Ε!.., ανέβα πάνω, να σε πάω στον προορισμό σου…

Και ανεβαίνει εκείνος πάνω στο κάρο. Εφόσον είχαν ταξιδέψει πολύ ώρα σε μια στιγμή γύρισε πίσω για να δει τι κάνει ο συνταξιδιώτης του.

Και τί βλέπει; Τον βλέπει να κρατάει το τσουβάλι στον ώμο του.

Του φάνηκε τόσο περίεργο και αστείο, που σταμάτησε και του λέει:

– Βρε Χριστιανέ μου, εγώ σε πήρα πάνω, να αφήσεις το φορτίο σου και να ξεκουραστείς και εσύ το κουβαλάς;

– Φτάνει που πας εμένα, λέει εκείνος. Να μην πηγαίνεις και το φορτίο μου!.

Πόσοι από εμάς είναι τέτοιοι, που κουβαλούν το φορτίο των θλίψεων πάνω τους και δεν το εναποθέτουν στον Χριστό, επειδή δεν Τον εμπιστεύονται…

Πέραν της πνευματικής ωφέλειας, είναι προς συμφέρον της φυσιολογίας του οργανισμού του, ο άνθρωπος να νηστεύει.

Ακούς τον ένα να λέει: Έχω ζαλάδες, έχω άλατα, έχω… έχω….

Εμ!, αφού έφαγες όλα τα βόδια του κόσμου, τί θέλεις να έχεις; Τί θα έχεις;

Αν όλοι οι άνθρωποι νήστευαν, δεν θα υπήρχαν ιατροί. Να ήθελε ο άνθρωπος να κάνει 2 μέρες νηστεία, Τετάρτη και Παρασκευή που έχει θεσπίσει η Εκκλησία. Τί υγιεινότερο πράγμα;

Να αφήνεις το στομάχι και το πάγκρεας να μη δουλεύει και να ”ξεκουράζεις” τον οργανισμό σου.

Στην εποχή της Γερμανικής κατοχής, οι αρρώστιες είχαν σχεδόν εκλείψει, γιατί οι άνθρωποι νήστευαν αναγκαστικά, λόγω της πείνας.

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 – 1982)

Στήν Ἀθήνα στά χρόνια τῆς Γερμανικῆς κατοχῆς, ἦρθε τέτοια πεῖνα, πού δέν ὑπήρχανε οὔτε λαχανίδες.

Ὑπήρχανε μόνο καροτσάκια μέ ξυλοκέρατα.

Μᾶς ὑπενθύμισε τότε καθαρά ὁ Θεός, ὅτι αὐτοί εἴσαστε (δηλ. ἄσωτοι) καί μ’ αὐτά πρέπει νά τρέφεστε, ὅπως μ’ αὐτά τρεφόταν καί ὁ ἄσωτος υἱός τῆς παραβολῆς.

Ὅμως τό ἔλεός Του μας ἐλευθέρωσε καί πάλι, ἀλλά ἐμεῖς δέν βάλαμε μυαλό.

Πρέπει ἐμεῖς νά ἀκοῦμε σειρῆνα πολέμου νά χτυπάει, γιά νά σηκώνουμε τό χέρι μας καί νά προσευχόμαστε.

Σταμάτησαν οἱ σειρῆνες, σταμάτησε καί ἡ προσευχή.

Τό ἀπεύχομαι νά ξανασυμβεί αὐτό τό πρᾶγμα - δέν ἔχω νά κερδίσω τίποτα - ἀλλά δυστυχῶς ἐκεῖ πού τό πᾶμε ἐμεῖς, πάλι θά ἔχουμε τά ἴδια καί τότε δέν θά μᾶς ἀκούει ὁ Θεός.

Διότι τό λυπηρότερο καί φοβερότερο πρᾶγμα στόν ἄνθρωπο, δέν εἶναι νά πάθει κάποιο καρκίνο, νά πάθει κάποιο ναυάγιο, νά πάθει κάποια οἰκογενειακή καταστροφή κ.λπ.

Τό φοβερότερο πρᾶγμα εἶναι νά φωνάζεις τόν Θεό γιά βοήθεια καί ὁ Θεός νά μήν σέ ἀπαντάει.

Διαβάστε στίς Παροιμίες τοῦ Σολομῶντα, στό πρῶτο κεφάλαιο, νά δεῖτε τί λέει ὁ Θεός:

«θά ἔρθει καιρός πού θά Μέ φωνάζετε καί δέν θά ἀπαντῶ».

Τότε εἶναι τό φοβερότερο καί σκληρότερο πρᾶγμα..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

Ο διάβολος και οι αιρετικοί μισούν περισσότερο την Παναγία παρά τον Χριστό. Διότι η Παναγία εσέρβιρε τον Χριστό μέσα στη σάρκα της και ο διάβολος ξεγελάστηκε.

Εξέλαβε τον Χριστό, σαν έναν κοινό άνθρωπο, τον Οποίον ανέβασε στον Σταυρό και μη βλέποντας Ανάσταση πίσω από το Σταυρό, συνέτριψε την κεφαλή του!

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας

Ο Απόστολος Θωμάς δεν ήταν άπιστος, αλλά δύσπιστος. Πώς αποδεικνύεται αυτό; Ο Χριστός μετά την Ανάστασή Του, εμφανίστηκε στον Θωμά και δεν του είπε ο Χριστός:

- Θωμά γιατί είσαι άπιστος; Έλα ψηλάφισε τα χέρια Μου, για να πιστέψεις... αλλά του είπε:

- Θωμά, ψηλάφισε τα χέρια μου, για να μην γίνεις άπιστος.

Πάντως η Γραφή δεν αναφέρει, αν ο Θωμάς τόλμησε να βάλει το χέρι του, στα χέρια του Χριστού. Ο Χριστός δεν μακάρισε τον Θωμά, που είδε με τα μάτια του, τις τρύπες στα χέρια του Κυρίου, αλλά μακάρισε αυτούς που θα πιστέψουν, χωρίς να δουν. Γιατί όταν δεις, δεν είναι πια πίστη, αλλά γνώση και η γνώση δεν αμοίβεται, επειδή εκβιάζει τρόπος τινά να παραδεχθείς την πραγματικότητα.

Όταν ένας άνθρωπος είναι δύσπιστος, αλλά καλοπροαίρετος, ο Θεός συγκαταβαίνει και τον βοηθάει, για να μην πάρει λάθος δρόμο.

❈ Μια γιαγιά βασανιζόταν από φοβερούς πόνους και έταξε στην Παναγία, τα κορδόνια των τσαρουχιών της, αν την απάλλαζε από τους φρικτούς πόνους. Πράγματι η γιαγιά έγινε καλά! Η γιαγιά όμως θεώρησε καλό, να πάει στην Παναγία μια εικόνα και όχι τα κορδόνια της, γιατί σκέφτηκε, ότι θα ήταν δύσκολο γι' αυτήν να περπατάει, δίχως τα κορδόνια.

Έτσι μια μέρα πήρε την εικόνα και την πήγε στο μοναστήρι της Παναγίας. Επιστρέφοντας όμως στο σπίτι, άρχισαν πάλι οι πόνοι να βασανίζουν την γιαγιά. Η γιαγιά τα 'χασε!

''Παναγιά μου, γιατί γίνεται τούτο και πονάω πάλι;''... και κάτι παρόμοια άρχισε να μονολογεί η γιαγιά.

Τότε ακούει μια φωνή να της λέει:

- Τα κορδόνια σου με έταξες και αυτά θα με φέρεις, όχι την εικόνα!

Πράγματι η γιαγιά άφησε τα κορδόνια της στην Παναγία και έτσι απαλλάχτηκε από εκείνους τους φοβερούς πόνους.

❈ Όταν από το ένα μέρος έχεις εικονοστάσι (θυμιατίζεις και προσεύχεσαι) και από την άλλη έχεις την μοδίστρα με την μόδα, γνώριζε ότι έχεις ''ζιζάνια'' που διώχνουν τη Χάρη και δεν πρόκειται να προκόψεις ποτέ σου.

- Μα εγώ έχω τον Χριστό μέσα μου, σου λέει η άλλη, μην κοιτάς που είμαι έτσι ντυμένη!

Ο Χριστός όταν βλέπει αυτά πάνω σου, δεν κάθεται μέσα σου...

Πλανώνται, όσοι νομίζουν ότι μπορούν να συνδυάσουν το Χριστό με τον κόσμο, το Χριστό με την σάρκα, το Χριστό με την μόδα, το Χριστό με το συμφέρον τους. Κόσμος και Θεός, δεν ενώνονται.

Μπορεί ο άνθρωπος να δουλεύει σε 2 αφεντικά;

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 - 1982)

Λέει ο Ιερός Χρυσόστομος: Ο άνθρωπος είναι ευκολότερο να σωθεί, παρά να κολαστεί. Πρέπει να είναι κάποιος πολύ κακός και διεστραμμένος, πρέπει να μην θέλει τον Χριστό για να κολαστεί, διότι δεν υπάρχουν πόρτες και κλειδαριές στον άδη καθώς τις χάλασε ο Χριστός με την Σταύρωση και την Ανάστασή Του. Αν κολαστεί κάποιος άνθρωπος, πάει να πει ότι είχε τέτοια κακία, που στάθηκε και έφτιαξε πόρτα, έβαλε κλειδαριά μπήκε μέσα και κλειδώθηκε. Τότε χάλαλι του, εφόσον έχει τέτοια κακία... Ο Θεός τον διευκόλυνε που κατέβηκε στο Άδη για να σωθεί και αυτός μόνος του και θεληματικά θέλει να κολαστεί...

Πάνω σε αυτό να σας πω κάτι παρηγορητικό. Ο Χριστός είπε στον Πέτρο:

- Πάρε τα κλειδιά του Παραδείσου...

Τα κλειδιά αυτά είναι το μυστήριο της μετανοίας και της εξομολογήσεως. Και άφησε ο Χριστός τα κλειδιά του Παραδείσου στον Πέτρο. Τα κλειδιά όμως της αβύσσου και της κολάσεως τα έχει πάρει ο ίδιος. Είναι σαν λέει ο Κύριος:

- Πήρα τα κλειδιά για να μην έχεις να πας στην κόλαση και σου άφησα μόνο τα κλειδιά του Παραδείσου..

Και ο άνθρωπος πανούργος, κακός, σκληρός και αφιλότιμος με όλη τη σημασία της λέξεως, αναζητά να βρει αντικλείδια να πάει στην κόλαση.

Πήγαινε στην κόλαση... χαλάλι σου... Θα ιδρώσεις όμως να πας εκεί, διότι ο σατανάς τους δικούς του, τους βασανίζει είναι σαδίστας και ας λένε ότι κάνουν ζωή και καλοπερνάνε... Καμμία ζωή δεν κάνουν γι' αυτό βλέπουμε σωρεία αυτοκτονιών, μελαγχολιών και γέμισε ο κόσμος από τρελάδικα. Αυτά είναι τα εργατικά στην σκαλωσιά του σατανά.

Αντίθετα οι άνθρωποι του Θεού μπορεί να έχουν τα βάσανά τους, είναι όμως ωφέλιμα βάσανα, με μία ελπίδα τελειώσεως και αμοιβής από τον Κύριο...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

Δημήτριος Παναγόπουλος: «Αὐτός πού πραγματικά ἀγαπᾶ δέν βασανίζει τόν ἄλλον, ἀλλά βασανίζεται αὐτός γιά τόν ἄλλο»(https://www.rimata-zois.gr).

Λέει ο άλλος:

- Έλα με του Θεού το δρόμο και θα δεις πως θα σου πάνε όλα καλά...

- Ποιός σου είπε, ότι θα σου πάνε όλα καλά; Ο Χριστός που δεν Του πήγαιναν καλά, δεν πήγαινε με του Θεού το δρόμο; Ο Τίμιος Πρόδρομος που δεν του πήγαιναν καλά και του πήραν το κεφάλι, δεν πήγαινε με του Θεού το δρόμο; Ο Ιερός Χρυσόστομος που τον εξορίσανε στην Κουκουσό της Αρμενίας και πέθανε σαν κακούργος εκεί πέρα, δεν πήγαινε με του Θεού το δρόμο; Και όλοι οι Μάρτυρες που είχαν οικτρό και άδικο θάνατο, δεν πήγαιναν με του Θεού το δρόμο; Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βλασφημία!

Προσέξτε λοιπόν μην πέσετε στην παγίδα και υποσχεθείτε σε κάποιον που θέλετε να φέρετε στο δρόμο του Θεού, ότι ερχόμενος στον Χριστιανισμό θα του έρθουν τα πράγματα στη ζωή του ευνοϊκά και θα του πάνε όλα καλά. Μπορεί να του πάνε και ανάποδα. Και τί θα γίνει τότε; Θα το βάλει στα πόδια και δεν πρόκειται να τον μαζέψεις ποτέ κοντά του. Γι’ αυτό μην σπεύδουμε να λέμε τέτοια πράγματα. Ο Θεός δεν υπόσχεται, ότι η ζωή του Χριστιανού στον κόσμο τούτο θα είναι παραδεισένια. Παράδεισο υπόσχεται στην άλλη ζωή...

Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος λέει το εξής: Τρία πράγματα θα πεις στον άνθρωπο, που δεν γνωρίζει τον Θεό:

α) θα του πεις γιατί ο Χριστός ήρθε στον κόσμο, για να γίνει άνθρωπος

β) θα του πεις να προσεύχεται σωστά και να ζητάει την σωτηρία του από το Θεό και

γ) θα του πεις τί πρόκειται να πάθει και να υποφέρει, από τότε που θα γίνει Χριστιανός.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

Ήταν κάποτε δύο αδέρφια σε ένα χωριό, που είχαν κάποιες διαφορές για ένα χωράφι, για το πώς θα το μοίραζαν. Είχαν φτάσει στο σημείο, ο ένας να πυροβολήσει τον άλλο.

Οι συγχωριανοί τους, βλέποντας ότι αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί, αποφάσισαν να μεσολαβήσουν και ανέθεσαν να λύσει την διαφορά τους ένας σεβάσμιος γέροντας του χωριού, ο μπαρμπα-Νίκος, που όλοι τον σεβόντουσαν.

Συμφώνησε ο μπαρμπα-Νίκος, συμφώνησαν και τα αδέρφια να ακούσουν την συμβουλή του και να κάνουν ό,τι τους πει.

Συνοδεύομενος ο γέροντας από τα δύο αδέρφια, πήγαν στο χωράφι. Όταν τα αδέρφια τού υπέδειξαν το χωράφι, αυτός κινήθηκε προς τα εκεί και γονατίζοντας άρχισε να ψιθυρίζει κάτι. Τα αδέρφια ξαφνιάστηκαν και όταν τελείωσε ο γέροντας, τον ρώτησαν:

- Μπάρμπα-Νίκο, τι έκανες τόση ώρα εκεί γονατιστός;

- Ρώτησα τη γη, σε ποιόν από τους δυό σας, ανήκει αυτό το κομμάτι.

- Και σου απάντησε; ξαναρώτησαν τα αδέρφια.

- Ναι, και μου είπε να σας πω ότι δεν ανήκω εγώ σε αυτούς, αλλά αυτοί σε μένα.

Κόκκαλο τα δύο αδέρφια!

Έτσι είναι! Ο άνθρωπος ανήκει στη γη γιατί είναι χωματένιος και δεν ανήκει η γη στον άνθρωπο, αλλά στον Θεό.

Δεν είναι δικά μου, δεν είναι δικά σου, είναι δικά Του. Είναι του Θεού... Τίποτα δεν μας ανήκει πάνω στη γη. Απλώς είμαστε διαχειριστές των αγαθών, που μας παραχώρησε ο Θεός.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

“Δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι. Αδιαφώτιστοι άνθρωποι υπάρχουνε.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανθρώπου (https://www.rimata-zois.gr/peri/anthropoy)

“Υπάρχουν άνθρωποι που είναι κατά πάντα καλοί άνθρωποι, αλλά καθόλου Χριστιανοί. Ούτε μυρμήγκι πειράζουνε, αλλά με τη ζωή τος, ποδοπατούνε το Χριστό. Αυτοί οι άνθρωποι πάνε κατευθείαν στην κόλαση και μάλιστα σε ειδική κόλαση. Να ξέρετε, ότι η κόλαση είναι γεμάτη από καλούς ανθρώπους. Γιατί ο Χριστός δεν ήρθε στη γη, για να κάνει καλούς ανθρώπους, αλλά ήρθε για να κάνει πολίτες της Βασιλείας των Ουρανών, να τους πολιτογράψει, να τους αλλάξει το αίμα (με τη Θεία Κοινωνία) και από κοινούς ανθρώπους, να τους κάνει καινούς και από θνητούς, να τους κάνει βασιλόπουλα. Άρα το ζήτημα δεν είναι να είμαι καλός ή κακός άνθρωπος, αλλά αν είμαι με το Χριστό με τη Ζωή ή όχι.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανθρώπου (https://www.rimata-zois.gr/peri/anthropoy)

“Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν, ότι είμαστε όλοι παιδιά του Θεού. Αυτό είναι λάθος! Γιατί μετά την πτώση του Αδάμ, οι άνθρωποι είναι δημιουργήματα, πλάσματα του Θεού και γίνονται παιδιά του Θεού, όταν αποκτήσουν συγγένεια με τον Χριστό, μέσω της Θείας Κοινωνίας. Εξάλλου αν είμασταν όλοι παιδιά του Θεού, τότε γιατί ήρθε ο Χριστός στον κόσμο να Σταυρωθεί;”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανθρώπου (https://www.rimata-zois.gr/peri/anthropoy)

“Οι πνευματικοί άνθρωποι, ξεκουράζονται με την κούραση, ενώ οι κοσμικοί, κουράζονται με την ξεκούραση.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανθρώπου (https://www.rimata-zois.gr/peri/anthropoy)

Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν ό,τι κάνουν και λένε, ότι στα τελευταία τους θα φέρουνε παπά για να εξομολογηθούν. Είναι λογικό αυτό;

Προ ημερών, ένας ανεξομολόγητος για 93 χρόνια πέθανε και ζητούσε επίμονα παπά την τελευταία στιγμή για να εξομολογηθεί, αλλά δεν βρέθηκε… και έφυγε ανεξομολόγητος.

Πού να βρεθεί παπάς τελευταία στιγμή, εφόσον δεν βρέθηκε στα 93 χρόνια;

Εφόσον για 93 χρόνια, η Χάρη του Θεού που τον περίμενε, αυτός την έκλεινε έξω και την εμπορευόταν και την καπηλευόταν, θα του είχε η Χάρη και παπά;

Εκείνος για 93 χρόνια αδιαφορούσε και ασυστόλως αμάρτανε, πώς περίμενε τώρα, να του φέρουν «πούπουλο», για να τον σκουπίσουν;

Έχουν όρια όλα τα πράγματα.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας +

Ο Ιώβ στο βιβλίο του λέει, ότι ο άνθρωπος έστω και μία μέρα αν ζήσει στη γη, είναι αμαρτωλός, διότι πίνει την ανομία ως το ύδωρ. Και εάν υπήρχε η δυνατότητα να ηχογραφούσαμε και να βιντεοσκοπούσαμε αυτά που κάναμε και είπαμε καθόλη τη διάρκεια μίας ημέρας και τα βλέπαμε και τα ακούγαμε το βράδυ, θα ντρεπόμασταν για τον εαυτόν και θα λέγαμε:

- Εγώ το είπα αυτό; Εγώ το έκανα αυτό;

Ναι εγώ και εσύ, έτσι απασχοληθήκαμε την ημέρα. Εντούτοις μας ξεφεύγουν και έχουμε τη γνώμη, ότι μπορεί να σταθεί η καθαρότητα του ανθρώπου σε 2 περιστατικά στο: «δεν σκότωσα και δεν έκλαψα. Εγώ προσέχω και τα μυρμήγκια, δεν πείραξα κανέναν και έχω τη συνείδησή μου αναπαυμένη». Δεν υπάρχει μεγαλυτέρα πλάνη από αυτήν.

Μερικοί μάλιστα παρουσιάζουν τον εαυτόν τους ως μοντέλο σε όλο τον κόσμο και λένε:

- Μακάρι να ήταν και οι άλλοι σαν και μένα! Μακάρι να ήταν σαν τον άντρα μου! Μακάρι να ήταν σαν το παιδί μου! Μακάρι να ήταν σαν την κόρη μου.

Και όλα αυτά είναι ψέματα και απότοκα εγωισμού...

❈ Εμείς άμα πάμε στο εξωτερικό και κάνουμε μερικά χρήματα λέμε:

- Ξέρεις τι έκανα εγώ; Έφτιαξα, έρανα, έχτισα... Δούλεψα και έκανα προκοπή!

Και άλλοι δούλεψαν αλλά δεν έκαναν, διότι αρρώστησαν, ή διότι έπαθαν κάτι άλλο και έχασαν τα χρήματά τους. Είναι τυχαίο γεγονός, που εσύ κατόρθωσες να επιπλεύσεις;

Δυστυχώς δεν λέμε: ''με τη βοήθεια του Θεού τα έκανα. Βρήκα υγεία, βρήκα δουλειά, βρήκα ανθρώπους. Ο Θεός μου άνοιξε δρόμο και περιβάλλον και έκανα αυτά που έκανα. Ας έχει δόξα το όνομά Του!''.

Και αν πήγαμε στην Αλβανία το '40 και γυρίσαμε από το πολεμικό μέτωπο υγιείς και σώοι, όλα στις παλληκαριές τις δικές τα αποδίδουμε, εφόσον θα έπρεπε να είχαμε πεθάνει 100 φορές και δεν λέμε: ''δόξα σοι ο Θεός! Ο Κύριος μας γλύτωσε... η Παναγία μας γλύτωσε... ο Άγιος μας γλύτωσε!''.

Ο άνθρωπος δεν έχει τίποτα δικό του. Ο Θεός είναι που δίνει τα πάντα! Ό,τι έχει κανείς, του Θεού είναι... Ό,τι καλό κάνει ο άνθρωπος, ο Θεός τον φωτίζει, τον ενδυναμώνει και τον προστατεύει. Ο Θεός το πραγματοποιεί, μέσω του ανθρώπου. Δικό μας δεν είναι τίποτε!

Γι' αυτό ρίξτα στον Θεό και μη τα ρίχνεις στον εαυτόν σου. Δεν είναι κατορθώματα δικά σου...

❈ Αυτό που συγκινεί τον Θεό είναι η μετάνοια και όχι η καλοσύνη.

Καλοσύνη κάνουν πολλοί άνθρωποι. Βγάζουν το ψωμί από τα δόντια τους και το δίνουν στον φτωχό, αλλά τον Χριστό τον βλασφημάνε...

Το μυρμήγκι δεν το πατούνε, αλλά τον Χριστό τον ποδοπατούνε...

Την Εκκλησία Του δεν την θέλουνε...

Το Ευάγγελιό Του δεν το θέλουνε...

Ο κλήρος τους εκνευρίζει...

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 - 1982)

Πάμε να καθίσουμε στο τραπέζι και δεν σηκωνόμαστε να κάνουμε το σταυρό μας. Και αν κάνουμε το σταυρό μας, κάνουμε το ένα μπατζάκι έτσι, η κυρά με τα στήθια της έξω, ο άλλος με το πουκάμισο ανοιχτό... κ.λπ. Πού;

Καλείς τον Θεό; Πώς πρέπει να είσαι μπροστά στον Θεό; Του λες να έρθει να ευλογήσει την βρώση και την πόση...

Και σε τόσα πράγματα που μας έχει δώσει ο Θεός να φάμε, ποιός ευχαρίστησε τον Θεό και να πει:

- Θεέ μου, για μένα είναι όλα αυτά; Για μένα όλα αυτά Θεέ μου, έχεις Εσύ τόσα πράγματα; Για μένα; Δεν είμαι άξιος να τα λάβω; Τί έκανα εγώ καλό; Τί σκέφτηκα εγώ καλό; Τί έπραξα εγώ καλό στη ζωή μου; Πότε εφήρμοσα το νόμο σου, τις εντολές σου; Πότε Σε ευχαρίστησα που με έχεις τόσα αγαθά;

Νάσου η μπριζόλα σου, νάσου το ψάρι σου, νάσου η σαλάτα σου, νάσου το γλυκό σου, νάσου τα φρούτα σου, νάσου τα ποτά σου, νάσου τα μεταλλικά σου νερά, τα,τα, τα...

Και τι δεν έχεις...

Πρέπει να μας πέφτουν τα πιρούνια από το χέρι, αν έχουμε φιλότιμο δηλαδή. Αλλά εμείς νομίζουμε:

- Είναι δικά μας! Το ψυγείο είναι δικό μας!...

- Πώς θα γεμίσει το ψυγείο, αν Αυτός από επάνω δεν ευλογήσει; Και τί θα βάλεις στη χύτρα, στη σκάρα ή στο σουβλί; Τί θα βάλεις; Πού;

Δυστυχώς δεν υπάρχει αυτός ο φόβος, αυτός ο σεβασμός, να γεμίσουν τα μάτια μας από ευγνωμοσύνη.

Να γεμίσουν τα μάτια μας, να μην βλέπουμε το πιάτο μας από τα δάκρυά μας.

Αλλά για να τα έχουμε τα δάκρυα αυτά, πρέπει να τα ζητήσουμε:

- Θεέ μου, άνοιξέ μου τα μάτια να δω την χρηστότητά Σου και την αγάπη Σου ακόμη για μένα...

Γιατί αν ο Χριστός τραβήξει τον μπερτέ από μπροστά και δει (την προσωπική μας ζωή), θα ντραπούμε, θα πάμε να πέσουμε στο γυαλό μέσα, θα φύγουμε από προσώπου Θεού.

Πού ευγνωμοσύνη σε εμάς, για τις δωρεές αυτές του Θεού! Που ευγνωμοσύνη και δάκρυα στις απλοχεριές του Θεού!

Δεν υπάρχουν δάκρυα.....

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

Η αμαρτία είναι εκείνη, που κάνει σκληρή την καρδιά του ανθρώπου. Οι τυφλοί διαβάζουν με τα πέλματα των δακτύλων του χεριού τους, γνωστή και ως μέθοδο Μπράιγ. Και αυτό που φοβούνται είναι, να μην σκληρυνθούν τα πέλματά τους, γιατί τότε δεν θα μπορούν να αναγνωρίζουν τα γράμματα δια της αφής και δεν θα μπορούν να διαβάζουν.

Κατά τον ίδιο τρόπο, αν σκληρυνθεί η καρδιά του ανθρώπου, λόγω της αμαρτίας, τότε ο άνθρωπος αδιαφορεί και απορρίπτει τον Χριστό και δεν Τον αναγνωρίζει ως δημιουργό και σωτήρα Του.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

Το σχολείο θα σας μάθει γράμματα, ενώ η Εκκλησία θα σας κάνει ανθρώπους. Δεν είναι αρκετό να γίνει κάποιος επιστήμονας, αλλά πρέπει να γίνει και άνθρωπος επιστήμονας.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας.

Κάποτε ο Μέγας Κωνσταντίνος προσβλήθηκε από λέπρα. Όλοι οι ιατροί μάταια προσπαθούσαν να τον θεραπεύσουν. Μια μέρα εμφανίστηκαν κάποιοι πονηροί Εβραίοι, που του είπαν, ότι για να γίνει καλά, το μόνο που χρειάζεται είναι να σφάξει παιδιά Χριστιανών και να λουστεί σε λουτρό με το αίμα τους!

Του φάνηκε παράτολμο αυτό το πράγμα, αλλά τελικά ζήτησε να του φέρουν Χριστιανικά παιδιά, για να θέσει σε εφαρμογή την πρόταση των Εβραίων.Τα κλάματα όμως των γονέων και ειδικά των μανάδων, τον λύγισαν την καρδιά και ζήτησε αμέσως να επιστραφούν τα παιδιά στις μανάδες τους και ας έμενε αυτός λεπρός για πάντα. Μάλιστα διέταξε, να δώσουν υψηλή αποζημίωση σε όλες τις μανάδες, για την ψυχική οδύνη που τις προξένησε, ζητώντας να τον συγχωρέσουν. Ο Θεός βλέποντας αυτήν του την συμπεριφορά, θέλησε να τον αμείψει.

Παρουσιάζεται λοιπόν σε όραμα ο Απόστολος Πέτρος και ο Απόστολος Παύλος και του λένε:

- Ο Κύριο για την θεάρεστη συμπεριφορά σου, θέλησε να σε αμοίψει. Πάνε λοιπόν στον Επίσκοπο Σίλβεστρο να σε Βαπτίσει. Μετά το Βάπτισμα, η λέπρα σου θα φύγει!

Πράγματι ο Μέγας Κωνσταντίνος βαπτίστηκε και αμέσως θεραπεύτηκε από την λέπρα. Ο Μέγας Κωνσταντίνος έζησε 65 χρόνια και βασίλεψε 31 χρόνια.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

Τρεις φορές στη ζωή μου, βρέθηκα σε πολύ δύσκολη στιγμή και κανείς δεν μπορούσε να με βοηθήσει. Τότε πήρα τηλέφωνο στη Λέσβο, στο μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ και μίλησα με την Αγία ηγουμένη, την Ευγενία Κλειδαρά.

Και τις 3 φορές με πήρε τηλέφωνο η ηγουμένη και με έδωσε τη λύση στο πρόβλημα μου. Όταν την ρώτησα από που ήξερε, αυτά που με έλεγε, με είπε, ότι είχε πληροφορία από τον Άγιο Ραφαήλ. Μεγάλη ευγνωμοσύνη χρωστάω στον Άγιο Ραφαήλ!

❈ Ο Χριστός είναι Ορθόδοξος, δεν είναι ούτε προτεστάντης, ούτε παπικός, ούτε Αρμένιος, τίποτα από όλα αυτά. Απόδειξη είναι, ότι εδώ και 1600 χρόνια γίνεται η απόδοση του Αγίου Φωτός στο ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα, μόνο στον Ορθόδοξο Πατριάρχη!

Σε αυτά τα 1600 χρόνια, πολλές φορές προσπάθησαν οι ετερόδοξοι να πάρουν το Άγιο Φως με την βία, αλλά ο Θεός δεν τους το έδωσε ουδέποτε! Ας έρθουν οι κύριοι με τις Εκκλησίες τους π.χ. οι παπικοί και να μας πουν πότε πήραν το Φως της Αναστάσεως από τον Χριστό. Ποτέ!

Ας έρθουν οι Αρμένιοι, ας έρθουν οι Προτεστάντες, ας έρθουν... όλοι. Σε κάνεναν και ποτέ δεν τους δόθηκε το Άγιο Φως! Μα ποτέ!

Εφόσον ο Χριστός δεν τους το δίνει, γιατί εμμένουν στην πλάνη και στην αίρεσή τους;

Και έχεις τον άλλον να σου λέει, ότι και οι παπικοί είναι Χριστιανοί. Μα πως είναι Χριστιανοί, αφού ο Θεός τους απορρίπτει, μη δίνοντάς τους, το Άγιο Φως; Δεν ξέρουν τι λένε οι άνθρωποι...

❈ Ο Θεός είναι πανταχού παρών, όπου και αν βρίσκεσαι, ό,τι και αν σκέφτεσαι, ό,τι και αν λες. Ακόμα και στα πιο σκοτεινά μέρη αν βρίσκεσαι, το βλέμμα του Θεού σε παρακολουθεί. Μόνο ο Θεός είναι πανταχού παρών, ούτε οι Άγιοι, ούτε η Παναγία, ούτε και ο διάβολος είναι πανταχού παρών.

Στις πρώτες Εκκλησίες, στο τέμπλο πάνω από την ωραία πύλη, ζωγράφιζαν ένα αυτί, ένα μάτι και έναν κονδυλοφόρο, για να τα βλέπει πάντοτε ο άνθρωπος και να μην κοροϊδεύει τον εαυτόν του. Του υπενθύμιζαν, ότι ο Θεός τα πάντα βλέπει, τα πάντα ακούει, τα πάντα γράφει...

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 - 1982)

Προσέξτε την πλάνη που κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια, που παρουσιάζει την Παναγία, ότι σώζει τον άνθρωπο. Η Παναγία μας δεν σώζει, αλλά πρεσβεύει για τη σωτηρία μας. Δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν, ότι η Παναγία σώζει.

Ώστε ήρθε η εποχή της μεγαλυτέρας πλάνης και να μεταφερθεί ο άνθρωπος από την Χριστοσωτηρία, στην Παναγιοσωτηρία. Είναι του τελευταίου αιώνος αυτή η πλάνη... Γλυκιά πλάνη... Όμορφη πλάνη... Πολλούς ανθρώπους έχει πλανέψει…

Είναι ένα τέχνασμα μελετημένο από τον Διάβολο. Ο Διάβολος επειδή εμείς σεβόμεθα την Παναγία και διότι δεν μπορούμε να αισθανθούμε Εκκλησία χωρίς την Παναγία, κοιτάζει να μας κάνει Παναγιολάτρες και να μην είμαστε Χριστολάτρες. Προσέξτε το αυτό πράγμα! Δεν σώζει η Παναγία!

Διότι και η Παναγία μας, από τον Κύριο εσώθη. Είπε η Παναγία «ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω σωτήρι μου» (Λουκ.1,47). Είπε τον Θεό, Σωτήρα της. Πώς λοιπόν σώζει η Παναγία;

Και στον Ακάθιστο Ύμνο, πως την λέει την Παναγία μας ο Υμνωδός; «Χαίρε ακτίς νοητού Ηλίου». Βάλε μία ακτίνα τώρα, μπροστά στον Ήλιο. Αυτός είναι ο Χριστός (Ήλιος) και αυτή είναι η Παναγία μας (ακτίνα).

Θέλετε και άλλο; Τραβάτε να δείτε που κάνει προσκομιδή ο Πάτερ. Βγάζει μερίδα για μένα, βγάζει για σένα, βγάζει για τον άλλον, βγάζει για τους κεκοιμημένους... Βγάζει μερίδα και για την Παναγίας μας και έπειτα αυτή η μερίδα – μαζί με τις άλλες - πέφτει στο Αίμα του Χριστού στο Άγιο Ποτήριο. Εάν η Παναγία σώζει, τί θέλει μέσα στο Αίμα του Χριστού;

Πώς λοιπόν σώζει; Πρεσβεύει η Παναγία μας, δεν σώζει. Εμείς οι Ορθόδοξοι λέμε: «ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου σώτερ σώσον ημάς»... έτσι δεν λέμε;

Τι άλλο λέμε; «Σώσον ημάς Υιέ Θεού». Δεν λέμε: «σώσον ημάς Παναγία».

Εάν εμείς λέμε στην Παράκληση: «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς», εννοούμε να μας σώσει η Παναγία από σεισμούς, από αρρώστιες, από τον εχθρό κ.λπ. και όχι να μας σώσει την ψυχή.

Την ψυχή θα την σώσει ο Χριστός και το Αίμα του Χριστού. Η Παναγία μας πρεσβεύει και ο Χριστός σώζει. Αυτή είναι η διδασκαλία η σωστή.

Μεγάλο πρόσωπο η Παναγία μας, μεγάλη δύναμη, μεγάλο σκαλοπάτι, αλλά δεν προσφέρει σωτηρία... ο Χριστός σώζει!

Προσέξτε τα! Είναι τεχνάσματα των ημερών μας αυτά και πολλές ψυχές από αγάπη στην Παναγία μας, χάνουν στα μονοπάτια αυτά της πλάνης, την ύπαρξή τους...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

https://hristospanagia3.blogspot.com/2021/07/blog-post_454.html

Όταν ο άνθρωπος παραμένει στην αμαρτία και αναβάλλει την τακτοποίησή του με την εξομολόγηση, δεν κάνει τίποτα άλλο, από το να σκληρύνει την ψυχή του, ώστε και να θέλει αύριο να τακτοποιηθεί, να μην μπορεί να θέλει, διότι δεν θα τον αφήνει ο σατανάς.

Οι άνθρωποι όσο περισσότερο αναβάλλουν την εξομολόγησή τους, τόσο περισσότερο δυσκολεύονται να το πράξουν αργότερα.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ίεροκήρυκας +

https://hristospanagia3.blogspot.com/2021/06/blog-post_9627.html

Συνάντησα κάποτε σε ένα ταξίδι (καθόταν δίπλα μου) μία κυρία, η οποία κάθε φορά που περνούσαμε από Εκκλησία, έκανε τον σταυρό της, αλλά δεν τον έκανε καλά.

Με έναν πλάγιο τρόπο, της μίλησα για το πόσο σημαντικό είναι να κάνουμε σωστά τον σταυρό μας και ότι ο τύπος αυτού του σταυρού που έκανε, δεν τον φοβάται ο Διάβολος.

Εκείνη, σαν να της πάτησα τον εγωισμό, μου είπε:

- Ξέρετε, εγώ θρησκεύω! Ξέρετε, ότι έχτισα εκκλησία εγώ;

- Και γιατί την χτίσατε; την ρώτησα.

- Για να εκκλησιάζεται ο κόσμος, ήταν απάντησή της. (Να μην εκκλησιάζεται και αυτή, αλλά ο κόσμος!)

Τότε της είπα:

- Μπορείτε να μου πείτε τί απέγιναν οι μαστόροι, που έφτιαξαν την κιβωτό του Νώε;

Δεν ήξερε να μου απαντήσει.

Και όταν της είπα ότι πνίγηκαν, δηλ. κολάστηκαν, έστω και αν φτιάξανε την κιβωτό, εκείνη θύμωσε (!) και μου είπε:

- Εγώ έφτιαξα τον ναό του Αγίου Νικολάου και γι΄αυτό θα σωθώ, άσχετα αν δεν εκκλησιάζομαι!

Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι, που πιστεύουν ότι επειδή βοήθησαν να χτιστεί μία Εκκλησία ή κάνανε μια δωρεά στην Εκκλησία, θα σωθούν.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

Λέγεται ότι όταν η Παναγία εκοιμήθη και ήρθε ο Χριστός να πάρει την ψυχή της, ζήτησε η ίδια από τον Κύριο, πριν αναληφθεί στον Ουρανό, να πάει να δει την κόλαση.

Έτσι άγγελοι την πήραν, την διακόνησαν και την ξενάγησαν στην κόλαση.

Η Παναγία εκεί βρήκε πολλές κολάσεις και της εξηγούσαν οι άγγελοι σε κάθε μία απ' αυτές τι είδους αμαρτίες έκαναν οι ψυχές που βρίσκονταν εκεί.

Και για όλον τον κόσμο τον αμαρτωλό, που έκαναν πάσης φύσεως αμαρτήματα, βρήκε η Παναγία κάποια ελαφρυντικά να πει και να παρακαλέσει τον Κύριό μας να κρίνει επιεικώς.

Έφτασε όμως και σε μια κόλαση, που βρήκε μια μεγάλη τάξη ανθρώπων, που είχαν τις γλώσσες τους κρεμασμένες και βγαλμένες έξω!

Ρώτησε η Παναγία τους αγγέλους.

- Εδώ ποιοί είναι;

- Εδώ είναι οι βλάσφημοι, απάντησαν εκείνοι.

Η Παναγία τότε έβαλε το κεφάλι κάτω και προχώρησε, χωρίς να πει κουβέντα!

Δεν βρήκε κάποιο λόγο ελαφρυντικό σ΄αυτούς τους ανθρώπους για να παρακαλέσει τον Χριστό μας.

Για όλους κάτι είπε, αλλά για τους βλάσφημους, δεν είπε τίποτα.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

Δεν υπάρχουν σήμερα δάκρυα μετανοίας.

Και να μας χτυπάνε, δεν κλαίμε εμείς, με τέτοια κακία που έχουμε..

Αν χάσουμε το φίλο μας ή τη φιλενάδα μας, μπορεί να κλάψουμε.

Αν χάσουμε το δικαστήριο ή δεν πετύχαμε την έξωση μπορεί να κλάψουμε.

Αμαρτίες δικές μας δύσκολα κλαίμε.

Γιατί πρέπει η Χάρις να μας επισκιάσει για να κλάψουμε. Τα δάκρυα τα δικά μας, δεν είναι δάκρυα μετανοίας που φτάνουν στον Ουρανό και να αντικαταπέμπουν τη Θεία Χάρη.

Γι’ αυτό και οι Πατέρες λένε, ότι όσοι έχουν δάκρυα στην προσευχή τους,

να προσέχουνε μη τους γελάσει ο σατανάς και πιστέψουν,

ότι αυτοί έχουνε δάκρυα και άλλοι δεν έχουνε και πέσουνε

εκ των δεξιών και χάσουνε τα δάκρυα.

Είναι μεγάλο πράγμα να έχει ο άνθρωπος δάκρυα, αλλά να προέρχονται από ταπεινό φρόνημα και από αναγνώριση της αμαρτωλότητάς του και ότι είναι έλεος όλο αυτό που του κάνει ο Θεός..

Κάποτε κάποιος μεγάλος εγκληματίας, αποφάσισε να εξομολογηθεί. Και τι δεν του είπε του εξομολόγου! Φοβερά αμαρτήματα!

Στην διάρκεια της εξομολόγησης, ο πνευματικός προσεύχονταν μέσα του:

– Θεέ μου, έλεγε φώτισέ με! Πώς να του συμπεριφερθώ και τι κανόνα να τον βάλω;.

Όταν ο εγκληματίας τελείωσε την εξομολόγηση, του δίνει ο πνευματικός ένα μικρό βαρελάκι και του λέει:

– Πήγαινε να γεμίσεις αυτό το βαρελάκι με νερό και όταν το γεμίσεις και μου το φέρεις, τότε οι αμαρτίες σου θα έχουν τακτοποιηθεί!

– Με τόσο λίγο κόπο, θα τα τακτοποιήσω όλα αυτά τα αμαρτήματα;

Πανεύκολο του φάνηκε αυτό το επιτίμιο του εγκληματία και έτσι το πήρε αμέσως και πήγε σε ένα κοντινό ποταμάκι να το γεμίσει.

Όμως παρότι το γέμιζε με νερό, το βαρελάκι παραδόξως δεν γέμιζε!

Το εξέτασε να δει αν είναι τρύπιο, αλλά το βαρελάκι ήταν γερό! Ήταν ένα συνηθισμένο βαρελάκι, σαν όλα τα άλλα.

Προσπάθησε στην συνέχεια να το γεμίσει, από βρύσες και άλλες πηγές, αλλά τίποτα!

Καθημερινώς φρόντιζε, όπου υπήρχε νερό να το γεμίσει, για να πάρει την άφεση των αμαρτιών, αλλά μάταια.

Έτσι παιδευόταν για πολλά χρόνια..

Μια μέρα ήρθε πραγματικά στον εαυτόν του. Προβληματιζόταν για ποιό λόγο, να μην μπορεί να γεμίσει το βαρελάκι.

Και λέει σε μια στιγμή:

– Θεέ μου, τόσο αμαρτωλός είμαι, ώστε οι αμαρτίες μου δεν αφήνουν να γεμίσει αυτό το βαρελάκι;

Λέγοντας τα λόγια αυτά με πόνο,

του έφυγε ένα δάκρυ από τα μάτια.

Το δάκρυ αυτό, έπεσε μέσα στο βαρέλι.

Και τότε το βαρέλι, θαυματουργικώς γέμισε!

Αρπάζει το βαρελάκι και το πάει κατευθείαν στον γέροντα, για να του δώσει την άφεση.

Η μετάνοια που δεν έχει δάκρυα, συντριβή και λύπη, δεν είναι αξιοποιημένη όσο πρέπει.

Ο Θεός περίμενε από τον εγκληματία, το δάκρυ της μετανοίας του.

Όταν ο άνθρωπος δώσει στην μετάνοιά του ένα δάκρυ, είναι σαν να ξαναβαπτίζεται.

Καθαρίζεται και βγαίνει με καινούριο ένδυμα να ξαναντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη του Θεού.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

“Όποιος εύκολα σύρεται και παρασέρνεται στην αμαρτία, να ξέρει ότι δεν έχει ακόμα οργανική σχέση με το Χριστό.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

“Δεν σε φυλάττει ο Θεός, όταν εσύ θεληματικά πηγαίνεις προς την αμαρτία, διότι μοιάζουμε με τον άνθρωπο εκείνον, που θεληματικά πάει να πιάσει το φίδι και δαγκώνεται απ' αυτό. Τί να κάνει ο Θεός γι' αυτόν; Ο Θεός ελεεί εκείνους, που πέφτουν στην αμαρτία από αδυναμία και όχι εκείνους που θεληματικά αμαρτάνουν.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

“Αυτοί που αμαρτάνουν, έχουν σβήσει από το μυαλό τους, ότι ο Θεός τους βλέπει. Ενώ όσο πιο πολύ προσέχει ο άνθρωπος την αμαρτία, τόσο πιο πολύ συγκινείται με το Θείο και αντιλαμβάνεται καλύτερα τις απαντήσεις που του δίδει ο Θεός.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

“Οι αμαρτίες είναι τα χρέη του ανθρώπου απέναντι στο Θεό. Να ξέρεις, ότι δεν προχώρησες αρκετά στα πνευματικά και στην Χριστιανική ζωή, αν δεν μίσησες την αμαρτία και απλά την αποφεύγεις, για να μην πας στην κόλαση.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

“Η κατρακύλα του ανθρώπου στην αμαρτία, εάν δεν προληφθεί, μοιάζει με την χιονοστοιβάδα που ισοπεδώνει τα πάντα και οδηγεί τον άνθρωπο στην καταστροφή.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

“Η βάρκα βουλιάζει όχι μόνο με ογκόλιθους, αλλά και με άμμο. Έτσι και η ψυχή κολάζεται όχι μόνο από τις μεγάλες αμαρτίες αλλά και από τις μικρές. Τα μικρά αμαρτήματα κολάζουν, ενώ τα μεγάλα ταρταρώνουν. Οι μικρές αμαρτίες γίνονται αίτιες, για να διαπραχθούν οι μεγάλες. Ο φόνος για παράδειγμα είναι μια μεγάλη αμαρτία και ο θυμός, που είναι μια μικρότερη αμαρτία, είναι η αιτία που οδηγεί τον άνθρωπο στο φόνο!”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

<<>

“Αν σκληρυνθεί η καρδιά του ανθρώπου, λόγω της αμαρτίας, τότε ο άνθρωπος αδιαφορεί και απορρίπτει τον Χριστό και δεν τον αναγνωρίζει Δημιουργό και Σωτήρα του.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

“Δεν έχουμε ισχυρή θέληση, γι΄αυτό και παρασυρόμαστε στην αμαρτία. Στη φύση, ποιό είναι ''ισχυρότερο'', το νερό ή η φωτιά; Η μικρή φωτιά, σβήνεται από ένα μπουγέλο νερό. Αν όμως η φωτιά είναι μεγάλη, το μπουγέλο δεν σου κάνει τίποτα. Επομένως, όποιο είναι περισσότερο σε ποσότητα, αυτό είναι και πιο δυνατό. Περισσότερη φωτιά, ανίσχυρο νερό και περισσότερο νερό, ανίσχυρη φωτιά. Γιατί λοιπόν και σε εμάς, να μην είναι περισσότερη η θέληση, στο να αντισταθούμε στην αμαρτία, παρά η τάση μας να αμαρτήσουμε;”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

“Το ''αμαρτήματα γονέων παιδεύουσι τέκνα'' που αναφέρει ο Μωυσής στην Παλαιά Διαθήκη, ισχύει μόνο για τους αβάπτιστους, αφού οι βαπτισμένοι με το βάπτισμα που τους γίνεται, τους συγχωρούνται τα αμαρτήματα των προπατόρων.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

“Ο Χριστός δεν κρίνει αυτό καθ΄αυτό το αμάρτημά μας, αλλά την αιτία του αμαρτήματός μας. Κρίνει γιατί αμαρτάνουμε. Για παράδειγμα, κλέβει κάποιος για να ικανοποιεί την φιλενάδα του και κλέβει και ο άλλος, για να πάει καρβέλι στα παιδιά του. Είναι 2 διαφορετικές αιτίες για το ίδιο αμάρτημα και ο Κύριος διαφορετικά θα κρίνει τον έναν από τον άλλον.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

“Αν κάποιος πιάσει το χέρι σου και το βάλει στην μπρίζα, θα τον δαγκώσεις. Αν κάποιος σου δώσει ένα ποτήρι που περιέχει δηλητήριο, δεν πρόκειται να το βάλεις στο στόμα σου! Αν κάποιος σε δώσει ένα καψίλιο δυναμίτιδος, για να το βάλεις στο στόμα σου, δεν πρόκειται να το βάλεις στο στόμα σου. Η αμαρτία όμως, δεν είναι απλώς ένα καψίλιο που μας παίρνει την πρόσκαιρη ζωή, αλλά μας χαλάει την αιωνιότητα, γιατί μας κόβει κάθε σχέση με το Θεό. Και παρόλα αυτά άνθρωπε, όταν σε μιλά ο διάβολος για την αμαρτία και σε υποβάλλει στην διαφθορά και πάσης φύσεως αμαρτία, τον ακολουθείς με χέρια και με πόδια και του λες και ευχαριστώ. Που είναι η λογική μας, που είναι η ανωτερότητα μας, που είναι η επιτυχία μας; Ο άνθρωπος από κάθε κίνδυνο προστατεύετε στην ζωή του, μόνο από την αμαρτία δεν φυλάγετε.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

“Στην αρχή οι αμαρτίες είναι, όπως τα αγκάθια την άνοιξη. Αν πάτε σε ένα χωράφι την άνοιξη, ξαπλώνεται ευχαρίστως πάνω στην πρασινάδα. Αν όμως πάτε τον Ιούνιο στο ίδιο μέρος, θα δείτε αγκάθια. Και αυτό το μαλακό χορταράκι της άνοιξης, εξελίχθηκε σε αγκάθια το καλοκαίρι. Έτσι είναι αμαρτία... Από την στιγμή που μπει η αμαρτία στη ζωή του ανθρώπου, η ψυχή του σκληρύνεται.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

“Ο Θεός έδωσε γάμο και παρθενία. Ο άνθρωπος υπό την παρότρυνση του διαβόλου, πρόσθεσε και άλλες 4 καταστάσεις: πορνεία, μοιχεία, αυνανισμός και ομοφυλοφιλία.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

“Είναι προτιμότερο τον άλλον να τον ποτίσεις κώνειο και να τον σκοτώσεις σωματικά, παρά να τον παρασύρεις στην αμαρτία και τον σκοτώσεις ψυχικά.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

“Η αμαρτία αυτή καθ' αυτή έχει μέσα της την τιμωρία, έχει τη δύναμη να τυρρανάει και να βασανίζει τον άνθρωπο. Έβαλες το χέρι στη φωτιά, θα καείς και αν δεν στο κόψουνε, θα πονάει εκ των υστέρων... Η αμαρτία θα σε τιμωρήσει και όχι ο Θεός...”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

“Όσο θα τιμωρηθεί εκείνος που αμάρτησε, άλλο τόσο θα τιμωρηθεί και εκείνος, που υπέπεσε στην αντίληψή του η αμαρτία αυτή και αδιαφόρησε, ενώ θα μπορούσε κάτι να πει, κάτι να καταγγείλει, κάτι να υπενθυμίσει, κάτι να προλάβει, κάτι να θεραπεύσει. Ο Θεός έμεινε αδιάφορος στην αμαρτία των Πρωτοπλάστων; Δεν έσπευσε να τους βοηθήσει, για να μετανοήσουν, ώστε να βρουν το δρόμο τους; Άσχετα αν δεν επετεύχθη ο σκοπός. Ο Θεός έκανε το ''καθήκον'' του. Αν και εμείς πολιτευόμασταν έτσι στη ζωή μας, θα υπήρχε αυτή η διαφθορά και η κακία στον κόσμο; Δεν θα υπήρχε...”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμαρτίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/amartias)

Κάποτε οι Μαθητές του Χριστού κατηγορήθηκαν, διότι κάθισαν και έφαγαν με λερωμένα χέρια.

Τότε ο Χριστός, είπε στους επικριτές:

''Ου το εισερχόμενον εις το στόμα κοινοί τον άνθρωπον, αλλά τω εκπορευόμενον εκ του στόματος τούτο κοινοί τον άνθρωπον'' (Δηλ. τα εισερχόμενα δεν βλάπτουν, αλλά τα εξερχόμενα) (Κατά Ματθαίον 15,11).

Τώρα υπάρχουν πολλοί, που απομονώνουν και χρησιμοποιούν το χωρίο αυτό, για να υποστηρίξουν, ότι το φαγητό δεν βλάπτει και άρα δεν είναι κακό, το να μην νηστεύει κάποιος, πλανώντας εαυτούς και αλλήλους.

Τώρα αν τους ρωτήσεις αυτούς:

- Πάρε το Ευαγγέλιο και πες μου που το λέει αυτό ο Χριστός;..

Δεν ξέρουν να το βρούνε. Το ξέρουν όμως από μίμηση απ’ έξω. Τους το κάρφωσε ο Σατανάς στο κεφάλι και αυτοί το ζούνε και τους άλλους το λένε.

Γιατί ο Χριστός το είπε αυτό και ποιά είναι η ερμηνεία του, δεν ξέρουν να απαντήσουν.

Τα εξερχόμενα που επικαλέστηκε ο Χριστός, είναι οι πονηροί λογισμοί της καρδιάς μας (πορνείες, μοιχείες, μίση, βλασφημίες κ.ά). Αυτά μολύνουν τον άνθρωπο, τους είπε ο Χριστός, και όχι τα εισερχόμενα, το να φας το φαγητό με άπλυτα χέρια.

Έφαγες σκουριές θα πάνε στην κοιλιά και θα κατέβουν κάτω (στον αφεδρώνα).

Άρα η υπόθεση είναι περί ανίπτων χεριών και όχι περί νηστείας.

Εμείς όμως έχουμε μεσάνυχτα και έρχεται ο καθένας και λέει την ''εξυπνάδα'' του..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

Η ψυχή του ανθρώπου δεν χορταίνει με οικόπεδα, με χρήματα, με διασκεδάσεις με κάθε τι υλικό.

Όμως ο άνθρωπος, από εγωισμό δεν το παραδέχεται αυτό και βασανίζεται.

Γι΄αυτό και έχουν γεμίσει τα ψυχιατρεία, έχουν αυξηθεί οι αυτοκτονίες και οι άνθρωποι πάσχουν από μελαγχολία.

Και στη συνέχεια, αντί να πάνε σε εξομολόγο, για να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους, πηγαίνουν στον ψυχίατρο να τους παρηγορήσει.

Από λάθος σε λάθος βαδίζουν οι άνθρωποι και δεν μπορούν να βρουν έτσι ανάπαυση...

Η ψυχή αναπαύεται μόνο στο Χριστό!.

Ο άνθρωπος που τα έχει όλα και δεν του λείπει κάτι, γίνεται θηρίο..

Όποιος εύκολα σύρεται και παρασέρνεται στην αμαρτία, να ξέρει ότι δεν έχει ακόμα οργανική σχέση με το Χριστό..

Είναι προτιμότερο τον άλλον να τον ποτίσεις κώνειο και να τον σκοτώσεις σωματικά, παρά να τον παρασύρεις στην αμαρτία και τον σκοτώσεις ψυχικά..

Δεν σε φυλάττει ο Θεός, όταν εσύ θεληματικά πηγαίνεις προς την αμαρτία, διότι μοιάζουμε με τον άνθρωπο εκείνον, που θεληματικά πάει να πιάσει το φίδι και δαγκώνεται απ' αυτό.

Τί να κάνει ο Θεός γι' αυτόν;

Ο Θεός ελεεί εκείνους, που πέφτουν στην αμαρτία από αδυναμία και όχι εκείνους που θεληματικά αμαρτάνουν.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι θά κατακριθοῦμε, ἀπό τόν κενό τάφο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τόν κενό τάφο τῆς Παναγίας μας.

Οἱ ἄλλοι (ἑτερόδοξοι), θά κατακριθοῦνε ἀπό τόν γεμάτο τάφο τῶν ἀρχηγῶν τους.

Ἐμεῖς θά κατακριθοῦμε, γιατί δέν πιστεύουμε στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί οἱ ἄλλοι θά κατακριθοῦν, γιατί πιστεύουν σέ πεθαμένους ἀνθρώπους.

Τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὁ σατανᾶς τήν μισεῖ.

Γι΄ αὐτό καί ὅταν πεῖς, Χριστός Ἀνέστη, σέ ἕναν αἱρετικό, τό μόνο πού δέν θά σοῦ πεῖ εἶναι, Ἀληθῶς Ἀνέστη!..

Όλοι θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, αλλά οι περισσότεροι το θέλουν με τον τρόπο τους και όχι όπως υποδεικνύει ο Χριστός.

Δυστυχώς πολλοί έκαναν μια δική τους, βολική θρησκεία, που χαρακτηρίζεται από επιλεκτική νηστεία, επιλεκτική τεκνοποιϊα, επιλεκτικό εκκλησιασμό και πολλά άλλα.

Ο εγωισμός, το συμφέρον και ο Σατανάς, επινόησαν νέους τρόπους σωτηρίας, που μόνο κόλαση έχουν!

Όλοι οι δρόμοι δεν οδηγούν στη Ρώμη.

Όπως και όλοι οι δρόμοι δεν οδηγούν στον Παράδεισο..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Όταν από το ένα μέρος έχεις εικονοστάσι (θυμιάζεις και προσεύχεσαι) και από την άλλη έχεις την μοδίστρα με την μόδα, γνώριζε ότι έτσι διώχνεις τη Χάρη και δεν πρόκειται να προκόψεις ποτέ σου.

Μα εγώ έχω τον Χριστό μέσα μου, σου λέει η άλλη, μην κοιτάς που είμαι έτσι ντυμένη!

Και απαντάμε της κυρίας και της λέμε, ότι ο Χριστός όταν βλέπει αυτά πάνω σου, δεν κάθεται μέσα σου.

Πόσες μάνες σταυρώνουν το βράδυ τα παιδιά τους όταν πέφτουν να κοιμηθούν, εντούτοις δεν πιάνει ο σταυρός τους, διότι το χέρι τους είναι ματωμένο, από τα άλλα παιδιά που έχουν σκοτώσει με τις εκτρώσεις.

Και σταυρώνουν το παιδί τους, για να μην το πλησιάσει ο διάβολος στον ύπνο.

Φοβάται ο διάβολος από τα ματωμένα χέρια των μανάδων αυτών;

Πλανώνται οικτρά όσοι νομίζουν, ότι μπορούν να συνδυάσουν το Χριστό με τον κόσμο, το Χριστό με την σάρκα, το Χριστό με την μόδα, το Χριστό με το συμφέρον τους.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Ἄν ἀνοίξετε τό Συναξάρι σας στή 1 Αὐγούστου θά βρεῖτε μιά μητέρα μέ 7 παιδιά.

Εἶναι ἡ Ἁγία Σολομονή. Εἶναι ἡ μητέρα αὐτῶν τῶν παιδιῶν, τῶν λεγομένων «Μακκαβαίων».

Αὐτή εἶχε ἐμπιστευτεῖ τά παιδιά της σέ ἕνα δάσκαλο ὀνόματι Ἐλεάζαρο.

Καί ξέρετε γιατί τά παιδιά αὐτά θυσιάστηκαν ὅλα; Διότι ἀρνήθηκαν νά φᾶνε χοιρινό κρέας. Ἦταν νόμος τότε στήν Παλαιά Διαθήκη, ὅτι ἀπαγορεύεται τό χοιρινό κρέας.

Ἀκοῦτε; Ποιός τούς τό εἶπε; Αὐτό δέν εἶναι μιά ἁπλή ἐργασία, ἀλλά κάποιου ἀνθρώπου πού μέ πράξη καί μέ λόγο τούς τό ἔβαλε μέσα τους.

Μάλιστα τό τελευταῖο, τό μικρότερο, πῆγε μόνο του στό μαρτύριο, ὅπως πηγαίνουν τά ἀρνάκια.

Καί ὅταν τά ἔκαψαν στό καμίνι καί τά 7, ἔπεσε καί ἡ Ἁγία Σολομονή καί κάηκε καί αὐτή.

Ποιά μάνα νηστεύει σήμερα τά παιδιά της.

Ἄν τῆς τό πεῖ ὅμως ὁ γιατρός, θά τά νηστέψει ἕνα μῆνα μέ ρυζόνερο.

Τώρα ὅμως πού τῆς τό λέει ὁ Χριστός, «ἄστον Τόν Χριστό, δέν ξέρει ὁ Χριστός…».

Γι’ αὐτό ἡ Ἁγία Σολομονή θά εἶναι μάρτυρας κατηγορίας ἐν τή ἡμέρα ἐκείνη γιά ὅλες τίς μανᾶδες πού δέν ἔμαθαν τήν νηστεία στά παιδιά τους.

Δημήτριος Παναγόπουλος – Ἱεροκῆρυκας +

Τι είναι το αντίδωρο; Για πάρτο στο χέρι σου και κάντο κουβέντα:

– Πώς σε λένε;

– Με λένε αντίδωρο..

– Δηλαδή τι πάει να πει;

– Δεν είμαι το δώρο…

– Καλά το δώρο που είναι;

– Στο Άγιο Ποτήριο μέσα! Από εκεί να πας να το πάρεις…

– Εσύ τί είσαι;

– Εγώ είμαι ευλογία.

– Εκείνο τί είναι;

– Εκείνο είναι το δώρο εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν την αιώνιον. Είναι η είσοδος για τη Βασιλεία των Ουρανών.

– Εσύ τι είσαι;

– Είμαι ευλογία Κυρίου και έλεος. Σε περιμένω να εξομολογηθείς, να μετανοήσεις, να αλλάξεις ζωή και να Κοινωνήσεις το Σώμα και το Αίμα του Χριστού για να σωθείς.

Το αντίδωρο είναι η κοιλία της Θεοτόκου. Ευλογία από τη Θεοτόκο παίρνουμε με το αντίδωρο.

Το δώρο είναι εκείνο που γέννησε η Θεοτόκος και μετουσιώθηκε μέσα εις άφεσιν αμαρτιών και είναι ο Χριστός.

Έπειτα δίνεται μία μικρή ευλογία, για να μην κόψεις τελείως την επαφή σου με την Εκκλησία.

Όχι όμως ότι στο αντίδωρο υπάρχει σωτηρία, έστω και αν φας ένα καφάσι αντίδωρα, δεν σώζεσαι.

Ο Χριστός σώζει, η Θεοτόκος πρεσβεύει. «Ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου Σώτερ σώσον ημάς».

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

Όπου υπάρχει καλοπροαίρετος άνθρωπος, ο Θεός θα οικονομήσει και θα τον κερδίσει αυτόν τον άνθρωπο κάποτε.

Θα του δημιουργήσει προϋποθέσεις σωτηρίας, θα επιστρατεύσει αγγέλους μα και αυτόν τον Σατανά θα αγγαρεύσει, προκειμένου να κερδίσει τον άνθρωπο.

Να του γνωρίσει την αλήθεια, να του ευαγγελίσει τον Χριστό, τον Σωτήρα, τον Λυτρωτή, αρκεί να είναι καλοπροαίρετος και να θέλει να ακούσει και να μάθει.

Αναφέρεται, ότι ένας ειδωλολάτρης είχε ακούσει περί Χριστιανισμού.

Το θέμα αυτό τον απασχολούσε και τον προβλημάτιζε.

Και μια μέρα που ήταν στο χωράφι, άφησε τα βόδια του και βγήκε στην άκρη του δρόμου και είπε:

– Αν υπάρχει Θεός άλλος, από αυτούς τους οποίους προσκυνώ εγώ και είναι σωστός Θεός, όπως λένε οι Χριστιανοί και έχει σωστή θρησκεία σε σχέση με τόσες που ακούω, είμαι έτοιμος να Τον δεχτώ!

Και εκείνη τη στιγμή παρουσιάζεται μπροστά του ένας άνθρωπος και τον ρωτάει τι κάνει εκεί.

Και ο ειδωλολάτρης του άνοιξε την καρδιά του και του είπε αυτό που τον απασχολούσε.

Και του λέει ο άνθρωπος:

– Εγώ θα σε βοηθήσω, αρκεί εσύ να θέλεις.

– Θέλω! απάντησε ο γεωργός.

Ο άνθρωπος ήταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ο οποίος είχε σταλεί από τον Θεό και τον πήρε, τον καθοδήγησε και τον πήγε σε Επίσκοπο, τον βάπτισε και τον έκανε Χριστιανό.

Και μου κάνει αίσθηση όταν το διαβάζω αυτό.

Και λέω:

«Θεέ μου έτσι είναι! Εσύ παρακολουθείς ποιά καρδιά είναι προς εσένα στραμμένη για να απαντήσεις και να βοηθήσεις;».

Διαβάζουμε στα «χρονικά»: Ο οφθαλμός του Θεού περιτρέχει εις τη γη, για να φανεί δυνατός εις τον έχοντα την καρδιά του τελεία προς Αυτόν.

Και αν του Κυρίου ο οφθαλμός δεν έπεσε πάνω σε εμάς, είναι διότι η καρδία η δικιά μας, δεν είναι προς Αυτόν..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (+ 1982)

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Μοῦ ἔλεγε ἕνας νεαρός πού δέν εἶχε σχέσι μέ τήν Ἐκκλησία, τό ἑξῆς:

“Διάβασα μιά πρότασι ἀπ᾽ τήν Κ. Διαθήκη, τό Εὐαγγέλιο κι αἰσθάνθηκα μεγάλη χαρά, τέτοια πού ὅλη τή νύχτα δέν μπόρεσα νά κοιμηθῶ!

Ἔζησε αὐτό τό παιδί μιά κατάστασι μακαριότητος!

Μπορεῖ νά ἦταν ἄσχετος μέ τά πνευματικά, ἀλλά ἦταν καλοπροαίρετος καί ὁ Θεός θέλησε μέ αὐτόν τόν τρόπο, νά τόν πλησιάση καί νά τόν βοηθήση»(https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/12/blog-post_564.html).

«Ο Θεός έκανε τον άνθρωπο από χώμα και όχι από κανένα άλλο υλικό π.χ. πέτρα, μέταλλο, για να είναι ταπεινός. Εντούτοις, εμείς, έχουμε σκουριασμένη φαντασία και νομίζουμε ότι είμαστε κάποιοι. Οι φράσεις: «θα πλένεις το στόμα σου πριν μιλήσεις για μένα», και «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», τις έχουμε για ψωμοτύρι. Η κενοδοξία ορισμένων, προεκτείνεται και πέραν του τάφου»

( Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος)

https://proskynitis.blogspot.com/2021/12/blog-post_32.html

Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυκας †

Γιὰ τὸν Χριστὸ ξέραμε ποῦ, πῶς καὶ πότε θὰ γεννηθεῖ ἀπὸ τοὺς Προφῆτες, αἰῶνες πρὶν γεννηθεῖ. Αὐτὸ δὲν πρόκειται νὰ συμβεῖ γιὰ κανέναν άνθρωπο. Για το πότε ἐπρόκειτο ὁ Χριστὸς νὰ ἔρθει, προφητεύτηκε ἐπακριβῶς ἀπὸ τὸν Προφήτη Δανιήλ (6ος αἰῶνας π.Χ.), ὁ ὁποῖος ἔγραψε ὅτι θὰ ἔρθει 483 χρόνια μετὰ τὴν ἔκδοση διαταγῆς περὶ αναστύλωσης τοῦ ναοῦ τοῦ Σολομώντoς ποὺ εἶχε καταστραφεῖ ἀπὸ τὸν Ναβουχοδονόσορα. Πράγματι, μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια γεννήθηκε ὁ Χριστός! Γιὰ τὸ ποῦ θὰ γεννηθεῖ, γράφει ὁ Προφήτης Μαλαχίας (5ος αἰῶνας π.Χ.), ὅτι θὰ γεννηθεῖ στὴν Βηθλεέμ. Για το πῶς θὰ γεννηθεῖ, γράφει ὁ Προφήτης Ησαϊας (8ος αἰῶνας π.Χ.), ὅτι θὰ γεννηθεῖ ἀπὸ παρθένο. Γράφει ἐπίσης μὲ λεπτομέρειες γιὰ ὅλα τὰ περιστατικὰ τοῦ Γολγοθᾶ. Ὅτι, δηλαδή, θὰ σταυρωθεῖ μεταξὺ δύο λῃστῶν, ὅτι θὰ...εἰσέλθει θριαμβευτικὰ στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅτι θὰ ἀναστηθεῖ κ.ά. Για τὸν Χριστὸ προφητεύτηκαν καὶ πολλὰ ἄλλα, ὅπως: θὰ προηγηθεῖ Πρόδρομος πρὶν ἐμφανιστεῖ στὸν δημόσιο βίο, θὰ προδοθεῖ ἀπὸ δικό του ἄνθρωπο ἔναντι 30 ἀργυρίων.

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2021/12/t.html

Αν μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, υπάρχει ο ''θεός'' της μόδας, ο ''θεός'' της σαρκός, ο ''θεός'' του κόσμου, ο ''θεός του εγώ'', ο Χριστός ο Ναζωραίος, δεν γεννιέται στην ψυχή αυτή. Θα πεθάνουν οι άλλοι ''θεοί'', για να γεννηθεί Αυτός. Και για να πεθάνουν, εξάρταται από σένα και όχι από το Θεό.

Δημήτριος Παναγόπουλος

https://proskynitis.blogspot.com/2021/12/blog-post_80.html

Στα τέλη δεκαετίας του '70, πήγε στην Αμερική και στον Καναδά ο ηγούμενος της Μονής Φιλοθέου, ο πατήρ Εφραίμ. Φωτισμένος άνθρωπος...

Είχε πάει ο γέροντας σε ένα σπίτι και εξομολογούσε. Ήταν και ένα ζεύγος προτεσταντών, στην αίρεση των Βαπτιστών, που η σύζυγος παρακίνησε τον άνδρα της να μπούνε στο σπίτι αυτό και να μιλήσουν με τον γέροντα, όπως και έγινε.

Η σύζυγος, μετά την συνάντηση με τον γέροντα Εφραίμ, έμεινε ενθουσιασμένη και δήλωσε στον άνδρα της ότι πρόκειται να σταματήσει να ακολουθεί την ομάδα των Βαπτιστών.

Δημιουργήθηκε μια ενδοοικογενειακή φασαρία στο ζεύγος...

Το βράδυ η σύζυγος βλέπει στον ύπνο της, τον γέροντα, ολόφωτο και να της λέει:

- Παιδί μου, φύγε από το σκοτάδι και έλα στο φως του Χριστού!

Όταν ξημέρωσε, διηγήθηκε η γυναίκα στον άνδρα της τα καθέκαστα και ανάμεσα στα άλλα, του είπε και τα εξής:

- Προσευχήθηκα στον Χριστό το βράδυ και Του ζήτησα να μου δείξει πού είναι το φως και η αλήθεια. Ο Κύριος μου έδειξε πού είναι το φως, λέγοντάς μου: «Αυτοί (οι Ορθόδοξοι) έχουν το φως, εσείς δεν το έχετε!».

Έτσι η σύζυγος άφησε την αίρεση του προτεσταντισμού και προσχώρησε στην Ορθοδοξία, με αυτόν τον θαυμαστό τρόπο.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

Νεεμάν ήταν ένας Βασιλιάς και στρατηγός της Συρίας, ο οποίος λεπρώθηκε και πείστηκε από την υπηρέτριά του, που ήταν Εβραία, να πάει στην πατρίδα και να επισκεφτεί στον Ιορδάνη ποταμό, τον Προφήτη Ελισσαίο.

Πράγματι ο Νεεμάν πήγε και όταν έφτασε στον Ιορδάνη ποταμό, ο Ελισσαίος χωρίς να βγει και να τον δει καθόλου, λέει στον υποτακτικό του, να του πει να βυθιστεί στο Ιορδάνη ποταμό 7 φορές.

Ο στρατηγός νόμιζε, ότι ο Προφήτης θα έβγαινε έξω και θα προσεύχονταν με τα χέρια πάνω, για να τον κάνει καλά, αλλά το να βυθιστεί 7 φορές στον Ιορδάνη, αυτό δεν μπόρεσε να το καταλάβει. Πήρε τα πράγματα εγωιστικά και είπε:

- Εγώ έχω στην πατρίδα μου τον Αβανά και τον Φαρφάν. Μεγάλα ποτάμια. Δεν μπορούσα να βυθιστώ σε εκείνα τα ποτάμια για να γίνω καλά; Έπρεπε να έρθω σε αυτό το αυλάκι (!) να βυθιστώ;

Και γυρίζει, για να επιστρέψει στην πατρίδα του. Κάποιος όμως μυαλωμένος υπήκοός του μπήκε στη μέση και του είπε:

- Πού πάμε στρατηγέ; Ήρθαμε από την άκρη του κόσμου και επιστρέφουμε; Τί σου ζήτησε ο άνθρωπος; Χρυσό σου ζήτησε; Τί σου ζήτησε; Να πας, να βυθιστες για να γίνεις καλά! Κατέβα λοιπόν κάτω, να πας να αφήσεις τη λέπρα εδώ...

Πείστηκε τελικώς ο στρατηγός και κατέβηκε από το άλογό του και βυθίστηκε 7 φορές στον Ιορδάνη. Την 7η φορά όταν βγήκε επάνω, είχε μείνει όλη του η λέπρα κάτω και το δέρμα του ήταν σαν μικρού παιδιού!!

Θα μου πείτε, τι σχέση έχουν αυτά τα πράγματα με την Ορθοδοξία;

Μεγάλη σχέση έχουν! Ο Ιορδάνης δεν είναι κάποιος ποταμός μεγάλος που λέγεται Προτεσταντισμος, που λέγεται Παπισμός, που λέγεται Βουδισμός.

Ο Ιορδάνης είναι η μικρή Ορθοδοξία με τα 7 μυστήρια, με τις 7 καταδύσεις, που τον πλένει τον άνθρωπο και του απορρίπτει την λέπρα (την αμαρτία).

Εκεί υπάρχουν όλα, εκεί γράφονται όλα είτε θέλουμε να το καταλάβουμε, είτε όχι. Κανένα ποτάμι δεν βγάζει λέπρα από το άνθρωπο. Καμμία θρησκεία δεν βγάζει λέπρα από τον άνθρωπο, παρά μόνο η Ορθόδοξη.

Δεν είναι εγωιστικό αυτό, αλλά είναι η πραγματικότητα. Μη πλανάστε!

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/01/blog-post_301.html

Δύο μοναχοί έπλεναν τις κούπες τους στο ποτάμι, όταν είδαν έναν σκορπιό να πνίγεται.

Ο ένας μοναχός, αμέσως τον άρπαξε και προσπάθησε να τον αφήσει δίπλα στην όχθη.

Αλλά ο σκορπιός τον τσίμπησε. Καθώς συνέχισε να πλένει την κούπα του, ο σκορπιός και πάλι έπεσε στο νερό.

Ο μοναχός και πάλι τον έσωσε, ενώ ο σκορπιός και πάλι τον τσίμπησε.

Ο άλλος μοναχός τον ρώτησε: «Aδελφέ μου, γιατί συνεχίζεις να τον βοηθάς, δεν ξέρεις πως είναι στην φύση του σκορπιού να τσιμπάει;»

«Είναι όμως στην δική μου φύση να βοηθάω» απάντησε ο μοναχός.

Ταξίδευε κάποτε σε ένα φέρρυ μποτ, ένας γαλατάς καί ένας εκπαιδευτής ζώων, ο οποίος είχε μαζί του μια μαϊμού.

Ο γαλατάς κάποια στιγμή ἀποκοιμήθηκε. Η μαϊμού μπόρεσε νά ξεφύγει ἀπό το ἀφεντικό της, χωρίς ἀυτός νά το καταλάβει, καί κατευθύνθηκε στον γαλατά. Εκεί η μαϊμού με μαεστρία μπόρεσε νά κλέψει το πορτοφόλι του γαλατά χωρίς ἀυτός νά τήν ἀντιληφθεί.

Η μαϊμού, με το πορτοφόλι στό χέρι, ἀνεβαίνει ψηλά στό κατάρτι, ἀνοίγει το πορτοφόλι καί ἀρχίζει νά πετάει τα μισά λεφτά στη θάλασσα καί τα άλλα μισά στό κατάστρωμα! ἀυτό το θέαμα προκάλεσε τους γέλωτες των υπολοίπων επιβατών.

Από τα γέλια ξύπνησε ο γαλατάς καί βλέπει, προς μεγάλη του έκπληξη, ότι η μαϊμού κρατούσε το πορτοφόλι του στό χέρι της καί πετούσε τα λεφτά του. ἀρχίζει τότε νά φωνάζει, για νά σταματήσει η μαϊμού νά πετάει τα λεφτά του καί νά του επιστραφεί το πορτοφόλι.

Επεμβαίνει τότε ο εκπαιδευτής καί του λέει:

«Ξέρεις τι κάνει ἀυτή τώρα; Πόσο νερό έβαλες στό γάλα πού πουλούσες; Το κέρδος ἀπό το νερό ἀυτό, η μαϊμού το πετάει στη θάλασσα. Μόνο τα λεφτά πού πετάει στό κατάστρωμα σού ἀνήκουν!».

Κόκκαλο ο γαλατάς! Γιατί πράγματι, ἀυτό έφτιαχνε ο γαλατάς. ἀραίωνε το γάλα καί μετά το πουλούσε στους ἀνυποψίαστους πελάτες του.

Αν εμείς ἀφήναμε τη μαϊμού νά ξεχώριζε τα λεφτά πού βγάζουμε ἀπό τίς δουλειές μας, πολλοί θα έμεναν ταπί! Έχει καμιά σχέση η δικαιοσύνη του Θεού, με το πώς πολιτευόμαστε εμείς στη ζωή μας; Ποιός θα τολμήσει νά με πει «ναι»;

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος- ιεροκήρυκας

https://proskynitis.blogspot.com/2025/01/blog-post_284.html

Λέει ο άλλος:

- Έχω τόν Χριστό μέσα μου...

- Πώς το κατάλαβες,

ότι έχεις τόν Χριστό μέσα σου,

εφόσον η ζωή σου,

δεν είναι η ἀνάλογη μ’ ἀυτά πού δίδαξε ο Χριστός;

- Έχω τόν Χριστό μέσα μου...

Δεν ξέρει νά σε ἀπαντήσει.

Δεν μπορεί νά το τεκμηριώσει.

Όταν κάποτε ο Μέγας ἀθανάσιος ρωτήθηκε ἀπό κάποιον ἀντίοχο:

- Πώς θα καταλάβει ένας άνθρωπος, ότι ο Χριστός είναι μέσα του;

Απάντησε ο Μέγας ἀθανάσιος:

- Θα το καταλάβει ο άνθρωπος ἀυτό,

από τα σκιρτήματα πού έχει μέσα του.

Όπως η γυναίκα όταν συλλάβει γνωρίζει ἀπόλυτα,

ότι είναι σε ενδιαφέρουσα ἀπό τα σκιρτήματα της κοιλίας της,

έτσι καί ο άνθρωπος θα το καταλάβει ἀπό τα σκιρτήματα της καρδιάς του,

το πως ἀισθάνεται το Πάσχα.

Το πώς ἀισθάνεται όταν Κοινωνεί.

Το πώς ἀισθάνεται όταν εκκλησιάζεται,

όταν προσεύχεται,

όταν κλαίει...

Τι σκιρτήματα, τι νοιώθει μέσα του, τι χαρά.

Από εκεί θα καταλάβει,

ότι έχει συλλάβει τόν Χριστό.

Από τίποτα άλλο δεν μπορεί το καταλαβαίνει.

Γι’ ἀυτό,

γνώμη μπορούν νά έχουν στό θέμα ἀυτό,

οι άνθρωποι πού κάποτε μετανόησαν.

Πως ἀισθάνονται μετά ἀπό τήν μετάνοιά τους.

Νοιώθουν πράγματι μέσα τους,

ότι κάποιος άλλος ἀέρας φυσάει.

Κατιτί άλλο, πού δεν μπορούν νά το προσδιορίσουν.

Κάτι πού λέγεται Πνεύμα,

που λέγεται Χάρις,

που δεν το είχανε χθες.

Από τη στιγμή μάλιστα πού βγήκανε ἀπό το εξομολογητήριο,

από τη στιγμή εκείνη καί έπειτα είναι άλλοι άνθρωποι.

Βλέπουν ἀλλιώς.

Αισθάνονται ἀλλιώς.

Παρηγορούνται,

εκεί πού δεν μπορούσαν νά παρηγορηθούν.

Βρίσκουν λύσεις,

εκεί πού δεν μπορούσανε νά βρούνε.

Βλέπουν εκείνα πού δεν έβλεπαν.

Μισούνε εκείνα πού ἀγαπούσαν

και ἀγαπούνε εκείνα πού μισούσαν.

Ποιός έκανε ἀυτά τα πράγματα;

Ποιός έκανε όλη ἀυτή τήν ἀλλαγή;

~ Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

Η συνεχής εξομολόγηση είναι καλή για τους εξής λόγους;

α) Όπως τα δέντρα που μεταφυτεύονται συνεχώς, δεν μπορούν να πιάσουν ρίζες στη γη, έτσι και οι κακές συνήθειες, αμαρτίες και έξεις, δεν αφήνει η συνεχής εξομολόγηση να πιάσουν ρίζες στις καρδιές των συνεχών εξομολογημένων.

β) Όποιος συνεχώς εξομολογείται, έχει μεγάλη ευκολία στο να εξετάζει με ακρίβεια και προσοχή την συνείδησή του και έτσι να αποκαλύπτει τις αμαρτιές του και να τις εξομολογείται, ώστε να μένουν πάντοτε ολιγότερες.

Σε αντίθεση με αυτόν που δεν εξομολογείται συνεχώς και για το πλήθος των αμαρτιών του, δεν δύναται να τις βρει και να τις ενθυμηθεί και λησμονεί πολλές φορές θανάσιμες αμαρτίες και όταν μένουν ανεξομολόγητες, μένουν και ασυγχώρητες.

γ) Όποιος εξομολογείται συνεχώς και θανάσιμη αμαρτία να διαπράξει, αφού αμέσως εξομολογείται, επεμβαίνει αμέσως και πάλι η Χάρη του Κυρίου και ό,τι καλό έργο κάνει, του γίνεται πλέον άξιο ζωής αιωνίου.

Ενώ εκείνος που δεν εξομολογείται συνεχώς, εάν παρ’ ελπίδα διαπράξει θανάσιμη αμαρτία και δεν σπεύσει στην εξομολόγηση, όσο χρόνο είναι ανεξομολόγητος,

όχι μόνο στερείται της Χάριτος του Θεού,

αλλά και καλό έργο και αν ποιήσει, ελεημοσύνη, νηστεία, αγρυπνία, γονυκλισία κ.λπ.

δεν του γίνεται άξιο μισθού και ζωής αιωνίου,

διότι είναι δεμένος με την αμαρτία.

δ) Εκείνος που εξομολογείται συνεχώς, είναι πλέον βέβαιος, ότι εάν του βρει ο θάνατος με τη Χάρη του Θεού συντροφιά, ελπίζει να σωθεί.

Ενώ ο μη συνεχώς εξομολογούμενος, είναι πιθανότατα να πεθάνει ανεξομολόγητος και γι’ αυτό να απολεστεί αιωνίως και τούτο διότι ο θάνατος είναι άδηλος.

ε) Η συνεχής εξομολόγηση εμποδίζει τον άνθρωπο από την αμαρτία, διότι ο συνεχώς εξομολογούμενος σκέπτεται, ότι μετά από λίγες μέρες πρέπει να εξομολογηθεί αφενός και αφετέρου να δεχτεί έλεγχο.

στ) Ο άνθρωπος δια της συνεχούς εξομολογήσεως, χαλάει τα δίκτυα του Σατανά και δεν μπορεί εκείνος να τον πιάσει στα δίχτυα του.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

Ξέρετε τι είναι να σου χαλάσει το παπούτσι σου και να το πας για επιδιόρθωση στον ρολογά;...

Τόσο αστεία και τόσο λάθος εργάζονται εκείνοι, που προσπαθούν να απαλείψουν τις αμαρτίες τους όχι με την εξομολόγηση, αλλά με τις ελεημοσύνες, τα κεριά και τα τάματα.

Γιατί πολλοί άνθρωποι έχουν κάνει πολλές αμαρτίες και κοιτάζουν να τις εξοφλήσουν με τα έργα τους.

Δεν τις εξομολογούνται, δεν τις εξωτερικεύουν. Μεταχειρίζονται έναν άλλον τρόπο, «κομπογιαννίτικο» δικόν τους, για να εξοφλήσουν τις αμαρτίες τους, οι οποίες δεν εξοφλούνται και θα βρεθούνε δεσμευμένοι μίαν ημέρα...

Άνθρωπε, εάν δεν εξομολογηθείς, εάν δεν μετανοήσεις, θα σε κρατάει ο Διάβολος δεμένο!

Κάψε όλα τα κεριά του κόσμου, θρέψε όλες τις χήρες και τα ορφανά του κόσμου, κάψε όλο το λάδι του κόσμου, πήγαινε σε όλα τα ερημοκλήσια, τρώγε 1000 χρόνια ρίζες, αλλά και όλα τα καλά έργα όλων των ανθρώπων να σου καταχωρηθούν από Άβελ του δικαίου, μέχρι του τελευταίου δικαίου της συντελείας των αιώνων, ούτε μία σου αμαρτία δεν σου συγχωρεθεί!

Εάν δεν πας να βάλεις το γόνατο κάτω και να πεις στον πνευματικό:

«Ναι, εγώ το έκανα!», δεν σου συγχωρείται ούτε μία αμαρτία!...

Μπορείς να το καταλάβεις αυτό το πράγμα;

Οι αμαρτίες του ανθρώπου συγχωρούνται, όταν ο άνθρωπος μετανοήσει γι’ αυτές και τις παρουσιάσει στον Χριστό.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

https://hristospanagia3.blogspot.com/2022/01/blog-post_688.html

Ήταν ένας ιερομόναχος ο οποίος ζούσε σε ένα νησί μόνος του. Καθημερινά τού έστελνε ο Θεός έναν άγγελο για να τον βοηθάει στην Θεία Λειτουργία.

Κάποια μέρα, τον επισκέφτηκε ένας μοναχός. Την ημέρα εκείνη δεν έστειλε ο Θεός τον άγγελο για να τον διακονήσει. Τον διακόνησε ο μοναχός.

Όταν ο ιερομόναχος έκανε την προσκομιδή, ο μοναχός τού είπε:

– Γέροντα, να σου κάνω μια μικρή παρατήρηση. Την μερίδα της Θεοτόκου, την βάζετε αριστερά [ως προς τη μερίδα του Χριστού και όχι όπως κοιτά ο ιερέας], αλλά το σωστό είναι να την βάλετε δεξιά.

– Ξέρω εγώ τι κάνω, απάντησε ο ιερομόναχος.

«Εμένα με διακονεί άγγελος και θα μου έκανε την παρατήρηση αυτήν ο άγγελος. Και μου την κάνει ο μοναχός;», συλλογίστηκε ο ιερομόναχος.

Ο μοναχός δεν επέμενε στην παρατήρηση και υποχώρησε. Ολοκλήρωσαν την Θεία Λειτουργία και το απόγευμα έφυγε ο μοναχός από το νησί.

Την άλλη μέρα στη Θεία Λειτουργία, ήρθε κανονικά ο άγγελος για την διακονία του.

Τον έτρωγε, όμως, μέσα του η παρατήρηση που του έκανε ο μοναχός και όταν έφτασαν στο σημείο της προσκομιδής, ρώτησε τον άγγελο:

– Σε ποιό σημείο πρέπει να πάει η μερίδα της Θεοτόκου;

– Δεξιά πρέπει να τη βάλεις.

– Καλά, του λέει τότε ο ιερομόναχος, τόσο καιρό που συλλειτουργούσαμε γιατί δεν μου το είχες πει;

Γιατί δεν με διόρθωνες.

Και ο άγγελος τού απάντησε:

– Δεν με έστειλε ο Κύριος να σε διδάξω, αλλά να σε διακονήσω. Για να σε διδάξει και να ταπεινωθείς,

σου έστειλε χθες άνθρωπο!

Υπάρχει ειδικός λόγος πολλές φορές, που ο Θεός δεν μας απαντάει απευθείας, αλλά στέλνει ανθρώπους να μας καθοδηγήσουν, ώστε να ταπεινωθούμε.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας +

Θα πάρεις τον αγιασμό από την Εκκλησία και θα τον πας στο σπίτι και δεν θα μπεις μέσα. Θα αφήσεις τον αγιασμό από έξω και θα μπεις μέσα στο σπίτι σου, να κάνεις «αποκαθήλωση».

Να πας να βγάλεις τα κρεμμύδια και σκόρδα που κρέμασες την πρωτοχρονιά για το γούρι της χρονιάς.

Να πας να πετάξεις την τράπουλα.

Να πας να πετάξεις, αν είσαι γυναίκα όλα τα αντρικά παντελόνια και όλη τη δεισιδαιμονία που έχεις κρεμάσει εκεί και έπειτα θα βάλεις τον αγιασμό στο σπίτι σου. Να το αγιάσει.

Διαφορετικά, τι θα πας να αγιάσεις; Τον διάβολο; Φεύγει ο διάβολος;

Δεν φεύγει, εφόσον εσύ δεν θέλεις να τον διώξεις...

+Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ (1916 - 1982)

http://trelogiannis.blogspot.com/2023/01/blog-post_38.html

Με τηλεφώνησε μια κυρία και μου ζήτησε να της δώσω ένα όνομα στο Άγιον Όρος, για να προσευχηθεί για το αίτημά της.

– Θέλω να γίνει αυτό που θέλω, μου είπε. Ξέρεις κανέναν μοναχό που να έχει παρρησία στον Θεό;

– Είναι προς το συμφέρον σου αυτό που ζητάς; την ρώτησα.

– Εγώ για καλό μου το λέω…

– Το μονογράφησε ο Θεός αυτό που θέλεις; Το θέλει και ο Θεός;

– …

Δεν μου απάντησε…

Εμείς στην προσευχή ζητάμε να γίνει το δικό μας. Μη ζητάμε από τον Θεό πράγματα που δεν Του αρέσουν. Τα περισσότερα τα δικά μας είναι τέτοια, που δεν αντέχουν στα »θέλω» του Θεού, γι’ αυτό ακριβώς δεν έχουμε απαντήσεις στις προσευχές μας. Ο Θεός δίνει στον άνθρωπο, αυτά που είναι προς το συμφέρον του, γι’ αυτό και ο Ιερός Χρυσόστομος λέει: »εάν κάτι έλαβες από τον Θεό, ευχαρίστησέ τον. Εάν δεν έλαβες, ευχαρίστησέ Τον 1000 φορές, διότι σε φύλαξε από κάτι που δεν έπρεπε να λάβεις».

Λέμε στο Πάτερ ημών: »γενηθήτω το θέλημά σου». Το επιδιώκουμε ή κοιτάζουμε πώς να ικανοποιήσουμε το δικό μας θέλημα;…

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/05/blog-post_82.html

Το πρώτο θαύμα που έγινε αμέσως μετά το ''τετέλεσται'' του Χριστού, είναι ότι σχίστηκε το καταπέτασμα του ναού του Σολομώντα.

Το καταπέτασμα συμβόλιζε την αμαρτία του ανθρώπου και χώριζε τον άνθρωπο από το Θεό, γι΄αυτό και όλοι οι άνθρωποι, δίκαιοι και άδικοι, πριν την Ανάσταση, πήγαιναν στον Άδη. Με το σχίσιμο του ναού, νικήθηκε η αμαρτία από το Χριστό και αποκαταστάθηκε η σχέση του ανθρώπου με το Χριστό. Άνοιξε έτσι ο δρόμος του ανθρώπου για τον παράδεισο. Ο δρόμος αυτός είναι η ωραία πύλη που υπάρχει στην Εκκλησία, η οποία άνοιξε και προσφέρει τη σωτηρία του ανθρώπου δια της Θείας Κοινωνίας.

Δημήτριος Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας

https://proskynitis.blogspot.com/2022/05/blog-post_15.html

“Όποιος κατόρθωσε να μάθει στα παιδιά του την υπακοή, έλυσε το πρόβλημα της αγωγής. Φροντίστε τα παιδιά σας, από μικρά, να τα δώσετε παιδεία Χριστού. Όχι όταν μεγαλώσουνε, γιατί τότε δεν θα σας ακούσουνε. Εφόσον εσείς δεν ακούσατε το Χριστό, ώστε να τα εκπαιδεύσετε εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου, δεν θα έχετε βοηθό το Χριστό, να σας σεβαστούν και να σας ακούσουνε τα παιδιά σας και δεν θα περνάει ο λόγος σας. Θα κάνουν, τα του κόσμου, θα κάνουν τα της μόδας, θα κάνουν τα της σαρκός και δεν θα μπορέσετε να τα κρατήσετε. Τώρα που τα έχετε μικρά, εμβολιάστε τα, μάθετέ τα να προσεύχονται να Εκκλησιάζονται και να νηστεύουν. Διότι το ζητούμενο δεν είναι να φτιάξεις ένα παιδί μορφωμένο, αλλά χαριτωμένο.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αγωγής Ανατροφής (https://www.rimata-zois.gr/peri/agogis-anatrofis)

“Πώς εσύ γονέα απαιτείς να σε ακούνε τα παιδιά σου, όταν εσύ δεν ακούς τον Ουράνιο Πατέρα σου;”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αγωγής Ανατροφής (https://www.rimata-zois.gr/peri/agogis-anatrofis)

“Όποιος φανεί έστω και μια φορά ελαστικός στα καπρίτσια του παιδιού του, θα είναι πάντα ''δούλος'' στις ιδιοτροπίες του.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αγωγής Ανατροφής (https://www.rimata-zois.gr/peri/agogis-anatrofis)

Αναφέρεται ότι ένας ναυαγός κάποτε κατόρθωσε παλεύοντας ώρες με τα κύματα να βγει σε ένα έρημο νησάκι. Εκεί με πολλούς κόπους έφτιαξε μια πρόχειρη καλυβούλα χρησιμοποιώντας κλαδιά.

Και κάθε μέρα προσευχόταν κοιτάζοντας στον ορίζοντα μήπως φανεί κανένα πλοίο. Ένα απόγευμα είχε απομακρυνθεί λίγο από την καλυβούλα του να βρει κάνα χόρτο κάτι να φάει. Και εκεί που επέστρεφε τον έπιασε μια απελπισία μπροστά σ’ αυτό το θέαμα που αντίκρυσε.

Τι είδε δηλαδή. Ότι είχε κατορθώσει να φτιάξει με τόσους κόπους έβλεπε τώρα μια φωτιά να το μεταβάλει σε στάχτες.

Επειδή δεν είχε πολλά μέσα να ανάβει φωτιά, δεν την έσβησε φεύγοντας, για να μην την ξανανάψει όταν επιστρέψει. Έτσι την άφησε αναμμένη. Ποιος ξέρει τώρα τι έγινε, φύσηξε, κάτι, έπιασε φωτιά και έγινε η καλύβα του στάχτη.

Λέγει λοιπόν μόνος του, αυτό ήταν λοιπόν, το χειρότερο που μπορούσα να πάθω. Έτσι σκέφτηκε με την περιορισμένη ανθρώπινη κρίση του. Αλλά τι ήταν λέτε.

Αυτό που εκείνος θεωρούσε συμφορά το έκανε ο Θεός για την σωτηρία του, που τόσο θερμά το ζητούσε. Την άλλη μέρα ένα βαπόρι τον πλησίασε και τον παρέλαβε. Καλά, λέει στον καπετάνιο. Πως με είδατε εδώ πέρα. Είδαμε την φωτιά χθες και ήρθαμε.

Ποιος μπορούσε να φανταστεί αυτή τη λύση στο πρόβλημά του. Κανένας.

Μην απογοητεύεστε ποτέ. Αφήνετε απλά με την προσευχή σας στα χέρια του Θεού την υπόθεσή σας. Έστω και αν τη βλέπεται να πηγαίνει ανάποδα, εσείς να έχετε απόλυτη εμπιστοσύνη ότι ο Θεός οδηγεί την υπόθεσή σας σωστά. Και θα το δείτε αργότερα, όπως το είδε και αυτός ο ναυαγός την επαύριον.

Δημήτριος Παναγόπουλος

https://hristospanagia3.blogspot.com/2022/09/blog-post_476.html#more

Όταν ήμουν μικρός, είπα μια μέρα:

– Δεν μου αρέσει το φαγητό αυτό…

– Καλά παιδί μου, δεν είσαι υποχρεωμένος να το φας, απάντησε ο πατέρας μου.

Σέρβιρε η μάνα μου το φαγητό σε όλους, εκτός από εμένα.

– Εγώ δεν θα φάω τίποτα;

– Αφού δεν σε αρέσει το φαγητό, ασφαλώς δεν θα φας τίποτα… Αν θέλεις, μπορείς και να σηκωθείς από το τραπέζι.

– Μα δεν με αρέσει, επανέλαβα και πάλι.

Σε αυτό το σημείο και ο πατέρας και η μητέρα μου, απέφυγαν κάθε συζήτηση. Τέλειωσαν το γεύμα, έκαναν την προσευχή τους και σηκώθηκαν από το τραπέζι. Εγώ θυμωμένος κατευθύνθηκα στη κουζίνα. Ζήτησα κασέρι, ζήτησα σαλάμι…

– Λυπούμαι πολύ Δημήτρη, αλλά εδώ δεν έχω κανένα εστιατόριο, μου είπε η μητέρα μου. Σερβίρω μόνο τις ώρες των γευμάτων.

Έτσι έμεινα νηστικός. Οι γονείς μου έμειναν σταθεροί, αρκετές ακόμα φορές, με αποτέλεσμα να μένω νηστικός. Έτσι σύντομα ακολούθησα την οικογένεια τρώγοντας, ό,τι υπήρχε για όλους. Τους ευχαριστώ πάρα πολύ και τους ευγνωμονώ, γι’ αυτή τη διδασκαλία που μου έκαναν.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<> Σάν Χάδι, facebook.com

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέει, ότι ο διάβολος βάζει σε κάθε άνθρωπο, τις εξής 3 παγίδες-λάκκους, με σκοπό να τον εξαπατήσει:

α) Εμποδίζει τους ανθρώπους να κάνουν το σωστό π.χ. να πάνε στην Εκκλησία και να συμμετέχουν στα Μυστήρια Της.

Ο διάβολος τους βάζει να κρίνουν τους παπάδες και τους πιστούς, βρίσκοντας τα κουσούρια και τα ελαττώματά τους. Άλλους πάλι τους κρατά μακριά από την Εκκλησία με τη σάρκα, άλλους με το μεθύσι, άλλους με τον τζόγο κ.ά.

Ορισμένοι όμως ξεφεύγουν, από την απ’ αυτήν πρώτη παγίδα, οπότε ο διάβολος επιστρατεύει μια δεύτερη παγίδα.

β) Επιτρέπει τους ανθρώπους να κάνουν το σωστό, να πηγαίνουν στην Εκκλησία, αλλά να το κάνουν με το δικό τους βολικό τρόπο.

Περιμένουν να χτυπήσει η τρίτη καμπάνα να πάνε στην Εκκλησία, ανάβουν ένα κερί και νομίζουν ότι εκκλησιαστήκανε.

Άλλοι πάλι Κοινωνούν, χωρίς να έχουν εξομολογηθεί κ.ά… Ορισμένοι όμως, έχουν ξεφύγει και από αυτήν την παγίδα, οπότε ο διάβολος τους θέτει μια τρίτη παγίδα.

γ) Πηγαίνει ο διάβολος στο αυτί τους και τους λέει:

Μακάρι να κάνουν και οι άλλοι αυτά που κάνεις εσύ!

Έρχεται δηλ. ο διάβολος σε αυτούς και τους συγκρίνει με τους άλλους και τους επιβραβεύει, με σκοπό να υπερηφανευτούν και να χάσουν έτσι όλο το μισθό τους..

Κάποτε ομιλούσε ένας μεγάλος ιεροκήρυκας. Όταν τελείωσε την ομιλία του, πήγε κάποιος, για να τον συγχαρεί. Από πίσω του, πήγαν και άλλοι για να τον συγχαρούν.

Και λέει στον ιεροκήρυκα:

– Θεωρώ τον εαυτόν μου απόψε ευτυχή, για 2 χαρές που νιώθω: Μία που σας συγχαίρω, πιάνοντας το χέρι σας, έναντι αυτών που είπατε απόψε και μία, που έρχομαι πρώτος στην σειρά για να σας συγχαρώ!

– Δυστυχώς είστε ο δεύτερος, τον διόρθωσε ο ιεροκήρυκας.

– Πώς δεύτερος, εγώ ήρθα πρώτος, είπε με απορία εκείνος. Εξάλλου όλοι οι άλλοι είναι από πίσω μου.

– Ήρθε πρώτα ο διάβολος και με είπε, ότι τα είπα καλά!.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέει: ακόμα και αν έχεις ανέλθει όλη την κλίμακα των αρετών, υπέρ αφέσεως αμαρτιών προσεύχου.

Έστω και αν έχεις όλες τις αρετές, που πολλοί ούτε μία δεν έχουν σωστή, αλλά όλες αν τις έχεις, υπέρ αμαρτιών αφέσεως προσεύχου. Διότι έτσι ασφαλίζεις τις όποιες τυχόν αρετές έχεις δια της ταπεινώσεως.

Αλλά και διότι κανείς από εμάς δεν έχει το μέτρο το κατάλληλο, που μπορεί να να μετρήσει, αν αυτό που κάνει είναι αρεστό στα μάτια του Θεού.

Εγώ αυτήν την ώρα ομιλώ και εσείς που με ακούτε μπορεί να θαυμάζεται και εγώ μπορεί να θαυμάζω τον εαυτόν μου. Και ο Θεός να μου πει:

- Θα σου πω Εγώ μετά...

Σας φαίνεται παράξενο;

Υπήρξε μεγαλύτερος άνθρωπος από τον Προφήτη και Θεόπτη Μωϋσή που μιλούσε με τον Θεό πρόσωπο με πρόσωπο; Έχουμε άλλον άνθρωπο που να επιτέλεσε ο Θεός τόσα θαύματα δια του Μωϋσέως; Όχι!

Μπήκε ο Μωϋσής στη γη της Επαγγελίας;

Δεν μπήκε!

Και μάλιστα η τελευταία ενέργεια του Μωϋσέως, ήταν για τη δόξα του Θεού κατά κόσμου. Χτύπησε τη πέτρα, έβγαλε νερό, ποτίστηκε ολόκληρη η συναγωγή, στο τέλος όμως, του λέει ο Θεός:

- Δεν πρόκειται να πας στη γη της Επαγγελίας, διότι δεν Με τίμησες! Δεν το έκανες ακριβώς, όπως Εγώ σου είπα. Σου κάνω μια οικονομία να την δεις από μακριά...

Και τον ανέβασε σε ένα βουνό και είδε από μακριά που είναι ο η γη της Επαγγελίας.

Διότι στην τελευταία αυτή δοκιμασία του Μωϋσή, για να μείνει παράδειγμα στην αιωνιότητα, δεν τον είπε να χτυπήσει την πέτρα ως είθισται, που μέχρι τότε χτυπούσε την πέτρα και έβγαζε νερό, αλλά να πει στην πέτρα να βγάλει νερό. Και ο Μωϋσής λιποψύχησε και σκέφτηκε:

«Μέχρι τώρα χτυπούσα την πέτρα και έβγαζε νερό, αν δεν βγάλει τώρα νερό, θα με λιντσάρουν αυτοί οι Εβραίοι εδώ πέρα, αυτός ο σκληροτράχηλος λαός. Τί να κάνω εγώ τώρα;»

Και το κάνει μισό – μισό.

Και λέει στους πατριώτες του:

- Τί θέλετε λοιπόν; Να πω στην πέτρα να βγάλει νερό και εάν δεν βγάλει;

Και ταυτοχρόνως τη χτύπησε την πέτρα. Είπε ένα κομμάτι από το Θεό, έβαλε και ένα κομμάτι από το δικό του. Ο Θεός για τους ανθρώπους έκανε το θαύμα, έβγαλε νερό, αλλά αυτόν τον έπιασε από το αυτί και του είπε:

- Πέρασε έξω...

Και έβαλε τον Ιησού του Ναυή στα πόδια του και αυτός οδήγησε τον λαό στη γη της Επαγγελίας και όχι ο Μωϋσής, ο οποίος τιμωρήθηκε για μία λεπτομέρεια.

- Άνθρωπος είμαι θα πει κανείς, για μια λεπτομέρεια;

- Όχι! Από τη στιγμή που λες ότι είσαι δικός Μου και Με πιστεύεις, παύεις να είσαι άνθρωπος. Είσαι υπεράνθρωπος!

Εμείς έχουμε τη γνώμη, ότι οπωσδήποτε αυτό που κάνουμε φανερά και κρυφά, η προσευχή που κάνουμε, αυτό που διαβάζουμε (και γενικά κάποια αρετή που εξασκούμε), ευχαριστεί τον Θεό.

Από πού την έχεις την πληροφορία; Ποιός σου είπε, ότι ο Θεός ευχαριστείτε;

Και θα πει κανείς.

- Μα πώς θα το μάθω;

- Δεν σου λέω να το μάθεις. Αλλά σου λέω την άλλη πλευρά: να φοβάσαι ότι αυτό που κάνεις, ίσως ο Θεός να μην το θέλει... Δεν σου λέω να μάθεις, αλλά να φοβάσαι. Αλλά εμείς δεν φοβόμαστε. Αυτό είναι το μυστικό! Εκεί θέλω να οδηγήσω.

Κάνεις ένα δώρο σε έναν άνθρωπο. Και τον κοιτάζεις πως θα δεχτεί το δώρο. Και αυτός ο άνθρωπος είναι ευγενής, παρότι το δώρο δεν του κάνει. Και εντούτοις όμως με έναν τρόπο μειλίχιο, σου δείχνει όλη την ευγνωμοσύνη και σου λέει:

- Μα δεν άξιζα... Μα δεν έπρεπε... Μα δεν ήταν ανάγκη... Μα, μα... Σε ευχαριστώ πάρα πολύ! Πάντα θα σε θυμάμαι!

Πόσα λόγια σε είπε! Εντούτοις δεν σε ικανοποίησε... Πάντοτε μέσα σου μένει ερωτηματικό και αναρωτιέσαι:

«Μήπως η πολύ ευγένειά του τα λέει αυτά;»

Και κοιτάζεις αν είναι δυνατόν, με ό,τι οξυδέρκεια έχεις, να μπορέσεις να τον διαβάσεις μέσα του, πως έχεις το θέμα. Ή να πληροφορηθείς εκ των υστέρων πως το διέθεσε ή διαθέτει το δώρο.

Για έναν άνθρωπο το κάνεις αυτό, άνθρωπε, το κάνεις αυτό στο Θεό;

- Θεέ μου, πώς έχουν γενικά τα πράγματα γύρω από την πολιτεία μου; Γενικά από τις ενέργειές μου. Πώς έχουν; Μήπως «βρωμάνε» και δεν ευαρεστείσαι;

Εδώ ο Μέγας Βασίλειος παραδέχεται και λέει: «ουδέν άξιον εποιήσαμε». Ποιός; Ο Μέγας Βασίλειος! Πώς λοιπόν επαναπαύομαι και επαναπαύεσαι ότι πράττεις σωστά και δεν φοβάσαι άνθρωπε;

Γι’ αυτό και αυτοί που βρίσκονται εν μετανοία πρέπει να φοβούνται και αυτοί που βρίσκονται εν νηστεία πρέπει να φοβούνται και αυτοί που βρίσκονται εν εγκρατεία πρέπει να φοβούνται. Οι πάντες πρέπει να φοβούνται!

Διότι καρδία συντετριμμένην και τεταπεινωμένην, ο Θεός ουκ εξουδενώσει.

Γι’ αυτό πρέπει μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματός μας και του πνεύματός μας, της πρόσκαιρης τούτης ζωής, η προσευχή μας πρέπει να είναι:

- Θεέ μου, φύλαξέ με από δεξιά και από αριστερά. Και το έλεός Σου με σώζει και όχι η δικαιοσύνη η δική μου.

Τότε ο άνθρωπος, όχι ότι εξασφαλίζει, αλλά δημιουργεί προϋποθέσεις κατάλληλες, ώστε να βρει η Δικαιοσύνη του Θεού τρόπο, να τον σώσει τον άνθρωπο.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

Όλους (τους περισσότερους τουλάχιστον), μας έχει στο χέρι ο διάβολος. Μπορεί να μην πέφτουμε στο ίδιο αμάρτημα. Εσύ πέφτεις στα μάτια, εγώ πέφτω στη γλώσσα. Εσύ πέφτεις στην κοιλιά, εγώ πέφτω στη σάρκα.

Σε όλους έχει μερίδιο ο σατανάς.

Και όταν ο άνθρωπος δει την δικιά του την ''κηδεία'', δεν θα πάει να βγάλει το φέρετρο του αλλουνού, θα κοιτάξει τα δικά του.

Η κατάκριση είναι μια μορφή υποκρισίας, γιατί ουδείς αναμάρτητος. Και ενώ είμαστε όλοι υπόδικοι, κατακρίνουμε του άλλους. Δυστυχώς, αυτοί είμαστε...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/05/blog-post_378.html

Επί 25 χρόνια υπέφερα από κήλη. Φέτος δεν μπορούσα πλέον να αντέξω τον πόνο και έπρεπε να πάω να εγχειριστώ.

Μια μέρα μετά από μία ομιλία μου, μίλησα με έναν μοναχό και του είπα:

- Την άλλη Πέμπτη δεν θα είμαι εδώ για να ομιλήσω. Θα πάω να εγχειριστώ και θα παρακαλέσω τον π. Μαρίνο να έρθει αυτός στη θέση μου.

- Θα σου πω κάτι, μου είπε ο μοναχός. Είχα και εγώ κήλη. Υπέφερα και ήταν να πάω να εγχειριστώ. Ντρεπόμουν όμως ως καλόγερος να πάω να εγχειριστώ. Πήγα τότε και παρακάλεσα τον Άγιο Αρτέμιο να με κάνει καλά. Και με έκανε καλά! Και είμαι τώρα χωρίς επίδεσμο, χωρίς τίποτα και γυρίζω με τα ζεμπίλια στο χέρι, ''οργώνω'' την Αττική και είμαι καλά. Δόξα στο όνομά Του! Δεν πας και εσύ από εκεί;

Την άλλη μέρα το πρωΐ σηκώθηκα και πήγα στον Άγιο Αρτέμιο στη Γούβα.

Ομιλούσα εκεί πέρα 6 χρόνια στον Άγιο Αρτέμιο και του είπα:

- Όπως ξέρεις, αυτό και αυτό με είπε ο π. Ηλίας, ότι τον έχεις κάνει καλά. Εγώ ξέρω από το βίο σου, ότι σε βάλανε ένα λιθάρι πάνω σου, στην κοιλιά σου και βγήκαν τα όργανά σου έξω. Και όταν σηκώσανε το λιθάρι αυτό, τον έναν τόνο, που σου είχανε επάνω, τα γεννητικά σου όργανα ήταν έξω και εσύ περπατούσες! Και έχεις – έτσι έχω διαβάσει στο βίο σου – χάρη στο θέμα αυτό.

Εάν θέλεις, κλείσε τις οπές, για να μην πάω να εγχειριστώ. Θα πάρω λαδάκι από το καντήλι σου και θα αλειφτώ και ό,τι θέλεις κάνε...

Αυτή ήταν η συζήτηση που έκανα με τον Άγιο. Έβαλα τις μετάνοιες μου, άναψα το κερί, ζήτησα από τον νεωκόρο λάδι και πήγα σπίτι. Αλείφτηκα στο σημείο της κήλης.

Ήταν να χειρουργηθώ την άλλη μέρα. Το απόγευμα όμως η γυναίκα μου έσπασε το πόδι της στον αστράγαλο, με αποτέλεσμα να αναβάλλω την εγχείρηση, αλλά ταυτόχρονα διαπίστωσα, ότι ο Άγιος Αρτέμιος με είχε κάνει καλά έπειτα από 25 χρόνια!...

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 - 1982)

https://proskynitis.blogspot.com/2022/10/blog-post_70.html

Ο Θεός θα σε βοηθήσει να μπορέσεις, αλλά δεν θα σε βοηθήσει να θελήσεις. Ο Θεός είναι παντοδύναμος, σε βαθμό που ο άνθρωπος δεν μπορεί να παρακολουθήσει. Μπορεί σε κλάσμα δευτερολέπτου, εν ριπή οφθαλμού, να χαλάσει όλη την κτίση και να την ξαναφτιάξει δισεκατομμύρια μεγαλύτερη και καλύτερη!

Τέτοια δύναμη έχει (ανθρωπίνως ομιλώ).

Όμως αυτός ο παντοδύναμος Θεός, που μπορεί να κάνει τέτοιο θαύμα, δεν μπορεί να ''φτιάξει'' θέληση στον άνθρωπο. Όταν ο άνθρωπος δεν θέλει, ο Θεός δεν μπορεί. Ο Θεός θέλει τον άνθρωπο συνεργάτη. Και όσο ο άνθρωπος θέλει, τόσο ο Θεός δίδει. Δεν θέλει ο άνθρωπος; Ο Θεός δεν δίδει.

Επομένως όλα εξαρτιώνται από την θέληση και την μετάνοια του ανθρώπου. Η θέληση του ανθρώπου σε τούτο τον κόσμο, είναι ισχυρότερη από τον παντοδύναμο Θεό..!

Δημήτριος Παναγόπουλος ιεροκύρηκας

https://proskynitis.blogspot.com/2022/09/blog-post_53.html

Στις 2 Μαρτίου του 1979 εμφανίστηκε ο Προφήτης Ηλίας σε έναν ταξιτζή και κήρυξε ΜΕΤΑΝΟΙΑ και επιστροφή του κόσμου στον δρόμο του Θεού. Συγκεκριμένα, ο Προφήτης Ηλίας εμφανίστηκε ως Καλόγηρος στον Πειραιά, όπου πήρε ένα ταξί για να πάει στην Καστέλλα. Εκεί υπάρχει μιά Εκκλησία του Προφήτη Ηλία. Με το που φτάνουν στην Εκκλησία, κάνει ο ταξιτζής να δει το ποσό που του οφείλει ο Καλόγηρος και βλέπει να μην υπάρχει Καλόγηρος στο ταξί και την πόρτα του ταξί ανοιχτή! Χάθηκε εν ριπή οφθαλμού! Πουθενά ο Καλόγηρος! Κατεβαίνει ο ταξιτζής από το ταξί του, για να κλείσει την πίσω πόρτα του αμαξιού και βλέπει στο κάθισμα όπου καθόταν ο Καλόγηρος ένα χαρτί που έγραφε: ''ΜΕΤΑΝΟΗΣΑΤΕ, κλάψετε, θρηνήσατε, πενθήσατε, ΝΗΣΤΕΨΑΤΕ, επιστρέψατε! Έρχεται, έρχεται, ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΦΑΓΗ! Κακό και ανεμοθύελλα στην Οικουμένη και στην Ελλάδα''. Και κάτω από τα λόγια αυτά βλέπει ο ταξιτζής στο σημείωμα μιά υπογραφή με το όνομα: ''Προφήτης Ηλίας ο Θεσβίτης''.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Δεν είμασθε κάτοικοι της γης, αλλά ένοικοι! Κάποια στιγμή είτε το θέλουμε είτε όχι, θα μας γίνει έξωση. Τίποτα δεν μας ανήκει πάνω στη γη. Είμασθε απλώς διαχειριστές των αγαθών, που μας παραχώρησε ο Θεός.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Λέγεται, ότι κάποτε η Παναγία περνούσε από ένα ωραιότατο περιβόλι, με πολύ ωραία άνθη! Μάλιστα ένα από τα άνθη αυτά Την εντυπωσίασε τόσο, αλλά όταν το έφερε στην μύτη Tης για να απολαύσει το άρωμά του, διαπίστωσε έκπληκτη, ότι δεν είχε καμμία ευωδία. Δεν μύριζε καθόλου! Ένα κρύο πράγμα… Μόνο εξωτερική αίγλη και ομορφιά είχε.

Η Παναγία μας τόσο λυπήθηκε, για το ωραίο αλλά άοσμο εκείνο άνθος, που το χάϊδεψε και είπε:

- Καημένο άνθος! Γιατί εσύ να μην ευωδιάζεις;

Και όταν άγγιξαν τα χέρια της Παναγίας το άνθος, τότε εκείνο αμέσως ανέδωσε τόσο άρωμα, που πλέον όσοι περνούσαν από εκείνο το περιβόλι αναρωτιόντουσαν: Τί γίνεται εδώ, τί ευωδία είναι αυτή!!!

Ξέρετε πόσος κόσμος, ομοιάζει με αυτό το άνθος; Άνθρωποι που έχουν μεν εξωτερική εμφάνιση, αλλά μέσα τους δεν ευωδιάζουν, είναι ένα κρύο πράγμα. Μάλιστα μερικοί αναδύουν και δυσοσμία βαριά. Όταν όμως οι άνθρωποι έχουν σχέση με την Παναγία, αμέσως όλα αλλάζουν, αλλοιώνονται και γίνονται σαν εκείνο το ευωδιαστό άνθος!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο άνθρωπος πρέπει να είναι αυτοκράτωρ. Όχι του Βυζαντίου, αλλά του εαυτού του. Όταν δεν είναι αυτοκράτωρ του εαυτού του και γίνει αυτοκράτωρ του Βυζαντίου, να ξέρει ότι δεν έκανε τίποτα! Η αυτοκρατορία αυτή λείπει από εμάς και από τα πάθη μας.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, παρά μόνο όταν μπει ο Χριστός μέσα τους.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Μεγάλη βαρύτητα δίνει ο Χριστός στην ΜΕΤΑΝΟΙΑ. Η Μετάνοια ήταν το πρώτο πράγμα που κήρυξε ο Χριστός, το ίδιο και ο Ιωάννης Πρόδρομος, γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος αγιασμού και σωτηρίας πέραν της Μετανοίας. Δεν κήρυξαν αγαθοεργία, αλλά Μετάνοια. Εάν θέλουμε να μην κολαστούμε, πρέπει να ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Δεν έχεις κάτι στη ζωή σου που έχει ανάγκη ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ; Εκεί που θα μπορούσες να διαβάσεις ένα βιβλίο ή να προσευχηθείς, γιατί σπαταλάς το χρόνο σου στο καφενείο;

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Θεός από πολλούς κινδύνους μπορεί να μας γλιτώσει, αρκεί εμείς να αλλάξουμε ζωή!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Πολλοί κατηγορούν τους Παπάδες και λένε ότι δεν είναι καλοί. Ορίστε κύριοι, δώστε το παιδί σας να αντικαταστήσουμε έναν Παπά. Εσύ λοιπόν που αγαπάς την Εκκλησία, πρόσφερε το δικό σου παιδί. Γιατί δεν το κάνεις; Γιατί δεν το δίνεις στην Εκκλησία και το δίνεις στην Πολιτεία; Τί έρχεσαι μετά και κατηγορείς την Εκκλησία ότι δεν έχει αξίους Κληρικούς; Θα δώσουμε λόγο στον Θεό, που θα μας πει: ''ἐκ τοῦ στόματός σου κρινῶ σε, πονηρὲ δοῦλε'' (Λουκ. 19,22). Διότι εάν μας ζητήσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ένα γιό μας, θα τον πάμε μέσα στη νύχτα, με τα πόδια στην Αθήνα. Άμα όμως το ζητήσει τον γιό μας ο Χριστός, θα επιστρατευτούνε όλοι οι σατανάδες του κόσμου να μην πάει προς του Θεού το δρόμο και γίνει Κληρικός. Θα μπει στη μέση η νονά και θα πει του παιδιού:

- Έχει γούστο να σε κάνουμε Καλόγερο!

Θα μπει στη μέση ο πολύξερος θείος και θα πει:

- Έχει γούστο να σε κάνουμε Παπά, να μας φέρει τα μαύρα στο σπίτι και φέρεις καμμιά γρουσουζιά!

Και μετά φταίει η Εκκλησία και οι Παπάδες...

Έλα να μου πεθάνεις αύριο και τότε θα τα συζητήσουμε... που δεν θα βρεις Παπά να σε θάψει και τότε θα σου πω τι ώρα κάνεις... Που θα περιμένεις ένα Μνημόσυνο, ένα πρόσφορο και δεν θα υπάρχει Παπάς και τότε θα δεις τι θα πει Ορθόδοξη Εκκλησία και Ορθόδοξος Παπάς. Αλλά τότε, θα είναι αργά!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Κάνε ελεημοσύνη και θα δεις την ανταπόδοση.

Μια μέρα καθώς έπαιρνα έξω από το μαγαζί μου την αλληλογραφία μου, με πλησίασε μια χήρα, γνωστή από άλλοτε και άρχισε να με λέει ότι έχει ανάγκες και με ζήτησε χρήματα.. Τότε της έδωσα όσα είχα πάνω μου, νομίζω ήταν 3.100 δραχμές και ξαναμπήκα μέσα στο μαγαζί. Είναι αλήθεια, ότι της έδωσα τα χρήματα μουρμουρίζοντας, για να μην έχω επιβαρυμένη την συνείδησή μου. Μέσα στο μαγαζί είδα την αλληλογραφία και ανάμεσα στα άλλα υπήρχε και ένας φάκελλος, που είχε μέσα 2.000 δραχμές και έγραφε:

- κ. Παναγόπουλε, αυτές οι 2.000 δραχμές στη διάθεσή σας, να διατεθούν όπως νομίζετε.

Μετά από λίγη ώρα, έρχεται μια κυρία, για να ψωνίσει και με δίνει ένα φάκελλο, λέγοντάς μου:

- Αυτό είναι για εσάς!

Τον ανοίγω τον φάκελλο και είχε μέσα 1.000 δραχμές. Οι 2 φάκελλοι, περιείχαν συνολικά 3.000 δραχμές. Ήταν σαν να με έλεγε ο Χριστός, παλιάνθρωπε, εγώ είχα κανονίσει για σένα, πριν ακόμα εσύ δώσεις τα λεφτά στη χήρα!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Έχει επικρατήσει στον κόσμο η άποψη, ότι οι κουτοί άνθρωποι νηστεύουν. Είχα έναν φίλο-συγγενή ο οποίος έχει κοιμηθεί και μου έλεγε:

- Άκου Δημήτρη μου. Εσύ τρως τα χόρτα ε; Εγώ τρώω εκείνο, που τρώει τα χόρτα.

Έτρωγε το μοσχάρι αυτός και το βόδι. Και εγώ επειδή έτρωγα τα χόρτα, ήμουν από μόνος μου βόδι. Καταλάβατε; Μισή ώρα ήταν ο θάνατός του, τέζα! Κορόιδευε την Nηστεία… Πέραν της Πνευματικής ωφέλειας, είναι προς το συμφέρον της φυσιολογίας του οργανισμού του, ο άνθρωπος να νηστεύει. Ακούς τον ένα να λέει: Έχω ζαλάδες, έχω άλατα. Εμ, αφού έφαγες όλα τα βόδια του κόσμου, τι θέλεις να έχεις; Τι θα έχεις;

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ήταν να κάνω ένα ταξίδι από την Αθήνα για την Πάτρα με τα ΚΤΕΛ. Ήταν μεγάλη Τεσσαρακοστή και περίμενα το υπεραστικό λεωφορείο για να αναχωρήσουμε. Εκεί στη στάση, παρατήρησα έναν νεαρό, γύρω στα 35, που με παρακολουθούσε και με κοιτούσε από πλάγια. Προσωπικά δεν τον γνώριζα και υπέθεσα, ότι ήταν αστυνομικός και ίσως να με μπέρδεψε με κάποιον καταζητούμενο. Έφτασε το λεωφορείο, επιβιβαστήκαμε και κάθισα στις πίσω θέσεις. Όσο για τον νεαρό, δεν γνώριζα αν επιβιβάστηκε. Στο Ξυλόκαστρο το λεωφορείο έκανε μία στάση για 15 λεπτά, για να φάμε κάτι πρόχειρο. Εγώ πέρασα μέσα από το κυλικείο, πήγα στην τουαλέτα και στη συνέχεια βγήκα έξω, είχε ένα υπόστεγο και εκεί έβγαλα από τη σακούλα που είχα μαζί μου κάτι να φάω, δύο μπανάνες. Πήγα πέρα σε ένα διάδρομο γύρω στα 50 μέτρα και όταν πήγα να γυρίσω πίσω, βλέπω ακριβώς από πίσω μου, στο ένα μέτρο, αυτόν τον νεαρό που με παρακολουθούσε. Και με λέει: ''κ. Παναγόπουλε, είσαι έξυπνος άνθρωπος, σε παρακολουθώ και τώρα είναι η τελική αναμέτρηση''. Εγώ δεν κατάλαβα τι εννοούσε και του λέω: ''Παρακάτω, συνέχισε, δεν καταλαβαίνω τι θέλεις να με πεις''. Και με λέει: ''Ήθελα να δω, τι θα φας σήμερα! Πίστευα ότι αυτά που κηρύττεις, δεν τα εφαρμόζεις και θα σε έβλεπα την περίοδο αυτή να μην νηστεύεις. Μα τώρα βλέπω, ότι πράττεις αυτά που κηρύττεις. Είσαι συνεπής για αυτά που διδάσκεις και από εδώ και πέρα θα προσπαθήσω και εγώ να εφαρμόσω αυτά που κηρύττεις στις Ομιλίες σου''. Αυτά με είπε ο νεαρός και επιβιβάστηκε στο λεωφορείο. Μετά από αυτό το περιστατικό, μέσα μου άρχισα να κάνω τον εξής συλλογισμό: Επειδή πάσχω από 6 ασθένειες, έχω την άδεια από τον Πνευματικό μου, να τρώω ό,τι θέλω και να μην νηστεύω. Όμως εγώ προαιρετικά, νηστεύω κανονικά. Αν όμως δεν νήστευα και με έβλεπε ο νεαρός αυτός με την τυρόπιτα στο χέρι, που βέβαια δεν ξέρει, ότι με επιτρέπει ο Πνευματικός να τρώω, θα σκανδαλιζότανε και άντε μετά αυτόν να τον φέρεις στην Εκκλησία. Μπορεί κάποιος να εφαρμόζει 999 πράγματα σωστά και ο άλλος από το ένα που δεν κάνεις, να σκανδαλιστεί και να βρει αφορμή να σε κατηγορήσει εσένα και την Πίστη σου, αναπαυόμενος ο ίδιος στην πλάνη του. Οι χλιαροί άνθρωποι γίνονται αιτία σκανδαλισμού, γιατί άλλα πιστεύουν και άλλα πράττουν, σκανδαλίζοντας και δηλητηριάζοντας με τη ζωή τους, τους άλλους που θέλουν να πιστέψουν.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Στη νεαρή μου ηλικία, όταν ερχόμουνα τα ξημερώματα στο σπίτι από τις ατασθαλίες μου, με έλεγε η μητέρα μου: ''Μα φτερό σαν τα μυρμήγκια έκανες;'' Πού να την καταλάβω! Αυτά με έλεγε ο κόσμος και οι άνθρωποι γύρω μου, οι ''καλοθελητές'', αυτά με έλεγε η σάρκα μου, αυτά με έλεγε ο εγωϊσμός μου και αυτά έκανα. Και έτσι της έκλεινα την πόρτα κατάμουτρα. Έβλεπα τα πράγματα διαφορετικά από τη μάνα μου. Είχα παχύ σκοτάδι. Δεν βρέθηκαν άνθρωποι να μου μιλήσουν, να με πουν μία κουβέντα, στον κόσμο που βρισκόμουν. Όλοι με οδηγούσαν στο κακό. Τώρα το πώς γύρισα και επέστρεψα στο δρόμο του Θεού, μόνο ο Θεός το ξέρει. Δεν μπορεί να βρεθεί έστω και ένας, που να έρθει και να μου πει: ''Δημήτρη, εγώ ήρθα να σε μιλήσω, εγώ σε βοήθησα και σε είπα μία καλή κουβέντα για το καλό σου!''. Κανένας δεν βρέθηκε, αλλά πώς τα οικονόμησε ο Θεός! Άμα υπάρχει καλή προαίρεση μέσα στον άνθρωπο, δεν δυσκολεύεται ο Θεός να τον βγάλει με τον τρόπο Του από το σκοτάδι στο Φως. Δεν δυσκολεύεται ο Θεός από τις αμαρτίες μας, απλά ζητάει να του επιτρέψουμε να μας λύσει τα χέρια. Μεγάλη υπόθεση να διαφωτίσεις το σκοτάδι κάποιου συνανθρώπου σου! Οι άνθρωποι που βοηθούν το έργο του Θεού, με το να φέρνουν διαφωτίζοντας-νουθετώντας ανθρώπους στο δρόμο του Θεού, ο Θεός θα τους κατατάξει σε ειδική θέση μέσα στον Παράδεισο. Έχω προσωπικά δεδομένα σε αυτό το θέμα, αλλά παραπάνω δεν μπορώ να σας πω.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Το Ευαγγέλιο ερμηνεύεται με βάση την ταπείνωση και όχι με βάση την μόρφωση. Όλες οι μορφώσεις και όλες οι θεωρίες μιλούν στο νου του ανθρώπου. Δεν μιλούν στην καρδιά του. Αυτή είναι και η διαφορά μεταξύ του Χριστιανισμού και όλων των άλλων θρησκειών και θεωριών του κόσμου.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (♰ 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο μόνος χρόνος που δεν πηγαίνει χαμένος, είναι ο χρόνος που έχεις επαφή με τον Χριστό. Ό,τι άλλο αν κάνεις, θα μείνει εδώ και δεν αντέχει πέραν του τάφου.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (♰ 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

“Ο άνθρωπος που εργάζεται την αμαρτία και δεν μετανοεί, γίνεται όργανο του διαβόλου, γιατί και ο διάβολος ποτέ δεν μετανοεί. Οι Πρωτόπλαστοι δεν εξώθηκαν από τον παράδεισο γιατί αμάρτησαν, αλλά διότι δεν μετανόησαν, έδειξαν αμετανοησία. Επομένως οι απόγονοι των Πρωτοπλάστων, για να επιστρέψουν στον παράδεισο, πρέπει να μετανοήσουν.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

“Ο άνθρωπος που ζει και δεν μετανοεί, είναι καλύτερα να πεθάνει νωρίτερα, γιατί άμα ζήσει παραπάνω, θα αμαρτήσει παραπάνω και έτσι θα κολαστεί περισσότερο.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

“Οι αμετανόητοι άνθρωποι είναι κουρασμένοι από τον εαυτόν τους. Είναι μαραμένοι και ομοιάζουν με τα λάχανα που είναι καμμένα από τον πάγο.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

“Αυτοί που δεν μετανοούν, έχουν πάρει ναρκωτικό, ζούνε με ένα καψίλιο δυναμίτιδος στο στόμα τους, χωρίς να θέλουν να το φτύσουν, να το βγάλουν και το πιπιλίζουν. Και σε ένα ανύποπτο χρόνο, θα το δαγκώσουν και θα τους πετάξει τα μυαλά στον αέρα και θα χαθούν μια για πάντα...”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

“Γιατί ο εξ αριστερών ληστής δεν είπε και αυτός το ''Μνήσθητι''; Γιατί είχε δώσει τόσα πολλά δικαιώματα στον διάβολο, που τον απαγόρευε να το πει και δεν τον άφηνε έτσι να μετανοήσει. Όταν ο άνθρωπος θεληματικά αμαρτάνει και εξακολουθεί να επιμένει στην αμαρτία, σκληρύνεται η καρδιά του και παρόλο που βλέπει το χάος, δεν μπορεί να μετανοήσει. Επομένως όσοι αναβάλλουν την μετάνοιά τους, κινδυνεύουν να πάθουν, ό,τι έπαθε ο εξ αριστερών ληστής, να σκληρυνθεί η καρδιά τους και μη μπορώντας να μετανοήσουν, να πεθάνουν αμετανόητοι.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

“Ο άνθρωπος που είναι κυριευμένος από την αμαρτία, αν τον ρωτήσεις: ''Θέλεις να σταματήσεις την αμαρτία;'', θα σε απαντήσει: ''δεν μπορώ''. Δεν θα σου πει: ''δεν θέλω''...”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

“Προσκυνήσανε χθες τον Άγιο Δημήτριο πάρα πολύς κόσμος, αλλά δεν ξέρω τι βρωμιά.... Δεν τα φοβάται αυτά ο διάβολος! Να πας να προσκυνήσεις τον Άγιο και να ανάψεις κερί και να λειτουργηθείς και να Κοινωνήσες, θα σε αφήσει ο διάβολος, γιατί δεν θα ωφεληθείς απ΄αυτά, εάν δεν αφήσεις την αμαρτία και δεν μετανοήσεις. Καταλάβατε πως έχει το θέμα;”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

“Η γάτα όταν κάνει ζημιά και φάει τα ψάρια της νοικοκυράς, την βλέπεις και είναι σε επιφυλακή. Μόλις δει την κυρά να έρχεται φεύγει, γιατί ξέρει, ότι θα τις φάει. Η γάτα καταλαβαίνει, ότι έκανε ζημιά και εμείς οι άνθρωποι δεν ξέρουμε, ποιό είναι το καλό και τί μας περιμένει; Δεν θέλουμε...”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

“Όσοι μετανόησαν και πίστεψαν στον Χριστό, αν δεν υπάρχει μεταθανάτια ζωή, τί έχουν να πάθουν; Τίποτα. Αντίθετα αν υπάρχει μεταθανάτια ζωή, αυτοί που δεν μετανόησαν και δεν πίστεψαν στο Χριστό, καταλαβαίνετε τί τους περιμένει... Είναι ένας λογικός προβληματισμός, στον οποίο ακόμα δεν έδωσαν απάντηση, οι αμετανόητοι και άπιστοι άνθρωποι.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμετανοησίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/ametanoisias)

Κάποιος Χριστιανός βρέθηκε κάποτε σε ένα κύκλο προτεσταντών, οι οποίοι κατηγορούσαν την Παναγία και έλεγαν, ότι δεν είναι Αγία.

Ο Ορθόδοξος αισθάνθηκε πολύ άσχημα, αλλά δεν ήταν τόσο πνευματικά καταρτισμένος, ώστε να τους απαντήσει καταλλήλως. Προσευχήθηκε λοιπόν στο Θεό να τον βοηθήσει, έστω κάτι να πει, γιατί ο ίδιος δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει.

Τότε, σαν να άρχισε κάποιος να του μιλάει από μέσα του και ρώτησε τους προτεστάντες:

- Σε ποιό Όρος έγινε η μεταμόρφωση του Χριστού;

- Στο Όρος Θαβώρ απάντησαν εκείνοι.

- Και γιατί ονομάστηκε Άγιο, το Όρος αυτό, ξαναρώτησε ο Ορθόδοξος.

- Γιατί πάτησε εκεί ο Χριστός, απάντησαν εκείνοι.

- Και δεν είναι Αγία η Παναγία, που είχε εννέα μήνες τον Χριστό στην κοιλιά της;

Κόκκαλο οι προτεστάντες!

Αυτό είναι! Όταν δεν γνωρίζουμε τι πρέπει

να πούμε σε μια περίσταση, προσευχόμενοι στο Θεό με πίστη και ταπείνωση {κάνοντας μια μικρή προσευχή μέσα μας},

ο Θεός θα σε βάλει λόγια στο στόμα σου

και θα μιλήσεις καταλλήλως, ακόμα και

για πράγματα που δεν γνωρίζεις!

Δημήτριος Παναγόπουλος

Ὁ ἄνθρωπος, ἀντί νά μετανοήσει, κάνει καλά ἔργα, εἶναι καλοσυνάτος, ἀνάβει καντήλια, πηγαίνει στά ἐρημοκκλήσια καί ἀνάβει κεριά ἴσα μέ τό μπόι του.

Βρέ ἄνθρωπε, δέν ἐξομολογήθηκες, δέν μετανόησες, κάψε ὅλα τά κεριά τοῦ κόσμου, κάψε ὅλο τό λάδι τοῦ κόσμου, πήγαινε σέ ὅλά τά ἐρημοκκλήσια, μία σου ἁμαρτία δέν σοῦ συγχωρεῖται! Μπορεῖς νά τό καταλάβεις αὐτό τό πρᾶγμα; Ἐάν δέν πᾶς στόν Πνευματικό, νά σοῦ βάλει τό πετραχῆλι, νά βάλεις τό γόνατο κάτω καί νά πεῖς: Ναί, ἐγώ τό ἔκανα. Κάνε ὅ,τι θές, δέν πρόκειται νά ἔχεις ἄφεση ἔστω καί μιᾶς μόνο ἁμαρτίας σου...

Ὁ Θεός δέν ζητάει νά πᾶς νά πληρώσεις τό χρεος σου, ἀλλά τό μόνο πού ζητάει εἶναι νά πᾶς νά παραδεχθεῖς τό χρέος σου, ἀλλά καί πάλι οἱ ἄνθρωποι δέν πᾶνε στόν ἐξομολόγο. Δέν τούς ἀφήνει ὁ διάβολος, βάζοντας στό λογισμό τους, ἕνα σωρό δικαιολογίες...

~ Θησαύρισμα ἀπό τόν ἀείμνηστο Δημήτριο Παναγόπουλο

Όταν κάνουμε κάποιο καλό, δεν το κάνουμε εμείς. Το κάνει ο Θεός, δια εμάς. Ποτέ λοιπόν δεν πρέπει να οικειοποιηθούμε, τη δόξα που πρέπει να δοθεί στον Κύριο. Ποτέ να μην λέμε: ''Ξέρεις τι κάνω εγώ! Ξέρεις πόσους βοήθησα εγώ!'' Προηγουμένως στις σκάλες, με συνάντησε μία ψυχή και με είπε: ''Αν δεν ήσουνα εσύ...''. Με κόπηκε η φωνή μου! Διότι αυτό που είπε η κυρία, ήταν βλασφημία. Αν δεν ήμουνα εγώ ή αν δεν ήτανε ο Θεός; Τη βρύση πρέπει να δοξάζουμε ή τον Μαραθώνα που τροφοδοτεί την βρύση; Τί θα έφτιαχνε η βρύση χωρίς τον Μαραθώνα; Είναι βλασφημία και κλέβουμε την δόξα του Θεού.

Δημητριος Παναγόπουλος

Σήκωσα κάποτε τό τηλέφωνο, 20 μέρες μετά τό Πάσχα καί εἶπα:

«Χριστός Ἀνέστη» ἀντί γιά «ἐμπρός». Καί ἀπαντάει ὁ ἄλλος:

- Τί λές παιδί μου; Τί εἶναι ἐκεῖ;

- Σπίτι εἶναι...

- Τί εἶσαι ἐσύ;

- Τί εἶμαι; Ἄνθρωπος...

Εἶχε κάνεις λάθος στό τηλέφωνο αὐτός. Ἄλλον ἤθελε νά πάρει καί ἄλλο νούμερο πῆρε καί τοῦ ἔκανε μεγάλη ἐντύπωση καί εἶπε:

- Τί λές βρέ παιδί μου; Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ἀκόμη πού σκέφτονται ἔτσι καί κρατοῦνε αὐτήν τήν ὡραία παράδοση; Μοῦ εἶπε τό ὄνομά του, δικηγόρος κ.λπ.

- Ξέρω γω. Μοῦ φαίνεται ὅτι ὑπάρχουν ἀκόμη...

- Γι' αὐτό δέν μᾶς βούλιαξε ἀκόμη ὁ Θεός. Διότι ὑπάρχουνε ἄνθρωποι ἀκόμη... εἶπε ἐκεῖνος.

- Δημήτριος Παναγόπουλος, ὁ Ἱεροκῆρυξ

Αν σε ρωτήσει κάποιος:

– Πώς αποδεικνύεται, ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη αληθινή πίστη. Τι θα του απαντήσεις;

α) Το Άγιο Φως δίδεται θαυματουργικώς μόνο στους ορθοδόξους και σε κανέναν ετερόδοξο ή αλλόδοξο!

β) Μόνο ο ορθόδοξος παπάς εκβάλλει δαιμόνια από έναν δαιμονισμένο!.

γ) Κανένας άλλος τάφος αρχηγού θρησκείας, δεν είναι κενός. Ο κενός τάφος του Χριστού, είναι μια απόδειξη της Αναστάσεως και της ορθής πίστεώς μας.

δ) Μόνο στην Ορθοδοξία συναντάς Άγια λείψανα. Όλοι οι ιατροί του κόσμου, που εξέτασαν Άγια λείψανα (άλλα ήταν άφθορα και άλλα ευωδίαζαν), σήκωσαν όλοι τους ψηλά τα χέρια, μην μπορώντας να εξηγήσουν επιστημονικά τα ευρήματά τους.

στ) Μόνο ο ορθόδοξος παπάς διαβάζοντας ειδική ευχή, αγιάζει το νερό και το κάνει Αγιασμό. ο αγιασμός δεν χαλάει ποτέ, όσοι αιώνες και να περάσουν!

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Γι’ αυτό σάς λέγω: Θα φάμε πολύ ξύλο εμείς οι Ορθόδοξοι, οι οποίοι έχουμε την γνώμη ότι μπορούμε να φτιάχνουμε την πίστη με τον τρόπο τον δικό μας.

Δεν είναι Χριστιανοί, λέγει, οι Καθολικοί; Δεν είναι Χριστιανοί οι άλλοι, οι Προτεστάνται; Δεν είναι Χριστιανοί οι άλλοι; Από πού και πού είναι Χριστιανοί; Εφόσον ο Χριστός τούς απορρίπτει, ποιος είσαι εσύ που τους δικαιώνεις; Ο Χριστός δεν τούς απορρίπτει;

Ξέρεις ότι όλοι οι άλλοι, οι Αρμένιοι, οι άλλοι... ξέρω ‘γώ πώς τούς λένε... οι Αβησσυνοί, οι Κόπται, οι λοιποί, παίρνουνε φως από την χοάνη μέσα του κουβουκλίου ή φιλούνε το χέρι του Επισκόπου του δικού μας και το δίνουν στους δικούς τους; Το ξέρεις αυτό;

Ξέρετε ότι οι παπικοί δεν παίρνουνε από το φως το δικό μας;

Ξέρετε ότι πέρυσι είχαμε μαζί με τους Παπικούς Πάσχα; Πούθε πήρανε φως; Πήγανε στην Αποκαθήλωση και ρίξανε θειάφι κι ανάψανε πάνω, και κάνει μπλε φυσαλίδες. Και πήρανε και κάνανε Ανάσταση. Εφόσον το φως της Αναστάσεως επάνω στον Πανάγιο Τάφο βγαίνει σαν μπλες φυσαλίδες, και το μαζεύει μ’ ένα μπαμπάκι και το συνενώνει έπειτα και γίνεται φως, το οποίο ούτε καίει χέρια, γένια, για πολλή ώρα.

Βλέπεις; Ο Χριστός λέει εδώ είναι.

Πού πας, βρε Αρμένιε; Πού πας, βρε Καθολικέ; Πού πας, βρε Προτεστάντα; Αφού ο Χριστός είναι εδώ!

Κι εξακολουθούν ακόμη, όχι μόνον να μην δέχονται, αλλά ει δυνατόν να την εξοντώσουνε την αδελφότητα από εκεί πέρα, του Παναγίου Τάφου. Πώς διατηρούνται οι άνθρωποι αυτοί εκεί; Είναι μόνιμο θαύμα!

Και λυπούμαι πάρα πολύ διότι σχεδόν κανένας Ορθόδοξος δεν προσεύχεται για την αδελφότητα του Παναγίου Τάφου! Ούτε για του Αγίου Όρους προσεύχεται, ούτε για την Σιναϊκή αδελφότητα!

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

Ο Δημήτριος Παναγόπουλος,...

υπήρξε ένας όσιος λαϊκός ιεροκήρυκας, που όπως είδαν μερικοί σε όραμα, καθώς ανέβαινε η ψυχή του στον ουρανό όταν εκοιμήθη, άγγελοι τον υποδέχτηκαν μετά λαμπάδων πολλών (δεξιά και αριστερά) καθώς και από πολλές σεσωσμένες ψυχές, που βοηθήθηκαν από τα κηρύγματά του. Ο λόγος του είχε μια μοναδική εκφραστικότητα και μπορούσε να ταρακουνήσει και την πιο ράθυμη ψυχή.

Ο Θεός δεν φωτίζει άλλον περισσότερο και άλλον λιγότερο. Φωτίζει όλους το ίδιο! Είναι σαν τις ακτίνες του ηλίου, που μας φωτίζουν όλους το ίδιο... Το πρόβλημα λοιπόν βρίσκεται σε εμάς, κατά πόσο εμείς είμαστε δεκτικοί φωτισμού! Και αυτό εξαρτάται από την πίστη μας και την ζωή που κάνουμε... Γι' αυτό οι άνθρωποι, αν και ''κολυμπάνε'' μέσα στη Χάρη του Θεού, που είναι πανταχού παρών, δεν νοιώθουν όλοι τη Χάρη. Διότι άλλοι δεν πιστεύουν στον Θεό και άλλοι που Τον πιστεύουν δεν διάγουν Ορθόδοξα.

Όσοι δεν νιώθουν τη Χάρη του Θεού είναι ταλαίπωροι... Και ο πιο ταλαίπωρος όλων είναι ο διάβολος που δεν βιώνει καθόλου Χάρη Αγίου Πνεύματος!.

Ο άνθρωπος μπορεί να καταλάβει, από το εάν και κατά πόσο βιώνει τη Χάρη του Θεού μέσα του, από την πνευματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Όλοι οι βαπτισμένοι μεταφέρουν μέσα τους τη Χάρη λίγο ή πολύ, η οποία κατά την προσευχή γίνεται αισθητή και παρηγορεί τον άνθρωπο.

+Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα του Αγίου Όρους

Στο βίο του Αγίου Παχωμίου, υπάρχει το εξής περιστατικό: Κηδεύανε κάποιον και πίσω από το φέρετρο ακολουθούσαν 2 άγγελοι. Τους είδε ο Άγιος Παχώμιος και ρώτησε το Θεό, τι είναι αυτοί οι 2 άγγελοι που ακολουθούν τον νεκρό.

Και ο Θεό του απάντησε: Ο ένας άγγελος είναι της Τετάρτης και ο άλλος άγγελος είναι της Παρασκευής.

Ήταν οι δύο άγγελοι της νηστείας. Και διότι αυτός νήστευε την Τετάρτη και την Παρασκευή, οι άγγελοι τον συνόδευαν στον τάφο του...

Ένας αγράμματος κακός άνθρωπος, είναι ένας κοινός κακός, ενώ ένας μορφωμένος κακός, είναι ένα θηρίο...

Ο Χριστός ευλόγησε και τον γάμο και τον μοναχισμό. Τον δε γάμο τον ευλόγησε δια της παρουσίας Του στον γάμο της Κανά, τον δε μοναχισμό, ευλόγησε δια της ζωής Του...

Κατηγορούμε τους μοιχούς και τις μοιχαλίδες. Μήπως όμως γίναμε αιτία, κάποιοι να γίνουν μοιχοί ή ''καλύψαμε'' τους μοιχούς; Είμαστε εξίσου ένοχοι!..

Ο ημίονος είναι καρπός μοιχείας. Προέρχεται από την διασταύρωση αλόγου και γαϊδάρου. Είναι καταραμένος από το Θεό, γι΄αυτό και δεν τεκνογονεί.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Όταν επρόκειτο να φιλοξενήσουμε κάποιους ανθρώπους σε περίοδο νηστείας, να προσέξουμε να μην τους σερβίρουμε αρτύσιμα φαγητά, διότι γινόμαστε αιτία, εκείνοι να αμαρτήσουν. Και εν την ημέρα της κρίσεως, θα το έχουν αυτό ως επιχείρημα, ότι δηλ. εμείς φταίγαμε, διότι τους δώσαμε να φάνε.

Εάν πάλι πρόκειται να μας καλέσουν σε ένα τραπέζι, να ενημερώσουμε, ότι δεν πρόκειται να φάμε αρτύσιμο και ότι θα παμε να τους τιμήσουμε με την παρουσία μας και όχι με την κοιλιά μας. Εξάλλου ο Χριστός μας, έχει τόσα αγαθά, για όλες τις εποχές, ακόμα και για τις πιο αυστηρές νηστείες, που μπορούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες κάθε ανθρώπου..

Η Εκκλησία σε περιόδους νηστείας επιτρέπει τις ελιές και όχι το λάδι, τον ταραμά και όχι το ψάρα κ.ά. (είναι απορία πολλών), γιατί αυτά περιέχουν λιγότερες θερμίδες, περιορίζοντας έτσι τα καύσιμα, που ρίχνουμε στο σώμα μας.

Γιατί το σώμα του ανθρώπου είναι ένα καμίνι καιόμενο και βάζοντας πολλά καύσιμα σε αυτό, ο άνθρωπος ''καίει'' τον εαυτόν του..

Αν όλοι οι άνθρωποι νήστευαν, δεν θα υπήρχαν ιατροί. Στην εποχή της Γερμανικής κατοχής, οι αρρώστιες είχαν σχεδόν εκλείψει, γιατί οι άνθρωποι νήστευαν αναγκαστικά, λόγω της πείνας που επικρατούσε την περίοδο εκείνη.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

"Η καλόγρια αυτή, όταν έλεγε τη λέξη Χριστός, έτρεχαν ουρές δακρύων από τα μάτια της.."

- Γνώρισα κάποτε μια καλόγρια, η οποία είχε θείο έρωτα.

Αυτή η καλόγρια με βοήθησε με τον τρόπο της, ώστε το 1951 να επιστρέψω στο δρόμο του Θεού.

Δεν το έχω ξαναδεί αυτό το πράγμα σε άλλον άνθρωπο (το είδα και στον γέροντα Ιερώνυμο της Αίγινας).

Η καλόγρια αυτή με έλεγε χαρακτηριστικά:

«Να ‘ξεραν οι άνθρωποι, Δημήτρη μου, πόσο πολύ μας αγαπάει ο Χριστός!»

Και τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα!

Δημήτριος Παναγόπουλος

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αξίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/axias)

Ο Θεός δεν υπόσχεται, ότι η ζωή του Χριστιανού στον κόσμο τούτο θα είναι παραδεισένια. Παράδεισο υπόσχεται στην άλλη ζωή!

Ιεροκήρυκος Δημητρίου

Παναγοπούλου †

Ἤμουν στὸ λεωφορεῖο καὶ δίπλα μου καθόταν μία κυρία. Περνῶντας ἔξω ἀπὸ ἕναν Ἱερὸ Ναὸ ἔκανα τὸ σταυρό μου. Παρακινούμενη ἀπὸ ἐμένα ἔκανε καὶ ἐκείνη κάτι σὰν σταυρό -γρήγορα -γρήγορα- κάτι σὰν ἀνακάτεμα! Τῆς λέω..''αὐτὸν τὸν σταυρὸ ποὺ κάνεις δὲν τὸν φοβᾶται ὁ διάβολος'' ἔτσι ὅπως τὸν κάνεις εἶναι σὰν νὰ κοροϊδεύεις. Θίχτηκε τότε ἐκείνη καὶ μοῦ λέει...''τί εἶναι αὐτὰ ποὺ λέτε; τὸ ξέρετε πὼς ἐγὼ εἶμαι πολὺ πιστὴ καὶ βοηθάω τὴν ἐκκλησία ὅσο μπορῶ; '' Τῆς ἀπάντησα πὼς δὲν τὸ ἤξερα καὶ συνέχισα ....''Δηλαδὴ ἐκκλησιάζεστε, ἐξομολογείστε, κοινωνάτε, καὶ συμμετέχετε στὰ μυστήρια τῆς ἐκκλησίας;''...

-Δὲν ἐκκλησιάζομαι συχνά, μοῦ λέει, οὔτε συμμετέχω ἰδιαίτερα, ἀλλὰ βοηθάω ὅσο μπορῶ τὴν ἐκκλησία. Ἔχω δώσει ἕνα σωρὸ λεφτὰ γιὰ νὰ χτιστοῦν ἐκκλησίες, γιὰ νὰ ἐξοπλιστοῦν μὲ τὰ ἀπαραίτητα, γιὰ νὰ ἁγιογραφηθοῦν τόσοι Ἅγιοι....!!!

-Χίλιες ἐκκλησίες νὰ χτίσεις, ἂν δὲν μπεῖς μέσα, δὲ σώζεσαι...της ἀπάντησα! Ἡ Εκκλήσία σὰν κιβωτὸς ποὺ εἶναι, τὸ ξέρεις πὼς πρέπει νὰ μπεῖς μέσα γιὰ νὰ σωθεῖς; Ξέρεις τί ἀπέγιναν αὐτοὶ ποὺ ἔφτιαξαν τὴν κιβωτὸ τοῦ Νῶε; Πνίγηκαν! Πνίγηκαν ἐπειδή τήν κατασκεύασαν, ἀλλὰ δὲν πίστευαν στὸ κακὸ ποὺ ἐρχόταν καὶ ἔμειναν ἀπ''εξω! Γιἀυτό ὅσες ἐκκλησίες καὶ νὰ φτιάξει ὁ ἄνθρωπος καὶ ὅσα μοναστήρια, ἂν δὲν μπεῖ μέσα στήν κιβωτὸ ποὺ λέγεται ἐκκλησία, νὰ κοινωνάει τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, δὲν σώζεται.

✞ Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

Ένας πιστός αγράμματος ιερεύς, από την Ευρυτανία, έριξε αντίδωρο σε κότα.

Και το έκανε αυτό για να αποδείξει την αλήθεια της Ορθοδοξίας σε έναν, που έχασε το Χριστό για χρυσό, αφού πήγε μετανάστης στην Αμερική και επέστρεψε με κίτρινο πουλόβερ και χρυσή καδένα.

Η κότα βλέποντας το αντίδωρο, ''έκανε φτερό'', δεν το έφαγε και έφυγε.

Το υπόλοιπο ψωμί που της έδωσαν, το έφαγε, αλλά το αντίδωρο όχι, διότι απ΄αυτόν τον άρτο, έγινε Σώμα Χριστού.

Έχουμε αποδείξεις εμείς οι Ορθόδοξοι..

Όλες οι θρησκείες του κόσμου ''μιλάνε'' στο νου του ανθρώπου. Μόνο η Ορθοδοξία ''μιλάει'' στην καρδιά του.

Mόνο ο Ορθόδοξος παππάς εκβάλλει δαιμόνια από έναν δαιμονισμένο, ενώ στους ετερόδοξους και αλλόδοξους κληρικούς ο δαίμονας αδιαφορεί.

Μόνο ο Ορθόδοξος ιερέας διαβάζει Αγιασμό και δεν χαλάει ποτέ, ενώ αν το διαβάσουν το νερό ''οι άλλοι'', το νερό σε λίγο καιρό θα βρωμίσει.

Mόνο στον Ορθόδοξο Πατριάρχη βγαίνει το Άγιο Φως το Πάσχα.

Τί άλλο αποδείξεις θέλετε, για να πεισθείτε ότι έχουμε εμείς οι Ορθόδοξοι τη σωστή θρησκεία;..

Το να τα βάζεις με το Χριστό και την Ορθοδοξία, είναι σαν να κλωτσάς καρφιά.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Είναι πολλοί που πιστεύουν στα όνειρα. Όχι ότι ο Θεός δεν έχει τη δύναμη να μιλήσει δια των ονείρων στους ανθρώπους, αλλά επί των πλείστων, τα όνειρα είναι πλάνη κατά ένα 99%.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας λένε τα εξής: Όταν αρχίζεις να πιστεύεις στον διάβολο, που σου στέλνει όνειρα στον ύπνο σου, γρήγορα θα σε ξεγελάσει και με ανοιχτά τα μάτια..

Πολλοί λένε: ''Είδα ένα όνειρο. Άραγε είναι εκ του αγαθού είναι ή εκ του πονηρού;''

Ο Θεός στους ανθρώπους που είναι τελείως προσκολλημένοι σ΄Αυτόν και έχουν καθαρή την καρδιά τους, τους ομιλεί κατά τέτοια έννοια, που τους γίνεται πιστευτός 100%. Καταλαβαίνουν χωρίς αμφιβολία, ποιό όνειρό τους είναι εκ του Θεού..

Ο διάβολος, σύμφωνα με την Ιερά παράδοση, δίδαξε με όνειρο τον Κάϊν, για το πως να βγάλει από τη μέση τον Άβελ σκοτώνοντάς τον, αφού μέχρι τότε, δεν έγινε ποτέ κάποιος φόνος και δεν ήξερε ο Κάϊν πως σκοτώνουν.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Πολλές φορές δεν παίρνουμε από τον Θεό αυτά που Του ζητάμε, για να είμαστε κοντά Του και να δοκιμαστεί η πίστη και η αντοχή μας, ώστε να το εκτιμήσουμε, όταν μας το δώσει. Δεν ενεργεί ο Θεός όπως θέλουμε εμείς, αλλά όπως θέλει Εκείνος, με γνώμονα όμως το συμφέρον μας.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (♰ 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Αν ο ιατρός μας βάλει μία δίαιτα, για το καλό της υγείας μας, με θρησκευτική ευλάβεια θα την εφαρμόσουμε. Τι είναι η δίαιτα; Νηστεία είναι και μάλιστα αποχή, από πολλά φαγητά. Την Nηστεία όμως που θέσπισε ο Θεός, δεν την εφαρμόζουμε. Ακούμε τον ιατρό και δεν ακούμε τον Χριστό. Ο ιατρός έχει, για εμάς, μεγαλύτερη άξια από τον Χριστό!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (♰ 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο διάβολος μόνο την ταπείνωση φοβάται. Είναι το μόνο που δεν μπορεί να κάνει, όπως παραδέχτηκε στον Μέγα Αντώνιο, να ταπεινωθεί. Και μην αφήσεις ποτέ σου να περάσει από το νου σου, ότι κάτι είσαι. Αλλιώς χάθηκες!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο θάνατος είναι ένας φωτογραφικός φακός και ανάλογα με την κατάσταση στην οποία θα σε αποθανατίσει, θα έχεις και την ανάλογη τύχη μεταθανάτια. Αν σε βρει ο θάνατος σε Mετάνοια, θα σωθείς και εάν σε βρει σε αμετανοησία, θα κολαστείς. Γι’ αυτό και πρέπει πάντα να βρισκόμαστε σε METANOIA και προετοιμασμένοι, γιατί δεν ξέρουμε ποιά θα είναι η τελευταία μέρα της ζωής μας.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Η Εκκλησία είναι ο προθάλαμος του παραδείσου. Πάτησες το πόδι σου στην Εκκλησία; Να νομίσεις ότι πάτησες το πόδι σου στην πύλη του Ουρανού..

Το σχολείο θα σας μορφώσει. Η Εκκλησία θα σας χαριτώσει. Ο άνθρωπος που δεν έχει σχέση με την Εκκλησία και τα Μυστήριά της, θα έχει σχέση με τα νευρολογικά κέντρα και τους ψυχιάτρους..

Ο άνθρωπος έξω από την Εκκλησία είναι υποχείριο του σατανά. Εδώ άνθρωποι που βρίσκονται μέσα στην Εκκλησία, δουλεύουν πολλές φορές για τον διάβολο, πόσο μάλλον αυτοί που είναι έξω από την Εκκλησία. Φανταστείτε τι είναι!.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

“Η ψυχή του ανθρώπου δεν χορταίνει με οικόπεδα, με χρήματα, με διασκεδάσεις με κάθε τι υλικό. Όμως ο άνθρωπος, από εγωισμό δεν το παραδέχεται αυτό και βασανίζεται. Γι΄αυτό και έχουν γεμίσει τα ψυχιατρεία, έχουν αυξηθεί οι αυτοκτονίες και οι άνθρωποι πάσχουν από μελαγχολία. Και στη συνέχεια, αντί να πάνε σε εξομολόγο, για να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους, πηγαίνουν στον ψυχίατρο να τους παρηγορήσει. Από λάθος σε λάθος βαδίζουν οι άνθρωποι και δεν μπορούν να βρουν έτσι ανάπαυση... Η ψυχή αναπαύεται μόνο στο Χριστό!”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάπαυσης - Ξεκούρασης (https://www.rimata-zois.gr/peri/anapaysis-xekoyrasis)

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αναδόχου - Νονού (https://www.rimata-zois.gr/peri/anadochoy-nonoy)

“Πώς άνθρωποι που δεν είναι μετανοημένοι και εξομολογημένοι, πάνε να βαφτίσουν ένα παιδί και ζητούν να αποταχθεί ο σατανάς από το παιδί, όταν οι ίδιοι τους, έχουν τον σατανά μέσα τους;”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αναδόχου - Νονού (https://www.rimata-zois.gr/peri/anadochoy-nonoy)

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάγκης (https://www.rimata-zois.gr/peri/anagkis)

“Ο άνθρωπος που τα έχει όλα και δεν του λείπει κάτι, γίνεται θηρίο.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ανάγκης (https://www.rimata-zois.gr/peri/anagkis)

Είναι πολύ αστείο, να καταπιάνονται οι Χριστιανοί με τους αιρετικούς, για να τους μεταπείσουν και να μετανοήσουν.

Οι άνθρωποι αυτοί κοροϊδεύουνται από τον διάβολο και αγνούν, ότι ο διάβολος είναι μέσα στους αιρετικούς και δεν τους αφήνει να μετανοήσουν.

Γι' αυτό όταν μιλάμε με κάποιον αιρετικό, δεν μιλάμε με κάποιον πλανεμένο και άπιστο, αλλά μιλάμε με τον ίδιο τον διάβολο!

Όλες οι αιρέσεις είναι κατασκεύασματα του σατανά..

Αίρεση είναι η κακόδοξη και η διεφθαρμένη γνώμη πεπλανημένου ανθρώπου στα θέματα της πίστεως.

Η επικοινωνία και η συναναστροφή με αιρετικούς, θεωρείται πνευματική πορνεία!.

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

Όπως το σώμα τρέφεται με την υλική τροφή, έτσι και το πνεύμα, η ψυχή πρέπει να τρέφεται με πνευματική τροφή τη Θεία Κοινωνία.

Ή Θεία Κοινωνία αλλάζει την φύση του ανθρώπου και παρέχει στον άνθρωπο αγιασμό, ειρήνη, μακαριότητα.

Και άν πολλοί Χριστιανοί δεν έχουν προχωρήσει ή δεν μπορούν να προχωρήσουν στα πνευματικά, είναι διότι τους λείπει η συνεχής – τακτική Θεία Κοινωνία.

Είπε ο Κύριος: «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ιω. ιε΄ 5).

Μόνο ο Χριστός αλλάζει τους ανθρώπους.

Ο άνθρωπος βάζοντας, δια της Θείας Κοινωνίας, μέσα του τον Χριστό, που είναι το Φως, φωτίζεται ο νους του,

αποκτά θεία γνώση και βλέπει τα πράγματα καθαρά, στη σωστή τους διάσταση

και μπορεί έτσι να διακρίνει τις παγίδες του διαβόλου, που πριν δεν είχε ιδέα γι’ αυτές..

Γι’ αυτό ένα πράγμα φοβάται ο διάβολος μέσα στην Εκκλησία από τον πιστό: Να μην Κοινωνήσει!.

Γιατί θέλει τους ανθρώπους κουτάβια. Τους θέλει πνευματικά τυφλούς.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Αυτά που θέλει το σώμα, δεν τα θέλει η ψυχή μας και αυτά που θέλει η ψυχή μας, δεν τα θέλει το σώμα μας. Οι επιθυμίες της σαρκός, είναι αντίθετες με τις ανάγκες του πνεύματος. Η ψυχή στον άνθρωπο, πρέπει να έχει το ρόλο του αναβάτη και το σώμα, πρέπει να έχει το ρόλο του υποζυγίου..

Εκείνοι που κατόρθωσαν να κυβερνούν και να ελέγχουν την σάρκα τους, εκείνοι είναι κυρίως οι τηρητές των εντολών του Θεού.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Ο διάβολος δεν φοβάται το σταυρό αυτό καθ΄αυτό, όταν γίνεται από τα χέρια εκείνου, που δεν έχει οργανική σχέση με το Χριστό.

Όταν όμως ο άνθρωπος έχει σχέση με το Χριστό και πιστεύει αυτό που κάνει, τότε το σχήμα αυτό αξιοποιείται και ο σατανάς φρίττει και φεύγει.

Ο σταυρός λοιπόν είναι ένα πνευματικό όπλο, που μόνο όταν αξιοποιηθεί, αποτελεί όπλο αποτελεσματικό κατά του διαβόλου.

Δυστυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι, δεν γνωρίζουν τη δύναμη του σταυρού, γι΄αυτό κάνουν ένα σταυρό, που μόνο σταυρός δεν είναι.

Κινούν τα χέρια τους, λες και ανακατεύουν τον αέρα ή σαν να δέρνουν τον αέρα.

Κάνουν ένα σταυρό ανάποδο, ένα σύμπλεγμα, ένα ορνιθοσκάλισμα!

Είναι μεγάλη βλασφημία αυτό το πράγμα!

Από τους 1000 που κάνουν το σταυρό τους στην Εκκλησία, μόνο οι 2 τον κάνουν σωστά.

Όπως σε ένα έγγραφο, όταν δεν αποτυπώνεται σωστά η σφραγίδα, το έγγραφο δεν έχει ισχύ, έτσι και ο σταυρός που κάνουμε λάθος, δεν είναι σταυρός.

Πρέπει να γίνεται σωστά! Μέτωπο, κοιλία και στις 2 ωμοπλάτες.

Ο σταυρός που κάνουμε, συμβολίζει και την δική μας σταύρωση, τη σταύρωση των παθών και του θελήματός μας.

Οι άνθρωποι, έχοντας άγνοια επί του θέματος, κάνουν έναν τυπικό σταυρό...

Αυτοί που τρώνε, χωρίς να κάνουν το σταυρό τους, θα τους κρίνει η κότα.

Η κότα θα είναι μάρτυρας κατηγορίας γι΄αυτούς, η οποία πίνει νερό και κοιτάζει το Θεό.

Αυτοί που δεν κάνουν το σταυρό τους, νομίζουν ότι τα δικαιούνται όλα αυτά τα αγαθά..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Αίρεση είναι η διαστροφή του Θείου Νόμου και των Θείων Γραφών.

Αιρετικός σημαίνει, ότι βρίσκομαι έξω από την Εκκλησία του Χριστού..

Έναν αιρετικό άνθρωπο ο διάβολος δεν τον πειράζει.

Εμ, έτσι είναι.

Γίνανε αιρετικοί και δεν τους πολεμάει άλλο ο διάβολος με τα πάθη τους.

Και εμφανίζεται αυτός στον κόσμο ως άγγελος, ως αρνάκι,

ενώ στην ουσία είναι ένας αρνητής της πίστεως και του Χριστού και είναι από τώρα κολασμένος..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Κάποτε, πήγε κάποιος στην αγορά μιας πόλης για να αγοράσει δούλους. Ανάμεσα σε αυτούς που αγόρασε, ήταν και ένας γεροδεμένος. Αυτόν τον δούλο τον αγόρασε σε μια αστρονομική τιμή, χωρίς να κάνει καθόλου παζάρια.

Το αφεντικό είπε στους δούλους του να ετοιμαστούν και σε λίγο θα πηγαίνανε στην φάρμα για να πιάσουν δουλειά.

Όταν έφτασε η στιγμή να αναχωρήσουν, είδε τους δούλους του να αστειεύονται μεταξύ τους, εκτός από τον γεροδεμένο δούλο.

Αυτός καθόταν σιωπηλός και κατηφής σε μια γωνία.

– Τί έχεις και είσαι έτσι; τον ρώτησε το αφεντικό. Σε απασχολεί κάτι;

Και ο δούλος του απάντησε:

– Άκουσα το αστρονομικό ποσό που έδωσες, για να με αγοράσεις και μάλιστα χωρίς παζάρια. Φαντάζομαι τί δουλειά με περιμένει, για να κάνεις απόσβεση του ποσού αυτού! Λοιπόν τί κέφι να έχω;

Και του λέει το αφεντικό:

– Δεν σε αγόρασα, για να σε έχω δούλο. Σε αγόρασα για να σε ελευθερώσω! Πήγαινε, είσαι ελεύθερος!

Ο δούλος τα ‘χασε…

Και τότε πέφτει στα πόδια του αφεντικού του και του λέει:

– Θα σου είμαι πάντα ευγνώμων γι΄αυτό το πράγμα. Θα σου είμαι πάντοτε δούλος!

Αυτός είναι ο Χριστός! Έδωσε το Αίμα του για να μας εξαγοράσει από την κόλαση του σατανά και να μας ελευθερώσει.

Δεν πρέπει λοιπόν να είμαστε πάντοτε ευγνώμονες στον Κύριο; Δεν πρέπει να είμαστε πάντοτε (θεληματικά) δούλοι του;

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος μέχρι του σημείου να εκλέξει, ή τον διάβολο ή τον Χριστό.

Και έτσι, είτε δουλώνεται στον τύραννο διάβολο και γίνεται σκλαβωμένος δούλος, είτε στον ελευθερωτή Χριστό και γίνεται ελεύθερος δούλος.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

Μεγάλη ευλογία είναι όσες φτιάχνουν πρόσφορα για την Εκκλησία!

Το πρόσφορο της Θείας Λειτουργίας, από το οποίο θα βγει ο Χριστός και θα γίνει το Σώμα του Χριστού, για τη Θεία Κοινωνία, πρέπει να γίνεται στο σπίτι από κάποια νοικοκυρά και να είναι σιταρένιο.

Τολμώ να πώ, ότι ποτέ να μην πάτε να πάρετε προσφορά από το φούρνο. Ένα πράγμα απεριποίητο, μια φούσκα, με μια τυπική σφραγίδα. Μπορεί να γίνει αυτό το Σώμα του Χριστού; Είναι ασέβεια!

Σε μια Θεία Λειτουργία χρειάζονται τουλάχιστον 2 πρόσφορα.

Όταν φτιάχνεις πρόσφορο, φτιάχνεις την Παναγία, που θα γεννήσει το Χριστό.

Η γυναίκα που ζυμώνει το πρόσφορο, υπέχει θέση της Αγίας Άννας, γιατί πηγαίνοντας το πρόσφορο στην Εκκλησία, είναι σαν να πηγαίνεις την Παναγία στην Εκκλησία, για να γεννήσει το Χριστό.

Είναι πολύ μεγάλη τιμή λοιπόν, η νοικοκυρά να ζυμώνει και να φτιάχνει πρόσφορο.

Το πρόσφορο να το πηγαίνετε από την προηγούμενη μέρα στην Εκκλησία, για να φυλαχτεί στα Άγια των Αγίων.

Δυστυχώς οι σημερινές γυναίκες, αντί να καταδεχτούν, να ζυμώσουν και να πάνε ένα πρόσφορο στην Εκκλησία, βάφουν τα νύχια τους.

Κολακεύονται σήμερα οι νοικοκυρές, ότι είναι χρυσοχέρες, αφού φτιάχνουν παντός τύπου φαγητού, φτιάχνουν γλυκά, φτιάχνουν παγωτά, φτιάχνουν όλες τις "διαβολιές" της κοιλιάς.

Όμως δεν μπορούν και δεν ξέρουν να φτιάξουν ένα πρόσφορο. Τους απαγορεύει ο διάβολος να το φτιάξουν.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Λέγεται ότι κάποιος νέος θέλησε να μονάσει κοντά στο κελλί ενός γέροντα και του υποτακτικού του. Οι ευρισκόμενοι γύρω μοναχοί προθυμοποιήθηκαν να τον φροντίσουν στις ανάγκες του με τρόφιμα κτλ.

“Ο γέροντας, όταν είδε την περιποίηση, ζήλεψε“ αγανακτώντας ότι σε αυτόν ουδέποτε έδειξε κανείς τέτοιο ενδιαφέρον, και έστειλε τον υποτακτικό του να του πει να εγκαταλείψει το κελλί διότι του χρειαζόταν (ήταν ιδιοκτησία του γέροντα).

“Ο υποτακτικός του λυπήθηκε να πει σε αυτόν τέτοιο σκληρό λόγο,“ και δικαιολόγησε την εκεί παρουσία του ότι ο γέροντάς του τον έστειλε να μάθει για την υγεία του (διότι τον καιρό εκείνο ήταν άρρωστος).

Όταν επέστρεψε αυτός, σε ερώτηση του γέροντά του, απάντησε ότι διαβίβασε την παραγγελία του.

Ο γέροντας, όταν σε λίγες μέρας πληροφορήθηκε ότι ο νέος εκείνος ήταν ακόμη εκεί, έστειλε και πάλι τον υποτακτικό του με την εντολή, με αυστηρότερο ύφος να του υπενθυμίσει ότι έπρεπε ήδη να είχε εγκαταλείψει το κελλί.

Και πάλι ο υποτακτικός δεν θέλησε να τον λυπήσει, και αντί για σκληρότητα έδειξε σε αυτόν ενδιαφέρον και αγάπη, ρωτώντας εκ μέρους του γέροντά του για την υγεία του. Εκείνος απάντησε ότι δι’ ευχών του πάει σε ανάρρωση.

Όταν και πάλι ο γέροντας στη λειτουργία της Κυριακής πληροφορήθηκε ότι αυτός είναι ακόμη εκεί, αυτή τη φορά θέλησε να πάει ο ίδιος προς αυτόν ώστε ευθύς να τον εξαναγκάσει να εγκαταλείψει τον τόπο εκείνο.

Ο υποτακτικός του γέροντα πληροφορήθηκε την απόφασή του και έτρεξε πρώτος και φθάνοντας εκεί λέει:

«Ο γέροντάς μου δεν σε είδε σήμερα στην ακολουθία και ανησύχησε και έρχεται ο ίδιος να πληροφορηθεί για την υγεία σου».

Αυτός τότε συγκινημένος σηκώθηκε από το κρεβάτι του για να προϋπαντήσει τον αγαθό γέροντα, και πέφτοντας στα πόδια του είπε:

«Είμαι ανάξιος, γέροντα, να έλθεις προς εμένα, εγώ έπρεπε να έλθω σε σένα, για να σε ευχαριστήσω για όσα καλά μου έκανες».

Ο γέροντας απόρησε για τη συμπεριφορά του, και αφού τον καθησύχασε, επέστρεψε στο κελλί του.

Εκεί κάλεσε τον υποτακτικό του και τον ρώτησε απορώντας,

πώς σε τόσο λίγο χρόνο έφθασε αυτός σε τόση τελειότητα• και θέλοντας να βεβαιωθεί, τον ρώτησε αν είχε μεταβιβάσει επακριβώς ό,τι αυτός του είπε.

Αυτός με φόβο και με τον πρέποντα σεβασμό του εξομολογήθηκε την αλήθεια.

Δάκρυσε τότε ο γέροντας και του είπε:

«Παιδί μου, από αυτή τη στιγμή εσύ είσαι ο γέροντάς μου και εγώ ο υποτακτικός σου»..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Υπάρχουν «Ευαγγελικοί» που κατηγορούν τούς Ιερωμένους για το βαρύτιμο των στολών των. Και εξ αιτίας αυτού παραμένουν μακράν της Εκκλησίας και του Αγιασμού πολλοί εξ ημών.

Στο σημείο αυτό κάνουμε διάκριση της στολής του Κλήρου εν το Εκκλησία και της στολής έξω της Εκκλησίας.

Όπως λέγουν οι άγιοι ημών Πατέρες υπάρχει λόγος όπου ενδύονται κατ' εξοχήν οι Αρχιερείς τόσον μεγαλοπρεπώς εις την Εκκλησίαν.

Λέγει π.χ. ο Μ. Βασίλειος «Χρήσιμον και το της εσθήτος ιδίωμα, προκηρυττούσης έκαστον και προδιαμαρτυρομένης το επάγγελμα της κατά Θεόν ζωής, ώστε ακόλουθον και την πράξιν παρά των τυγχανόντων ημίν απαιτείσθαι ου γαρ ομοίως το απρεπές και άσχημον εν τοις τυχούσι και εν τοις μεγάλα υπισχουμένοις διαφαίνεται»

και πάλιν

«Ως ουν εστί τι στρατιώτου ίδιον εν τω ενδύματι και άλλο του συγκλητικού, και άλλο άλλου, αφ' ων εικάζεται αυτών ως επί το πλείστον, τα αξιώματα, ούτως είναι τινά και χριστιανού ιδιότητα και από της εσθήτος το ευπρεπές και ακόλουθον σώζουσαν την από του Αποστόλου παραδιδομένην κοσμιότητα...» (Ερωτ. κβ')..

Εκ των λόγων αυτών του θείου Πατρός αποδεικνύεται, ότι υπάρχει λόγος της ιερατικής μεγαλοπρεπούς ενδυμασίας,

διότι κηρύττει και δια της στολής του ακόμη ο Αρχιερεύς, η ζώσα αύτη εικόνα του Κυρίου.

Το μεγαλοπρεπές της στολής των Αρχιερέων υπάρχει από της πρώτης Εκκλησίας, δεν είναι των αιώνων μας.

Εις τον πρώτον μόλις αιώνα επί Επισκόπου Ταυρομενίας Αγίου Παγκρατίου διαβάζομεν τα έξης:

«Όταν μετέβη ο ηγεμών εις συνάντησιν του Παγκρατίου εύρεν αυτόν ενδεδυμένον την ιερατικήν στολήν επί θρόνου καθιζόμενον, και έχοντα προ αυτού την εικόνα του Χριστού και τον Σταυρόν.

Ιδών τότε αυτόν εν τοσαύτη δόξη, έπεσε επί πρόσωπον και τον επροσκύνησε, διότι είδε φως θείον, όπερ περιεκύκλωνε τον Άγιον. Ο δε Άγιος ήγειρεν αυτόν, και ησπάσατο.

Εγερθείς δε ο ηγεμών, έντρομος, ανέκραξε: Μέγας ο Θεός των Χριστιανών! Πιστεύω εις Σε, Ιησού Χριστέ, Θεέ αληθέστατε.

Τότε ο Άγιος ηυλόγησε αυτόν σταυροειδώς και επρόσταξε να καθίση πλησίον του. Ο δε ηγεμών έλεγε: Πώς να σε πλησιάσω αφ ου βλέπω την φλόγα περικυκλουσάν σε; Εννοήσας τότε ο Άγιος, ότι το φως τούτο ήτο η χάρις του Αγίου Πνεύματος δια την ιεράν στολήν, ην ενεδύετο, προστάξας να εξέλθουν άπαντες και μετ' ολίγον να επιστρέψουν, εξεδύθη τα ιερά ιμάτια. Τότε ο Βονιφάτιος δεν έβλεπεν πλέον το φως. Όθεν εκάθησε πλησίον του Αγίου Παγκρατίου και ήκουσε τους σωτηρίους λόγους αυτού» (βλ. Μ. Συναξ. Θ' Ιουλίου σελ. 142).

Ώστε δεν είναι αμαρτία όταν βλέπομεν χρυσοποίκιλτον τον Αρχιερέα εις την Εκκλησίαν, διότι εικονίζει τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστον.

Δια δε την στολήν έξω της Εκκλησίας είναι υπόθεσις ενός εκάστου.

Ο Μ. Βασίλειος, όστις έξω της Εκκλησίας

εκυκλοφορούσε με απλούν τετριμμένον ράσον,

εντός της Εκκλησίας ήτο μεγαλοπρεπής.

Έλεγε δε χαρακτηριστικά «Τώρα ενδύεται Χριστός, ο Βασίλειος»..

Ένας φωτισμένος γέροντας προσεγγίζει το θέμα αυτό ως εξής: Όπως εμείς, όσο φτωχοί κι αν είμαστε, έχουμε κι ένα καλύτερο σερβίτσιο για κάποιο ξένο,

το ίδιο και περισσότερο πρέπει να φρονούμε και να πράττουμε για το σπίτι του Θεού, το Ναό Του.

Διότι είναι άσχημο να βάζουμε σε κατώτερη θέση το Θεό από τον συνάνθρωπο μας.

Πρέπει, λοιπόν, να προσφέρουμε ό,τι καλύτερο έχουμε για το Θεό και να μην είναι η προσφορά μας δευτέρας διαλογής, όπως του Κάιν..

Δημήτριος Παναγόπουλος ιεροκ.

“Ο νονός, ο πνευματικός πατέρας, ο ανάδοχος (αναλαμβάνει την ομολογία πίστεως εκ μέρους του μωρού), είναι ανώτερος σε συγγένεια, από τον φυσικό πατέρα. Και το παιδί θα πρέπει να αισθάνεται μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη σε αυτόν που τον αναγέννησε, που του έδωσε την ομολογία για αιώνια και αθάνατο ζωή, παρά σε εκείνον που τον έφερε στη ζωή. Όσο διαφέρει η ψυχή από το σώμα, τόσο διαφέρει ο νονός από τον φυσικό πατέρα.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αναδόχου - Νονού (https://www.rimata-zois.gr/peri/anadochoy-nonoy)

Ας υποθέσουμε, ότι μετά από μια κοπιαστική μέρα, επιστρέφει ο χωρικός το βράδυ με τα παιδιά του στο σπίτι. Μαζί του επιστρέφουν τα βόδια του, το γουρούνι του, τα πρόβατά του και ο σκύλος του. Έρχεται λοιπόν ο χωρικός και ανοίγει την αυλόπορτα του σπιτιού του. Τότε θα δεις το εξής θέαμα: Το βόδια να πάνε στο παχνί τους, το γουρούνι να πηγαίνει μόνο του στις λάσπες, τα πρόβατα να πάνε στο μέρος τους, αλλά μόνο τα παιδιά του χωρικού να πάνε μαζί του στο σπίτι.

Έτσι ακριβώς θα συμβεί κατά την Δευτέρα Παρουσία: ο καθένας μας θα πάει στη θέση του, άλλος στην κόλαση και άλλος στον Παράδεισο, διότι εκεί δεν χωράνε ψέματα. Δεν μας πει ο Θεός: ''πορεύεστε για το πυρ το εξώτερο'', αλλά μόνοι μας θα τραβήξουμε για την κόλαση και θα πούμε:

- Αγαθός είσαι Κύριε! Δίκαια τιμωρούμαι και είμαι για εδώ!

Καλέστε μια φορά τον καρβουνιάρη, να σας φέρει κάρβουνα σε ένα τσουβάλι. Όταν τα φέρει και του πείτε:

- Καθίστε στο σαλονάκι μας, να σας κεράσουμε ένα καφέ.

Θα τον δείτε να τραβιέται μόνος του, να μην καθίσει, διότι είναι καθαρά. Νιώθει και παραδέχεται την βρωμιά του και δεν κάθεται. Έτσι θα συμβεί και με τους ανθρώπους, που είναι θα ''λερωμένοι'' από την αμαρτία. Θα δουν τον Παράδεισο καθαρό και δεν θα καθίσουν εκεί, γιατί θα έχουν λερωμένη την συνείδησή τους από την βρωμιά της αμαρτίας και μόνοι τους θα πάνε στην βρωμιά της κολάσεως.

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Η προσευχή είναι ένα Πνευματικό όπλο, με το οποίο ο άνθρωπος, λύνει όλα τα προβλήματά του. Η προσευχή είναι το αντικλείδι για όλες τις κλειδαριές του κόσμου, όλων των δυσκολιών του βίου μας. Ο άνθρωπος που πιστεύει σωστά, κατεβάζει με την προσευχή τον Ουρανό στη γη και είναι ο Θεός στη διάθεσή του. Η προσευχή είναι το οξυγόνο της ψυχής και ο άνθρωπος που δεν προσεύχεται είναι φυματικός κατά το πνεύμα και είναι ουσιαστικά νεκρός.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Οι άνθρωποι που βοηθούν το έργο του Θεού, με το να φέρνουν διαφωτίζοντας-νουθετώντας ανθρώπους στο δρόμο του Θεού,

ο Θεός θα τους κατατάξει σε ειδική θέση μέσα στον παράδεισο, γιατί κατά κάποιο τρόπο βοηθούν το Θεό στο έργο Του,

ώστε να σωθούν, όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι.

Αυτός που οδηγεί ανθρώπους, έστω και ενός, στο δρόμο του Θεού, καλύπτει πλήθος αμαρτιών.

Έλεγε ο σοφός Σολομώντας: Σοφός είναι εκείνος που σώζει ψυχές ανθρώπων, εφόσον πρώτα τακτοποίησε την δική του ψυχή.

Είμαστε υποχρεωμένοι:

α) να αποφεύγουμε το κακό

β) να πράττουμε το καλό και

γ) να έχουμε ταπεινό φρόνημα..

Είδα το παιδί μου τον Νεκτάριο 5 ετών να κρατάει το μολύβι του σε θέση τσιγάρου.

Του λέω:

– Γιατί κρατάς το μολύβι έτσι και δεν το κρατάς έτσι όπως σε είπε ο Γέροντας;

– Γιατί; μου λέει.

– Διότι έτσι παιδί μου κρατούν το τσιγάρο και δεν είναι καλό.

– Α μου λέει ο π. Νικόλαος κάπνιζε. Πώς δεν είναι καλό;

Τί να έλεγα στο παιδί; Ως Χριστιανοί είμαστε υποχρεωμένοι να προσέχουμε τη ζωή μας γιατί οι άλλοι βλέπουν τη ζωή και το παράδειγμά μας.

Είδα χθες στο σταθμό που ταξίδευα για την Πάτρα, ένα σύνθημα που ήταν γραμμένο και έλεγε:

“Ένας Χριστιανός περισσότερον, ένας διάβολος ολιγότερον”.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

Βρέθηκα μια μέρα για μια δουλειά, σε μια γυναικολογική κλινική. Εκεί ήταν μία γυναίκα που χαροπάλευε, αφού είχε κάνει έκτρωση και είχε μη αναμενόμενες αιμορραγίες.

Καθώς λοιπόν εγώ περνούσα από τον διάδρομο, για άλλη εργασία που είχα, με αντιλήφθηκε και με φώναξε.

Εγώ την άκουσα και γύρισα να τη δω. Και βλέπω μια κατάσταση... ένα χάλι... Με λέει:

- Προσευχήσου για μένα, εσύ που έχεις στον Θεό παρρησία.

- Τι να Του πω; Να φέρει άγγελο να βοηθήσει; Πού; Εδώ στο μακελειό; Τι να σε κάνει εσένα ο Θεός και πώς να σε βοηθήσει, όταν εσύ θεληματικά κάνεις αυτά τα πράγματα; Είναι δεμένα τα χέρια του Θεού... Δεν μπορούμε να Τον κοροϊδεύουμε.

- Μα είναι καλός ο Θεός! με είπε, παραπονούμενη.

- Καλός είναι, αλλά είναι και δίκαιος...

Ούτε τα πιο άγρια θηρία δε σκοτώνουν τα παιδιά τους. Και όμως οι γυναίκες που φοβούνται τις κατσαρίδες και τα ποντίκια, δεν φοβούνται να σκοτώσουν τα παιδιά τους, κάνοντας έκτρωση!

Στην Ιταλία υπάρχει εταιρία, που αγοράζει τα έμβρυα που αποβάλλονται από τις εκτρώσεις και τα χρησιμοποιούν για καλλυντικά γυναικών.

Είμαστε πιο άγριοι από τα θηρία!...

Αείμνηστος ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος+

Όταν πήγα να εφαρμόσω το «αγαπήστε τον εχθρό σας», ομολογώ ότι δεν μπόρεσα να το εφαρμόσω.

Μου ήταν αδύνατο και ας έλεγε το Ευαγγέλιο αυτήν την εντολή. Βέβαια το Ευαγγέλιο δεν λέει ψέματα και δεν δίνει προτροπές, που δεν είναι πραγματοποιήσιμες.

Είναι βλασφημία να λέμε, ότι ο Χριστός είπε πράγματα, που δεν είναι κατορθωτά.

Βέβαια δεν είναι κατορθωτά, αν ο άνθρωπος τα εφαρμόσει με τις δικές του δυνάμεις, αλλά γίνονται κατορθωτά με τη βοήθεια του Χριστού.

Εξάλλου μας είπε ο Χριστός: «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν», δηλαδή χωρίς Εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα.

Και έλεγα στο Θεό:

«Θεέ μου, δεν μπορώ να εφαρμόσω αυτήν την εντολή»,

και ξέρετε τι απάντηση με έδωσε ο Θεός;

«Εσύ θέλεις;»

Αυτό με ρώτησε ο Θεός, και η απάντησή Του, ομολογώ, ότι με κόλλησε στον τοίχο.

Διότι το θέμα, δεν ήταν μόνο ότι δεν μπορούσα, αλλά και το ότι δεν ήθελα να αγαπήσω.

Αισθανόμουν μίσος, αυτό ήταν το μυστικό.

Και ο Χριστός δεν μας ρωτάει αν μπορούμε, αλλά αν θέλουμε.

Άρα η ευθύνη μας έγκειται, στο ότι δεν θέλουμε να αγαπήσουμε τους εχθρούς μας και όχι ότι δεν μπορούμε να τους αγαπήσουμε.

Το να μπορέσουμε ο Θεός θα μας βοηθήσει, το να θέλουμε, εμείς θα συμβάλλουμε.

Και όταν εμείς θελήσουμε, ο Χριστός θα μας δώσει τρόπο τινά τέτοια φώτιση, που θα βλέπουμε τον άνθρωπο, που μας έκανε κακό, και αντί να τον μισούμε, θα τον λυπούμαστε και θα αισθανόμαστε οίκτο γι’ αυτόν.

Θα μας φορέσει ο Χριστός ειδικά γυαλιά δικά του, από το «κατάστημά» Του και θα μπορέσουμε έτσι να έχουμε σπλάχνα οικτιρμών για τους εχθρούς μας.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

Κάποιος Αμερικανός, είχε πάει στο μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα με την παρέα του. Σε κάποια στιγμή εμφανίζεται ο γέροντας Εφραίμ να βγαίνει από το κελί όπου εξομολογεί τον κόσμο και να ρωτάει τον νεαρό Αμερικανό:

– Έχεις παιδί μου καλό κινητό, μοντέρνο, σύγχρονο;

– Γιατί ρωτάτε γέροντα, είπε με απορία ο νεαρός.

– Να θέλω να πάρεις τηλέφωνο στο Άγιο Όρος σε μια μονή, για να μιλήσω εκεί με ένα μοναστήρι, του απάντησε ο γέροντας.

Ο γέροντας έδωσε τον αριθμό της μονής και είπε στον νεαρό:

– Παιδί μου, πάρε τηλέφωνο σε μία ώρα περίπου και μόλις βγάλεις γραμμή, να μου δώσεις το τηλέφωνο, για να μιλήσω.

Πράγματι ο νεαρός μετά από μία ώρα πήρε τηλέφωνο στην μονή του Αγίου Όρους και στα Αμερικάνικα είπε στον μοναχό που σήκωσε το τηλέφωνο, ότι ο γέροντας Εφραίμ από την Αριζόνα ήθελε να τους μιλήσει. Καθώς τα έλεγε αυτά ο νεαρός Αμερικανός κατευθυνόταν στο κελί του γέροντα Εφραίμ, που εξομολογούσε, για να του δώσει το τηλέφωνο.

Ο μοναχός από το Άγιο Όρος παραξενεύτηκε από το τηλέφωνο και είπε στον νεαρό, ότι ο γέροντας Εφραίμ βρίσκεται στην μονή τους και μάλιστα ήθελε εκείνος, να του μιλήσει! Κόκκαλο ο νεαρός Αμερικανός!

Και ακούει από την άλλη γραμμή να του μιλάει ο γέροντας Εφραίμ και να του λέει:

– Έλα παιδί μου Τζον (έτσι έλεγαν τον νεαρό), γι’ αυτό σε είπα να πάρεις τηλέφωνο, για να μπορέσουμε να μιλήσουμε! Εγώ από το Άγιο Όρος και εσύ από την Αριζόνα! Για να δεις τι εστί Ορθοδοξία και τι είναι Χάρις Αγίου Πνεύματος! Θα τα πούμε σύντομα Τζον!.

Αυτά του είπε ο γέροντας και έκλεισε το τηλέφωνο.

Ο νεαρός Τζον συγκλονίστηκε! Έμεινε στήλη άλατος! Μόλις λίγο συνήλθε από το σοκ, πήγε και άνοιξε την πόρτα του εξομολογητηρίου και είδε ότι ο γέροντας Εφραίμ δεν ήταν μέσα….

Μετά πήγε στην παρέα του και άρχισε να εξιστορεί το βίωμά του στους φίλους του. Και όταν τελείωσε την διήγηση, βγαίνει από την πόρτα του εξομολογητηρίου ο γέροντας Εφραίμ και του λέει:

– Τζον έλα να σε δω!

– ……..

Αυτό το γεγονός έγινε η αιτία ο νεαρός να παρατήσει τα εγκόσμια και να γίνει μοναχός στο μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου!.

Κάποτε μία σύζυγος, κήδεψε τον άνδρα της. Ο σύζυγός της, την άφησε πολλές εκκρεμότητες και χρέη, με αποτέλεσμα μερικές μέρες αργότερα, ο δικηγόρος της, την ενημέρωσε σχετικά.

“Προσέξτε, την είπε, διότι η υπόθεσή σας δεν είναι τόσο ρόδινη. Και αν δεν τακτοποιήσετε τα χρέη σας, μπορεί να γλυτώσετε την φυλακή, αλλά δεν μπορεί, να γλυτώσετε την κατάσχεση του σπιτιού σας και θα βρεθείτε έξω στους δρόμους οπωσδήποτε. Όταν ηρεμήσετε από την απώλεια του ανδρός σας, ελάτε από το γραφείο μου, για να δούμε τι είδους ρύθμιση μπορούμε να κάνουμε.”

Όμως η χήρα, αδιαφόρησε για την ρύθμιση αυτήν, δεν πέρασε από το γραφείο του δικηγόρου και έκανε τη ζωή της. Έτσι μία μέρα μετά από καιρό κατέφθασαν κλητήρες στο σπίτι. Σ΄ αυτήν την δύσκολη κατάσταση, αναγκάστηκε και πήγε στο γραφείο του δικηγόρου. Όμως δεν τον βρήκε, διότι ο δικηγόρος της, μετέφερε το γραφείο του, σε μία άλλη περιοχή. Έτσι έφθασε η υπόθεση στο δικαστήριο.

Εκεί βρέθηκε μπροστά σε μία έκπληξη: Βλέπει παραδόξως, ότι τη θέση του προέδρου, την κατείχε ο κάποτε δικηγόρος της! Ο δικηγόρος είχε προβιβαστεί και ήταν πιά πρόεδρος στο δικαστήριο. Όταν τον είδε, μέσα της έγινε μία πάλη. Αισθάνθηκε ναι μεν φόβο και ντροπή, αλλά και μία ελπίδα την διαπέρασε.

Έτσι πριν αρχίσει το δικαστήριο, τον πλησίασε για να τον μιλήσει. Και του λέει:

“Ξέρετε, είμαι η κυρία τάδε, που με είχατε πει να ρυθμίζαμε κάποια χρέη του ανδρός μου. Εγώ επιπόλαια χειρίστικα την υπόθεση και σήμερα ή φυλακίζομαι ή γίνεται κατάσχεση το σπίτι μου και θα βρεθώ στους δρόμους. Σας παρακαλώ βοηθείστε με!”

Και της λέει ο πρόεδρος: Είναι αλήθεια αυτό που λέτε, σας ενθυμούμαι. Γνωρίζετε ότι ήμουν συνήγοράς σας, όμως σήμερα είμαι δικαστής σας και θα αποδώσω δικαιοσύνη!

Αυτός είναι ο Χριστός! Και αλίμονο στον άνθρωπο που δεν αξιοποιήσει το έλεος του Θεού, στον κόσμο τούτο, δεν χρησιμοποιήσει το Χριστό συνήγορο στις αμαρτίες του, μέσω της εξομολογήσεως, διότι διαφορετικά, στον άλλο κόσμο θα τον κρίνει ανέλεα, αυστηρά και δίκαια. Δεν θα μας κρίνει ο Θεός με βάση το συναίσθημα, όπως κρίνουμε εμείς τα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Δ. Παναγόπουλος)

Πολλές φορές επιτρέπει ο Θεός να μας πικράνουν χωρίς να φταίμε διάφοροι άνθρωποι, προκειμένου να ξεχρεώσουμε κάποια ”βερεσέδια” (αμαρτήματα) που οφείλαμε και μας δίνει έτσι ο Θεός την ευκαιρία να ξεχρεωθούμε.

Είναι οικονομία Θεού, που βρίσκονται ορισμένοι άνθρωποι και μας πικραίνουν..

Όταν ένας ιατρός προλέγει τον θάνατο ενός ασθενούς, είναι υπεύθυνος θανάτου ο ιατρός και θα πεθάνει ο ασθενής, επειδή το προλέγει ο ιατρός ή διότι ο ασθενής όντας άρρωστος δεν έχει ελπίδα ζωής και θα πεθάνει;

Ή όταν προγνωρίζει κάποιος και προλέγει π.χ. το έγκλημα ενός ανθρώπου, είναι υπεύθυνος ο προγνωρίζων ή ο μέλλων να διαπράξει το έγκλημα; Υπεύθυνος βέβαια είναι ο κακούργος και όχι ο προλέγων.

Ακριβώς το ίδιο έκανε και ο Θεός στην περίπτωση του Ιούδα.

Προείπε την προδοσία του Ιούδα, διότι σαν Θεός προείδε αυτή και υπεύθυνος για την προδοσία του Χριστού ήταν αποκλειστικά ο Ιούδας.

Η Προφητεία δηλ. του Θεού, εξαρτάται από την προδοσία του Ιούδα και όχι η προδοσία του Ιούδα, από την Προφητεία του Θεού.

Λέει χαρακτηριατικά ο Ιερός Χρυσόστομος:

Δεν προφητεύτηκε η προδοσία του Ιούδα, για να γίνει προδότης ο Ιούδας,

αλλά επειδή επρόκειτο να γίνει προδότης, προφητεύτηκε η προδοσία του.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Πράγματα που δεν μπορεί ο άνθρωπος να τα κάνει μόνος του, τον βοηθά ο Θεός.

Πράγματα όμως που μπορεί μόνος του να τα κάνει, δεν τον βοηθά ο Θεός.

Για παράδειγμα, ο Χριστός ανέστησε τον Λάζαρο, αλλά δεν του έλυσε και τα χέρια. Άφησε στους συγγενείς του Λαζάρου, να το κάνουν αυτό.

Για εκείνους που δεν πιστεύουν, ο Πανταχού Παρών Θεός, είναι πανταχού απών!

Όταν συμβουλεύεις και δεν πράττεις, κτίζεις με το ένα χέρι και γκρεμίζεις με το άλλο.

Όταν όμως συμβουλεύεις αυτό, που ο ίδιος κάνεις (δηλαδή, με το παράδειγμά σου), τότε κτίζεις και με τα δυό σου χέρια!

Θα φάμε πολύ ξύλο εμείς οι Ορθόδοξοι, γιατί έχουμε την Αλήθεια και όχι μόνο δεν Την πιστεύουμε, αλλά Την πολεμάμε κιόλας με τον τρόπο ζωής που κάνουμε.

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, παρά μόνο όταν μπει ο Χριστός μέσα τους!

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Κανένα άλλο έθνος πέρα του Ελληνικού, δεν αντιπροσωπεύτηκε στην κηδεία της Παναγίας, τιμής ένεκεν του ρόλου που θα παίξει το έθνος μας, μετά τον μεγάλο γενικό πόλεμο..

Θυμηθείτε τα λόγια μου: Μετά την τελευταία μεγάλη καταστροφή (Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος), θα χρησιμοποιηθούν οι Έλληνες, για να διαδώσουν το Ευαγγέλιο σε όλο τον κόσμο (οι Έλληνες μετανάστες είναι ήδη διασκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο) και θα δείτε την αξία της Ορθοδοξίας, του Ελληνισμού και της Ελληνικής γλώσσας.

Διαβάστε το 66ο κεφάλαιο του Προφήτη Ησαϊα, ο οποίος γράφει αυτό που σας λέω τώρα.

Κατά την τελευταία αυτή εκκαθάριση, θα καθαριστούν μόνο τα ξερά και θα μείνουν μόνο τα χλωρά… τουλάχιστον στην Ελλάδα.

Όλοι θα καθαριστούν, θα πάνε στην θέση τους.

Θα αδειάσει η πατρίδα μας από όλα τα φρούτα… μα κομμουνισμός λέγεται, μα αθεϊσμός λέγεται, μα, μα, μα… θα αδειάσει η πατρίδα μας και θα μείνουν καθαρόαιμοι Έλληνες, με γλώσσα Ελληνική, με ήθη και έθιμα Ελληνικά και με πίστη Ορθόδοξη.

Μεγάλη υπόθεση ο Ελληνικός λαός!

Γι’ αυτό και στην κηδεία της Παναγίας παραβρέθηκαν, πέραν των Αποστόλων και 3 Έλληνες.

Ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης,

ο Άγιος Ιερόθεος και

ο Απόστολος Τιμόθεος.

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (✞ 13 Φεβρουαρίου 1982)

Ο άνθρωπος που τον πιάνει το ”μάτι” είναι άοπλος, γιατί δεν έχει Χριστό πάνω του, δεν ζει την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας.

Μοιάζει με έναν αδύναμο οργανισμό, που με την παραμικρή αφορμή αρρωσταίνει, γιατί δεν έχει τα ανάλογα αντισώματα.

Για να πιάσει το ”μάτι” σε κάποιον, θα πρέπει ο ίδιος να μην έχει τακτοποιήσει τα ζητήματα της ψυχής του.

Αν όμως ο άνθρωπος τακτοποιεί την ψυχή του με την καθαρή εξομολόγηση,

τότε και όλοι οι μάγοι του κόσμου να μαζευτούν,

δεν μπορούν να τον κάνουν κακό..

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος +

Άγιος Declan Επίσκοπος Ardmore της Ιρλανδίας (+5ος αιώνας)

24 Ιουλίου

Ο Άγιος Declan (Declan of Ardmore) είναι ένας από τους σημαντικότερους πρώιμους Ιρλανδούς αγίους, ο οποίος θεωρείται «προ-Πατρίκιος» ιεραπόστολος, καθώς κήρυξε τον Χριστιανισμό στη νότια Ιρλανδία πριν από την άφιξη του Αγίου Πατρικίου. Έζησε κατά πάσα πιθανότητα μεταξύ 4ου και 5ου αιώνα (περ. 350-450 μ.Χ.) και είναι ο προστάτης άγιος της φυλής Déisi στο Waterford.

Γεννήθηκε σε ευγενή οικογένεια της φυλής Déisi (Desii) στο Munster της Ιρλανδίας. Σύμφωνα με την παράδοση, βαπτίστηκε από τον Άγιο Colman και εκπαιδεύτηκε πνευματικά, ταξιδεύοντας αργότερα στη Ρώμη για να χειροτονηθεί επίσκοπος.

Επέστρεψε στην Ιρλανδία γύρω στο 402 μ.Χ. και ίδρυσε το μοναστήρι του στο Ardmore (County Waterford), το οποίο αποτέλεσε ένα από τα πρώτα και σημαντικότερα κέντρα χριστιανικής διδασκαλίας στην Ιρλανδία, πιθανότατα πριν από το 416 μ.Χ..

Αν και η παράδοση τον θέλει να έχει ξεκινήσει το έργο του νωρίτερα, ο Declan συναντήθηκε με τον Άγιο Πατρίκιο, αναγνώρισε την αποστολή του και συνεργάστηκε μαζί του, καθιστώντας την Ardmore ένα κέντρο Χριστιανικής πίστης.

Σύμφωνα με την παράδοση, όταν ξέχασε την καμπάνα του στην Ουαλία, μια μεγάλη πέτρα (St. Declan's Stone) την μετέφερε θαυματουργά πάνω στα κύματα μέχρι τις ακτές του Ardmore. Η πέτρα αυτή, που βρίσκεται ακόμη στο Ardmore, θεωρείται θαυματουργή για θεραπείες πόνων στην πλάτη.

Η διδασκαλία του επικεντρώθηκε στην ίδρυση μοναστικών κοινοτήτων, την εκπαίδευση των ντόπιων και τη μεταστροφή της φυλής Déisi στον Χριστιανισμό.

Ο Declan αντιπροσωπεύει την πρώιμη, "native" (γηγενή) ιρλανδική χριστιανική παράδοση, η οποία ενσωμάτωνε στοιχεία της κελτικής κουλτούρας πριν από την πλήρη επιβολή της Ρωμαϊκής εκκλησιαστικής διοίκησης.

Η διδασκαλία του τόνιζε την αγάπη προς τον Θεό, τη βοήθεια προς τον πλησίον, τη συνδρομή στους πενθούντες και τη νίκη του καλού έναντι του κακού.

Πέρα από το πνευματικό έργο, εισήγαγε νέες γεωργικές πρακτικές, όπως την καλλιέργεια της σίκαλης, βελτιώνοντας τη ζωή των ντόπιων.

Του αποδίδονται πολλά θαύματα, όπως η κατάπαυση επιδημιών μέσω προσευχής και νηστείας, καθώς και η θεραπεία ασθενών.

Το "St. Declan's Way", μια παλιά μοναστική διαδρομή από το Ardmore στο Cashel, συνδέει την ιεραποστολική του δράση με την πνευματική κληρονομιά της περιοχής.

Η μνήμη του εορτάζεται στις 24 Ιουλίου.

Οι άνθρωποι που ζούνε Χριστιανικά, είναι ”καρφί” στο μάτι των άλλων, που είναι ασεβείς και άπιστοι, διότι:

α) η ζωή των Χριστιανών, ελέγχει την συνείδηση των απίστων και επειδή εκείνοι καίγονται και δεν αντέχουν τον έλεγχο, τους κάνουν πόλεμο, τους κοροϊδεύουν κ.λπ. και

β) οι άπιστοι βρίσκονται υπό την επιρροή του σατανά, που τους υποκινεί να μισήσουν και να κάνουν κακό στους Χριστιανούς, για να τους ρίξουν και αυτούς στην αμαρτία. Θέλουν δηλαδή, το περιβάλλον τους να είναι σαν το δικό τους, ώστε να αναπαύονται…

Προσέξτε μην πέσετε στην παγίδα και υποσχεθείτε σε κάποιον που θέλετε να φέρετε στο δρόμο του Θεού, ότι ερχόμενος στον Χριστιανισμό θα του έρθουν τα πράγματα στη ζωή του ευνοϊκά και δεν θα έχει πειρασμούς και προβλήματα.

Ο Θεός δεν υπόσχεται, ότι η ζωή του Χριστιανού στον κόσμο τούτο θα είναι παραδεισένια.

Παράδεισο υπόσχεται στην άλλη ζωή…

Τρία πράγματα θα πεις τον άνθρωπο, που δεν γνωρίζει τον Θεό: α) θα του πεις γιατί ο Χριστός ήρθε στον κόσμο, για να γίνει άνθρωπος

β) θα του πεις να προσεύχεται σωστά και να ζητάει την σωτηρία του από το Θεό και

γ) θα του πεις τί πρόκειται να πάθει, από τότε που θα γίνει Χριστιανός...

Θέλεις να γίνεις Χριστιανός;

Περίμενε ότι θα σε εμπαίξουν, θα σε λοιδορήσουν, θα σε σταυρώνουν με τα λόγια τους..

Και οι πρώτοι είρωνες που θα σε καρφώσουν, θα είναι οι δικοί σου άνθρωποι.

Μπορεί να είναι ο πατέρας ή η μητέρα σου, μπορεί να είναι ο σύζυγος ή ο αδερφός σου..

Είναι μεγάλος ο αγώνας του Χριστιανού και θα φέρει έναν τέτοιο σταυρό.

Γι’ αυτό ο Χριστιανός πρέπει να καλύπτεται πίσω από τον Χριστό, εάν θέλει να περάσει αυτό το κανάλι της προσωρινής ζωής..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Χτιζόταν στην Εκάλη ένα σπίτι από 2 άπιστους ανθρώπους. Και πετούσανε λίρες μέσα στα θεμέλια, στα τσιμέντα, να στερεωθεί το σπίτι στο χρυσό! Την τρίτη μέρα, πέθαναν και οι δύο! Δεν πρόλαβαν να το χτίσουν... και οι λίρες είναι μέσα στα τσιμέντα εκεί πέρα..... Γιατί; Γιατί δεν υπολόγισαν οι άνθρωποι, ότι υπάρχει και Άλλος από πάνω. Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι, που κάνουν Αγιασμό και θεμελιώνουν το σπίτι τους στην Πέτρα που λέγεται Χριστός!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Οι άνθρωποι αντικατέστησαν τον Πνευματικό με τον ψυχολόγο, γι’ αυτό και ο κόσμος δαιμονίστηκε.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ματαίως οι υπηρετούντες τα συμφέροντα του διαβόλου, επικαλούνται την Eυσπλαγχνία του Θεού.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Εμείς προσπαθούμε με τον δικό μας τρόπο να ευχαριστήσουμε τον Θεόν. Αλλά δεν ευχαριστιέται ο Θεός…

Κάποια κυρία που είχε το σύζυγό της άρρωστο μου είπε:

- Αχ κύριε Παναγόπουλε, έχασα τις επισκέψεις στις Φυλακές, τις επισκέψεις στα Νοσοκομεία, τα έχασα όλα!

Αυτή πήγαινε στα Ιδρύματα, παρηγορούσε, βοηθούσε, διακονούσε τους ανθρώπους εκεί. Και της λέω:

- Καλά, εσύ τώρα, το Νοσοκομείο και τη Φυλακή το έχεις στο σπίτι σου, γιατί παραπονιέσαι; Πρέπει να γίνει καλά ο άνδρας σου, γιά να πας στους άλλους. Ο άνδρας σου δεν είναι άνθρωπος του Θεού και δεν πρέπει να τον διακονήσεις;

Δυστυχώς, δεν στέκονται στα καλά τους οι άνθρωποι… Θέλουν με τον δικό τους τρόπο να υπηρετήσουν και να ευχαριστήσουν τον Θεόν. Λέει ο Χριστός: ''Εδώ που σε βάζω, είτε σου αρέσει, είτε δεν σου αρέσει, εδώ θα εργασθής!''. Και οι άνθρωποι το χαβά τους. Αυτό που αρέσει εμένα… Θέλουν με τον δικό τους τρόπο να αγιάσουν. Όχι αγαπητοί! Δεν θα αγωνισθούμε εκεί που θέλουμε εμείς, αλλά εκεί που θέλει Εκείνος!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Θεός έχει αφήσει ένα κλειδί στον άνθρωπο, με δύο όψεις! Στο ένα μέρος γράφει ''ΜΕΤΑΝΟΙΑ''. Και στο άλλο γράφει ''ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑ''. Στο ένα μέρος γράφει ''Παράδεισος''. Και στο άλλο γράφει ''κόλαση''. Αν ο άνθρωπος χρησιμοποιήσει την Μετάνοια, ανοίγει τη Θύρα του Παραδείσου. Αν χρησιμοποιήσει την αμετανοησία, ανοίγει τη θύρα της κολάσεως. Οι άνθρωποι που ΜΕΤΑΝΟΟΥΝ, δημιουργούν προϋποθέσεις Σωτηρίας. Οι άνθρωποι που ΔΕΝ μετανοούν, και ΔΕΝ εξομολογούνται, δημιουργούν προϋποθέσεις κολάσεως. Είναι στα χέρια του ανθρώπου και απ' αυτόν εξαρτάται η Σωτηρία του. Μη λοιπόν κατηγορήσουμε τον Χριστό εν τη Ημέρα εκείνη της Κρίσεως.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (♰ 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Μία μέρα ήρθε κάποιος και με ρώτησε το εξής:

- κ. Παναγόπουλε πώς δικαιολογείται μερικοί πονηροί και ανάξιοι να ανέρχονται στην Εξουσία είτε στην Εκκλησία ως Επίσκοποι, είτε στην Πολιτεία ως Άρχοντες; Πώς δικαιολογείται αυτό το πράγμα; Τους βοηθάει δηλ. ο Θεός και ανεβαίνουνε;

- Τους προχειρίζεται αυτούς ο Θεός να γίνουν Άρχοντες της Εκκλησίας ή της Πολιτείας - του απάντησα - όχι διότι είναι άξιοι της Εξουσίας, αλλά ΠΑΡΑΧΩΡΕΙ ο Θεός για την ΠΟΝΗΡΙΑ του Λαού και δίνει Άρχοντες κατά τις καρδιές του Λαού. Δεν μας άξιζαν καλύτεροι! Αυτή είναι η απάντηση. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο το γεγονός, που κάποιος είναι πάνω στο Πατριαρχείο, στην Επισκοπή, στην Κυβέρνηση ή στο θρόνο του Βασιλέως. Όχι! Ο Θεός παραχωρεί να ανέβουν Άρχοντες, όπως είναι οι υπήκοοί τους. Κάποτε μιλούσα με έναν Γέροντα γι' αυτό το θέμα και μου έφερε το εξής παράδειγμα: ''Ο Λαός είναι ένα σκαφίδι που μέσα στο σκαφίδι υπάρχει ζυμάρι. Από το ζυμάρι αυτό παίρνουμε και κάνουμε καρβέλια. Από το ίδιο ζυμάρι παίρνουμε και κάνουμε παξιμάδια. Από το ίδιο ζυμάρι κάνουμε φραντζόλες. Από το ίδιο ζυμάρι κάνουμε κουλούρια. Από το ίδιο ζυμάρι κάνουμε πρόσφορα. Αυτός είναι ο Λαός, αυτός είναι το φύραμα, αυτό είναι το σκαφίδι. Μην περιμένεις καλύτερους, ούτε Κληρικούς, ούτε λαϊκούς Άρχοντες, εφόσον είναι από το ίδιο το σκαφίδι το δικό μας, το σκαφίδι του Λαού. Αυτοί είμαστε και είναι λογικό να βγάζει τέτοιο καρπό...''

Δεν μας φταίει λοιπόν κανένας! Αν έχουμε κακούς Κυβερνήτες στην Πολιτική και στην Εκκλησία, είναι διότι εμείς είμαστε κακοί. Ο Θεός μας δίνει Κυβερνήτες κατά την καρδιά μας, είτε στην Εκκλησία, είτε στην Πολιτεία. Αλλάζουμε εμείς; Αυτομάτως θα αλλάξουν και αυτοί.. Εάν λοπόν θέλουμε να αλλάξουν τα πράγματα στην Πατρίδα μας, πρέπει εμείς να ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ, να ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ και ο Θεός θα φέρει τη λύση, ακόμα και αν μας κυβερνάει ο μεγαλύτερος ''σατανάς''.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (♰ 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Εάν δεν γυρίσουμε, εάν δεν ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ, θα γίνει ισοπέδωμα!! Θα ξεχυθεί στον κόσμο η φωτιά, που δεν θα μείνει τίποτε όρθιο!! Θα φωνάζουμε και δεν θα μας ακούει κανείς. Θα εφαρμοστεί εκείνο το οποίο λέγει: ''Βγείτε εσείς οι πεθαμένοι, να μπούμε εμείς οι ζωντανοί!''. Τέτοια καταστροφή θα γίνει εις τον κόσμο, διότι εγκαταλείψαμε τον Θεό.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (♰ 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Όλα τα αίματα λερώνουν. Το Αίμα όμως του Χριστού, μας καθαρίζει από πάσης αμαρτίας.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (♰ 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Υπάρχουν σήμερα άνθρωποι, που λένε πολλές κουταμάρες! Να σας μεταφέρω μία συζήτηση. Ήταν δύο φοιτητές και συζητούσαν με έναν Γέροντα. Γινόταν μία συζήτηση σχετική με την ύπαρξη και την Ανάσταση του Χριστού. Και επεμβαίνει ο ένας φοιτητής, με την σύμφωνη γνώμη και του άλλου και λέει στον Γέροντα:

- Μα δεν νομίζετε, ότι αυτά είναι παραμύθια εν έτη 1980; Και δεν τα αντέχει το 1980 περί Ιησού και Αναστάσεως Ιησού;

Και τους λέει ο Γέροντας:

- Και μόνο το 1980 είναι αρκετό που το λες, για να σε βγάλει ανακόλουθο και αστείο. Τι είναι το 1980 που λες;

- Είναι χρονολογία...

- Από πού μετράς; Εσύ Τον ομολογείς τον Χριστό τώρα!! Από που μετράς ανόητε; Και μου κάνεις τον μορφωμένο! Από πού μετράς; Από κτίσεως Ρώμης; Από κτίσεως κόσμου; Δεν μετράς ούτε από κτίσεως Ρώμης, ούτε από κτίσεως κόσμου. Μετράς χωρίς να το καταλάβεις από Ιησού Χριστού Εσταυρωμένου. Το 1980 είναι αφετηρία του Χριστού. Κόκκαλο!!

Άνθρωποι οι οποίοι δεν ενέκυψαν, δεν διάβασαν, δεν εξέτασαν, αραδιάζουν λόγια στον αέρα, ότι δεν υπάρχει τίποτα, ότι δεν έγινε τίποτα, δεν, δεν, δεν...

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Στην Κηδεία της Παναγίας παραβρέθηκαν πέραν των Αποστόλων και 3 Έλληνες. Ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο Άγιος Τίτος και ο Άγιος Ιερόθεος. Κανένα άλλο Έθνος πέρα του Ελληνικού, δεν αντιπροσωπεύτηκε στην Κηδεία της Παναγίας, τιμής ένεκεν του ρόλου που θα παίξει το Έθνος μας, μετά τον μεγάλο Γενικό πόλεμο.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Είναι καλύτερο οι γονείς να μιλάνε περισσότερο στο Θεό για τα παιδιά τους, παρά να μιλάνε στα παιδιά τους για το Θεό.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Αν οι άνθρωποι κουράστηκαν και βαρέθηκαν τη ζωή τους είναι διότι δεν πρόσεξαν να ζήσουν όπως δίδαξε ο Χριστός.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, πίστευε πολύ στο Χριστό. Μία μέρα που περπατούσε σε έναν κήπο γεμάτο λουλούδια, κάποιος φίλος του, που βρέθηκε εκεί τον ρώτησε:

- Μιλάς για το Χριστό τόσο συχνά... Μπορείς να μου πεις, τί σε έκανε ο Χριστός στη ζωή σου;

Τότε ο Σολωμός κοντοστάθηκε και δείχνοντάς τον ένα όμορφο και ωραίο λουλούδι του είπε:

- Ό,τι και ο ήλιος στο λουλούδι αυτό!!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Όπως ο ασθενής και το καλύτερο φαγητό να του προσφέρεις, δεν έχει όρεξη να το φάει, έτσι και ο πνευματικά άρρωστος, απέναντι στην Εκκλησία δείχνει αδιαφορία.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Άγιος Νεκτάριος, όταν ήταν ακόμα παιδάκι, έγραψε ένα γράμμα στο Θεό! Σας το παραθέτω αυτούσιο:

''Χριστούλη Μου, με ρώτησες γιατί κλαίω! (τον ρώτησε ο Χριστός προφανώς στον ύπνο του). Λειώσανε τα ρούχα μου Χριστούλη Μου, λιώσανε τα παπούτσια μου, βγήκαν τα δάχτυλα μου έξω και υποφέρω. Κρυώνω τώρα το χειμώνα. Πήγα χθες βράδυ στον παραφέντη και με έδιωξε. Με είπε να γράψω στην πατρίδα, να με στείλουν από εκεί. Τόσο καιρό εργάζομαι και δεν έχω στείλει γρόσι στην μητέρα. Τί να κάνω τώρα; Πώς θα τα καταφέρω δίχως ρούχα; Μπαλώνω-μπαλώνω, μα αυτά σκίζονται. Συγχώρεσε με, που Σε ενοχλώ! Σε προσκυνώ και Σε λατρεύω! Ο δούλος σου, Αναστάσιος''.

Εμείς έχουμε σήμερα παιδιά, να γράψουνε στο Θεό; Έχουμε παιδιά να προσευχηθούν, να πιστέψουν και να εξαρτούν το παν από το Θεό;

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Κάποιος Άγιος Γέροντας έλεγε την εξής προσευχή:

Κύριε, ας μήν ξεχάσω ποτέ τη χολή που Σε πότισα,

το ακάνθινο στεφάνι που Σου φόρεσα,

τα καρφιά που Σε κάρφωσα

και την λόγχη που Σε λόγχισα.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ό,τι εγράφη στην Αγία Γραφή είναι αληθές και θα πραγματοποιηθούν τα πάντα, με κάθε λεπτομέρεια! Δεν εγράφησαν απλώς για εκφοβισμό, αλλά και θα πραγματοποιηθούν.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Κάποτε που ωμιλούσα, παρουσιάσθηκε μία κυρία και με ερώτησε:

- Κύριε Παναγόπουλε, γιατί δεν με ακούει ο Θεός; Προσεύχομαι τόσα χρόνια, να μου δώσει έναν άνθρωπο Χριστιανό και δεν μου τον έδωσε μέχρι σήμερα. Πού οφείλεται αυτό;

Και εγώ της απάντησα:

- Ποιός σου είπε ότι, αυτός ο λεγόμενος Χριστιανός, θα σου κάνει τη ζωή Χριστιανική; Ποιός σου είπε ότι, πρέπει να πάρεις Χριστιανό και δεν πρέπει να πάρεις έναν άλλον, γιά να τον αφομοιώσεις εσύ στον Χριστιανισμό; Ποιός σου είπε ότι, πρέπει να ενωθούν τα καλά γιά να κάνουν ένα τρίτο καλό και πρέπει να ενωθούν τα κακά και να καταστραφούν και τα δύο; Ποιός σου είπε ότι, πρέπει να παντρευθής; Ποιός σου είπε ότι, τα παιδιά που θα βγάλεις, θα μπορέσεις να τα διαπαιδαγωγήσεις σωστά στον Χριστιανισμό; Πόσα Χριστιανικά ανδρόγυνα, δεν έβγαλαν καλά παιδιά; Και αν σε φυλάει ο Θεός; Λέμε στο “Πάτερ ημών”, “γεννηθήτω το Θέλημά Σου”, αλλά εμείς δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό. Για να επιτρέπει ο Θεός μία κατάσταση, σημαίνει ότι υπάρχει λόγος!...

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Μιά φοιτήτρια μοῦ εἶχε πεῖ μιά μέρα:

Δέν θέλω τό Χριστό καί τό Εὐαγγέλιό Του, γιατί μοῦ στεροῦν μερικά πράγματα..

Νόμιμα πράγματα σοῦ στερεῖ, παιδί μου, ἤ παράνομα; τήν ρώτησα.

Καί μέ ἀπάντησε κοφτά:

Δέν ξέρω! Ἐσεῖς οἱ Χριστιανοί εἶστε δυστυχισμένοι, εἶπε συμπληρώνοντας.

Καλά τῆς λέω, μορφωμένη εἶσαι καί δέν μέ δίνεις μία ἀπάντηση.

Σέ ξαναρωτῶ: Νόμιμα πράγματα σοῦ στερεῖ ἤ παράνομα;

Δέν σοῦ ἐπιτρέπει ὁ Χριστός νά πάρεις ἕναν ἄνδρα καί νά σέ εὐλογήσει;

Δέν σοῦ φτάνει ὁ ἕνας ἄνδρας καί εἶναι ἀνάγκη νά ἔχεις 40 ἄνδρες;

Εἶδες ποτές σου κανέναν πραγματικό Χριστιανό νά αὐτοκτονήσει ἤ νά ἔχει τρελαθεῖ;

Δέν ἔχεις ζήσει τήν Χριστιανική ζωή καί ἑπομένως δέν μπορεῖς νά ἔχεις γνώμη.

Νά ξέρεις ὅτι δέν ὑπάρχει πιό εὐτυχισμένος, πιό ἤρεμος καί πιό νορμάλ ἄνθρωπος ἀπό τόν Χριστιανό!

Ἐκείνη ὅμως ἔλεγε τά δικά της. Δέν ἤθελε νά καταλάβει..

Ιεροκήρυκος Δημητρίου Παναγοπούλου +

Ο Χριστός είναι ιστορικό πρόσωπο. Δεν είναι φανταστικό πρόσωπο ή ανύπαρκτο πρόσωπο.

Υπάρχει μια επιστολή ενός κυβερνήτη τότε της Ιουδαίας προς τον Πιλάτο, η οποία απευθύνεται προς τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Τιβέριο.

Αυτή η επιστολή είναι η επιστολή ενός Πουλβίου Λεντούλου, η οποία περιγράφει, σκιαγραφεί τα βασικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης μορφής του Χριστού.

Η επιστολή αυτή φυλάσσεται στην βιβλιοθήκη Τζεζαρίνι της Ρώμης και ακούστε τι γράφει η επιστολή γύρω από τον Ιησού:

«….Μεγαλειότατε Καίσαρα,

Άκουσα, ότι επιθυμείς να μάθεις αυτά που σου γράφω, για κάποιον άνθρωπο, που είναι πολύ ενάρετος και ονομάζεται Ιησούς Χριστός, τον Οποίο ο λαός θεωρούσε Προφήτη, οι μαθητές Του όμως,

Τον θεωρούσαν Θεό και έλεγαν ότι είναι Υιός του Θεού, Δημιουργός του ουρανού και της γης και όλων και ό,τι βρίσκεται παντού.

Είναι αλήθεια Καίσαρα, ότι ακούγονται κάθε μέρα θαυμάσια πράγματα για τον ”άνθρωπο” αυτό.

Ανασταίνει νεκρούς και θεραπεύει αρρώστους, με μια Του λέξη.

Είναι άνδρας, μέτριου αναστήματος, όμορφος στην όψη και αρχοντικός, ιδιαίτερα το πρόσωπο Του, ώστε όσοι Τον κοιτούν, αναγκάζονται να Τον αγαπούν και να τον σέβονται!

Τα μαλλιά Του είναι μέχρι τα αφτιά Του και πίσω φτάνουν μέχρι τους ώμους, καστανά και λαμπερά, διαχωρίζονται κατά το έθιμο των Ναζωραίων. Είχε δηλ. χωρίστρα που λέμε στη μέση στα μαλλιά.

Το μέτωπο του είναι καθαρό και γαλήνιο, το πρόσωπο Του χωρίς σημάδια και ρυτίδες.

Η μύτη και τα χείλη Του είναι κανονικότατα.

Τα γένια Του είναι πυκνά, καστανά και μακριά, που χωρίζουν στη μέση.

Το βλέμμα Του είναι σοβαρό και προκαλεί σεβασμό, είναι δε δυνατό σαν ακτίνα του ήλιου!

Όταν είναι αυστηρός, κανείς δεν μπορεί να Τον ατενίσει και όταν μαλώνει κάποιον, κλαίει… Είναι αξιαγάπητος!

Ουδέποτε Τον συνάντησε κανείς να γελάει, αλλά πολλές φορές Τον είδαν να κλαίει.

Τα χέρια και οι βραχίονες Του (τα μπράτσα Του) είναι όμορφα.

Όταν συνομιλεί τους ικανοποιεί όλους, δεν εμφανίζεται συχνά, αλλά όταν αυτό συμβαίνει, είναι μετριόφρων και έχει το ωραιότερο παράστημα του κόσμου!

Είναι ωραίος, όπως και η Μητέρα Του, η οποία είναι η ωραιότερη γυναίκα από όσες ποτέ φάνηκαν στα μέρη αυτά!

Εάν όμως η Μεγαλειότητα σου Καίσαρα θέλει να Τον δει, όπως μου είχες γράψει, πες το μου, για να σου Τον στείλω αμέσως (έτσι έβλεπε ο άνθρωπος, έτσι έλεγε).

Αν και ποτέ δεν έκανε σπουδές, ξέρει όμως κάθε επιστήμη!

Περπατάει ξυπόλητος και ασκεπής.

Πολλοί σαν Τον βλέπουν γελάνε, αλλά όταν στέκονται μπροστά Του, τρέμουν και Τον θαυμάζουν…

Λένε, ότι ποτέ ξανά δεν έχει εμφανιστεί στα μέρη αυτά άνθρωπος σαν και Αυτόν!

Επίσης λένε οι Εβραίοι, ότι ποτέ δεν δόθηκαν συμβουλές, ούτε κηρύχθηκε Διδασκαλία σαν την δική Του, πολλοί δε από τους Ιουδαίους Τον θεωρούν Θεό.

Άλλοι πάλι λένε, ότι είναι εχθρός σου Καίσαρα.

Λένε επίσης, ότι Αυτός ποτέ δεν δυσαρέστησε κάποιον, αλλά αντίθετα πάντα έκανε το καλό.

Όλοι όσοι Τον γνωρίζουν λένε, ότι τους ευεργέτησε!

Παρόλα αυτά Καίσαρα είμαι πρόθυμος να υπακούσω στην Μεγαλειότητα σου και ό,τι με διατάξεις, θα το κάνω…».

Είναι και αυτό μια μαρτυρία γύρω από τον Χριστό, το πως Τον έβλεπαν τότε οι άνθρωποι..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

Κάποτε μια φοιτήτρια μου είπε:

- Ο κόσμος έχει τόσους πειρασμούς, που δεν μπορεί κάποιος να ανταπεξέλθει και να αντισταθεί.

Της είπα:

- Εσένα θα σε κρίνουν τα ψάρια! Αν και ζουν σε αλμυρό περιβάλλον, εντούτοις δεν είναι αλμυρά. Αν βγάλεις ένα ψάρι από τη θάλασσα και το τηγανίσεις χωρίς να το αλατίσεις, θα είναι το πιο άνοστο πράγμα. Παρέμεινε ανάλατο, αν και έμεινε 5-10 χρόνια στη θάλασσα, σε ένα περιβάλλον αλμυρό. Γιατί; Για να διδάξει σε εμάς, ότι μένοντας μέσα στον κόσμο, πρέπει και μπορούμε να παραμείνουμε ανεπηρέαστοι από τον κόσμο!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Για εκείνους που δεν πιστεύουν, ο Πανταχού Παρών Θεός είναι πανταχού απών.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Όπως η βελόνα της πυξίδας οπουδήποτε και αν την στρέψεις ''βλέπει'' πάντα στον Βορρά, έτσι και εμείς, οτιδήποτε και αν μας συμβαίνει, το βλέμμα μας να είναι πάντα στον Χριστό.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Άμα επιτρέψει ο Θεός και γράψω ένα βιβλίο για την μετάνοιά μου και το πώς επέστρεψα στο Χριστό, πιστεύω, ότι τέτοια περίπτωση παγκοσμίως δεν θα υπάρχει. Ένα μόνο θα σας πω, (αν και μου είναι δύσκολο) για να σας ωφελήσω και να σας ενδυναμώσω την πίστη σας. Μου παρουσιάστηκε ο Άγιος Δημήτριος και μου είπε: Δεν έχεις δικαίωμα, να διατηρείς το όπλο σου στο οπλοστάσιο και να μην το χρησιμοποιείς! Όπλο, εννοούσε ο Άγιος, το λόγο μου. Και εγώ τον λόγο μου, τον χρησιμοποιούσα για κουβέντες και για αστεία. Η αποκάλυψη αυτή του Αγίου Δημητρίου, με έκανε κατά 70% να επιστρέψω στην Ορθοδοξία και να είμαι σήμερα αυτός που είμαι.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

Πολλοί παίρνουν το Ευαγγέλιο να το βάλουν στα μέτρα τους και όχι τον εαυτόν τους να τον βάλουν στα μέτρα του Ευαγγελίου. Παίρνουν όσα θέλουν και όπως θέλουν, για να δικαιολογηθούν.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Θέλεις να κάνεις ελεημοσύνη και δεν γνωρίζεις ποιός έχει πραγματική ανάγκη; Υπάρχει και το Φιλόπτωχο Ταμείο, στην Εκκλησία. Ρίξε τα χρήματά σου εκεί και να είσαι σίγουρος, ότι θα πιάσουν τόπο!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Θεός έχει αφήσει ένα κλειδί στον άνθρωπο, με δύο όψεις. Στο ένα μέρος γράφει ''Μετάνοια'' και στο άλλο γράφει ''αμετανοησία''. Στο ένα μέρος γράφει ''Παράδεισος'' και στο άλλο γράφει ''κόλαση''. Εάν ο άνθρωπος χρησιμοποιήσει την Μετάνοια, ανοίγει την θύρα του Παραδείσου. Εάν χρησιμοποιήσει την αμετανοησία, ανοίγει την θύρα της κολάσεως. Οι άνθρωποι που μετανοούν, δημιουργούν προϋποθέσεις Σωτηρίας. Οι άνθρωποι που δεν μετανοούν και δεν εξομολογούνται, δημιουργούν προϋποθέσεις κολάσεως. Είναι στα χέρια του ανθρώπου και από αυτόν εξαρτάται η Σωτηρία του. Μην λοιπόν κατηγορήσουμε τον Χριστό εν τη Ημέρα εκείνη της Κρίσεως.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Το αφεντικό είπε στους δούλους του να ετοιμαστούν και σε λίγο θα πηγαίνανε στην φάρμα για να πιάσουν δουλειά.

Αυτός καθόταν σιωπηλός και κατηφής σε μια γωνία.

– Τί έχεις και είσαι έτσι; τον ρώτησε το αφεντικό. Σε απασχολεί κάτι;

Και ο δούλος του απάντησε:

Και του λέει το αφεντικό:

– Δεν σε αγόρασα, για να σε έχω δούλο. Σε αγόρασα για να σε ελευθερώσω! Πήγαινε, είσαι ελεύθερος!

Ο δούλος τα ‘χασε…

Και τότε πέφτει στα πόδια του αφεντικού του και του λέει:

– Θα σου είμαι πάντα ευγνώμων γι΄αυτό το πράγμα. Θα σου είμαι πάντοτε δούλος!

Αυτός είναι ο Χριστός!

Έδωσε το Αίμα του για να μας εξαγοράσει από την κόλαση του σατανά και να μας ελευθερώσει.

Δεν πρέπει λοιπόν να είμαστε πάντοτε ευγνώμονες στον Κύριο;

Δεν πρέπει να είμαστε πάντοτε (θεληματικά) δούλοι του;

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος μέχρι του σημείου να εκλέξει,

ή τον διάβολο ή τον Χριστό.

Και έτσι, είτε δουλώνεται στον τύραννο διάβολο και γίνεται σκλαβωμένος δούλος, είτε στον ελευθερωτή Χριστό και γίνεται ελεύθερος δούλος..

Θέλεις όλες οι υποθέσεις στη ζωή σου, να έχουν το αγαθότερο και το καλύτερο αποτέλεσμα στον νυν και στον μέλλοντα αιώνα; Εμπιστεύσου το Θεό 100%!

Άνοιξε και βάλε το Θεό στη ζωή σου και όλα τα θέματά σου θα τακτοποιηθούν, χωρίς να το καταλάβεις.

Διότι όποιος εμπιστεύεται απόλυτα το Θεό, δεν πρόκειται ποτέ να αποτύχει στην ζωή του!

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

Ο Θεός δεν έχει ανάγκη από εργάτες - δούλους, όπως λένε μερικοί. Θέλει τον άνθρωπο για παιδί Του, να αισθάνεται άνετα ο άνθρωπος δίπλα Του και να γίνει συγκληρονόμος της Βασιλείας Του.

Δημήτριος Παναγόπουλος († 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Χριστός είναι Aυτός που μας έφτιαξε και αυτός που μας εξαγόρασε με το Αίμα Του! Από φιλότιμο και μόνο, γι’ αυτά που μας έκανε ο Χριστός, έπρεπε να αλλάξει κάθε άνθρωπος και να πολιτεύεται διαφορετικά στη ζωή του, εν Mετανοία. Αλλά πού τέτοιο φιλότιμο…!

Δημήτριος Παναγόπουλος († 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Εξαντλήθηκε η υπομονή σου; Είναι διότι έχασες την εμπιστοσύνη σου στον Θεό. Και έχασες την εμπιστοσύνη στον Θεό, γιατί είσαι εγωϊστής και έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτόν σου, στο χρήμα σου, στη γνώση σου. Μας λείπει η ταπείνωση, γι' αυτό δεν έχουμε τον καρπό της υπομονής.

Δημήτριος Παναγόπουλος († 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Έχω ένα φίλο που είναι ταξιτζής. Αυτός τις Κυριακές το πρωί δούλευε και δεν πήγαινε στην Εκκλησία. Μια μέρα τον πλησίασα και τον ρώτησα, πόσα βγάζεις την ημέρα και μου είπε, περίπου 1700 δραχμές. Τότε του πρότεινα, την ερχόμενη Κυριακή το πρωί, να πήγαινε στην Εκκλησία και μετά να πήγαινε στην δουλειά και όσα λιγότερα θα έβγαζε από τις 1700 δραχμές, την διαφορά θα του την έδινα εγώ. Ο φίλος μου το σκέφτηκε και τελικά δέχτηκε την πρότασή μου. Πήγε την Κυριακή στην Εκκλησία και μετά μέχρι το βράδυ δούλεψε το ταξί. Το βράδυ με πήρε τηλέφωνο και μου λέει:

- Δημήτριε, έγινε κάτι φοβερό! Είχα φουλ δουλειά και δεν προλάβαινα τους πελάτες! Έβγαλα 2000 δραχμές!

Από τότε ο φίλος μου, κάθε πρωί πηγαίνει στην Εκκλησία. Οι άνθρωποι που δουλεύουν τις Κυριακές και δεν πάνε στην Εκκλησία, τα λεφτά που βγάζουν δεν είναι ευλογημένα και κάποια μέρα θα τα χάσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Γιατί όποιος συλλέγει χρήματα μακριά από το Θεό, τα διασκορπίζει. Γι’ αυτό και βλέπουμε πολλές οικογένειες που εργάζονται από το πρωί έως το βράδυ, αλλά να μην μπορούν να βάλουν μερικά χρήματα στην άκρη. Φωτιά είναι τα λεφτά της Κυριακής, έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Δημήτριος Παναγόπουλος († 13 Φεβρουαρίου 1982)

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Οι πρώτοι Απόστολοι που κήρυξαν την Έλευση του Χριστού στον κόσμο, δεν ήταν οι Μαθητές Του, αλλά οι τρεις Μάγοι.

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Κάποτε επισκέφτηκε κάποιος τον Άγιο Νεκτάριο και του είπε:

- Σεβασμιότατε, χρωστώ 25 δραχμές (πολλά λεφτά για την εποχή εκείνη). Αύριο το γραμμάτιο λήγει και πάω χαμένος... Δεκάρα δεν έχω και σε παρακαλώ να με βοηθήσεις.

Ο Άγιος Νεκτάριος καλεί τον ταμία του και του λέει:

- Κωστή, δώσε 25 δραχμές στον άνθρωπο.

Και φωνάζει από μέσα ο Κωστής στον Άγιο και του λέει:

- Δεν έχουμε Σεβασμιότατε.

- Για κοίταξε Κωστή, γιατί είναι ανάγκη...

- Σεβασμιότατε το ταμείο έχει όλο και όλο 25 δραχμές και είμαστε στην αρχή του μήνα. Πώς θα βγάλουμε το μήνα;

- Δώσε Κωστή και έχει ο Θεός!

Ο Κωστής μουρμουρίζοντας έδωσε τις 25 δραχμές και ο ξένος έφυγε.

Δεν είχε όμως περάσει αρκετή ώρα και έρχεται μια ειδοποίηση από την Αρχιεπισκοπή που έλεγε τα εξής:

''Παρακαλείται ο Πενταπόλεως Νεκτάριος το απόγευμα της ιδίας ημέρας να τελέσει γάμο (πλουσιοτάτης της εποχής εκείνης Οικογενείας), έχοντας μαζί τους 4 φοιτητές της Ριζαρείου Σχολής για να ψάλλουν Βυζαντινά, καθότι ο Αρχιεπίσκοπος ασθένησε εκτάκτως''.

Πράγματι ο Άγιος Νεκτάριος έκανε τη στέψη και το αποτέλεσμα ήταν, αφού τους περιποιήθηκαν τόσο τον Άγιο όσο και τους ψάλτες και στο τέλος, τους πρόσφεραν από έναν φάκελλο. Άνοιξαν οι 4 φοιτητές τους φακέλλους τους και βρήκε ο καθένας τους από 20 δραχμές μέσα δηλ. σύνολο 80 δραχμές. Άνοιξε και ο Άγιος Νεκτάριος το φάκελλό του και βρήκε μέσα 100 δραχμές. Έλαβαν λοιπόν συνολικά 180 δραχμές, οι οποίες παραδόθηκαν στον Κωστή, στον ταμία, ο οποίος κατ' ομολογία του ιδίου κατεπλάγη και ουδέποτε πλέον εξέφερε γνώμη στις εντολές του Αγίου Νεκταρίου.

Ο Άγιος Νεκτάριος έκανε επί τη ευκαιρία έκανε ένα σοβαρό μάθημα, λέγοντας επιγραμματικώς στον Κωστή:

- Κωστή εμείς δεν έχουμε. Ο Θεός όμως πάντα έχει και πρόσεχε!

Αυτά είναι και για εμάς, που πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό...

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Μου παρουσιάστηκε ο Άγιος Δημήτριος που έχω το όνομά του και μου είπε:

- Δεν έχεις δικαίωμα, να διατηρείς το όπλο σου στο οπλοστάσιο και να μήν το χρησιμοποιείς!

Όπλο, εννοούσε ο Άγιος, τον λόγο μου. Και εγώ τον λόγο μου, τον χρησιμοποιούσα για κουβέντες και για αστεία. Η αποκάλυψη αυτή του Αγίου Δημητρίου, με έκανε κατά 70% να επιστρέψω στην Ορθοδοξία και να είμαι σήμερα αυτός που είμαι.

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο σατανάς είναι σαδιστής.

Σου δίνει μια ηδύτητα, μία γλύκα, μία ηδονή από το ξυλοκέρατο της αμαρτίας, έπειτα όμως πάνω στην ηδονή εκείνη, κάνεις εμετό και είσαι έτοιμος να φτύσει αμέσως.

Φάε πολύ… εμετό θα κάνεις…

Πιές πολύ… εμετό θα κάνεις…

Παίξε χαρτί… θα αυτοκτονήσεις, θα ξεπουλήσεις…

Πόρνευσε… θα φτύσεις πάνω στην ηδονή…

Ό,τι θέλεις βάλε, δεν ξεκουράζεται η ψυχή με αυτά.

Ο μόνος που ξεκουράζει και την ψυχή και το σώμα είναι ο Χριστός.

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος +

Στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, στάλθηκε από τον Θεό ο Αρχάγγελος Γαβριήλ. Δεν ξέρω αν ξέρετε, πώς ερμηνεύεται η λέξη Γαβριήλ. Γαβριήλ ερμηνεύεται θεάνθρωπος!

Θεός και άνθρωπος ερμηνεύεται το «Γαβριήλ».

Γι’ αυτό ο Θεός έστειλε το ανάλογο πρόσωπο, στον ανάλογο ρόλο, ώστε και με το όνομα ακόμη του Αρχαγγέλου να ομιλεί γι’ αυτό που πρόκειται να γίνει.

Ο Άγιος Σωφρόνιος αναφέρει συγκεκριμένα, ότι έστειλε ο Θεός τον Αρχάγγελο Γαβριήλ για να δηλώσει, ότι Αυτός που θα γεννηθεί από την Θεοτόκο, θα είναι Θεός και Άνθρωπος!

Ο Αρχάγγελος τα πρώτα λόγια που είπε της Παναγίας μας ήταν:

– Χαίρε Κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου… ευλογημένη συ εν γυναιξίν (Λουκ. 1,28)

Η ιδία η Παναγία αντέδρασε και ταράχτηκε στα λόγια αυτά.

Και δεν μπήκε αμέσως σε συζήτηση – όπως έκανε η Εύα με τον όφη (τον Διάβολο) και έπεσε – αλλά με σωφροσύνη και ταπείνωση διελογίζετο τι είναι το γλυκόλογο,

όπως θα λέγαμε, γιατί βέβαια είναι κολακευτικά τα λόγια.

Είναι κουμπωμένη η Παναγία και φοβάται.

Και επεμβαίνει ο Αρχάγγελος και της λέει:

– Μη φοβού Μαριάμ. Εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ (Λουκ. 1,30).

Και της ανακοινώνει ότι θα γεννήσει υιόν, τον Ιησούν, ο οποίος θα είναι μέγας στην αγιότητα και θα βασιλεύσει στους αιώνες ως αιώνιος βασιλεύς.

Και ρωτάει τον Αρχάγγελο η Παναγία:

– Πως έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω; (Λουκ. 1,34)

Πώς θα συλλάβω παιδί, εφόσον δεν γνωρίζω άνδρα; Τα βλέπει ανθρώπινα τα πράγματα η Παναγία.

Και ρωτάει πώς θα γίνει αυτό το πράγμα…

Ο Ιερός Χρυσόστομος πάνω σε αυτό, απαντάει στην Παναγία με έναν δικό του τρόπο και της λέει το εξής:

Μη ζητάς άνδρα και γυναίκα για να έχουμε ένα παιδί, όταν αυτό που θα γεννηθεί είναι υπέρ – φύση.

Είναι ανώτερος αυτός ο τρόπος της γεννήσεως.

Διότι αν γνώριζες άνδρα, δεν θα γινόταν αυτό, θα γεννούσες έναν άνθρωπο ακόμη, άρρωστο που θα έχει ανάγκη από ιατρό.

Εμείς θέλουμε Παναγία να γεννήσεις τον Σωτήρα.

Δεν θέλουμε να γεννήσεις έναν άνθρωπο ακόμη…

Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ της λέει:

– Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι…

Είναι σαν της είπε ο Αρχάγγελος: «Μήπως ξέρω πως;

Ούτε στάλθηκα από τον Θεό να σου πω, πως θα γίνει αυτό το πράγμα.

Εγώ στάλθηκα να σου πω, τι θα γίνει.

Το πώς θα γίνει είναι ένα μυστήριο…».

Και αυτό είναι μία απάντηση για εμάς, που παρότι είμαστε κινητά μυστήρια, δεν έχουμε λύσει τίποτα γύρω από τον εαυτόν μας, εξακολουθούμε να ζητάμε με ποιό τρόπο έγινε η σύλληψη της Παρθένου και εφόσον δεν στηρίζεται στη λογική μας, στη μόρφωσή μας, στην επιστήμη μας, την απορρίπτουμε…

Οι Πατέρες αναφορικώς με την σύλληψη λένε, ότι δεν την έκανε μόνο το Πνεύμα το Άγιο, την έκανε η ιδία η Αγία Τριάδα.

Και ο Χριστός ενήργησε για τη φάτνη, που θα έμπαινε μέσα εκεί και ο Πατήρ και το Πνεύμα το Άγιο. Έτσι λένε οι Πατέρες.

Και είναι αλήθεια αυτό το πράγμα, στέκεται.

Όταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ στη συνέχεια την ανέφερε ότι η συγγενής της, η Ελισάβετ είναι στο 6ο μήνα παρότι στείρα και για τον Θεό τίποτα δεν είναι αδύνατο, η Παναγία σήκωσε τα χέρια και είπε:

– Ιδού η δούλη του Κυρίου.

Γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου. (Λουκ. 1,38)

Παραδόθηκε η Παναγία.

Και όταν υπέγραψε ότι δέχεται, ο Αρχάγγελος αναχώρησε..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας

Λέγεται, ότι κάποτε στάλθηκε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ από τον Θεό, να πάρει την ψυχή μιας μάνας. Γύρω από το κρεβάτι της ετοιμοθάνατης μάνας, υπήρχαν τα δέκα της παιδιά.

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, μπροστά σε αυτό το συγκινητικό θέαμα που αντίκρυσε, λυπήθηκε τη μάνα και τα παιδιά και δεν μπόρεσε να πάρει την ψυχή της μάνας και έτσι γύρισε άπραγος πίσω.

Του λέει ο Θεός:

-Που είναι η ψυχή της μάνας;

-Κυριε και Εσύ άμα κατέβαινες κάτω και έβλεπες αυτό το θέαμα, δεν θα μπορούσες να πάρεις την ψυχή της.

Ο Κύριος τον επιτίμησε και του λέει:

-Πηγαινε στον Ειρηνικό Ωκεανό, να μου φέρεις την τάδε πέτρα.

Πράγματι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ πήγε, την πήρε και την έδωσε στον Θεό. Ο Κύριος την χτύπησε και αυτή άνοιξε.

Μέσα υπήρχε ένα σκουλήκι και ρωτάει ο Θεός τον Αρχάγγελο:

-Μου έφερες αυτή την πέτρα από τόν βυθό της θάλασσας.

Ποιος φροντίζει και τρέφει αυτό το σκουλήκι;

-Εσυ, Κύριε απάντησε ο Αρχάγγελος.

-Κι Εγώ θα φροντίσω τα δέκα παιδιά της μάνας, ήταν η απάντηση του Θεού.

Όταν ο Κύριος ακόμα και για τα σκουλήκια ενδιαφέρεται και μεριμνά, που δεν προορίζονται για τον παράδεισο, εμείς που προοριζομαστε για εκεί και Σταυρώθηκε για εμάς, φανταστείτε τι φροντίδα και τι ενδιαφέρον μας έχει!

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας.

Κάποιος είχε πει στην γυναίκα του:

– Γυναίκα, πάω στο τάδε μέρος, να σκοτώσω τον τάδε άνθρωπο. Αν δεις, ότι δεν έρχομαι μέχρι το μεσημέρι, να μου φέρεις εκεί το φαγητό.

Πήγε αυτός στο μέρος εκείνο και κρύφτηκε πίσω από κάτι θάμνους.

Όμως μεσημέριασε και το θύμα δεν πέρασε από εκεί.

Ήρθε η γυναίκα του και έφερε το φαγητό.

Άνοιξε ο σύζυγος το μπολ και βλέπει φασολάδα.

Γυρίζει τότε στην γυναίκα του και της δίνει μια σφαλιάρα!

– Καλά γιατί με χτύπησες; του είπε με παράπονο η γυναίκα του.

– Γιατί έβαλες λάδι στα φασόλια; Δεν ξέρεις, ότι σήμερα είναι Τετάρτη;

– Καλά, του λέει η γυναίκα του, εσύ περιμένεις να σκοτώσεις τον άλλον και το λάδι σε πείραξε;

– Άλλο το ένα, άλλο το άλλο, απάντησε εκείνος.

Πόσοι τέτοιοι χριστιανίζοντες υπάρχουν ανάμεσά μας!.

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος +

Ταξιδεύοντας κάποιος καθ’ οδόν με το κάρο, συνάντησε κάποιον, που πήγαινε φορτωμένος με ένα τσουβάλι.

Τον λυπήθηκε μέσα στη ζέστη και για να τον ξεκουράσει από το βάρος και την οδοιπορία, του λέει:

– Ε, ανέβα πάνω, να σε πάω στον προορισμό σου..

Και ανεβαίνει εκείνος πάνω στο κάρο.

Εφόσον είχαν ταξιδέψει πολύ ώρα σε μια στιγμή γύρισε πίσω για να δει τι κάνει ο συνταξιδιώτης του.

Και τί βλέπει;

Τον βλέπει να κρατάει το τσουβάλι στον ώμο του.

Του φάνηκε τόσο περίεργο και αστείο, που σταμάτησε και του λέει:

– Βρε Χριστιανέ μου, εγώ σε πήρα πάνω, να αφήσεις το φορτίο σου και να ξεκουραστείς και εσύ το κουβαλάς;

– Φτάνει που πας εμένα, λέει εκείνος. Να μην πηγαίνεις και το φορτίο μου!

Πόσοι από εμάς είναι τέτοιοι, που κουβαλούν το φορτίο των θλίψεων πάνω τους και δεν το εναποθέτουν στον Χριστό, επειδή δεν Τον εμπιστεύονται..

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος +

Όπως σε ένα σπίτι, όταν δεν υπάρχουν φώτα και επικρατεί πηκτό σκοτάδι είναι φυσικό οι ένοικοι να τρακάρονται μεταξύ τους, έτσι και οι άνθρωποι που δεν έχουν το Φως του Χριστού, ''τρακάρονται'' στον κόσμο μεταξύ τους, με τα πάθη και τις έχθρες τους.

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός κάθε μέρα που ξυπνούσε, έκανε μία σύντομη προσευχή που έλεγε:

- Πήγαινε Χριστέ και σήμερα μπροστά μας!

Ο Χριστός είπε, όποιος θέλει ας Μέ ακολουθήσει. Αλλά εμείς, πάμε μπροστά από το Θεό, νομίζοντας ότι τα ξέρουμε καλύτερα από Αυτόν ή πάμε δίπλα Του, για να Του υποδείξουμε, λες και ο Θεός έχει ανάγκη από τις δικές μας υποδείξεις. Δεν ακολουθούμε το Χριστό, δεν Τον βάζουμε μπροστά μας και δεν Τον εμπιστευόμαστε, γι' αυτό και η ζωή μας γέμισε βάσανα και τραγωδίες.

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι είναι στα λόγια Χριστιανοί, όχι όμως και στα έργα. Και αυτό γιατί δεν έχουνε εμπιστοσύνη στο Θεό, η οποία δίνει ηρεμία και ειρήνη στον άνθρωπο, οτιδήποτε και αν του συμβεί.

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Είχαμε πάει κάποτε με 8 Λεωφορεία να προσκυνήσουμε τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο στην Εύβοια. Κανείς από τους 8 οδηγούς, δεν φιλοτιμήθηκε να ανάψει καν, ένα κερί στον Άγιο. Ήσαν και οι 8 οδηγοί άπιστοι και μας περίμεναν έξω!

Ένα από τα 8 πούλμαν το πιο καινούριο παρουσίασε ξαφνικά μία βλάβη, καθώς εμείς προσκυνούσαμε τον Άγιο. Είχε τρυπήσει το ρεζερβουάρ. Κάτι το παράδοξο να συμβαίνει κάτι τέτοιο, σ' ένα ολοκαίνουριο πούλμαν. Δεν μπορούσαν οι οδηγοί να κάνουν τίποτα!

Τότε πλησιάζω τον οδηγό του συγκεκριμένου Λεωφορείου και του λέω:

- Αγαπητέ Γιώργιε, δεν πας ν' ανάψεις ένα κερί σ' αυτόν που είναι ξαπλωμένος εκεί μέσα; Το αυτοκίνητό σου δεν έχει τίποτα! Από αγάπη που έχει ο Άγιος σε σένα, τρέχει αυτό το ρεζερβουάρ...

Αυτός ντράπηκε, αλλά πήγε τελικά και άναψε κερί στο Άγιο.

Όταν επέστρεψε, το ρεζερβουάρ δεν έτρεχε πιά!

- Βλέπεις του λέω, ότι εσύ έτρεχες και όχι το ρεζερβουάρ... Ο Άγιος σε αγαπάει και σε λέει: Το θέμα δεν είναι να παίρνεις το παραδάκι και το μπουρμπουάρ, δεν είναι μόνο αυτό! Είμαι και εγώ εδώ! Και αυτούς που έφερες σε μένα, δεν ήρθανε τυχαία εδώ, για να πάρεις λεφτά εσύ, αλλά για να πιστέψεις!...

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Οι άνθρωποι που εισέρχονται στην Εκκλησία και δεν κοινωνούν εκτός εάν έχουν επιτίμιο από τον Πνευματικό τους, μοιάζουν με εκείνον που εισήλθε στην Κιβωτό του Νώε και γλύτωσε από τον Κατακλυσμό, αλλά πέθανε από ασιτία. Γιατί η Θεία Κοινωνία, είναι η τροφή της ψυχής!

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Για το:«ΔΕΝ ΠΑΩ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΟΥΣ ΠΑΠΑΔΕΣ»

Μετά το τέλος μιας ομιλίας που έκανα στην Πάτρα, ήρθε ένας δικηγόρος και μου λέει:

- κ. Παναγόπουλε όπως μου τα είπες στην ομιλία, πρέπει να πάω στην Εκκλησία;

- Ναι στην Εκκλησία.

- Μα είναι οι παπάδες στην Εκκλησία!

- Τί θα ήθελες να υπάρχουν στην Εκκλησία; Δικηγόροι; Οι δικηγόροι θα είναι στα δικαστήρια και οι παπάδες στην Εκκλησία.

- Μα δεν διαβάζεις τις εφημερίδες, δεν βλέπεις και δεν ακούς τί σκάνδαλα γίνονται με τους παπάδες;

Είχα ένα σημείωμα από τον Ιερό Χρυσόστομο στην τσέπη μου, το έβγαλα και του είπα:

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε: ''Πολύ ''οργίζεται'' ο Θεός, όταν κάποιος ανάξιος γίνεται παπάς. Θα δώσει φοβερό λόγο και αν δεν μετανοήσει τον περιμένει μεγάλη κόλαση.

Αλλά εσύ άνθρωπε πρόσεχε, θα εκλάβεις αυτόν τον ανάξιο και αμαρτωλό παπά, σαν έναν λεπρό ο οποίος μοιράζει χρυσάφι! . Εσύ πάρε το χρυσάφι από τα χέρια του και άσε την λέπρα σε αυτόν''

- Ώστε έτσι; μου λέει...

- Έτσι ακριβώς! Αλλά θα σου πω ένα ακόμη. Όταν εισήλθε ο Κύριός μας στα Ιεροσόλυμα πάνω σε ένα γαϊδουράκι, πώς τον υποδέχτηκαν οι Ιεροσολυμίτες; Μετά βαϊων και κλάδων. Έριξαν οι άνθρωποι λουλούδια στο δρόμο να περάσει ο Χριστός, άλλοι έριξαν και απλώσανε τα ρούχα τους, άλλοι τα σεντόνια και τις κουβέρτες τους και πέρασε ο Κύριος. Όμως επί όλων αυτών, δεν πάτησε ο Χριστός, αλλά ο γάϊδαρος του Χριστού που έφερνε τον Χριστό! Έτσι και εσύ θα πας στον παπά, όχι για τον παπά, αλλά για Αυτόν που φέρει ο παπάς.

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος, Iεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος έλεγε χαρακτηριστικά για το κακό που μπορεί να μας κάνει ο διάβολος: Μην φορτώνετε όλες τις αμαρτίες σας στον δύσμοιρο διάβολο. Εμείς μαζεύουμε τα φρύγανα και αυτός βάζει την φωτιά. Αν δεν υπάρχουν φρύγανα, τί φωτιά μπορεί να βάλει ο διάβολος; Επομένως ο διάβολος μπορεί να μας κάνει τόση ζημιά, όσο εμείς του επιτρέπουμε να μας κάνει. Του δίνουμε εμείς, το δικαίωμα.

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Άγιος Νεκτάριος όταν ήταν μικρός πήγε να προσκυνήσει στους Αγίους Τόπους. Το πλοίο όμως με το οποίο ταξίδευε έπεσε σε θαλλασσοταραχή και κινδύνευε να βυθιστεί. Έδωσε εντολή ο καπετάνιος να ετοιμαστούν οι επιβάτες, ώστε σε λίγο να εγκαταλείψουν το πλοίο. Τότε πήγε ο Άγιος Νεκτάριος και έπιασε το τιμόνι του καπετάνιου και σήκωσε το άλλο του χέρι στο Θεό και λέει:

- Δεν σου είπα Θεέ μου, ότι θέλω να Σε κηρύξω; Γιατί επιτρέπεις να πνιγούμε;

Είπε αυτό το λόγο 3 φορές. Στη τρίτη φορά έβγαλε από τη ζωστήρα του ένα σταυρό που ήταν δώρο από την γιαγιά του και δένει στην άκρη της λωρίδας του το σταυρό, πηγαίνει στην κουπαστή του πλοίου και τον ρίχνει στη θάλασσα και διατάσσει ως άλλος ''Κύριος'' τη θάλασσα:

- Σιώπα και φίμωσον!

Και αμέσως η θάλασσα γίνεται λάδι! Όταν είδε ο κόσμος αυτό το θαυμαστό γεγονός, έγινε αλαλαγμός! Τον πήραν στα χέρια, να τον φιλούνε να τον αγκαλιάζουν και να θέλουν να σηκώσουν τον σωτήρα τους στον αέρα. Όλοι ήταν χαρούμενοι, που σώθηκαν από βέβαιο πνιγμό. Ο μόνος που ήταν λυπημένος ήταν ο Άγιος Νεκτάριος, γιατί κόπηκε ο σταυρός και τον έχασε στη θάλασσα... Λίγο πριν φτάσουν στο λιμάνι της Χάϊφα του Ισραήλ, άρχισε να ακούγεται από το πλοίο ένας δυνατός κρότος. Φτάσανε στο λιμάνι, ο κόσμος άρχισε να αποβιβάζεται, αποβιβάστηκε και ο Άγιος Νεκτάριος λυπημένος. Ο καπετάνιος έστειλε κάποιους ναυτικούς να πάνε με τη βάρκα να δούνε στο σημείο του πλοίου από όπου ακουγόταν ο κρότος και βλέπουν έκπληκτοι το σταυρό του Αγίου κολλημένο στο πλοίο! Τον πήραν, τον πήγαν στον καπετάνιο και εκείνος φώναξε:

- Κεφαλά, Κεφαλά, Κεφαλά (έτσι λεγόταν το επίθετο του Αγίου Νεκταρίου) γύρισε πίσω!

Γύρισε ο Άγιος Νεκτάριος και πήρε από τον καπετάνιο το σταυρό του, ευγνωμονώντας τον Θεό! Έναν σταυρό, που τον είχε σουβενίρ από την αγαπημένη του γιαγιά.

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Η μεγαλύτερη ελεημοσύνη πού μπορείς να προσφέρεις σε έναν άνθρωπο, είναι να προσεύχεσαι για αυτόν.

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ωραία ήταν η συμβουλή που έδωσε κάποτε κάποιος στον φίλο του: Πολλά έκανες, για τα παιδιά σου, πολλά έκανες για τους συγγενείς σου, πολλά έκανες για τους γνωστούς σου. Τώρα κάνε κάτι και για τη ψυχή σου !

(✞) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Θεός δεν υπόσχεται ότι η ζωή του Χριστιανού στον κόσμο τούτο θα είναι παραδεισένια. Παράδεισο, υπόσχεται στην Άλλη Ζωή.

(✞) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Το Άγιο Όρος θα το δείτε αυτό εγώ δεν θα ζω, με τις Πρεσβείες της Θεοτόκου μιά μέρα θα δώσει τους Ευαγγελικούς Κήρυκες προκειμένου να Ευαγγελίσουν όλη την Ανθρωπότητα, ύστερα από τον μεγάλο σπαραγμό και την μεγάλη καταστροφή, που μας περιμένει και την οποία θα φτιάξουμε μόνοι μας!

Δημήτριος Παναγόπουλος

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Η Εκκλησία είναι μιά σύγχρονος Κιβωτός του Νώε, που όπως τότε όσοι ήταν μέσα στην Κιβωτό σώθηκαν από τον Κατακλυσμό έτσι και τώρα όσοι είναι μέσα στην Εκκλησία, ασφαλίζονται!

(✞) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ένας άνθρωπος που δεν έχει εμπιστοσύνη στον Θεό αλλά στον εαυτόν του, θα υποφέρει στη ζωή του. Ενώ αυτός που έχει εμπιστοσύνη στον Θεό, ο Κύριος θα του δώσει τις λύσεις στις υποθέσεις του.

(✞) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Μια φορά ζούμε σε αυτήν την ψευτό ζωή! Δεν βγαίνουν εισιτήρια μετ' επιστροφής. Να κοιτάξουμε να χρησιμοποιήσουμε σωστά τον χρόνο της ζωής μας, να είναι χρόνος Μετανοίας, είτε είμαστε πλούσιοι, είτε είμαστε φτωχοί.

(✞) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Η Εκκλησία είναι δημιούργημα του Θεού και όχι του ανθρώπου. Οι άνθρωποι δεν θέλουν τον Χριστό και την Εκκλησία Του, γιατί τους ελέγχει τον παράνομο βίο, τα σαρκικά τους πάθη, τις αδυναμίες τους και δεν θέλουν να αλλάξουν τρόπο ζωής και να μετανοήσουν.

(✞) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

Ο Θεός προσθέτει χρόνο στην ζωή μας, για να μετανοήσουμε.

(✞) Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

<*> https://www.facebook.com/Δημήτριος-Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας-107822867238018/

«Χαρακτηριστικό εἶναι, μία ὁμολόγια τοῦ Σατανᾶ σ᾽ αὐτό τό θέμα. Κάποιος Μοναχός (λέγεται), σέ μιά Σκήτη, ἦταν πρόθυμος στήν προσευχή, ἀλλά ἀπρόσεκτος στίς αἰτίες τῶν πειρασμῶν. Μιά μέρα, λοιπόν, πῆγε ὁ διάβολος σ᾽ ἕνα ἀπ᾽ τούς ἐκεῖ Πατέρες καί τοῦ λέει μέ εἰρωνία.

—Τί παραδοξολόγοι πού εἶσθε ἐσεῖς οἱ ἄνθρωποι;

—Γιατί, τόν ρώτησε ἐκεῖνος.

—Νά, ὁ τάδε Μοναχός, αἴφνης, μέ κρατᾶ κάτω ἀπ᾽ τή μασχάλη του καί μέ σφίγγει δυνατά νά μήν τοῦ φύγω, κάνοντας ὅλα μου τά θελήματα. Κι ὕστερα στέκεται ὧρες ὁλόκληρες καί προσεύχεται καί λέει στό Θεό, “ρῦσαι με ἀπό τοῦ πονηροῦ”. Πόσο εἶναι ἀλήθεια αὐτό! Πόσοι από μᾶς δέν λέμε στήν προσευχή μας, “ρῦσαι με ἀπό τοῦ πονηροῦ”, κατά τήν ὁποία στιγμή ἤμαστε σφικτά ἀγκαλιασμένοι μέ τή σάρκα, τήν ὕλη καί τίς ἡδονές τοῦ κόσμου τούτου; Διότι, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἀββᾶς Μωϋσῆς, “ἄν ἡ προσευχή μας δέν συμφωνήση μέ τά ἔργα μας, ἄδικα κοπιάζουμε μέ τήν προσευχή μας. Τότε μόνο μπορεῖ νά συμφιλιωθῆ ἡ ψυχή μέ τό Δημιουργό της καί νά γίνεται δεκτή ἡ προσευχή ὅταν ἀφήση κατά μέρος ὅλα της τά κοινά θελήματα”»(Δ. Παναγοπούλου, Ἀδιαλείπτως Προσεύχεσθε, ἐκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος, χ. τ. & χ., 39).

«Ἕνας πολύ ἀγαθός ἐρημίτης, γειτόνευε μέ κάποιον τεμπέλη, πού βαριόταν νά δουλέψη καί γιά νά ζῆ, πήγαινε κρυφά στήν καλύβα τοῦ γείτονά του καί τοῦ ἔκλεβε τά πράγματα.

Ὁ ἐρημίτης τό εἶχε καταλάβει, ἀλλά δέν ἔκανε ποτέ του λόγο γι᾽ αὐτό στόν ἔνοχο.

—Γιά νά τό κάνη αὐτό θά ἔχη πολύ ἀνάγκη ὁ ἀδελφός, ἔλεγε συχνά στόν ἑαυτό του, ὁ ἀγαθός Γέρων. Δούλευε ὅμως σκληρά, γιά νά καταφέρνη νά ζήση καί μ᾽ ὅλο τοῦτο ὑστερεῖτο, γιατί ὁ κλέπτης ἐκμεταλλευόμενος τήν ἀνεξικακία του καί τήν ἀφέλεια τοῦ Γέροντος, εἶχε ἀποθρασυνθῆ καί δέν τοῦ ἄφηνε τίποτε, οὔτε ψωμί.

Πάντως, ἔφτασε ἡ ὥρα γιά νά κοιμηθῆ ὁ Γέρων ἐρημίτης καί οἱ ἀδελφοί τῆς Σκήτεως πληροφορηθέντες τό τέλος του, μαζεύτηκαν γύρω του, γιά νά πάρουν τήν εὐχή του. Ἀνάμεσα, ὅμως, σ᾽ αὐτούς, νά καί ὁ κλέπτης, τόν ὁποῖο βλέπει ὁ Γέρων. Τοῦ ἔγνεψε, λοιπόν, νά πάη κοντά του, παρακαλώντας τούς ἄλλους, νά βγοῦν γιά λίγο ἔξω, διότι κάτι θέλει νά τοῦ πῆ. Πράγματι, λοιπόν, πλησίασε αὐτός καί ὁ Γέρων πῆρε τά χέρια του μέσα στά δικά του κι ἄρχισε νά τά καταφιλῆ καί νά τά βρέχη μέ δάκρυα καί νά λέη· “εὐχαριστῶ ἀπ᾽ τά βάθη τῆς ψυχῆς μου τά χέρια αὐτά, πού ἔγιναν ἀφορμή νά βρῶ σήμερα τόν Παράδεισο”»(Δ. Παναγοπούλου, Ἀδιαλείπτως Προσεύχεσθε, ἐκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος, χ. τ. & χ., 45).

«Ἕνας Ἅγιος ἐρημίτης πολλά χρόνια κλεισμένος μέσα σέ μιά σπηλιά στή ρίζα ἑνός ἀποκρήμνου βράχου, εἶχε μοναδική του ἀπασχόλησι τήν προσευχή. Ὁ Θεός προνοῶντας γι᾽ αὐτόν, ὅπως γιά τά πετεινά τ᾽ οὐρανοῦ, τόν ἔτρεφε μ᾽ αὐτόν τόν θαυμαστό τρόπο. Κάθε βράδυ, ὕστερα ἀπ᾽ τή δύσι τοῦ ἡλίου ἕβρισκε ἕνα ζέστο ψωμί στήν εἴσοδο τῆς σπηλιᾶς του πού νόμιζες ὅτι μόλις εἶχε βγῆ ἀπ᾽ τό φοῦρνο. Αὐτό δέν γινόταν χρόνια πολλά.

Μιά ἡμέρα, ὅμως, πῆγε νά δῆ τόν Ἐρημίτη μας ἕνας συνασκητής του καί καθώς συνομιλοῦσαν τοῦ ὑπέδειξε πώς δέν ἦταν σωστό νά κάθεται ἀργός. Τόν βοήθησε νά κόψη καλάμια ἀπ᾽ τό ποτάμι καί τόν ἔμαθε νά πλέκη πανέρια.

Σάν βράδυασε, κουρασμένος καθώς ἦταν ἀπ᾽ τήν ἐργασία καί πεινασμένος ὁ Γέροντας, πῆγε στήν σπηλιά του νά πάρη τό ψωμί του. Παραδόξως, ὅμως, δέ βρῆκε τίποτε. Καί ἔτσι κοιμήθηκε νηστικός. Τήν ἄλλη ἡμέρα ἀσχολήθηκε καί πάλι μέ ζῆλο στό ἐργόχειρο (τά πανέρια), ἀλλά τό βράδυ δέν βρῆκε πάλι τό εὐλογημένο ψωμί, πού τόσα χρόνια τώρα ὁ Θεός τόν ἔτρεφε. Στενοχωρημένος τότε προσευχήθηκε καί παρακάλεσε τόν Κύριο νά τοῦ φανερώση σέ τί εἶχε σφάλει, ὥστε ἔπαυσε νά φροντίζη πιά γι᾽ αὐτόν. Καί ἄκουσε (λέει) θεία φωνή νά τοῦ λέη: “Ὅταν ἤσουν ἀπασχολημένος μόνο μέ μένα, στήν προσευχή, σέ ἔτρεφα. Τώρα πού ἔμαθες ἐργόχειρο, δίκαιο εἶναι νά σέ θρέψη αὐτό”.

Νομίζουμε, ὅτι δέν χρειάζονται σχόλια ἐπ᾽ αὐτοῦ, ἀλλά ἀμέσως νά ἀρχίσουμε νά προσευχώμαστε καί εἰς βάρος ἀκόμη τῆς ὑλικῆς μας ἐργασίας, διότι τότε ἡ ἐργασία μας θά εἶναι ἀσφαλής καί ἐπικερδής, ἐπειδή θά εἶναι καί εὐλογημένη διά τῆς προσευχῆς»(Δ. Παναγοπούλου, Ἀδιαλείπτως Προσεύχεσθε, ἐκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος, χ. τ. & χ., 128).

«Ὁ ἰατρός σ᾽ ἔνα ὑπέρβαρο ἀσθενή, προκειμένου νά μειώση τά κιλά του, τοῦ ζητάει νά μειώση τό ψωμί ἀπ᾽ τήν διατροφή του.

—Καλά, τό ψωμί πού τρώω γίνεται σάρκα καί αἷμα μου; Ὥστε ἄν βγάλω τό ψωμί ἀπό τό συσσίτιό μου, θά πέσουν τά κιλά μου;

—Ἀσφαλώς θά πέσουν!

—Ώστε ὁ οργανισμός μου, μπορεί νά μεταβάλλη μυστηριωδῶς τό ψωμί, σέ σάρκα καί αἷμα καί ἀμφισβητούμε, ὅτι αὐτό δέν μπορεί νά τό κάνη ὁ ἴδιος ὁ Θεός, στό Μυστήριο τῆς Θ. Κοινωνίας; Ἐφόσον ταλαίπωρε ἄνθρωπε, δέν μπορεῖς νά ἐξηγήσης πῶς τό ψωμί πού τρῶς γίνεται σάρκα σου, πως ζητᾶς νά ἐξηγήσης καί νά καταλάβης αὐτό τό Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας;

Εἴμαστε ἀστεῖοι...

†Δημήτριος Παναγόπουλος, ἰεροκήρυκας»(http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/12/blog-post_292.html).

«Ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἔλεγε χαρακτηριστικά γιά τό κακό πού μπορεῖ νά μᾶς κάνη ὁ διάβολος:

Μήν φορτώνετε ὅλες τίς ἁμαρτίες σας στόν δύσμοιρο διάβολο. Ἐμεῖς μαζεύουμε τά φρύγανα καί αὐτός βάζει τή φωτιά. Ἄν δέν ὑπάρχουν φρύγανα, τί φωτιά μπορεῖ νά βάλη ὁ διάβολος; Ἑπομένως ὁ διάβολος μπορεῖ νά μᾶς κάνη τόση ζημιά ὅσο ἐμεῖς τοῦ ἐπιτρέπουμε νά μᾶς κάνη. Τοῦ δίνουμε ἐμεῖς τό δικαίωμα. Ἐξάλλου ἐμεῖς κάνουμε, πολλές φορές, πολλά περισσότερα ἀπ᾽ τό διάβολο, προχωροῦμε πολύ πιό μπροστά ἀπ᾽ αὐτόν. Πολλά ἀμαρτήματα τά ὁποῖα δέν εἶναι εἰς γνώσι τοῦ διαβόλου, τά παίρνει ἀπό ἐμᾶς καί τά διδάσκει μετά στούς ἄλλους ἀνθρώπους...

Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυξ †»(http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/12/blog-post_385.html).

«Εἶναι μεγάλη ὑπόθεσι νά ἀναλάβη ὁ Θεός τό σπιτικό σου. καί ἀναλαμβάνει ὁ Θεός, ὅταν ἀναλάβεις ἐσύ τά τοῦ Θεού. Ὁ Θεός τόν ἄνθρωπο τόν θέλει συνέταιρο.

“Ζητεῖται τήν βασιλείαν τοῦ Θεού καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καί ταύτα πάντα προστεθήσεται ὑμίν” (Μρ 6, 33).

Ζητεῖται δηλ. Τή Βασιλεία τοῦ Θεού τό θέλημά τοῦ καί ὅλα τά ἄλλα θά τά ἀναλάβω ἐγώ! Τά ἐνοίκια, τήν τροφοδοσία, τά φάρμακα, τά σπίτια, τά πάντα!

Βέβαια, ἐμεῖς δέν κάναμε ποτέ μέ τό Θεό, γιά νά ξέρουμε πώς συμπεριφέρεται ὁ Θεός, γι᾽ αὐτό καί ἀκριβῶς δέν τοῦ ἐμπιστευόμαστε καί δέν κάνουμε ὅσα παιδιά μᾶς δώσει, μέ τό πρόσχημα: “Πῶς θά τά μεγαλώσω;”.

Ὅσοι, ὅμως, ἔχουν κάνει μέ τό Θεό, ξέρουν νά ἀπαντήσουν, μέ ποιο τρόπο ὁ Θεός ἐνεργεῖ. Μόνο ἐκεῖνοι!

Και ἐνθυμούμαι ἕνα περιστατικό, ὅταν ἔγραφα ἕνα βιβλίο μέ τίτλο: Θανάσιμο Ἀμάρτημα ἡ Ἀποφυγή τῆς Τεκνογονίας.

Μιά μέρα, συνάντησα μιά κυρία στό δρόμο, πού ἦταν κόρη νεωκόρου καί εἶχε 12 παιδιά (!) καί τά ὁποῖα τά μεγάλωσε σ᾽ ἕνα ὑπόγειο δωμάτιο, μέ μία κουζινίτσα 1x1 καί μιά τουαλέτα 1x1!!! Ἀπό ἐκεῖ κάτω, βγήκανε τά 12 αὐτά παιδιά.

Καί στό δρόμο πού μέ συνάντησε μοῦ λέει:

—κ. Παναγόπουλε, ἔμαθα ὅτι γράφεται ἕνα βιβλίο γιά τήν τεκνογονία.

—Ναί...

—Μην ξεχάσετε νά γράψετε στό βιβλίο σας, ὅτι ἄν κανείς θέλει νά δῆ τό Θεό, νά πάη στό σπίτι ἑνός πολυτέκνου! Ἐκεῖ ὑπάρχει πάντοτε ὁ Θεός! Στά ἄλλα σπίτια, μπαίνει καί βγαίνει ὁ Θεός. Ἀπ᾽ τά σπίτια ὅμως τῶν πολυτέκνων, δέν φεύγει ποτέ!!!

Δημήτριος Παναγόπουλος ἱεροκήρυκας»(http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/11/blog-post_633.html).

Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυκας †

«Δὲν ξέρω ἐσεῖς πῶς ἑτοιμάζεστε γιὰ τὰ Χριστούγεννα. Ἂν ἑτοιμάζεστε μόνο ὑλικῶς, μὲ ὅλο τὸ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν σας δηλ. ἀνεξομολόγητοι, κάνετε πολὺ λάθος. Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ προετοιμάζεται γιὰ τὰ Χριστούγεννα καὶ πνευματικῶς, νὰ ἐξομολογεῖται δηλ. καὶ νὰ βρίσκεται ἐν μετανοία... Διότι ὁ Χριστὸς ἦρθε στὸν κόσμο, νὰ "μαζέψει" τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ καταργήσει τὸν θάνατο, ποὺ προκαλεῖ ἡ ἁμαρτία.

Ἐὰν λοιπὸν θέλουμε, τὰ φετινὰ Χριστούγεννα νὰ εἶναι Χριστούγεννα Θεοῦ, φροντίστε νὰ ἐξομολογηθεῖτε τὶς ἁμαρτίες σας, εἰρηνεύσετε μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς....ἀνθρώπους. Ἀγαπῆστε - συγχωρέστε τοὺς ἀνθρώπους, πεῖτε τὴν ''καλημέρα'' τοῦ Θεοῦ, γράψτε, τηλεφωνεῖστε καὶ μετὰ πάτε στὴν Βηθλεέμ, γιὰ νὰ ἀκούσετε τὸ ''ἐπὶ γὴς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία'' ἀπὸ τοῦτο τὸν κόσμο γιὰ τὸν ἄλλον. Ἀμήν».

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2021/12/blog-post_01.html

Οι άνθρωποι, αντί να κλαίνε για τις αμαρτίες του θανόντος και να παρακαλάνε τον Θεό να τον συγχωρέσει, κλαίνε για το ότι έχασαν από κοντά τους ένα αγαπημένο τους πρόσωπο.

Στους 1.000 ανθρώπους που κλαίνε, ούτε ένας κλαίει για τα αμαρτήματα του νεκρού, αλλά κλαίει για το ότι θα τον στερηθούν.

Δεν έχουμε δάκρυα τέτοια, που να ωφελήσουν την ψυχή του νεκρού και αντί να βοηθήσουμε, κάνουμε κακό.

Οπωσδήποτε θα στενοχωρηθείς, θα συγκινηθείς, θα πονέσεις, θα θλιβείς, αλλά όχι να κλαις απαρηγόρητα και να λυπηθείς (η λύπη είναι εκ του σατανά) και όταν τους το λες, σου λένε:

- Και ο Θεός έκλαψε, όταν είδε τον Λάζαρο νεκρό.

Να που είμαστε ακατήχητοι!

Διότι ο Χριστός δεν έκλαψε, αλλά δάκρυσε και όχι επειδή είδε νεκρό τον Λάζαρο, αφού ήξερε ότι σε λίγο θα τον ανέσταινε, αλλά δάκρυσε για την κατάντια του ανθρώπου, σαν να έλεγε ο Χριστός: «Άνθρωπε πώς κατάντησες, λόγω της αμαρτίας, να γνωρίζεις θάνατο».

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

https://www.facebook.com/tomegagerontikon

Τρεις μέρες πριν κοιμηθεί ο αείμνηστος ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος, του παρουσιάστηκε η Παναγία μας και τον ενημέρωσε, ότι σε 3 μέρες, ο Κύριος θα τον έπαιρνε...

Με αφορμή λοιπόν αυτήν την αποκάλυψη που του έκανε η Παναγία, αποφάσισε την επομένη μέρα, να κάνει την τελευταία του ομιλία με θέμα «Περί θανάτου».

Και σε εκείνη την ομιλία, στην οποία ήταν εμφανώς συγκινημένος, διότι αποχαιρετούσε το ακροατήριό του, χωρίς εκείνοι να το γνωρίζουν, κατέληγε την ομιλία του, με τα εξής διδακτικά λόγια:

- Γιατί να χάσω την αιωνιότητα; σε ερωτώ.

- Δεν υπάρχει τίποτα; Δεν υπάρχει άλλη ζωή! θα μου πεις.

- Συμφωνούμε... Εάν όμως υπάρχει ένα στο εκατομμύριο, τί κέρδισες εσύ που δεν πιστεύεις και τί έχασα εγώ που πιστεύω; Που έφαγες λίγα μοσχάρια παραπάνω και εγώ έφαγα τα χόρτα που τρέφουν τα μοσχάρια;

Που πήρες τη γυναίκα του αλλουνού ή πήρες τον άνδρα της αλληνής;

Τί έκανες λοιπόν παραπάνω;

Εσύ που τα ισοπέδωσες όλα, που δεν φοβάσαι Θεό...

Εγώ νομίζω κάθε πρωΐ είναι πικρότερο το στόμα το δικό σου και χαλασμένο το στομάχι σου από το δικό μου που ζω μια ζωή συντηρητική.

Νομίζω...

Και τί πρόκειται να κερδίσω εγώ που πίστεψα και τί πρόκειται εσύ να χάσεις, που δεν πίστεψες, αν υπάρχει άλλη ζωή;

Αυτές είναι οι λογικές σκέψεις που πρέπει να πρυτανεύουν στον άνθρωπο.

Ας ακούσουμε λοιπόν τη φωνή του Θεού για να ζήσουμε στην αιωνιότητα, πράγμα που εύχομαι εις αλλήλους και εις πάντας. Αμήν.

† Δημήτριος Παναγόπουλος 13 Φεβρουαρίου 1982

“Μία γωνιά ασε για τους γέροντες γονείς .

Μία πολυθρόνα.

Ένα γράμμα.

Μία επίσκεψη.

Ένα φιλί.

Έναν παλμό.

Ένα τρυφερό χέρι να τους κλείσει τα σβύνοντα βλέφαρά τους.

Αυτά ζητούν.

Ποιό παιδί είναι τέτοιο τέρας ασπλαχνίας, ώστε να τα αρνηθεί;

Δυστυχώς πολλά στην εποχή μας!

Γι’ αυτό παρακαλούμε:

«Κύριε, μη λογαριάσεις σ’ εμάς αυτή την ασπλαγχία και αχαριστία μας.”

Δημήτριος Παναγόπουλος

Ιεροκήρυκας †

Τί παρήγγειλε ο Χριστός με τον Απόστολο Ανανία, τον οποίο έστειλε για να βαπτίσει τον Απόστολο Παύλο; Του είπε:

- Πήγαινε Ανανία εκεί που σου λέγω, διότι ο Παύλος είναι αυτός, που θα υποφέρει πολλά για το όνομά Μου και θα κρατήσει το όνομά Μου ψηλά εις τα έθνη.

Θα υποφέρει.. Λοιπόν από εκεί θα ξεκινήσουμε...

Τί είπε ο Χριστός στον Άγιο Ευστάθιο, πριν βαπτιστεί;

- Πήγαινε να βρεις τον Ορθόδοξο Πατριάρχη, να κάνεις ό,τι σου πει και να έρθεις αύριο το απόγευμα ξανά στο ίδιο μέρος να σου πω, τι θα υποφέρεις για το όνομά Μου...

Όχι, τι θα κερδίσεις, αλλά τι θα υποφέρεις για το όνομά Μου!

Αυτό είναι που θα περιμένει και κάθε άνθρωπο, όταν πάρει την απόφαση να γίνει Χριστιανός, πραγματικός Χριστιανός.

Ο Χριστός στον κόσμο τούτο, δεν υπόσχεται τίποτα στον Χριστιανό, υπόσχεται όμως Βασιλεία των Ουρανών στον κόσμο Εκείνο!

Αυτή όμως η διδασκαλία, το τι θα υποφέρει εδώ ο άνθρωπος, δεν γίνεται από εμάς.

Γι’ αυτό βλέπετε, ξεγελάμε κανέναν και τον κάνουμε Χριστιανό και έπειτα με τον παραμικρό πειρασμό, φεύγει, τα παρατάει...

Ο τρόπος λοιπόν της εισαγωγής των μη πιστών εις την Εκκλησία, για να γίνουν πιστοί, δεν είναι ο ενδεδειγμένος από πολλούς ανθρώπους και έχει τα αντίθετα αποτελέσματα και με τον παραμικρό «λίβα» έπειτα, με τον παραμικρό αέρα, με τον παραμικρό σεισμό (πειρασμό), πέφτουν τα θεμέλια κ.ο.κ.

Ένας κύριος ο οποίος ήρθε από το εξωτερικό, το μεσημέρι που τον συνάντησα , μου είπε:

- Αναθεμάτισα την ημέρα που γεννήθηκα. Αναθεμάτισα εκείνο... έχω κάνει εκείνο, έχω φτιάξει το άλλο...

Γιατί μου το έκανε αυτό;

Διότι ασθένησε η σύζυγος.

Του είπα:

- Ώστε δεν πρέπει να ασθενήσει η δικιά σου η σύζυγος;

Πού είναι τα θεμέλιά σου τα θρησκευτικά;

Πού είναι η αντοχή σου;

Πώς έφτασες στο σημείο να αρνηθείς τόσα πράγματα;

Πώς έφτασες στο σημείο να βλασφημήσεις τον Χριστό;

Εδώ ο Χριστός, Σταυρώθηκε.

Οι μάρτυρές Του, τόσα υπέφεραν.

Εσύ και εγώ, πώς δεν θα περάσουμε δυσκολίες;

Είχε άγνοια ο άνθρωπος.

Δεν του είπε κανείς, τι τον περιμένει...

Γι’ αυτό θα πρέπει να γίνει η κατάλληλη διδασκαλία στον άνθρωπο, ώστε να μείνουν αυτά μέσα στον άνθρωπο, σαν μια πίστη σωστή και σωστή καθοδήγηση.

- Έλα εδώ!

Έστω και αν σε σουβλίσουνε στον κόσμο τούτο, διότι έγινες Χριστιανός, πρόσεξε, σε συμφέρει να μείνεις Χριστιανός .

Προτίμησε τον κόσμο τούτο να τον χάσεις ολόκληρο, με πειρασμούς, με λέπρα, με καρκίνο, δεν ξέρω γω με τι... αλλά να μην χάσεις την ψυχή σου.

Από εκεί θα ξεκινήσεις.

Θα πεις την αλήθεια στον άλλον.

Αυτό λέει το Ευαγγέλιο, ότι υπάρχει περίπτωση, να αφήσεις πατέρα, να αφήσεις μητέρα, να αφήσεις συγγενείς, να χάσεις χωράφια, να χάσεις σπίτια, να χάσεις κέρδη, προκειμένου να είσαι φίλος του Χριστού, ο Οποίος έχει και πέραν του τάφου σπίτι για σένα, γιατί από εδώ, είτε το θέλουμε, είτε όχι, θα φύγουμε...

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας +

«Και είμαι βέβαιος ότι ο Θεός, ο οποίος ξεκίνησε το καλό έργο μέσα σας,

θα συνεχίσει το έργο Του μέχρι να τελειώσει τελικά την ημέρα που θα επιστρέψει ο Χριστός Ιησούς».

(Φιλιππησίους 1: 6)

https://hristospanagia3.blogspot.com/2021/11/blog-post_8083.html

✞ Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

Κάποτε μία χριστιανὴ ἐξομολογήθηκε στὸν Ἅγιο Ἰάκωβο στὸ παρεκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους στὴ μονὴ τοῦ Ὁσίου Δαυίδ. Ἐν συνεχεία μετὰ τὴν ἐξομολόγηση ἐνῶ παρέμεναν οἱ δικοὶ της γιὰ νὰ πάρουν σειρὰ κατέβηκε αὐτὴ στὸν κυρίως Ναό. Ὅσοι ἔχετε πάει στὸν Ὅσιο Δαυὶδ ξέρετε πὼς εἶναι. Ὁ Ναὸς ἦταν ἄδειος, μπῆκε μέσα, ἄναψε ἕνα κεράκι καὶ ἄρχισε νὰ προσκυνάει τὶς εἰκόνες. Μπαίνοντας μέσα ὅμως βλέπει γιὰ μία στιγμὴ τὴν Ὡραία Πύλη ἀνοιχτὴ καὶ πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα νὰ κάθεται ἕνας νεαρός. Πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα. Ἡ Ὡραία Πύλη ἦταν ἀνοιχτὴ καὶ ἐκεῖνος καθόταν πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα. Μόλις τὸν εἶδε τοῦ ἔβαλε τὶς φωνὲς:

- Βρέ, τοῦ λέει, δὲν ντρέπεσαι νὰ κάθεσαι πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα; Κατέβα γρήγορα κάτω. Βγὲς ἔξω.

Ἀλλὰ νὰ τέτοιοι εἶστε οἱ σημερινοὶ νέοι. Δὲν ἔχετε πάνω σας τσίπα. Κακομαθημένοι εἶστε, ἀσεβεῖς, χαραμοφάηδες, τεμπέληδες, μακρυμάλληδες. Φαίνεται θὰ εἶχε μακριὰ μαλλιὰ ὁ νεαρός.

- ... Ἀναρχικοί... Καὶ ποιός ξέρει ἄλλα πόσα τοῦ ἔσυρε ἐκεῖ πέρα.

Ἀλλὰ ὁ νέος ὅμως τὴν διακόπτει καὶ μὲ πολὺ γλυκιά καὶ οὐράνια φωνὴ, τῆς λέει:

- Καὶ ἐσὺ γιατὶ δὲν ἐξομολογήθηκες λίγο πρὶν τὴν τάδε ἁμαρτία πού ἔκανες;

Καὶ τῆς εἶπε ἀκριβῶς τὴν ἁμαρτία. Ἐκείνη δάκρυσε, ἀποσβολώθηκε. Ἄφωνη ἀπὸ τὸ ξάφνιασμὰ της.

- Καὶ ἐσὺ ποιός εἶσαι; τὸν ρώτησε ψελλίζοντας καὶ τρέμοντας ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀποκάλυψη.

- Ἐγὼ εἶμαι αὐτὸς πού θὰ πάρεις αὔριο, εἶπε καὶ ἐξαφανίστηκε.

Μόλις συνῆλθε λοιπὸν ἔτρεξε πρὸς τὸν Πατέρα Ἰάκωβο φωνάζοντας πανικόβλητη γιὰ τὸ τὶ εἶδε καὶ τὶ τῆς συνέβη. Αὐτὸ μᾶς τὸ διηγήθηκε ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος.

"Ἐγὼ εἶμαι αὐτὸς πού θὰ πάρεις αὔριο". Κι ἐσὺ κι ἐσὺ κι ἐγὼ καὶ κάποιοι ἄλλοι καὶ ὅλοι μας θὰ Τον πάρουμε εἰς βρῶσιν καὶ πόσιν καὶ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν τὴν αἰώνιον.

https://hristospanagia3.blogspot.com/2021/11/blog-post_32.html

Ένας πλούσιος άρχοντας, είχε πολλούς υπηρέτες και ανάμεσα σε αυτούς, υπήρχε και ένας νέος, που δίαγε πνευματική ζωή.

Όλοι οι υπηρέτες τον κορόϊδευαν, γιατί ενώ αυτοί έτρωγαν από τα πλούσια εδέσματα του άρχοντα, αυτός σε περίοδο και ημέρα νηστείας δεν έτρωγε, αλλά νήστευε.

Το αντιλήφτηκε αυτό ο άρχοντας και μια μέρα τον πλησίασε και τον ρώτησε:

- Για ποιό λόγο νηστεύεις;

- Είμαι ακόμα ζωντανός και νηστεύω, για να αντιμετωπίζω τα πυρά του διαβόλου...

- Και εμένα γιατί δεν με πειράζει ο διάβολος, ρώτησε με απορία ο άρχοντας.

- Γιατί άρχοντά μου, είσαι νεκρός!

Ο άρχοντας δεν κατάλαβε την απάντηση του νέου, αλλά δεν έδωσε συνέχεια στην συζήτηση.

Μια μέρα, πήγαν οι 2 τους για κυνήγι και φτάνοντας σε μια λίμνη, που είχε πάπιες, ο άρχοντας άρχισε να ρίχνει με το όπλο του, εναντίον των παπιών και ταυτόχρονα λέει στον νέο, να τρέξει και να μαζέψεις τις πάπιες.

Ο νέος έτρεξε και άρχισε να μαζεύει τις σκοτωμένες πάπιες.

Μόλις το είδε αυτό ο άρχοντας, άρχισε να φωνάζει:

- Τί κάνεις εκεί; Τις σκοτωμένες μαζεύεις; Τις μισκοτωμένες να μαζεύεις, γιατί αυτές είναι ικανές να διαφύγουν και όχι οι σκοτωμένες, που τις έχουμε σίγουρες.

Το βράδυ, στο σπίτι, ο άρχοντας ρώτησε τον νέο,

- Γιατί παιδί μου στο κυνήγι συμπεριφέρθηκες τόσο ανόητα, ώστε να μαζεύεις τις σκοτωμένες πάπιες και όχι τις μισοσκοτωμένες.

- Το έκανα επίτηδες άρχοντά μου, για να σου δείξω, πως ακριβώς συμπεριφέρεται με τις ψυχές ο διάβολος.

Εσύ επειδή δεν πιστεύεις και δεν νηστεύεις, είσαι νεκρός, είσαι σκοτωμένη πάπια και δεν σε κυνηγάει,

σε αντίθεση με μένα, που πιστεύω και νηστεύω,

είμαι ακόμα ζωντανός,

είμαι μισοσκοτωμένη πάπια, για αυτό και με κυνηγάει.

Αυτή είναι η τακτική του διαβόλου! '

Οσοι άνθρωποι δεν διάγουν πνευματική ζωή, ο διάβολος δεν τους βάλλει, γιατί δεν είναι αναγκαίο, αφού μόνοι τους καταστρέφονται.

Όσοι όμως αγωνίζονται και διάγουν πνευματική ζωή, αυτούς βάλλει και κυνηγάει, προσπαθώντας να τους ρίξει στην αμαρτία και να τους βάλει στο χέρι του.

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 - 1982)

«Λέει μιά λαϊκή παράδοσι, ὅτι κάποτε πέθαναν δύο γείτονες. Ἕνας πολύ πλούσιος καί ἕνας πολύ φτωχός. Καί παρουσιάστηκαν καί οἱ δύο αὐθημερόν στόν Ἀπ. Πέτρο.

Ὁ Ἀπ. Πέτρος ἔστειλε τόν πλούσιο σέ μιά παράγκα καί τόν φτωχό σ᾽ ἕνα διώροφο σπίτι. Ξινίστηκε ὁ πλούσιος καί τόλμησε καί εἶπε στόν Ἀπόστολο:

—Ἅγ. Πέτρε, μήπως κάνετε λάθος; Ἐγώ ἔμενα στό διώροφο καί αὐτός ἔμενε στή γῆ σέ παράγκα.

Ὁ Ἀπ. Πέτρος τοῦ εἶπε:

—Ὄχι δέν ἔκανα λάθος. Δέν ἰσχύουν αὐτά πού ἴσχυαν κάτω, ἐδῶ πάνω. Ὅ,τι στέλνει ὁ καθένας ἐδῶ πάνω, τοῦ χτίζουμε καί τοῦ ἑτοιμάζουμε.

Ἐσύ τί ἔστειλες ἐδῶ πάνω; Τά ἔφαγες καί τά γλέντησες... ὡστόσο σέ φυλάει ἡ συνεισφορά τοῦ φτωχοῦ!

Ὁ φτωχός ὅπως ξέρεις ἦταν ζητιάνος καί ἕνα μέρος ἀπό αὐτά πού ἔβγαζε, τά ἔδινε ἐλεημοσύνη σέ ἕνα τυφλό, γιατί θεωροῦσε ὅτι εἶχε μεγαλύτερη ἀνάγκη ἀπ᾽ αὐτόν. Ὁ φτωχός μέ τήν ἐλεημοσύνη αὐτή, ἔχτισε αὐτό τό διώροφο. Ἐσύ τί εἶδους ἐλεημοσύνη ἔχεις κάνει; Τίποτε!

Καί ὅμως ὑπάρχει αὐτή ἡ παράγκα γιά σένα γιά τόν ἑξῆς λόγο: Ἡ ὑπηρέτρια πού εἶχες στό σπίτι σου, κρυφά ἀπό σένα, ἔδινε ὅ,τι περίσσευε ἀπ᾽ τά φαγώσιμα σέ μιά χήρα μέ ἕξι παιδιά. Αὐτό πού ἔφτιαχνε ἡ ὑπηρέτριά σου θεωρεῖται κλοπή, ὅμως, ὁ Θεός διότι αὐτά πού ἔδινε ἦταν ἀπ᾽ τά δικά σου, συγκαταβαίνει καί ἔδωσε ἐντολή νά σοῦ φτιάξουμε γιά σένα, αὐτή τήν παράγκα.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ἱεροκήρυκας †»(http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/11/blog-post_686.html).

Κάποιος επιθύμησε να δει την Θεοτόκο. Προσευχόταν λοιπόν στην Θεοτόκο και έλεγε:

- Παναγία μου, ας σε δω μια φορά και ας χάσω το ένα μου μάτι.

Και πράγματι μια μέρα του παρουσιάστηκε η Παναγία και την είδε απαστράπτουσα και έχασε το ένα του μάτι. Όμως ήταν τόσο μεγάλη η αίγλη της Παναγίας και τόσο μεγάλη η χαρά της ψυχής του που την είδε, που άρχισε πάλι να προσεύχεται στη Παναγία και να της λέει:

- Παναγία μου, αξίωσέ με να σε δω άλλη μία φορά και ας χάσω και το άλλο μου μάτι.

Και πράγματι, του ξαναπαρουσιάζεται η Παναγία απαστράπτουσα για δεύτερη φορά. Όμως αντί να του πάρει το δεύτερο μάτι και να τον αφήσει εντελώς τυφλό, του χάρισε και το πρώτο.

Εύχομαι η Παναγία να μας χαρίσει και σε εμάς, τα μάτια της ψυχής μας. Αμήν.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

«Ρωτήθηκε κάποτε ἕνας γέροντας, πῶς μένει ἀτάραχος στίς πιο δύσκολες περιστάσεις τῆς ζωῆς του.

Καί ἐκεῖνος ἀπάντησε:

—Κάνω καλή χρήσι τῶν ματιῶν μου. Βλέπω τόν οὐρανό, γιά νά δῶ ποῦ προορίζομαι νά πάω καί γνωρίζω, ὅτι ἄν κάνω αὐτό πού μοῦ ὐποδεικνύει ὁ ἐγωϊσμός καί ἡ ἀξιοπρέπειά μου, δέν πρόκειται νά φτάσω ποτέ ἐκεῖ καί κατά συνέπεια δέν τό κάνω. Βλέπω, ἐπίσης, πρός τά κάτω καί βλέπω ὅτι εἶμαι ἀπό χῶμα καί σάν χῶμα πού εἶμαι ἀναρωτιέμαι, “τί εἶναι αὐτό πού μέ θίγει καί μέ πειράζει;”. Τέλος, βλέπω καί γύρω μου, ὅτι ὑπάρχουν καί χειρότερα καί ὅλα αὐτά μέ παρηγοροῦν. Ἔτσι ἔχω τήν ἀταραξία αὐτή.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ἱεροκήρυκας †»(http://trelogiannis.blogspot.com/2021/10/blog-post_480.html).

Όσοι δεν έχουν το Χριστό μέσα τους, δεν έχουν την δύναμη να αγαπήσουν πραγματικά. Γιατί ο Χριστός είναι ο αρχηγός της αγάπης.

Κανένας άνθρωπος όταν αγαπά πραγματικά, δεν κατακρίνει, δεν ξεσκεπάζει, δεν αποκαλύπτει. Όταν αγαπάς το παιδί σου, βγαίνεις να μιλήσεις για τις ατασθαλίες και τις αταξίες του; Τις σκεπάζεις, μακροθυμείς και υπομένεις...

Μην νομίσεις ποτέ, ότι θα μπορέσεις να αγαπήσεις το Θεό, από τη στιγμή που στέλνεις τον άλλον στα δικαστήρια ή δεν έχεις καλημέρα με αυτόν. Γιατί αν δεν μπορείς να αγαπήσεις τον άνθρωπο, που τον βλέπεις, πως θα μπορέσεις να αγαπήσεις το Θεό, που δεν Τον βλέπεις;

+ Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας.

”Έβγαλε”, λέει ο άλλος, ”καλά παιδιά”. Δικηγόρος, ιατρός, συμβολαιογράφος κ.λπ…

Θα πάνε στον παράδεισο αυτά; Τα καλά παιδιά για εμάς είναι τα μορφωμένα. Που ξέρουν να λένε το ευχαριστώ ”μερσί” και το συγγνώμη ”μπαρτόν”.

Μα πώς είναι καλά παιδιά, αφού είναι μακριά από τον Θεό;

Ο γονέας φέρει ευθύνη κυρίως για την ψυχή του παιδιού του.

Είπα κάποτε σε μία ομιλία, όταν ο γιός μου, ο Νεκτάριος ήταν μικρός:

– Εάν πρόκειται να χαθεί η ψυχή του, προτιμότερο είναι να το πάρει τώρα ο Θεός και να σωθεί…

Στους περισσότερους, φάνηκε τολμηρό αυτό που είπα και έλεγαν:

– Ακούς εκεί; Αυτός που δεν είχε παιδί τόσα χρόνια και του έδωσε ο Θεός έπειτα από 17 χρόνια παιδί να λέει να φύγει…

Μα αυτή είναι η πραγματικότητα. Τι να το κάνω; Για να μου κρατήσει το όνομα; Τί μου χρειάζεται το όνομα; Η ψυχή του να σωθεί…

Η ευθύνη του γονέα δεν είναι μόνο υλική, αλλά κατεξοχήν πνευματική.

Κάποτε μία χήρα με παρακαλούσε να της βρω ένα παιδί, να το υιοθετήσει.

– Τέτοια πράγματα δεν κάνω, της είπα. Με τον πρώην σύζυγό σας, πόσα παιδιά κάνατε; την ρώτησα.

– Ένα κάναμε και αυτό με το πήρε ο Θεός. Και να ήξερες ένα χρυσό παιδί κ. Παναγόπουλε… και άρχισε να κατηγορεί τον Θεό, που της πήρε το παιδί και δεν θα είχε τώρα την ανάγκη να υιοθετήσει ένα άλλο παιδί.

Από τη συζήτηση πληροφορήθηκα, ότι το παιδί αυτό σκοτώθηκε στη θάλασσα. Ήταν ένα πρωϊνό, ανήμερα της Παναγίας τον Δεκαπεντάγουστο. Πήγε στη θάλασσα με τους φίλους του και έκανε βουτιές. Και στη βουτιά μέσα, χτύπησε σε μία πέτρα και σκοτώθηκε.

Λέω στη μάνα:

– Τί παιδί ήταν αυτό, που ανήμερα της Παναγίας, αντί να πάει στην Εκκλησία, πήγε στη θάλασσα για μπάνιο.

Δεν το καταλαβαίνεις, ότι όταν απομακρύνεσαι από τον Χριστό, χάνεσαι και έχουμε τέτοια αποτελέσματα;…

– Κύριε Παναγόπουλε, έτσι είναι σήμερα τα παιδιά…

Το παιδί αυτό, όπως έμαθα εκ των υστέρων, είχε χωρίσει ένα ζευγάρι.

Είχε πάρει τη γυναίκα κάποιου με τον οποίο είχαν 3 παιδιά.

Όμως για τη μάνα, το παιδί της ήταν ο ”θεός” της.

Ουδεμία συζήτηση έκανε για τη ζωή του, δεν μου μίλησε καθόλου για την ψυχή του και τον έβλεπε σαν σάρκα, σαν σώμα και όχι σαν ψυχή.

Έτσι είναι και σκέφτονται δυστυχώς, οι περισσότεροι γονείς.

Δεν βλέπουν το παιδί τους από απόψεως πνεύματος, ψυχής, αλλά το βλέπουν μόνο εξωτερικώς ως σάρκα.

Και κόπτονται, πως θα κάνουν ανωτέρα τη ζωή του, να του αφήσουν ακίνητα και χρήματα, για να ζήσει μια άνετη και καλή ζωή, ενώ για την αθάνατη ψυχή του, αδιαφορούν..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

Όταν πρωτοεξομολογήθηκα πριν 30 χρόνια, το 1950 στην Τήνο, είχα γράψει τις αμαρτίες μου σε 6 γεμάτες κόλλες αναφοράς!

Και είχα και άλλες αμαρτίες, που τις θυμήθηκα μεταγενέστερα.

Τόσες πολλές αμαρτίες είχα κάνει!

Δεν είχα αφήσει τίποτα όρθιο και είχα μαζέψει όλη την βρωμιά και την δυσωδία του κόσμου στην ψυχή μου…

Και όμως ο Θεός περίμενε την μετάνοιά μου,

διότι γνώριζε ότι θα επέστρεφα κάποτε,

ώστε να με χρησιμοποιήσει αργότερα, στην διακονία Του, βοηθώντας τον συνάνθρωπό μου…

Μπορώ λοιπόν εγώ να μην ομολογώ και να μην λέω ποιός ήμουνα και πώς ο Χριστός με έκανε;

Εάν ήταν δυνατόν να μάθετε τη ζωή μου και την επιστροφή μου στον Χριστό, δεν θα σας έπιανε ο ύπνος ποτέ σας!

Ο Θεός χάλασε πολλά ζευγάρια παπούτσια για να με συλλάβει…

Και τον καθέναν από εμάς, κάποτε τον συνέλαβε ο Θεός.

Άλλον τον έπιασε από ένα πένθος,

άλλον από έναν σεισμό,

άλλον από έναν καρκίνο,

άλλον από έναν πόλεμο…

Και αυτό πρέπει να διηγείται και να ομολογείται από το καθένα.

Κανένας δεν πηγαίνει με τριαντάφυλλα στο χέρι στον Χριστό.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

><>

«Μετά τό τέλος μιᾶς ὁμιλίας πού ἔκανα στήν Πάτρα, ἦρθε κάποιος καί μοῦ λέει:

—κ. Παναγόπουλε ὅπως τά εἶπες στήν ὁμιλία, πρέπει νά πάω στήν ἐκκλησία;

—Ναί στήν ἐκκλησία...

—Μά εἶναι οἱ παπάδες στήν ἐκκλησία!

—Τί δουλειά κάνεις;

—Εἶμαι δικηγόρος...

—Τί θά ἤθελες νά ὑπάρχουν στήν ἐκκλησία; Δικηγόροι; Οἱ δικηγόροι θά εἶναι στά δικαστήρια καί οἱ παπάδες στήν ἐκκλησία.

—Μά δέν διαβάζεις τίς ἐφημερίδες, δέν βλέπεις καί δέν ἀκοῦς τί σκάνδαλα γίνονται μέ τούς παπάδες;

Εἶχα ἕνα σημείωμα ἀπό τόν Ἱ. Χρυσόστομο στήν τσέπη μου, τό ἔβγαλα καί τοῦ εἶπα:

—Ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔλεγε: “Πολύ ὀργίζεται ὁ Θεός, ὅταν κάποιος ἀνάξιος γίνεται παπᾶς. Θά δῶση φοβερό λόγο καί ἄν δέν μετανοήση τόν περιμένει μεγάλη κόλασι. Ἀλλά ἐσύ ἄνθρωπε πρόσεχε, νά ἐκλάβης αὐτόν τόν ἀνάξιο καί ἁμαρτωλό παπᾶ, σάν ἕνα λεπρό ὁ ὁποίος, ὅμως, μοιράζει χρυσάφι! Ἐσύ πᾶρε τό χρυσάφι ἀπό τά χέρια του καί ἄσε τήν λέπρα σέ αὐτόν”...

—Ὥστε ἔτσι;, μοῦ λέει.

—Ἔτσι ἀκριβῶς! Ἀλλά θά σοῦ πῶ ἕνα ἀκόμη. Ἔχεις παρακολουθήση τή Βαϊφόρο;

—Ναί ἀπ᾽ τό σχολεῖο θυμᾶμαι...

—Καλά, πάλι καλά πού τό θυμᾶσαι... Τί ἔγινε ἐκεῖ; Εἰσῆλθε ὁ Κύριός μας ἐπί πόλω ὄνου στά Ἱεροσόλυμα. Οἱ Ἱεροσολυμίτες τόν ὑποδέχτηκαν;

—Ναί, μετά βαΐων καί κλάδων.

—Ἐκτός αὐτοῦ, ἔριξαν οἱ ἄνθρωποι τά ἄνθη κάτω στό δρόμο νά περάση ὁ Χριστός, οἱ κοπέλλες ἔβγαλαν τά πλεκτά τους, τά ὑφαντά τούς καί τά στρώσανε, οἱ ἄλλοι βγάλανε τά σακάκια τους καί τά ροῦχα τούς καί τά ἄπλωσαν καί πέρασε ὁ Κύριος μέσα στά Ἱεροσόλυμα. Ναι;

—Ναι! Μά ἦταν ὁ Χριστός!

—Ὄχι! Κάνεις ἕνα λάθος... Ἐπί αὐτῶν ὅλων, δέν πάτησε ὁ Χριστός, ἀλλά πάτησε ὁ γάϊδαρος τοῦ Χριστοῦ πού ἔφερνε τόν Χριστό! Καί ἄν λέγαμε στόν κόσμο ἐκεῖνον, πού Του ἔκανε τέτοια ὑποδοχή: “Βρέ τόσα ἔξοδα, τόση προετοιμασία, γιά νά πατήση ἕνας γάϊδαρος ἐπάνω; Τοῦ κάνετε τέτοια ὑποδοχή τοῦ γαϊδάρου; Μά δέν ντρέπεστε; Δέν ἔχετε μυαλό;”. Ποιά θά ἦταν ἡ ἀπάντησι: “Δέν τό κάναμε γιά τόν γάϊδαρο αὐτό. Δέν τά στρώσαμε γιά τόν γάϊδαρο αὐτά. Τά στρώσαμε γιά Ἐκεῖνον, πού φέρει ἐπάνω τό γαϊδουράκι αὐτό. Αὐτός εἶναι, ὄχι τό γαϊδουράκι”. Ἔτσι ἀκριβώς εἶναι καί στήν περίπτωσι τοῦ κλήρου. Βλέπεις αὐτόν τόν ἁμαρτωλό παπᾶ; Ὅμως, Ποιόν κρατάει στά χέρια του; Ποιόν μετάφερει; Ἐμένα, ἐσένα, κάποιον ἄλλον; Ποιόν; Μεταφέρει τό Θεό! Ἔτσι καί ἐσύ θά πᾶς στόν παπᾶ, ὄχι γιά τόν παπᾶ, ἀλλά γιά Αὐτόν πού φέρει ὁ παπᾶς... Καί ὅταν ὁ Χριστός καταδέχεται νά μεταφέρεται διά τῶν ἁμαρτωλῶν χεριῶν τοῦ παπᾶ, ὅταν κρατάη τό Ἅγ. Ποτήριο, ποιός εἶσαι ἐσύ καί ἐγώ πού θά ποῦμε, ὅτι ἐγώ δέν ἔρχομαι στήν ἐκκλησία, γιατί ὁ παπᾶς εἶναι ἁμαρτωλός; Κάνουμε λοιπόν λάθος, μᾶς γελάει ὁ Σατανᾶς καί μένουμε μακρυά ἀπ᾽ τό Χριστό...

Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ ἱεροκήρυξ»(http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/10/blog-post_760.html).

«Ἡ ἀσθενής γυναῖκα μέ τά ἀφροδισιακά πού ἤθελε νά βαπτισθῆ...

+Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυκας

Στά πρῶτα χρόνια τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔλαβε χώρα τό ἑξῆς γεγονός: Σ᾽ ἕνα νοσοκομεῖο πού νοσηλεύονταν ἀφροδισιακά περιστατικά, ὑπῆρχε καί μία ἀσθενής, πού ἤθελε νά βαπτιστῆ, ἀλλά ντρεπόταν, διότι οἱ ἄλλες ἄρρωστες τήν κοροΐδευαν καί τῆς ἔλεγαν:

—Δέν ντρέπεσαι ἐσύ πού ἔκανες τόσες ἁμαρτίες καί τόσες βρωμιές, νά προσέλθης νά βαπτιστῆς; Τό Βάπτισμα εἶναι γιά τούς καθαρούς, γιά τούς Ἁγίους ἀνθρώπους, δέν εἶναι γιά σένα...

Μία μέρα, ὅμως, ἐμφανίζεται στό δωμάτιό της ἕνας ψηλός εὐπαρουσίαστος κύριος καί τῆς λέει:

—Ἔμαθα ὅτι θέλεις νά βαπτιστῆς, ἀληθεύει;

Καί αὐτή τοῦ ἀπάντησε:

—Ναί πράγματι, ἀληθεύει, ἀλλά ἐγώ μέ τίς τόσες πολλές ἁμαρτίες πού ἔχω, δέν εἶμαι ἄξια νά βαπτιστῶ. Ἔχουν δίκαιο οἱ γυναῖκες πού μέ κατηγοροῦν, γιά τά τόσα κακά πού προξένησα στόν κόσμο. Δέν εἶμαι ἄξια, νά γίνω ὁπαδός τοῦ Χριστοῦ!

—Ἀνεξάρτητα ἀπό αὐτά πού ἔχεις κάνει μέχρι σήμερα καί ἐφόσον θέλεις νά βαπτιστῆς, θά ἔρθω τό βράδυ μέ ἕνα ἱερέα καί μία κολυμβήθρα, γιά νά βαπτιστῆς. Νά μέ περιμένης...

Αὐτή τόν εὐχαρίστησε, ἀλλά καί ἀπόρησε ἀπό αὐτή τήν ἀνέλπιστη ἐξέλιξι. Τό βράδυ χτυπάει ἡ πόρτα τοῦ δωματίου της, ἀνοίγει καί μπαίνουν μέσα ὁ ἱερέας μέ τόν... κύριο, νά κρατᾶνε μία κολυμβήθρα. Ἐφόσον ἔγιναν τά ἀπαραίτητα διαδικαστικὰ γιά τό Μυστήριο, ἄρχισε τό τελετουργικό καί ὅταν ἔφτασαν στό σημεῖο ὁ ἱερέας νά πῆ:

—Καί τό ὄνομα αὐτῆς...

—Μαρία, ἀπάντησε ὁ κύριος.

Καί τό ὄνομα τοῦ ἀναδόχου;, ρώτησε ὁ ἱερέας:

—Ἀρχάγγελος Μιχαήλ!, ἀκούστηκε ἀπ᾽ τό νέο καί ἔγινε ἀμέσως ἄφαντος... Κόκκαλο ὁ παππάς! Ὅταν τελείωσαν τό βάπτισμα, ὁ ἱερέας δέν ἔφευγε. Ἤθελε νά μάθη, τί ἀκριβῶς ἔγινε καί ἐμφανίστηκε ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ ὡς νονός. Ἄρχισε νά τήν ρωτάη τά πάντα γιά τή ζωή της:

—Τί καλά ἔργα ἔχεις κάνει στή ζωή σου παιδί μου;

—Μόνο κακά ἔργα ἔχω κάνει, ἀπάντησε ἐκείνη. Νέους διέφθειρα, οἰκογένειες διέλυσα, χρήματα ἔκλεψα καί γενικά ὅ,τι κακὸ ὑπάρχει, τό ἔχω διαπράξει...

—Δέν μπορεῖ, γιά σκέψου, κάτι καλό πρέπει νά ἔχης κάνει στή ζωή σου, ἐπέμενε ὁ παππᾶς.

Ἀπό ἐδῶ, ἀπό ἐκεῖ, σκέφτηκε αὐτή καί ξανασκέφτηκε καί στό τέλος θυμήθηκε τό ἑξῆς περιστατικό ἀπ᾽ τή ζωή της:

—Ὅταν πέθανε ὁ πατέρας μου, μοῦ ἄφησε προίκα 100 νομίσματα. Μία μέρα καθώς περπατοῦσα στό περιβόλι, εἶδα στὴν ἄκρη τοῦ τοίχου ἑνός σπιτιοῦ, ἕναν ἄνθρωπο, νά ἔχη κρεμάσει ἕνα σχοινί γύρω ἀπ᾽ τό λαιμό του καί ἑτοιμαζόταν νά κρεμαστῆ στό δέντρο. Τότε ἀμέσως τόν πλησίασα καί τόν ρώτησα, γιατί τό κάνει αὐτό. Αὐτός δέν δεχόταν διάλογο μαζί μου, ἀλλά βλέποντας τήν ἐπιμονή μου, μοῦ ἀποκάλυψε, ὅτι ἐπειδὴ χρωστοῦσε 80 νομίσματα καί δέν εἶχε τά χρήματα, τόν πουλοῦσαν αὐτόν καί ὅλη τήν ὀἰκογένειά του. Ἔτσι ἀπελπίστηκε καί θέλησε νά βάλη τέρμα στή ζωή του. Προθυμοποιήθηκα νά τόν βοηθήσω καί ἔτσι ξεχρέωσε καί σώθηκε αὐτός καί ἡ οἰκογένειά του. Ἀργότερα, ὅμως, λόγῳ τῆς φτώχειας στήν ὁποία ὑπέπεσα, ἀναγκάστηκα καί ἔγινα πόρνη...

Ἔτσι εἶναι! Ὅταν ὁ ἄνθρωπος θέτει τόν ἑαυτό του στήν ὑπηρεσία τοῦ ἄλλου, μέ σκοπό νά τόν βοηθήση καί νά τόν ἐλεήση, τότε ὄχι μόνο ὁ Χριστός, ἀλλά καί ὅλες οἱ οὐράνιες δυνάμεις εἶναι στή διάθεσι αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου, νά τόν βοηθήσουν καί νά τοῦ συμπαρασταθοῦν στίς ἀνάγκες του...»(http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/10/blog-post_733.html).

«Τό κερί πού ἀνάβουμε στήν ἐκκλησία εἶναι μιά ὁμολογία ἀπέναντι στό Θεό. Ὁμολογούμε, ὅτι μέ τή ζωή μας, θά φωτίζουμε καί θά ὠφελοῦμε τόν συνάνθρωπό μας. Καί ὅπως λιώνει αὐτό τό κερί, ἔτσι καί ἐμεῖς θά γινόμαστε θυσία γιά τόν ἄλλον.

Ἐμείς τά κάνουμε αὐτά; Πῶς τολμᾶμε ἐμεῖς οἱ ψεύτες νά ἀνάβουμε κεριά;

Τί συμβολίζουν τά κεριά πού ἐμεῖς ἀνάβουμε;...

Τά κεριά στό παγκάρι εἶναι ξαπλωτά καί ὄχι ὄρθια, γιά νά ὑποδηλώσουν, ὅτι κάποτε ἤμασταν (πνευματικά) νεκροί, ἀλλά ἡ Ἀνάστασι τοῦ Χριστού, μᾶς ἐξασφάλισε καί τήν δική μας ἀνάστασι, ἀφοῦ μιά μέρα ὅλοι θά ἀναστηθοῦμε. Τό κερί πού ἀνάβουμε πρέπει νά εἶναι καθαρό, ἁγνό κερί, γιατί στό Θεό προσφέρουμε τό καλύτερο καί τό καθαρότερο.

Ἄν δέν ὑπάρχει καθαρό κερί στήν ἐκκλησία, τότε νά πᾶμε νά ἀγοράσουμε καθαρά κεριά, ὥστε νά τά χρησιμοποιοῦμε στήν ἑκάστοτε ἀνάγκη. Πολλοί ἀνάβουν “καθαρά” κεριά στό Θεό, ὅμως, ὁ Θεός θέλει νά δώσης σ᾽ Αὐτόν καθαρό τόν ἑαυτό σου καί ἄς μήν ἀνάψης κανένα κερί...

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ἱεροκήρυκας»(https://iliaxtida.wordpress.com/2021/09/03/%ce%af-%ce%ac-%ce%af-7/).

“Μην ζητήσετε ποτέ, αλλά και μην δεχθείτε ποτέ, το όνομά σας να γραφτεί σε κάποιο έργο ή σε κάποια δωρεά που έχετε συνεισφέρει. Τον έχετε χάσει τον μισθό σας.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αμοιβής - Μισθού (https://www.rimata-zois.gr/peri/amoivis-misthoy)

Βλέπουμε πολλές κατεξοχήν γυναίκες να ''ξεματιάζουν'' και να υποκαθιστούν έτσι την Εκκλησία, που έχει ειδική ευχή για την βασκανία.

Πίσω από αυτήν την ενέργεια του ''ξεματιάσματος'' κρύβεται ο διάβολος.

Μα το ''Πάτερ ημών...'' λέει η κυρία Κατίνα και ''ξεματιάζει'' που είναι το κακό, λένε πολλοί.

Κανένα αγκρίστρι δεν πιάνει ψάρι, χωρίς δόλωμα.

''Πάτερ ημών'' θέλει ο διάβολος να του βάλεις, μα είναι δικό του το αγκίστρι.

Και φεύγει ο διάβολος από τον ματιασμένο από σκοπού, για να φανεί στον άλλον, ότι η Εκκλησία δεν έχει δύναμη, ''να η κυρία Κατίνα την έχει την δύναμη'', αλλά και η κυρία Κατίνα, που είναι όργανο του σατανά, χωρίς να το καταλαβαίνει, να πιστέψει ότι είναι κάποια.

Μ' αυτόν τον πονηρό τρόπο, ο διάβολος λύνει τα μάγια του σώματος εκείνου που ''ματιάστηκε'', αλλά παράλληλα σκλαβώνει την ψυχή του.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

«Ἡ μεγάλη πλάνη τῶν “καλῶν ἀνθρώπων”: Ἀπ᾽ τή μία προσέχουν νά μην πατήσουν καί σκοτώσουν ἀκόμα καί τά μυρμήγκια καί ἀπό τήν ἄλλη σκοτώνουν τόν ἑαυτό τους, μένοντας μακρυά ἀπ᾽ τόν Χριστό.

Αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού οἱ “καλοί ἄνθρωποι” δέν σώζονται, ἀλλά κολάζονται. Σώζονται μόνο οἱ πραγματικά Χριστιανοί, οἱ μετανοημένοι Χριστιανοί... Ἐκεῖνοι πού ἔχουν ὀργανική καί μυστηριακή σχέσι (ἐξομολογοῦνται, Κοινωνοῦν) μέ τό Χριστό.

Ακοῦς τόν ἄλλο νά λέη:

—Ἔ, μπορεῖ στήν Ἐκκλησία νά μήν πηγαίνω, μπορεῖ νά μήν κοινωνῶ, ἀλλά δέν πειράζω κανένα! Δέν βλάπτω κανένα! Γιατί νά κολαστῶ;

—Γιατί εἶσαι πνευματικά νεκρός, γι᾽ αὐτό θά κολαστῆς...! Ὁ Χριστός εἶπε, ὅτι ὄποιος δέν τρώει τή Σάρκα Μου καί δέν πίνει τό Αἷμα Μου, δέν ἔχει ζωή αἰώνια! Θά Τόν διορθώσης;

Δέν τό ξέρουν οἱ ἄνθρωποι...

+ Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυκας»(https://iliaxtida.wordpress.com/2019/04/14/%ce%ac-%ce%ac-%cf%8e-%cf%8e/).

«Λένε πολλοὶ (κακοπροαίρετοι):

—Τό ρωτᾶς τό μωρό καί τό βαφτίζεις;.

Καί τούς ἀπαντάω:

—Ἐσεῖς ρωτήσατε ἐκεῖνα ποῦ σκοτώσατε μέ ἔκτρωσι; Ἐγώ γιά νά τό σώσω πρέπει νά τό ρωτήσω, ἐσύ ὅμως πού τό σκοτώνεις, δέν τό ρωτᾶς…

Ὁ νηπιοβαπτισμὸς εἶναι ἕνας θησαυρός στά χέρια τοῦ παιδιοῦ. Μεγάλη ὑπόθεσι! Ὅταν μεγαλώση τό παιδί, εἶναι στό χέρι του, ἄν ἀξιοποιήση αὐτό τό θησαυρό ἤ ἄν τόν πετάξη...

Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος»(https://iliaxtida.wordpress.com/2020/09/10/%e1%be%b6-%cf%8c-%ce%af-%e1%bc%90sigm/).

Λένε πολλοί: Τό ρωτᾶς τό μωρό καί τό βαπτίζεις; Καί τούς ἀπαντάω: Ἐσεῖς ρωτήσατε ἐκεῖνα πού σκοτώσατε μέ ἔκτρωσι;

Ἐγώ γιά νά τό σώσω πρέπει νά τό ρωτήσω αἴ, ἐσύ ὄμως πού τό σκοτώνεις, δέν τό ρωτᾶς...

--Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας

«Σέ μία Μονή τοῦ Ἁγ. Ὄρους ἔλαβε τό ἐξῆς γεγονός:

Δεν ξέρω ἄν γνωρίζετε, ὁ μοναχός που ἔχει τή διακονία τοῦ τραπεζάρη θά φύγη μέσα ἀπ᾽ τή Θ. Λειτουργία πιό νωρίς, γιά νά πάη νά ἐτοιμάση τραπέζι γιά τούς Πατέρες.

Καί αὐτός που ζυμώνει θά φύγη νά φουρνίση τό ψωμί...

Φεύγουν μέσα ἀπό τή Θ. Λειτουργία, ἀφού πρῶτα πάρουν εὐλογία ἀπ᾽ τό Γέροντα, γιά νά κάνουν τή διακονία αὐτή.

Ὁ τραπεζάρης, λοιπόν, τῆς μονής, ὄταν ἦρθε ἡ ὥρα νά φύγη ἀπ᾽ τή Θ. Λειτουργία, ὁ σατανᾶς τόν ξεγέλασε καί τοῦ ἔβαλε τόν λογισμό:

“Θα φύγης τώρα ἀπό ἐδῶ καί θά πᾶς νά ἑτοιμάσης τό τραπέζι; Τί εἶναι αὐτό τό πράγμα; Εἶναι σωστό; Δέν κάθεσαι ἀκόμα λίγο; Καί στό τέλος τρέχεις καί τό ἑτοιμάζεις...”.

Τόν γέλασε, λοιπόν, ὁ διάβολος μέ αὐτόν τόν (δεξιό) λογισμό, ὁπότε ἐνῶ πῆγε καί πῆρε τήν εὐλογία ἀπ᾽ τόν ἡγούμενο γιά νά φύγη, αὐτός στή συνέχεια πῆγε πρός τήν πόρτα, τρύπωσε κρυφά καί κάθισε ἐκεῖ σ᾽ ἕνα στασίδι.

Λίγο πρίν τό τέλος τῆς ἀκολουθίας, στό κοινωνικό, φεύγει τρέχοντας γιά τήν τράπεζα. Ἀνοίγει τήν πόρτα καί βλέπει ἐμβρόντητος, τό τραπέζι ἕτοιμο! Στό βάθος τοῦ τραπεζιοῦ ἦταν μιά ὡραιοτάτη μαυροφορεμένη κυρία που ἔβαζε τό τελευταίο σερβίτσιο. Αὐτός τρόμαξε!

—Μήν τρομάζεις τοῦ λέει ἡ κυρία. Ἐφόσον δέν ἤθελες νά ἑτοιμάσεις γιά τούς Πατέρες, ἦρθα νά τό ἑτοιμάσω ἐγώ...

Ἔβαλε τό τελευταῖο σερβίτσιο καί χάθηκε ἀπό μπροστά του!

Ἤταν ἡ ἴδια ἡ Θεοτόκος...

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ἱεροκήρυκας

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/09/blog-post_367.html

Ὑπῆρχε ἕνας οἰκογενειάρχης στά Φιλιατρά, ὁ ὁποῖος εἶχε ἑπτά κορίτσια. Τόν “ἔπνιξε” τό χωριό, γιά τό πῶς θά μεγάλωνε καί τό πῶς θά εξασφάλιζε τό μέλλον τῶν κοριτσιῶν του.

Τά κορίτσια μεγάλωσαν ὅλα καί εἶχαν φτάσει σέ ἡλικία παντρειᾶς.

Ἀλλά οὔτε χρήματα ὑπῆρχαν, ἀλλά οὔτε καί γαμπροί ὑπῆρχαν.

Μιά μέρα, ὁ πατέρας πῆγε στήν Ἐκκλησία. Ἐκεῖ γονάτισε μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Χριστού καί Τοῦ λέει τά ἑξῆς:

Χριστέ μου, μοῦ ἔδωσες τό πρῶτο παιδί καί εἶπα: “Δόξα Σοι ὁ Θεός”. Μοῦ ἔδωσες τό δεύτερο παιδί καί εἶπα, “Δοξασμένο τό ὄνομά Σου”. Μοῦ ἔδωσες, μοῦ ἔδωσες... μοῦ ἔδωσες ἑπτά κορίτσια Κύριε!

Ἐσύ Κύριε, πού μοῦ τά ἔδωσες, νά τά ἀναλάβης.

Ἐγώ δέν εἶπα ὄχι, ἀφοῦ Ἐσύ μοῦ τά ἔδωσες.

Δέν ἔβαλα τή λογική καί τή δικιά μου δύναμι, ἀλλά ἀφέθηκα ἐλεύθερος σέ Σένα. Τακτοποίησε Κύριε, σέ παρακαλῶ, τά παιδιά Μου!

Τό ἀποτέλεσμα:

Μέσα σ᾽ ἔνα χρόνο, παντρεύτηκαν καί τακτοποιήθηκαν, ὅλα του τά κορίτσια καί τά ἑπτά, χωρίς νά δώση οὔτε μιά δεκάρα!+Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυκας»(http://trelogiannis.blogspot.com).

«Μόνο ὄσοι ἔχουν ἀγάπη θά μπουν στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Λέγεται ὅτι ἕνας ἡγούμενος ἑνός Κοινοβίου, ὁ ὁποῖος ἦταν πολύ εὐσεβής καί ἐνάρετος ἄνθρωπος, ἔλεγε κάθε ημέρα, αὐτήν τήν προσευχή:

“Σέ παρακαλῶ Κύριε, μήν μέ χωρίσεις ἀπό τά πνευματικά μου παιδιά στήν ἄλλη ζωή, ἀλλά ἀξίωσέ μας νά ἀπολαύσουμε ὅλοι μαζί τήν Οὐράνιά Σου Μακαριότητα. Ἄν θέλης Κύριε, πληροφόρησέ με, δείξε ἕνα σημάδι Σου, ἄν τά δύο πνευματικά μου τέκνα προκόπτουν στήν ἀρετή καί εἶναι ἄξια τή Βασιλείας Σου...”.

Κάποτε πλησίαζε ἡ ἐορτή ἑνός Ἁγίου καί πανηγύριζε τό γειτονικό τούς Μοναστήρι. Οἱ ἀδελφοί τοῦ Μοναστηριοῦ ἐκείνου, προσκάλεσαν τόν ἡγούμενο μέ ὀλόκληρη τή συνοδεία του, νά πάρουν μέρος σέ αὐτό τό πανηγύρι. Ὁ ἡγούμενος, ὅμως, ἀποφάσισε νά μήν πάη, ἀποφεύγοντας ἔτσι τίς τιμές πού συνήθως τοῦ ἔκαναν ἐκεῖ.

Τήν παραμονή, ὅμως, τῆς ἑορτῆς, ἄκουσε μιά μυστηριώδη φωνή στόν ὕπνο του, νά τόν διατάζη νά πάη ὁπωσδήποτε στό πανηγύρι, ἀφοῦ στείλει νωρίτερα τούς δύο ὑποτακτικούς του.

Καί τώρα ὑπακούοντας στήν Θεία προσταγή, μόλις ξημέρωσε πρόσταξε τούς δύο μαθητές του νά ξεκινήσουν ἀμέσως γιά τό γειτονικό Κοινόβιο πού εἶχε τήν ἑορτή.

Πράγματι οἱ δύο μαθητές ἀναχώρησαν καί στό δρόμο συνάντησαν πεσμένο ἕνα δυστυχισμένο γέροντα πού βογγούσε.

Τόν ρώτησαν:

—Γέροντα τί ἔχεις; Τί ἔγινε;

—Ἄρρωστος εἶμαι, τούς ἀποκρίθηκε μέ κόπο καί πόνο. Πήγαινα στόν ἰατρό μέ τό ζώο μου, μά σάν ἔφτασα σέ τούτο τό μονοπάτι, μέ ἔριξε κάτω καί ἔφυγε. Τί ἀπέγινε τό ζῶο δέν ξέρω. Οὔτε ἄνθρωπος βρέθηκε νά μέ βοηθήση νά σηκωθῶ. Πᾶρτε με, σᾶς παρακαλῶ! Γιατί ἐδῶ εἶναι ἐρημιά, κανείς δέν περνάει καί ποιός θά μπορέση νά μέ βοηθήση; Ἐσεῖς εἶστε δύο. Σηκῶστε με καί ὁδηγῆστε με στό πρῶτο χωριό. Διαφορετικά ἄν μέ ἀφήσετε, θά πεθάνω καί θά μέ φᾶνε τά θηρία.

—Τί νά σοῦ κάνουμε γέροντα, τοῦ εἶπαν οἱ δύο μοναχοί. Δέν μποροῦμε νά σέ βοηθήσουμε! Εἶμαστε βιαστικοί...

Καί συνέχισαν τό δρόμο τους, γιά νά φτάσουν στήν ὥρα τους στό πανηγύρι, ἀφήνοντας στή μέση τοῦ δρόμου ἀβοήθητο τόν φτωχό Γέροντα.

Σε λίγο, ὅμως, νάσου καί ὁ ἡγούμενος. Εἶδε τόν ἄνθρωπο σέ κακή κατάστασι. Ἔσκυψε πάνω του μέ συμπόνοια. Ἄκουσε τά βάσανά του καί τόν ρώτησε καί καταφανή ἔκπληξι:

—Μά καλά, δέν πέρασαν ἀπό ἐδῶ πρίν ἀπό λίγο δύο μοναχοί; Γιατί δέν τούς σταμάτησες νά σέ βοηθήσουν; Ἀσφαλώς θά πρέπη νά σέ εἶδαν.

—Ναι πέρασαν καί μέ εἶδαν καί ρώτησαν, εἶπαν ὅμως πώς ἦταν πεζοί καί βιαστικοί καί δέν μποροῦσαν νά μοῦ κάνουν τίποτε.

Τότε ὁ ἡγούμενος ἀναστέναξε βαθιά, ντροπιασμένος ἀπ᾽ τή συμπεριφορά τῶν μαθητῶν του. Καί γυρίζει καί λέει στόν γέροντα:

—Ἄν στηριχτῆς πάνω μου, θά μπορέσης νά περπατήσης λίγο;

—Ἀδύνατον νά κινηθῶ, Πάτερ!

—Τότε ἔλα νά σέ ἀνεβάσω στούς ὤμους μου καί ὁ Θεός θά μᾶς βοηθήση νά φτάσουμε, ἐκεῖ πού πηγαίνεις.

—Μά δέν μπορείς νά μέ κουβαλήσης τόσο δρόμο πάνω στούς ὤμους σου. Μήπως εἶσαι καί σύ κανένας νέος; Ἁββά πήγαινε στή δουλειά σου καί μήν χασομερᾶς ἄδικα γιά μένα. Εὐχήσου μόνο νά μέ ἐλεήση ὁ Θεός.

—Δέν σέ ἀφήνω ἔτσι, σέ τέτοια κατάστασι! Θά σέ πάω μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ στή πόλι.

Τότε δέχτηκε ὁ τραυματίας καί μέ πολύ κόπο ὁ ἡγούμενος τόν ἀνέβασε στούς ἀδύνατους ὤμους του καί ξεκίνησε νά περπατάη.

Στήν ἀρχή, τό βάρος του φάνηκε ἀσήκωτο καί μέ μεγάλη δυσκολία κατόρθωνε νά σέρνη τά πόδια του.

Στή συνέχεια, ὅμως, καί σιγά-σιγά γινόταν τό βάρος ὁλοένα καί πιό ἐλαφρύ, ὥσπου σέ μιά στιγμή τοῦ φάνηκε, πώς τοῦ ἔφυγε ἀπό τήν πλάτη τό φορτίο! Σήκωσε τότε τό κεφάλι του νά δῆ τί συμβαίνει.

Καί ἀντί τοῦ φτωχοῦ γέροντος πού εἶχε πάρει στούς ὤμους του, βλέπει νά στέκεται μπροστά του ἕνας ἄγγελος ὁ ὁποῖος τοῦ λέει:

—Γέροντα μέ ἔστειλε ὁ Κύριος γιά νά σέ πληροφορήσω, πώς τότε μόνο θά ἀξιωθοῦν οἱ μαθητές σου νά βρεθοῦν μαζί σου στή Βασιλεία τῶν Οὐρανών, ὅταν ἀκολουθήσουν τά ἴχνη σου καί ἔχουν ἀγάπη. Διαφορετικά ἄδικα κοπιάζεις καί προσεύχεσαι γι᾽ αὐτούς. Διότι ὁ Θεός δίδει στόν καθένα τήν ἀμοιβή τῶν ἔργων του.

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυξ»(http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/08/blog-post_899.html).

«Κάποτε ἦταν ἕνας ἄπιστος πού εἶχε μία γυναίκα πιστή. Ἡ γυναίκα του μιλοῦσε γιά τήν πίστι, ἀλλά αὐτός δέν τήν ἄκουγε. Μιά μέρα ἔκαναν μερικές ἐλιές καί δέν πρόλαβαν νά τίς μεταφέρουν ἀπ᾽ τό λιοστάσι στό σπίτι καί τίς ἄφησαν ἐκεῖ ἔξω. Εἶπε ὁ σύζυγος:

—Μήν τίς ἀφήνουμε ἐδῶ, θά μᾶς τίς κλέψουν.

—Θά τίς φυλάξη ὁ Θεός, τοῦ εἶπε ἡ γυναίκα του.

—Ποιός Θεός, ἄν δέν τίς φυλάξουμε ἐμείς; Ἀκοῦς ἐκεῖ... πιστεύεις σέ Θεό.

—Θά μας τίς φυλάξη ὁ Θεός, ἐφόσον δέν ἔχουμε νά τίς μεταφέρουμε...

Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἔμειναν οἱ ἐλιές ἐκεῖ καί πᾶνε κάποιοι τή νύχτα καί τίς κλέβουν τίς ἐλιές. Ποῦ νά σταθῆ ἡ κακομοίρα, ἡ γυναικούλα αὐτή, μπροστά στό θηρίο αὐτό! Αὐτός ἦταν ἕνας ἀγροῖκος καί καταλαβαίνετε τί ἔγινε...

Στό σπίτι εἶχαν τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας μας, εἶχαν τόν Ἅγ. Δημήτριο καί τόν Ἅγ. Νικόλαο.

Σηκώνεται αὐτός καί πάει ἐκεῖ μπροστά στίς εἰκόνες καί λέει στόν Ἅγ. Δημήτριο πού ἦταν καβάλα στό ἄλογο:

—Δέν μοῦ λές, τί σέ ἔχουμε ἐδῶ πέρα στό σπίτι; Καί τί λέει αὐτή ἡ γυναίκα, ὅτι φυλᾶς; Καλά αὐτή εἶναι μέ παιδί στήν ἀγκαλιά (ἐννοοῦσε τήν Παναγία), ποῦ νά πάη καί ποῦ νά τούς βρῆ; Αὐτός εἶναι γεροντάκι (εννοοῦσε τόν Ἅγ. Νικόλαο), ποῦ νά πάη καί ποῦ νά τρέξη; Ἐσύ παλικάρι μέ ἄλογο, νά τούς ἀφήσης νά μᾶς πάρουν τίς ἐλιές; Θά πᾶς νά τίς φέρης, διαφορετικά θά στά κάψω αὐτά...

Δέν πρόλαβε νά τελειώση αὐτά τά λόγια τά ἀπειλητικά πρός τά εἰκονίσματα καί ἀκούει ἔξω ἀπ᾽ τό σπίτι νά ἔρχονται ζῶα. Τρία ζώα φορτωμένα μέ τίς ἐλιές! Kαί νά σου οἱ δύο πού τίς εἶχαν κλέψει. Καί ἔρχονται καί τοῦ λένε:

—Κάναμε τό λάθος, κάναμε τήν ἁμαρτία καί στίς πήραμε. Ἦταν, ὅμως, ἀνάγκη νά στείλης αὐτό τό νεαρό παλικάρι καί νά φᾶμε τόσο ξύλο; Τί τόν ἔστειλες αὐτόν τόν στρατιωτικό;

Κόκκαλο αὐτός! Ἐμείς τούς Ἁγίους τούς ἔχουμε ἁπλῶς νά τούς λιβανίζουμε ἤ νά τούς ἀνάβουμε κεριά ἤ τούς ἔχουμε καντήλα, ἀλλά δέν τούς πιστεύουμε, ὅτι εἶναι ἕτοιμοι καί πρόθυμοι νά μας βοηθήσουν.

Ἄλλοι ἔχουν 200 Ἁγίους μέσα στό σπίτι καί ἄμα συμβεί κάτι, τά χάνουν, ταράσσονται, ἀμέσως νά καλέσουν τό πρῶτο βοηθειῶν καί δέν γυρίζουν στίς ἐικόνες νά ποῦν στούς Ἁγίους:

—Ἔ, ἐδῶ πού εἶστε ἐσεῖς, βοηθᾶτε με...

Τούς Ἁγίους στό σπίτι τούς ἔχουμε γιά τήν ὥρα αὐτή, τή δύσκολη...

Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ Ἱεροκήρυκας (1916-1982)

(ἀπό τόν Κωνσταντίνο Σύμπουρα)»(http://amfoterodexios.blogspot.com/2020/10/blog-post_75.html).

«Κάποτε ὁ Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος πήγαινε στήν Ἀλεξάνδρεια, ὅμως, νύχτωσε καί δέν πρόλαβε νά μπῆ στήν πόλι. Ἀναγκάστηκε ἔτσι νά διανυκτερεύση, λίγο ἔξω ἀπ᾽ τήν πόλι, σ᾽ ἕνα ποιμενοστάσιο ἑνός βοσκοῦ, ὁ ὁποῖος ἦταν γνωστός του.

Τό βράδυ, ὅμως, ἦρθαν κλέφτες καί ἔκλεψαν τά πρόβατα τοῦ βοσκοῦ καί τό πρωΐ ὅταν ἦρθε ἡ ἀστυνομία κατηγόρησαν τόν ἄγιο, ὅτι πῆγε ἐκεῖ, μέ σκοπό νά ἀπασχολήση τό βοσκό καί νά βροῦν ἔτσι τήν εὐκαιρία οἱ κλέφτες νά ἐπιτελέσουν τό ἔργο τους. Ἔτσι φυλακίστηκε ὁ Ὅσιος, παρόλο πού δέν ἔκανε τίποτε. Στό κελλί πού τόν ἔβαλαν, ὑπῆρχαν ἄλλοι δύο συγκρατούμενοι. Αὐτοί ρώτησαν τόν Ὅσιο, τί ἔκανε καί τόν ἔφεραν ἐδῶ.

—Τίποτε δέν ἔκανα τέκνα μου, ἀπάντησε αὐτός. Εἶμαι ἀθῶος!

—Δέν μπορεῖ, ἐπέμεναν αὐτοί. Κάτι θά ἔχης κάνει. Δηλαδή ὁ Θεός εἶναι ἄδικος, ὥστε ἐπέτρεψε νά σέ βάλουν φυλακή, χωρίς νά ἔχης κάνει τό παραμικρό; Καί ἀκόμα φορᾶς τό ράσο καί δέν τό ἔχεις πετάξει, μέ ὅλα αὐτά πού σοῦ συμβαίνουν;

Ὁ Ὅσιος δέν τούς ἀπάντησε πάνω σέ αὐτό, ἀλλά τούς ρώτησε, γιά ποιό λόγο ἦταν καί αὐτοί φυλακισμένοι.

—Καί οἱ δυό μας, καταδικαστήκαμε γιά φόνο, χωρίς νά τόν ἔχουμε διαπράξει, ἀπάντησαν. Εἴμαστε καί ἐμεῖς ἄδικα ἐδῶ μέσα, ὅπως καί ἐσύ! Ποῦ εἶναι ὁ Θεός, πού εἶναι ἡ δικαιοσύνη Του; Δέν ὑπάρχει Γέροντα ὁ Θεός. Καί ἐμεῖς πιστεύαμε, ἀλλά μετά ἀπό ὅλα αὐτά, δέν πιστεύουμε πια...

Ὁ Ὅσιος Ἐφραίμ σοκαρίστηκε καί σιώπησε καί τό βράδυ, ὅταν οἱ δύο συγκρατούμενοί του ἀποκοιμήθηκαν, ἄρχισε νά προσεύχεται καί νά παρακαλῆ τό Χριστό, νά τοῦ ἀποκαλύψη τί ἀκριβῶς συμβαίνει...

Ἐκεῖ πού προσευχόταν, τοῦ παρουσιάζεται ἄγγελος Κυρίου καί τοῦ λέει:

—Ἄκουσε νά μάθης, ὅτι ὁ Θεός δέν εἶναι ἄδικος, ἀλλά δίκαιος. Δέν εἶστε ἄδικα ἐδῶ μέσα καί μήν σκανδαλίζεσαι. Ὁ ἕνας κρατούμενος καί τόν ἔδειξε μέ τό χέρι του, εἶχε πάει μέ τό φίλο του στό ποτάμι, γιά νά κόψουν ξύλα καί ὁ ἄλλος γλίστρησε καί ἔπεσε στό ποτάμι. Καί τόν φώναξε νά τόν βοηθήση, ἀλλά αὐτός ἀδιαφόρησε, φοβούμενος μήπως πέσει καί αὐτός στό ποτάμι. Ὁ φίλος του τελικά πνίγηκε... Χρεώθηκε, λοιπόν, τό θάνατο αὐτόν καί αὐτό πληρώνει.

Ὁ ἄλλος συγκρατούμενός σου, εἶχε κάποτε κάποιες διαφορές μέ ἕνα προΰχοντα τοῦ χωριοῦ του. Δυνατός ἄνθρωπος ὁ προΰχοντας καί διότι δέν μποροῦσε νά τά βγάλη πέρα μαζί του, ἀφοῦ δέν ἦταν τοῦ χεριοῦ του, τοῦ συκοφάντησε τό κορίτσι του ὡς ἀνήθικο. Τό κορίτσι ἐκεῖνο μέ τίς κατηγορίες ἐκεῖνες, δέν μπόρεσε νά παντρευτῆ... αὐτή ἡ πράξι του συγκρατούμενό σου, θεωρεῖται ἀπ᾽ τό Θεό φόνος ἠθικός καί πληρώνει τώρα αὐτή τήν πράξι του.

Ἐσύ πάλι ὅταν ἤσουν μικρός 10 ἐτών, ἐκεί πού ἔπαιζες, ἔλυσες μιά μοσχάρα μιᾶς χήρας καί ἔφυγε ἡ μοσχάρα καί ἀκόμα ἡ χήρα τήν κλαίει... αὐτή τή μοσχάρα τῆς χηρούλας πληρώνεις τώρα! Τούς ἀναστεναγμούς αὐτῆς τῆς χήρας πληρώνεις τώρα...

—Μά ἐγώ μοίρασα ὅλα ὅσα εἶχα καί τά ἔδωσα στούς φτωχούς καί χρωστάω τήν μοσχάρα, ρώτησε ὁ Ὅσιος.

—Ἐκεῖνα τά ἔδωσες ἐλεημοσύνη, τά χάρισες, ἐνῶ ἡ ἁμαρτία σου εἶναι χρέος, δέν σβήνει καί τήν πληρώνεις μέ τήν φυλάκισί σου.

Αὐτά εἶπε ὁ ἄγγελος καί ἔγινε ἄφαντος. Κόκκαλο ὁ Ἅγ. Ἐφραίμ. Ὅταν ξημέρωσε, εἶπε στούς συγκρατούμενούς του.

—Δίκαια παιδιά μου εἴμαστε ἐδῶ μέσα. Ἐσύ καί ἐσύ ἔκανες αὐτό καί αὐτό καί ἐγώ ἔκανα αὐτό. Ὁπότε δικαίως εἴμαστε ἐδῶ μέσα. Ἄς γονατίσουμε, λοιπόν, καί ἄς προσευχηθοῦμε, γιά νά κάνη ἔλεος ὁ Θεός.

Πράγματι προσευχήθηκαν καί τό ἀποτέλεσμα ἦταν, μετά ἀπό τρεῖς μέρες νά ἔρθη καί γιά τούς τρεῖς ἀθωωτική ἀπάντησι καί ἐλευθερώθηκαν.

Δημήτριος Παναγόπουλος (+)»(http://amfoterodexios.blogspot.com/2020/12/blog-post_41.html).

“Είναι ευκολότερο να κάνει κανείς νεκρανάσταση, παρά ψυχανάσταση. Είναι δυσκολότερο, να αλλάξεις τη φύση του ανθρώπου, ώστε να σκέφτεται διαφορετικά και πράγματα που κάποτε τα αγαπούσε, τώρα να τα σιχαίνεται, παρά να αναστήσεις έναν πεθαμένο.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αλλαγής - Διόρθωσης (https://www.rimata-zois.gr/peri/allagis-diorthosis)

“Είναι πολύ αστείο, να καταπιάνονται οι Χριστιανοί με τους αιρετικούς, για να τους μεταπείσουν, να αλλάξουν και να μετανοήσουν. Οι Χριστιανοί αυτοί, κοροϊδεύουνται από τον διάβολο και αγνούν, ότι ο διάβολος είναι μέσα στους αιρετικούς και δεν τους αφήνει να μετανοήσουν. Γι΄ αυτό να ξέρουμε, ότι αν μιλάμε με κάποιον αιρετικό, δεν μιλάμε με κάποιον πλανεμένο και άπιστο αλλά μιλάμε με τον ίδιο τον διάβολο.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αλλαγής - Διόρθωσης (https://www.rimata-zois.gr/peri/allagis-diorthosis)

“Θα πρέπει να ρωτάμε το Χριστό, πως Αυτός μας βλέπει και τι γνώμη έχει για εμάς. Αν σκέφτεται έτσι ο άνθρωπος, πολλά πράγματα θα διορθώσει στον εαυτόν του, διότι τότε ο Χριστός θα τον βοηθήσει, ακόμα και φρικτό όνειρο θα του δείξει, για να του πει, ότι ο δρόμος που ακολουθεί δεν είναι σωστός.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αλλαγής - Διόρθωσης (https://www.rimata-zois.gr/peri/allagis-diorthosis)

«Φοβηθεῖτε αὔριο τῆς Πεντηκοστῆς νά γονατίσετε.

Οἱ ἄνθρωποι πού ἔχουν ἐπίγνωσι, φοβούνται πού θά γονατίσουν.

Γιατί ξέρετε τί πάει νά πῆ νά γονατίσης μεθαύριο;

Πάει νά πῆ:

Εἶμαι ἐντάξει, ταπεινώθηκα... καί περιμένω τήν ἐπιφοίτησι τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου.

Νά ἔρθη αὐτή ἡ περιστερά πού κατεβαίνει ἀπό τόν ὀυρανό, νά καθίση καί σέ μένα τόν ἀμαρτωλό.

Ἀλλά αὐτή ἡ περιστερά, ἡ Χάρις τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου, εἶναι ἡ περιστερά τῆς Κιβωτού.

Θυμόσαστε ὅταν ὁ Νώε ἀπέλυσε τόν κόρακα, γιά νά δῆ κατά πόσο κόπασαν τά ὕδατα, δέν ἐπέστρεψε πίσω.

Τράφηκε μέ τά πτώματα.

Ἔπειτα ὁ Νώε ἀπέλυσε τήν περιστερά.

Βγήκε ἡ περιστερά, ἀναφέρει ἡ Γραφή καί πέταξε.

Ἀλλά ἡ περιστερά δέν κάθεται στό βρώμικο.

Δέν κάθεται πάνω στά θνησιμαῖα αὐτά καί στή βρώμα καί στή δυσωδία πού ὑπῆρχε ἐπί τῆς ἐπιφανείας τῶν ὑδάτων, λόγῳ τοῦ κατακλυσμοῦ.

Καί μή ἔχουσα πού νά ξεκουράση τά πόδια της, ἐπέστρεψε στήν Κιβωτό.

Αὐτό θά συμβῆ σέ πολλούς ἀπό ἐμᾶς.

Θά γονατίσουμε καί θά ποῦμε:

—Δεύτε κλίνατε στό γόνυ...

Καί θά πέσουμε κάτω στρωματσάδα.

Θά βγῆ ἡ περιστερά ἀπ᾽ τό Ἱερό καί θά ἀρχίση νά πετᾶ στούς γονυκλιμένους ἀνθρώπους καί θά τούς ἐξετάζη.

Τί θά βρῆ ἐπάνω μας;

Θά βρῆ ἀγάπη;

Θά βρῆ παιδοποιϊα;

Θά βρῆ νηστεία;

Θά βρῆ ἐξομολογημένους ἀνθρώπους;

Θά βρῆ ἀγαπημένους ἀνθρώπους;

Τί θά βρῆ;

Πεῖτε μου, ἄν πᾶμε τήν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς στήν ἐκκλησία καί γονατίσουμε, θά καθίση καί σέ ἐμᾶς τό Πνεῦμα τό Ἅγιο;

Θά πάη ἐδῶ... δέν μιλάει μέ τήν συνυφάδα της.

Θά πάη ἐκεί... ψευδορκίστηκε χθές.

Θά πάη πιό κάτω... ἔφαγε τόν παπά μέ τή γλῶσσα της.

Θά πάη πιό πέρα... σκότωσε τά παιδιά της.

Θά πάη παραπέρα... κλέβει μέ τό ζύγι.

Θά πάη, θά πάη, θά πάη... πεῖτε μοῦ ποῦ θά καθίση;

Καί ἀπό ἐκεί μπορεῖ νά καταλάβη ὁ ἄνθρωπος, σέ ποιά κατάστασι βρίσκεται.

Θά φτάση κάτω μέχρι τό παγκάρι καί θά ξαναγυρίση.

Καί ὅπου βρεῖ καθαρότητα καί ἑτοιμασία, θά καθίση.

Ὅπου, ὅμως δέν βρει, δέν πρόκειται νά καθίση.

Δέν ἐκβιάζεται ἡ Χάρις.

Ἡ Χάρις εἶναι βασίλισσα καί ὅπου θέλει πνεῖ (Ἰω 3, 8).

Δεν διατάσσεται!

—Πήγαινε ἐκεί, γιατί τό εἶπε ἡ μητέρα. Νά ἀγιάση τό γυιό, τόν πόρνο. Νά ἀγιάση τήν κοπέλλα πού χώρισε τό ἀνδρόγυνο...

Δέν τά κάνει αὐτά τό Πνεῦμα τό Ἅγιο.

Δεν διατάσσεται!

Γι’ αὐτό οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀγριέψει.

Γι’ αὐτό οἱ ἄνθρωποι ἔχουν κάνει ἕνα τρελλοκομεῖο σήμερα καί δέν ἔχουν κάνει τήν ὡραία οἰκογένεια, μέ τήν ἀγάπη, τήν ἐιρήνη, μέ τή χαρά, μέ τή χρηστότητα, μέ τή μακροθυμία, μέ τά πάντα πού εἶναι καρποί τῆς Χάριτος τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου.

Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ Ἱεροκήρυκας (1916-1982)»(http://amfoterodexios.blogspot.com/2021/06/1916-1982.html)

Δεν φοβάται ο διάβολος να πας να προσκυνήσεις τον Άγιο, να ανάψεις κερί, να λειτουργηθείς και να κοινωνήσεις.

Θα σε αφήσει να τα κάνεις, διότι δεν θα ωφεληθείς απ’ αυτά, εφόσον δεν άφησες την αμαρτία και δεν μετανόησες.

Πολλοί γύρισαν στον Χριστό, χωρίς να διώξουν τίποτα από τα παλιά.

Απλά πρόσθεσαν τον Χριστό στη ζωή τους και νομίζουν ότι έγιναν Χριστιανοί!..

Τί σόι μετάνοια είναι αυτή;

Το ζητούμενο λοιπόν

δεν είναι να βάλουμε τον Χριστό στη ζωή μας,

αλλά να βάλουμε τη ζωή μας στον Χριστό.

Και όταν δει ο σατανάς, ότι του ξεφεύγεις και σε χάνει,

θα καλέσει πολλούς σατανάδες,

προκειμένου να σε εμποδίσει να μετανοήσεις.

Βέβαια ταυτόχρονα ο Χριστός, σου δίδει τη Χάρη Του, ώστε να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις στα εμπόδια αυτά.

Ρωτήστε αυτούς που επέστρεψαν στο Χριστό και θα με δικαιώσουν γι’ αυτό που σας λέω τώρα.

Θα σας πουν, πως τους πολέμησε ο σατανάς, μέχρι να το καταλάβουν και να σταθεροποίησουν μια κατάσταση μετανοίας…

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

Κάποτε έκανα μια πρωινή ομιλία σε μια επαρχιακή πόλη. Ανάμεσα στα άτομα που βρέθηκαν στην ομιλία αυτή, ήταν και μια νεαρή κοπέλα, η οποία από το ντύσιμο της και την όψη της, καταλάβαινε κανείς, ότι δεν έπρεπε να είχε και πολύ σχέση με την Εκκλησία.

Όταν τελείωσα την ομιλία μου στις 12 και μισή το μεσημέρι, μου ήρθε ο λογισμός να πάω, να της πω, να εξομολογηθεί στον Πάτερ της ενορίας εκείνης.

Αυτή μου είπε, ότι θα ερχότανε και στην απογευματινή μου ομιλία, στις 5 και μισή και εκεί θα το ξανασυζητούσαμε.

Όχι της είπα, τώρα αμέσως να πας!

Αυτή όμως επέμενε για το απόγευμα και έτσι δεν μπορούσα εγώ να κάνω κάτι περισσότερο.

Στην απογευματινή ομιλία μου, τελικά δεν ήρθε, όπως σκόπευε να έρθει.

Είχε πάει με άλλα 2 άτομα, στις 3 το απόγευμα, για βαρκάδα στη θάλασσα.

Όμως ο καιρός απότομα χάλασε και πνίγηκαν και οι 3!

Κανείς δεν μας εγγυάται για το μέλλον, για το αν θα ζούμε την επόμενη στιγμή.

Γι΄αυτό και πρέπει την εξομολόγηση να μην την αναβάλλουμε.

Ο διάβολος είναι τεχνίτης σε αυτό το θέμα.

Έχεις καιρό, ψιθυρίζει στο αυτί του ανθρώπου και ο άνθρωπος επαναπαύεται και συνεχώς αναβάλλει την μετάνοιά του.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Η προσευχή του ανεξομολόγητου και αμετανόητου ανθρώπου που κάνει για τον συνάνθρωπο του, δεν εισακούγεται από το Θεό.

Οι αμετανόητοι άνθρωποι μόνο για τον εαυτόν τους μπορούν να προσευχηθούν, για να τους βοηθήσει ο Θεός να μετανοήσουν.

Γι' αυτό και ο Θεός τα κόλλυβα και τα μνημόσυνα που γίνονται για τους κεκοιμημένους, δεν τα δέχεται από ανθρώπους ανεξομολόγητους και αμετανόητους.

Ο Θεός θέλει πρώτα, ο άνθρωπος να τακτοποιήσει τον εαυτόν του και μετά δέχεται απ' αυτούς την προσφορά τους.

Πολλοί που κάνουν μνημόσυνα στους γονείς τους, ο Θεός δεν τα δέχεται, γιατί οι ίδιοι τους είναι σε αμετανοησία.

Είναι ζωντανοί-νεκροί, είναι πνευματικά νεκροί, που δεν έχουν αναγεννηθεί στη ζωή τους.

Από τέτοιους ανθρώπους, ο Θεός δεν δέχεται τίποτα.

Επομένως όταν πρόκειται να κάνεις μνημόσυνο κάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο, φρόντισε να καλέσεις πρωτίστως πιστούς ανθρώπους, που με την προσευχή τους θα μπορέσουν να βοηθήσουν την ψυχή του κεκοιμημένου..

Όταν όμως ο άνθρωπος τακτοποιηθεί, εξομολογηθεί και μετανοήσει, τότε μόνο οι προσευχές του για τους άλλους ακούγονται.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Πολλοί κατηγορούν τους παππάδες, για την αμαρτωλότητας τους και εξαιτίας αυτής, δεν πάνε στην Εκκλησία και δεν εξομολογούνται.

Άμα όμως τους πεις, να κρατήσουν ένα σκουριασμένο σύρμα που είναι στην μπρίζα, δεν θα το κρατήσουν.

Καταλάβατε;

Επειδή είναι σκουριασμένο το σύρμα, δεν περνάει το ρεύμα;

Έτσι συμβαίνει και με τον παππά.

Γιατί πίσω από κάθε αμαρτωλό παππά, κρύβεται ο Ιησούς, που κάνει τον παππά παντοδύναμο, όσο και αμαρτωλός και να είναι και του δίνει το δικαίωμα να τελεί όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας, μέσω των οποίων μεταδίδεται η Χάρη του Θεού, η οποία δεν αναστέλλεται από την αμαρτωλότητα του παππά.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Ο δαιμονισμένος που αναφέρει το Ευαγγέλιο στα Γάδαρα ήταν γυμνός. Ποιός τον έγδυσε; Ο διάβολος!

Όταν όμως ήρθε σε επαφή με τον Χριστό και θεραπεύτηκε, τον βρήκαν οι συγχωριανοί ενδεδυμένο και σωφρονών στα πόδια του Χριστού.

Μεγάλο μάθημα αυτό, κατεξοχήν για τις μέρες μας, διότι είμαστε σε εποχή Σοδόμων και Γομόρων.

Σήμερα ποιός έγδυσε τον άνθρωπο;

Ποιός τον έκανε κινητό διαφθορείο και κινητό κρεοπωλείο;

Είναι πάλι ο ίδιος, ο σατανάς!

Ό,τι υπάρχει γυμνό στο σώμα του ανθρώπου, είναι οικόπεδο του σατανά.

Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται, ότι μία γυναίκα δεν πρόσεξε και φάνηκε η φτέρνα της και αυτό έγινε αιτία και σκανδαλίστηκε κάποιος και ασφαλώς αυτό είναι κρεμασμένο μενταγιόν στο λαιμό της.

Όταν ο άνθρωπος είναι υπό την επήρρεια του σατανά, είνα φυσικό να κυκλοφορεί γυμνός και να μην κοκκινιζει...

Δεν είπε ο Χριστός, 1500 χρόνια προ Χριστού, στην Παλαιά Διαθήκη, ότι αν η γυναίκα βάλει ανδρικά ρούχα και ο άνδρας γυναικεία, τότε θα είναι βδέλυγμα στα μάτια μου; (Δευτερονόμιον 22,5)

Ένα χρόνο πριν εισβάλλουν οι Τούρκοι στην Κύπρο, εμφανίστηκε ένα βράδυ η Παναγία σε ένα ορεινό χωριό της Κύπρου και είπε σε κάποιες κοπέλες:

– Πείτε τις γυναίκες, να βγάλουν τα ανδρικά ρούχα που φορούν και στους άνδρες να μην φορούν γυναικεία ρούχα. Διότι του χρόνου, δεν θα έχετε να φορέσετε τίποτα!

Και σε ένα χρόνο είχαμε τα δεινά της Κύπρου..

Υπενθυμίζεις σε μία κοπέλα που φοράει ανδρικά παντελόνια, ότι αυτή δεν είναι ενδυμασία για την Εκκλησία και σου λέει:

– Εσείς διώχνετε τον κόσμο από την Εκκλησία..

Όχι! Το τζιν σου διώχνει τους ανθρώπους από την Εκκλησία, δεν τους διώχνουμε εμείς, ούτε ο Χριστός! Η μόδα σου και το εγώ σου σε διώχνουν από την Εκκλησία, δεν σε διώχνει ο Χριστός.

Δηλαδή, έβαλες κέρατα στο κεφάλι σου και πρέπει όλοι εμείς να μεριάσουμε; Να ισοπεδώσεις εσύ την Εκκλησία του Χριστού, για να σε θέλει η Εκκλησία; Δεν τα δέχεται αυτά η Εκκλησία..

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 – 1982)

Μόνοι μας θα πάμε στην κόλαση!

Δεν θα μας πει ο Θεός «πορεύεστε για το πυρ το εξώτερο», αλλά θα πάμε μόνοι μας.

Θα σας πω ένα παράδειγμα, για να το καταλάβετε:

Ας υποθέσουμε, ότι μετά από μια κοπιαστική μέρα, επιστρέφει ο χωρικός το βράδυ με τα παιδιά του στο σπίτι.

Μαζί του επιστρέφουν τα βόδια του, το γουρούνι του, τα πρόβατά του και ο σκύλος του. Έρχεται λοιπόν ο χωρικός και ανοίγει την αυλόπορτα του σπιτιού του.

Τότε θα δεις το εξής θέαμα: Το βόδια θα πάνε στο παχνί τους, θα δεις το γουρούνι να πηγαίνει μόνο του στις λάσπες, θα δεις τα πρόβατα να πάνε στο μέρος τους, αλλά μόνο τα παιδιά του χωρικού θα πάνε μαζί του στο σπίτι.

Έτσι ακριβώς θα συμβεί κατά την Δευτέρα Παρουσία. Ο καθένας μας θα πάει στη θέση του, διότι εκεί δεν χωράνε ψέματα.

Θα σηκώσεις πάνω τα χέρια και θα πεις:

– Αγαθός είσαι, Κύριε! Δίκαια τιμωρούμαι και είμαι για εδώ!

Καλέστε μια φορά τον καρβουνιάρη, να σας φέρει κάρβουνα σε ένα τσουβάλι. Όταν τα φέρει και του πείτε:

– Καθίστε στο σαλονάκι μας, να σας κεράσουμε ένα καφέ,

θα τον δείτε μόνο του να τραβιέται να μην καθίσει, διότι είναι καθαρά.

Νιώθει και παραδέχεται την βρωμιά του και δεν κάθεται.

Έτσι θα συμβεί και με τους ανθρώπους, που θα είναι «λερωμένοι» από την αμαρτία.

Θα δουν τον παράδεισο καθαρό και δεν θα καθίσουν εκεί, γιατί θα έχουν λερωμένη τη συνείδησή τους από την βρωμιά της αμαρτίας και μόνοι τους θα πάνε στην βρωμιά της κολάσεως.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Άπλωσε η Έυα τα χέρια της στον απαγορευμένο καρπό, άπλωσε και ο Χριστός τα χέρια Του πάνω στο Σταυρό.

Παρέβει την εντολή ο Αδάμ και παρήκουσε, έγινε ο Χριστός υπήκουος μέχρι θανάτου, για να θεραπεύσει την αμαρτία.

Ήταν το δέντρο (ξύλο), από όπου ο καρπός της παρακοής, επί του ξύλου κρεμάστηκε ο Χριστός!

Κήπος και παράδεισος ήταν εκεί που έπεσε ο Αδάμ και από όπου εξορίστηκε, κήπος ήταν και στην Γεθσημανή, όπου ο Χριστός προδώθηκε.

Ισοθεϊα και δόξα φαντάστηκε ο Αδάμ, ατιμία και φτυσίματα δέχθηκε ο Κύριος!

Βλέπουμε λοιπόν, ότι ο Χριστός υπέστη ακριβώς τις αντίστροφες ενέργειες, που έκαναν οι Πρωτόπλαστοι στην πτώση τους, προκειμένου να θεραπεύσει την παρακοή και τα αποτελέσματα που επέφερε αυτή.

Δημήτριος Παναγόπουλος, ο ιεροκήρυκας +

Ο λόγος που καταργήσανε την καθαρεύουσα και την αντικατέστησαν με την δημοτική, είναι για να μην μπορούμε εμείς σαν Έλληνες, να καταλαβαίνουμε διαβάζοντας το Ευαγγέλιο και τους Πατέρες της Εκκλησίας...

Ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας, μπορούν να θεωρηθούν προ Χριστιανικοί φιλόσοφοι.

Ο Σωκράτης υποστήριζε, ότι θα είμαστε πάντοτε κοιμισμένοι, αν δεν μας στείλει ο Θεός κάποιον για να μας σώσει.

Ουσιαστικά δηλαδή μίλησε για τον Χριστό.

Επίσης μια μέρα ο Σωκράτης παρατήρησε τον Αλκιβιάδη, να μην κάνει καμμία προσφορά στους θεούς, γιατί δεν ξέρουμε πως να προσευχηθούμε.

Αυτό θα το μάθουμε μόνο, αν ο ουρανός στείλει κάποιον, για να μας πει πως να προσευχηθούμε!

Και ο Πλάτωνας μίλησε για το Χριστό.

Γράφει, ότι ο άφθαρτος Θεός θα έρθει μια μέρα στη γη, για να μας απαλλάξει από τα πάθη, θα λάβει σάρκα, για να σταυρωθεί εκουσίως, από έναν αγνώμονα λαό!

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Αν η νηστεία δεν είναι τίποτα, όπως υποστηρίζουν αρκετοί, τότε γιατί να νηστέψει ο Χριστός 40 μέρες και 40 νύχτες στην έρημο;

Ο Χριστός δεν είχε ανάγκη να νηστέψει, αλλά έδωσε παράδειγμα σε εμάς, ότι και εμείς πρέπει να νηστεύουμε και ότι ο δρόμος για τον Παράδεισο, περνάει από την νηστεία, κάτι που δεν εφάρμοσαν οι Πρωτόπλαστοι.

Η εντολή που έδωσε Θεός στους Πρωτόπλαστους, να μη φάνε από τον απαγορευμένο καρπό είναι εντολή νηστείας.

Γι’ αυτό άνθρωπε δεν μπορείς να σωθείς, εάν δεν νηστεύεις..

Μερικοί άνθρωποι που νηστεύουν, έχουν παρεξηγήσει την εντολή του Κυρίου, περί αποφυγής επιδείξεως της νηστείας και όταν βρεθούν με άλλους που δεν τηρούν την νηστεία, καταλύουν και αυτοί.

Δικαιολογούνται, λέγοντας: ''Έφαγα κρέας, παρότι ήταν Παρασκευή, για να μην τους σκανδαλίσω''.

Πρέπει βέβαια να προσέχουμε πολύ, να μην σκανδαλίζουμε τους συνανθρώπους μας,

αλλά ο σκανδαλισμός αυτός τον οποίο πρέπει να αποφεύγουμε, είναι εκείνος που προέρχεται από την παράβαση των Νόμων του Θεού και όχι από την εφαρμογή τους.

Σκανδαλισμός είναι, όταν γίνεσαι εμπόδιο στον άλλον να πάει στον δρόμο του Θεού και όχι όταν τον διαφωτίζεις, ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Θυμηθεῖτε τὰ λόγιά μου: Μετὰ τὴν τελευταία μεγάλη καταστροφή, θὰ χρησιμοποιηθοῦν οἱ Ἕλληνες, γιὰ νὰ διαδώσουν τὸ Εὐαγγέλιο σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ θὰ δεῖτε τὴν ἀξία τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας.

Διαβάστε τὸ 66ο κεφάλαιο τοῦ Προφήτη Ἠσαΐα, ὁ ὁποῖος γράφει αὐτὸ ποὺ σᾶς λέω τώρα.

Κατὰ τὴν τελευταία αὐτὴ ἐκκαθάριση, θὰ καθαριστοῦν μόνο τὰ ξερὰ καὶ θὰ μείνουν μόνο τὰ χλωρά… τουλάχιστον στὴν Ἑλλάδα.

Ὅλοι θὰ καθαριστοῦν, θὰ πᾶνε στὴν θέση τους.

Θὰ ἀδειάσει ἡ πατρίδα μας ἀπὸ ὅλα τὰ φροῦτα… μὰ κομμουνισμὸς λέγεται, μὰ ἀθεϊσμὸς λέγεται, μά, μά, μά… θὰ ἀδειάσει ἡ πατρίδα μας καὶ θὰ μείνουν καθαρόαιμοι Ἕλληνες,

μὲ γλώσσα Ἑλληνική, μὲ ἤθη καὶ ἔθιμα Ἑλληνικὰ καὶ μὲ πίστη Ὀρθόδοξη.

Μεγάλη ὑπόθεση ὁ Ἑλληνικὸς λαός!

Γι’ αὐτὸ καὶ στὴν κηδεία τῆς Παναγίας παραβρέθηκαν, πέραν τῶν Ἀποστόλων καὶ 3 Ἕλληνες:

Ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, ὁ Ἅγιος Ἰερόθεος (που σήμερα εορτάζουμε!) καὶ ὁ Ἀπόστολος Τιμόθεος.

Κανένα ἄλλο ἔθνος πέρα τοῦ Ἑλληνικοῦ, δὲν ἀντιπροσωπεύτηκε στὴν κηδεία τῆς Παναγίας, τιμῆς ἕνεκεν τοῦ ρόλου ποὺ θὰ παίξει τὸ ἔθνος μας, μετὰ τὸν μεγάλο γενικὸ πόλεμο..

Τὸ Ἅγιο Ὅρος, μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Θεοτόκου, μία μέρα θὰ ”δώσει” τοὺς Εὐαγγελικοὺς κήρυκες, προκειμένου νὰ Εὐαγγελίσουν ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα, ὕστερα ἀπὸ τὸν μεγάλο σπαραγμὸ καὶ τὴν μεγάλη καταστροφὴ ποὺ μᾶς περιμένει καὶ τὴν ὁποία θὰ φτιάξουμε μόνοι μας..

Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἡ Ὀρθοδοξία θὰ δοξαστεῖ παρὰ τὰ ἐμπόδια καὶ τὸν πόλεμο ποὺ θὰ κάνουν οἱ Ἑβραῖοι σὲ αὐτήν.

Σημαντικὸ ρόλο στὴν διαδικασία αὐτὴν θὰ παίξουν οἱ Ἕλληνες μετανάστες τοῦ ἐξωτερικοῦ, τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς θὰ ἀξιοποιήσει.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Οι άνθρωποι σήμερα είναι τρελοί. Ο ποντικός τρώει το δηλητήριο και ψοφάει, αλλά δεν πληρώνει το δηλητήριο. Εμείς, το δηλητήριο του τσιγάρου το πληρώνουμε, για να ψοφήσουμε..

Ξέρετε τι ερώτημα έθεσε ο διάβολος, μέσω ενός δαιμονισμένου σε έναν ιερέα;

Ρωτάει λοιπόν στον ιερέα: Πες μου, πόσοι λιβανίζουν το Χριστό σου και πόσοι λιβανίζουν εμένα;

Και απαντάει ο ιερέας: Πότε σε λιβάνισε εσένα διάβολε ο άνθρωπος;

Και απαντά ο διάβολος, δια του δαιμονισμένου: Καλά δεν ξέρεις; Το Χριστό σου, δεν το λιβανίζει κανένας, ενώ εμένα με λιβανίζουν όλοι!

Καλά δεν ξέρεις, ότι όσοι καπνίζουν εμένα λιβανίζουν;..

Κατέβαινα μια μέρα την Κουμουνδούρου και ήταν κάποιοι μικροί ηλικίας 9-10 ετών και καπνίζανε.

Και απέναντι από τα παιδιά, ήταν ένας ηλικιωμένος, ο οποίος έβγαζε κάτι δραχμές και τις έκαιγε με τα σπίρτα.

Μαζεύτηκαν τότε τα παιδιά γύρω από τον γέρο και άρχισαν να τον κοροϊδεύουν: ''Τρελάθηκε ο γέρος! Τρελάθηκε ο γέρος!''.

Ο παππούλης τα έχασε! φώναζαν.

Και τότε ο γέρος τους λέει: ''Ναι τρελάθηκα... Εσείς δεν τρελαθήκατε;''.

''Όχι εμείς δεν τρελαθήκαμε, αφού εσύ καις τα λεφτά'' του απάντησαν.

Εσείς για τα τσιγάρα, τους απάντησε ο γέρος, δεν πληρώσατε λεφτά και τα καίτε; Εσείς καίτε τα λεφτά μέσα από τα τσιγάρα, ενώ εγώ με τα σπίρτα. Κόκκαλο τα πιτσιρίκια! Πήραν ένα μάθημα, που θα το θυμούνται σε όλη τους τη ζωή.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Βλέπουμε, κατεξοχήν, γυναίκες να ξεματιάζουν και να υποκαθιστούν την Εκκλησία, που έχει ειδική ευχή για την βασκανία. Πίσω από αυτήν την ενέργεια του ξεματιάσματος, κρύβεται ο διάβολος.

Λένε πολλοί: Μα, το «Πάτερ ημών»… λέει η κυρία Κατίνα και ξεματιάζει. Πού είναι το κακό;

Κανένα αγκρίστρι δεν πιάνει ψάρι χωρίς δόλωμα.

«Πάτερ ημών» θέλει ο διάβολος να του βάλεις, μα είναι δικό του το αγκίστρι.

Μετά το «Πάτερ ημών» της κ. Κατίνας, φεύγει ο διάβολος από τον ματιασμένο, για να φανεί στον άλλον ότι η Εκκλησία δεν έχει δύναμη και έχει δύναμη η κυρία Κατίνα, που είναι όργανο του σατανά, χωρίς να το καταλαβαίνει.

Έτσι η κυρία Κατίνα γίνεται «αγία» στα μάτια του κόσμου, αυτός που «θεραπεύτηκε» απ’ αυτήν την βλέπει σαν σωτήρας της, ενώ η ίδια πιστεύει ότι είναι κάποια.

Όλα είναι τέχνασμα του σατανά! Όμως, ο διάβολος, με αυτόν τον πονηρό τρόπο, μπορεί να λύνει τα μάγια του σώματος (π.χ. πονοκέφαλος) εκείνου που ματιάστηκε, αλλά σκλαβώνει την ψυχή του.

Αντίθετα η Εκκλησία, δια της ειδικής ευχής που διαβάζει ο ιερέας, «λύνει» τα μάγια της ψυχής και του σώματος και ο άνθρωπος απελευθερώνεται.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Σαν αναζητητής της δύναμης και της ισχύος, σαν ανώριμος αναζητητής, ασχολήθηκα με τις πολεμικές τέχνες.

Διαπίστωσα ότι υπάρχουν και άλλες δυνάμεις μέσα μας, για να μπορείς να έχεις τα αποτελέσματα που ξεφεύγουν από τη συνήθη δυνατότητα.

Άρχισα να διαβάζω και να ασχολούμαι με τον αποκρυφισμό.

Ωστόσο δεν μου συνέβησαν συνταρακτικά πράγματα... ώσπου ήλθε κάποιος μάγος επάνω, ο οποίος με μύησε στον εργαστηριακό πνευματισμό, στο δόγμα της υψηλής τελετουργίας, στο σατανισμό πάσης φύσεως...

Από εκεί και πέρα πλέον ασχολήθηκα με πάθος. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, κάλεσα δαιμόνια και ήλθα σε συνεργασία μαζί τους.

Ξεκίνησα από τις πολεμικές τέχνες, ασχολήθηκα με τον ταοϊσμό... τα μυστήρια της ανατολής διδάσκουν ότι

για να μπορέσεις να φθάσεις σε κάποια επίπεδα,

πρέπει να ανακαλύψεις τις δυνάμεις εκείνες,

τόσο τις εσωτερικές,

όσο και τις δαιμονικές, να κατορθώσεις κάποια πράγματα, που είναι έξω από τη φύση και την δυνατότητα τού ανθρώπου.

Με αυτό το σκεπτικό, να ανακαλύψω τις εσωτερικές δυνάμεις, άρχισα να ασχολούμαι με τον αποκρυφισμό. Αργότερα ήρθε ο Άγγλος και με βρήκε στα 17 μου χρόνια.

Είχα 4 χρόνια ασχοληθεί θεωρητικά, πρακτικά δαιμονιζόμαστε με ένα συλλογικό πνευματισμό. Κάναμε μία ομάδα ανθρώπων, που προσανατολιζόμαστε σ' αυτό το χώρο....

Μετά τη μύηση και τη γνωριμία με τον Άγγλο, υπήρχε πραγματική εκπαίδευση, σχετική με τα φρονήματά μας και εισήχθηκα στη νεοειδωλολατρεία. Έμαθα να καθαγιάζω τα σκεύη... τους κύκλους επίκλησης, τις ονομασίες δαιμόνων, να κάνω επικλήσεις..

Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι δύσκολο να βρεθούν γιατί συχνάζουν σε πάρα πολλούς χώρους.

Πρώτα απ' όλα είναι τα βιβλιοπωλεία που υπάρχουν στην Αθήνα, που άμα πάει κανείς που δεν έχει ιδέα, θα δει του κόσμου τα βιβλία με καθαρά αποκρυφιστικό περιεχόμενο, που είναι το δόλωμα.

Αρχίζει να ενδιαφέρεται κανείς, από τη γιόγκα μέχρι τη πρακτική μαγεία. Τα βιβλία εκείνα μπορεί να μη δίνουν τη γνώση που χρειάζεται, αλλά είναι αυτό που σε βάζει σε κάποιο πειρασμό να σταθείς περισσότερο σ' αυτούς τους χώρους.

Τότε αρχίζεις πλέον να εισάγεσαι σε κέντρα, τα οποία καλλιεργούν όλη αυτή την ανάγκη και ανάλογα με τις γνωριμίες, την οικονομική κατάσταση και τη διαχυτικότητα που έχεις, αρχίζεις και κινείσαι ποικιλοτρόπως.

Ο ένας μπορεί να γίνει μασόνος, ο άλλος μέντιουμ, κάποιος άλλος μπορεί να πάει σε κάποια κυκλώματα και ν' αρχίσει να πέφτει στον επαγγελματισμό.

Να γίνουν αστρολόγοι, μέντιουμ και μη ξεχνάτε ότι ο καλύτερος πόλος έλξης να περάσουν τις δαιμονοδιδασκαλίες... είναι τα σύγχρονα μαντεία, με τον τρόπο που προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματα. Είναι τρόπος εκμετάλλευσης τού σύγχρονου ανθρώπου.

Τα κόμικς προετοιμάζουν τα μικρά παιδιά στο να δεχθούν ότι υπάρχουν πνεύματα, ότι η δύναμη και το αποτέλεσμα έρχεται μέσα από τη χρήση μαγικών βοτάνων και ειδικών ουσιών, ότι με τη μαγεία μπορείς να επιφέρεις αποτελέσματα. Θα έλεγα, είναι ένας παιδαγωγικός τρόπος να μυηθούν τα μικρά παιδιά....

Πρώτα είναι η γνωριμία. Αρχίζει η πλύση εγκεφάλου με τη φιλοσοφία. Κατόπιν έρχεται ο εντυπωσιασμός με διάφορα σατανιστικά έργα.

Με την εξάρτηση της ψυχής που γίνεται μέσα από την υπόδειξη, με την αφοσίωση στο δάσκαλο με αίμα, με πράξεις ανήθικες, με εξευτελισμό της προσωπικότητας.

Κατόπιν αρχίζει να λαμβάνει κάποια φυλαχτά, κάποια υλικά στοιχεία επεξεργασμένα από το μάγο, δήθεν για να σε προστατέψουν στο χώρο... όμως στην ουσία γίνεσαι υποχείριο τού μάγου και των δαιμόνων.

Όμως δεν γνωρίζεις ότι αυτό γίνεται για να σε εγκλωβίσουν... τον υπνωτίζουν, τον βλέπει σε ζωώδη κατάσταση απέναντι στο Δάσκαλο, πως μιλάς στο σκύλο και σ' ακολουθεί χωρίς αντίρρηση.

Όμως στη διαδικασία τού απολύτου εγκλωβισμού χρησιμοποιούνται και άλλα πιο δραστικά μέσα:

Η χρήση ναρκωτικών είναι σε ημερησία διάταξη

και η πορνεία των κοριτσιών επιβάλλεται ως εντολή του Διαβόλου.

Οι σατανιστές κάνουν ευρεία χρήση ναρκωτικών ουσιών. Αφιερώνουν την ψυχή τους στο Διάβολο και με την αφιέρωση χρειάζεται αίμα, που θα θυσιαστεί γι' αυτό το λόγο.

Αίμα προσωπικό του κοριτσιού, που γίνεται σε κάποιες ορισμένες ημερομηνίες.

Μάλιστα γίνεται κάτω από ειδικές αστρολογικές ώρες (ζωδιακοί δαίμονες). Δεν υπάρχει μέση οδός. Να κάνω κοσμική ζωή και να αμαρτάνω και να πολεμήσω το Διάβολο. Είναι πλάνη αυτό.

Ο άνθρωπος, από τη στιγμή που θα αποποιηθεί το Σατανά, από εκεί και πέρα πρέπει να είναι έτοιμος να το αντιμετωπίσει αυτό. Δεν υπάρχει μέση οδός γι' αυτούς τους ανθρώπους. Γι' αυτό και κανένας, ή σπάνια περίπτωση να ξεφύγει κάποιος, γιατί δεν υπάρχει μετάνοια.

Όχι γιατί είναι αδιανόητο ή αδύνατο, είναι λίγοι εκείνοι που πραγματικά θα τους φωτίσει ο Θεός να καταλάβουν, ότι μόνο δια των αγιαστικών μυστηρίων θα γλυτώσουν.

Διότι αν δεν είναι συγκοινωνός ο άνθρωπος μετά του Θεού δια των μυστηρίων, είναι σε κοινωνία με το Διάβολο.

Δεν υπάρχει μέση λύση.

Τα ψυχιατρεία έχουν γεμίσει και οι αυτοκτονίες είναι στην ημερησία διάταξη.

Στους ανθρώπους που ασχολούνται με το χώρο αυτό, όσο και αν φαίνεται τραγικό, είναι πραγματικότητα.

Όταν ασχολήθηκα με τις δαιμονικές δυνάμεις, είχα οπαδούς, συμπαρέσυρα άτομα, έκανα πάρα πολλά πράγματα. Πήγα σε μυστικές εκκλησίες και μάλιστα έκανα και διαλέξεις (σε μυημένους ανθρώπους).

Η μεταστροφή μου ήλθε, γύρισα στο χώρο της Εκκλησίας με τη χάρη του Θεού έγινα Ορθόδοξος, κατάλαβα την αξία της ορθοδοξίας....

Μεγάλωσα και έζησα στην Ελλάδα, αλλά δεν ήξερα τι είναι Ορθοδοξία.

Ο Θεός ίσως ήξερε τη μεταστροφή μου και δεν είμαι σήμερα σ' ένα ψυχιατρείο ή στο χώμα. Και μπορώ να το πω αυτό με βεβαιότητα.

Δεν έχουν γλυτώσει, όχι ελάχιστοι, μπορώ να πω διεθνώς πάρα πολύ λίγοι είναι αυτοί και αυτοί ακόμα παραπαίουν...

Ευάγγελος Κουτρουμπέλης Πρώην Μάγος - Σατανιστής

“Η σωματική ηδονή δόθηκε από το Θεό σαν μπουρμπουάρ στον άνθρωπο, για το έργο της τεκνογονίας. Εμείς όμως παίρνουμε το μπουρμπουάρ, χωρίς να εργαζόμαστε, χωρίς να κάνουμε παιδιά, πορνεύοντας.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ακολασίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/akolasias)

“Όταν ο άνθρωπος είναι εγωιστής, θα τον ρίξει ο σατανάς κατεξοχήν στην σαρκική αμαρτία.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ακολασίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/akolasias)

“Ακρίβεια, λένε οι άνθρωποι, μας έφαγε η ακρίβεια. Ποιός όμως κάνει την ακρίβεια; Ο άπιστος άνθρωπος. Γιατί ο Θεός τζάμπα τα έδωσε όλα. Δεν ακρίβυνε τις πρώτες ύλες και τα αγαθά ο Θεός, αλλά οι άνθρωποι, οι μακριά από το Θεό άνθρωποι. Και γιατί επιτρέπει ο Θεός αυτούς τους σκληρούς ανθρώπους; Για να βάλουν μυαλό οι άλλοι, ώστε να μετανοήσουν...”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Ακριβείας (https://www.rimata-zois.gr/peri/akriveias)

Αν θέλετε να μην έχετε ναύαγια στη ζωή σας, να προσεύχεστε.

Ο Χριστός σε κάθε δύσκολη στιγμή, προσευχόταν.

Ποιός;

Ο Χριστός!

Όταν για παράδειγμα ήταν να επιλέξει τους 12 Αποστόλους, την παραμονή έκανε ολονύκτια προσευχή.

Όταν ένας Θεός έχει την ανάγκη να προσεύχεται, φαντάζεστε πόσο αναγκαία είναι για τον άνθρωπο η προσευχή!

Εμείς δεν ρωτάμε ποτέ το Θεό για αυτά που κάνουμε στη ζωή μας και είναι φυσικό να έχουμε πολλές αποτυχίες...

Οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν, δεν πρέπει να λέγονται άπιστοι, αλλά εύπιστοι.

Και αυτό γιατί, απορρίπτουν την μία και μοναδική Αλήθεια, το Χριστό, για να πιστέψουν και να αποδεχτούν 999 ψέματα.

Θαύματα να δούνε, πάλι δεν θα πιστέψουνε.

Εδώ ο Αγιασμός που δεν χαλάει ποτέ και αποτελεί ένα διαχρονικό θαύμα, θα ήταν αρκετό όχι μόνο να πιστέψουν,

αλλά και να έχουν γνώση του Θεού, χειροπιαστά πράγματα. Αλλά.. τίποτα πάλι!

Για εκείνους που δεν πιστεύουν, ο πανταχού παρών Θεός, είναι πανταχού απών..

Ο Χριστός δεν παρουσιάστηκε μετά την Ανάσταση Του στους σταυρωτές του, γιατί γνώριζε ότι δεν επρόκειτο κανείς να Τον πιστέψει.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

«Λέει ἡ λαίκή σοφία:

“Γιά τό χατίρι τοῦ βασιλικοῦ, ποτίζεται καί ἡ γλάστρα. Ἔτσι ἀκριβῶς καί σέ μία οἰκογένεια, ἄν ὑπάρχει ἔστω καί ἕνα μέλος της, πού εἶναι συνειδητός Χριστιανός, γίνεται ἔλεος στό σπίτι αὐτό καί δέν ἐπιτρέπει ὁ Θεός νά διαλυθῆ ἡ οικογένεια, παρά τίς προσπάθειες πού κάνει ὁ σατανᾶς”

—Ἱεροκήρυξ Δημήτριος Παναγόπουλος»(https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/07/blog-post_495.html).

«Εἶχα ἕναν ἄθεο θεῖο, πού μοῦ ἔλεγε:

—Γιατί δέν κατέβηκε ὁ Χριστός ἀπό τόν Σταυρό; Ἄμα ἦταν Θεός, θά μποροῦσε νά ξεφύγη. Τόν πιάσανε, Τόν “κατεργάρη” καί Τόν Σταυρώσανε οἱ Ἑβραίοι! Δέν μποροῦσε νά ξεφύγει! Τόν ἐαυτόν Του δέν μποροῦσε νά βοηθήση...

—Τότε, πῶς ξέφυγε ὁ Χριστός, ὅταν κάποτε θέλησαν νά Τόν ρίξουν στόν γκρεμό;, τόν ρώτησα. Ξέφυγε ἀνάμεσά τους. Πῶς ἔγινε αὐτό;

—Ποῦ τό ἀναφέρει αὐτό;, μέ ρώτησε.

Ἄνοιξα τό Εὐαγγέλιο καί τοῦ ἔδειξα τό χωρίο:

“Kαί ἀναστάντες ἐξέβαλον αὐτόν ἔξω τῆς πόλεως καί ἤγαγον αὐτόν ἕως ὀφρύος τοῦ ὅρους, ἐφ᾽ οὗ ἡ πόλις αὐτῶν ᾠκοδόμητο, εἰς τό κατακρημνίσαι αὐτόν. Αὐτός δέ διελθών διά μέσου αὐτῶν ἐπορεύετο”(Λκ 4, 29-30).

Εἶναι πολλῶν γνώμη αὐτή, ὅτι ὁ Χριστός δέν μποροῦσε νά κάνη διαφορετικά, Τόν στρύμωξαν οἱ Ἑβραίοι καί τόν Σταύρωσαν.

Ὄχι, δέν εἶναι ἔτσι! Ὁ Χριστός ἀπό ἀγάπη πρός τόν ἄνθρωπο, ἦρθε πρός τό ἐκούσιο πάθος καί Σταυρώθηκε. Αὐτό νά τό βάλουμε μέσα στό μυαλό μας καί νά Τοῦ χρωστᾶμε πολύ εὐγνωμοσύνη καί ὑποχρέωσι.

Στή συνέχεια τόν ρώτησα:

—Θεῖε, ὁ Χριστός πέθανε, ἤ τόν πεθάνανε;

—Τόν πεθάνανε!

—Καθόλου δέν τόν πεθάνανε! Πέθανε! Πέθανε τήν ὥρα πού ἤθελε αὐτός! Καί ἦρθε στό ἐκούσιο πάθος ἀπό θεληματική ἀγάπη πρός τόν ἄνθρωπο. Ἀλλά ὁ ἄνθρωπος ἀγνώμων, δέν θέλει νά τό ἐκτιμήση αὐτό τό πράγμα.

Καί τοῦ διάβασα ἐνθυμοῦμαι τότε —ήταν ἄρρωστος στό σανατόριο— αὐτό πού λέει ἡ Ἐκκλησία μας τή Μ. Παρασκευή, πῶς πέθανε ὁ Χριστός.

Καί τοῦ εἶπα ἐκείνη τή στιγμή τοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ:

—Γράφει ἡ Γραφή, ὅτι ὁ Χριστός “κλίνας τήν κεφαλήν, παρέδωκεν τό πνεῦμα”(Ἰω 19, 30). Ἐσύ πῶς θά πεθάνης καί ἐγώ αὔριο θεῖε; Πές μου πῶς; Θά ἀφήσουμε τό πνεῦμα καί κλίνουμε τήν κεφαλή, θά κατεβάσουμε τά ρολά... Καί δέν πρόκειται νά τά ξανά ἀνοίξης... Αὐτός ὅμως κλίνας τῆς κεφαλήν, παρέδωκεν τό πνεύμα. Πέθανε τήν ὥρα πού ἤθελε...

Μέ κοιτοῦσε καί συλλογίζετο...

Ἐν πάση περιπτώσει, ἔπειτα ἀπό 3 χρόνια πίστεψε αὐτός καί τολμῶ νά πῶ ὅτι σώθηκε τήν τελευταία στιγμή...

Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ ἱεροκήρυκας (1916-1982)»(Ἠλίας Καλλιώρας, https://www.facebook.com).

«Κάποιος Γέροντας πέθαινε καί μαζεύτηκαν πολλοί στό κρεβάτι του. Ἀνάμεσα σέ αὐτούς ἦταν καί ἕνας, ὁ ὁποῖος μία ολόκληρη ζωή, δέν δούλευε καί τοῦ ἔκλεβε τίς οἰκονομίες ἀπ᾽ τά ἐργόχειρα καί ἔτσι τρέφονταν.

Ὁ Γέροντας ἤξερε, ὅτι αὐτός τοῦ κλέβει τό ψωμάκι καί τόν ιδρώτα του καί ἔλεγε στόν ἑαυτόν του: “Βάλε ζόρι, γιά νά ἐργάζεσαι γιά δύο!”.

Σέ μία στιγμή ζήτησε ὁ Γέροντας νά βγοῦνε ὅλοι ἔξω ἀπό τό δωμάτιό του καί κράτησε μόνο αὐτόν τόν κλέφτη. Ὁ κλέφτης ντράπηκε καί νόμιζε ὅτι θά τόν ἀποκαλύψη καί θά τόν ἐπιπλήξη.

Ἔκπληκτος ὅμως βλέπει, νά παίρνη ὁ Γέροντας τά χέρια του καί νά τά φυλάη καί νά τοῦ λέη:

—Εὐχαριστῶ αὐτά τά χέρια, νά μείνουν ἅγια, διότι μέ στέλνουν σήμερα στό Χριστό!

Καί ξεψύχησε!

Ἔχουμε ἐμεῖς τέτοια ἀνεξικακία;

Δέν εἴμαστε ἀκόμα Χριστιανοί...

Iεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916-1982)»(Ἠλίας Καλλιώρας, https://www.facebook.com).

«Ἤμουν στό λεωφορεῖο καί δίπλα μου καθόταν μία κυρία.

Περνώντας ἔξω ἀπό ἕνα Ἱ. Ναό ἔκανα τό σταυρό μου.

Παρακινούμενη ἀπό ἐμένα ἔκανε καί ἐκείνη κάτι σαν σταυρό —γρήγορα-γρήγορα— κάτι σάν ἀνακάτεμα!

Τῆς λέω:

—Αὐτόν τό σταυρό πού κάνεις δέν τόν φοβᾶται ὁ διάβολος, ἔτσι ὅπως τόν κάνεις εἶναι σάν νά κοροιδεύης.

Θίχτηκε τότε ἐκείνη καί μοῦ λέει:

—Τί εἶναι αὐτά πού λέτε; Τό ξέρετε πώς ἐγώ εἶμαι πολύ πιστή καί βοηθάω τήν Ἐκκλησία ὅσο μπορῶ;

Τῆς ἀπάντησα πώς δέν τό ἤξερα καί συνέχισα:

—Δηλαδή ἐκκλησιάζεστε, ἐξομολογεῖστε, κοινωνᾶτε, καί συμμετέχετε στά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας;

—Δέν ἐκκλησιάζομαι συχνά, μοῦ λέει, οὔτε συμμετέχω ἰδιαίτερα, ἀλλά βοηθάω ὅσο μπορῶ τήν Ἐκκλησία. Ἔχω δώσει ἕνα σωρό λεφτά γιά νά χτιστοῦν ἐκκλησίες, γιά νά ἐξοπλιστοῦν μέ τά ἀπαραίτητα, γιά νά ἁγιογραφηθοῦν τόσοι Ἅγιοι..!

—Χίλιες ἐκκλησίες νά χτίσης, ἄν δέν μπῆς μέσα, δεν σώζεσαι..., τῆς ἀπάντησα! Ἡ Ἐκκλησία σάν Κιβωτός πού εἶναι, τό ξέρεις πώς πρέπει νά μπῆς μέσα γιά νά σωθῆς; Ξέρεις τί ἀπέγιναν αὐτοί πού ἔφτιαξαν τήν Κιβωτό τοῦ Νώε; Πνίγηκαν! Πνίγηκαν ἐπειδη τήν κατασκεύασαν, ἀλλά δέν πίστευαν στό κακό πού ἐρχόταν καί ἔμειναν ἀπ᾽ ἔξω! Γι᾽ αὐτό ὅσες ἐκκλησίες καί νά φτιάξει ὁ ἄνθρωπος καί ὅσα μοναστήρια, ἄν δέν μπῆ μέσα στήν Κιβωτό πού λέγεται Ἐκκλησία, νά κοινωνάη τό Σώμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, δέν σώζεται...!

Μακαριστοῦ Δημητρίου Παναγοπούλου»(Ηλίας Καλλιώρας, https://www.facebook.com).

«Εἶναι μεγάλη ὑπόθεσι νά ἀναλάβη ὁ Θεός τό σπιτικό σου.

Καί ἀναλαμβάνει ὁ Θεός, ὅταν ἀναλάβης ἐσύ τά τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Θεός τόν ἄνθρωπο τόν θέλει συνέταιρο.

“Ζητεῖται τήν βασιλείαν τοῦ Θεού καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καί ταύτα πάντα προστεθήσεται ὑμίν”(Μρ 6, 33).

Ζητεῖται δηλ. τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ τό θέλημά του καί ὅλα τά ἄλλα θά τά ἀναλάβω ἐγώ! Τά ἐνοίκια, τήν τροφοδοσία, τά φάρμακα, τά σπίτια, τά πάντα!

Βέβαια, ἐμεῖς δέν κάναμε ποτέ μέ τό Θεό, γιά νά ξέρουμε πώς συμπεριφέρεται ὁ Θεός, γι᾽ αὐτό καί ἀκριβῶς δέν τοῦ ἐμπιστευόμεθα καί δέν κάνουμε ὅσα παιδιά μᾶς δώσει, μέ τό πρόσχημα: “Πῶς θά τά μεγαλώσω;”.

Ὅσοι ὅμως ἔχουν κάνει μέ τό Θεό, ξέρουν νά ἀπαντήσουν, μέ ποιό τρόπο ὁ Θεός ἐνεργεῖ. Μόνο ἐκεῖνοι!

Καί ἐνθυμοῦμαι ἕνα περιστατικό, ὅταν ἔγραφα ἕνα βιβλίο μέ τίτλο: “Θανάσιμο ἁμάρτημα ἡ ἀποφυγή τῆς τεκνογονίας”.

Μιά μέρα, συνάντησα μιά κυρία στό δρόμο, πού ἦταν κόρη νεωκόρου καί εἶχε δώδεκα παιδιά καί τά ὁποία τά μεγάλωσε σ᾽ ἕνα ὑπόγειο δωμάτιο, μέ μία κουζινίτσα 1x1 καί μιά τουαλέτα 1x1!

Ἀπό ἐκεῖ κάτω, βγήκανε τά δώδεκα αὐτά παιδιά.

Καί στό δρόμο πού μέ συνάντησε μοῦ λέει:

—κ. Παναγόπουλε, ἔμαθα ὅτι γράφεται ἕνα βιβλίο γιά τήν τεκνογονία.

—Ναί...

—Μήν ξεχάσετε νά γράψετε στό βιβλίο σας, ὅτι ἄν κανείς θέλει νά δῆ τό Θεό, νά πάη στό σπίτι ἑνός πολυτέκνου!

Ἐκεῖ ὑπάρχει πάντοτε ὁ Θεός!

Στά ἄλλα σπίτια, μπαίνει καί βγαίνει ὁ Θεός.

Ἀπ᾽ τά σπίτια ὅμως τῶν πολυτέκνων, δέν φεύγει ποτέ!

Δημήτριος Παναγόπουλος ἱεροκήρυκας †»(Ἠλίας Καλλιώρας, https://www.facebook.com).

«Ὁ ἄνθρωπος ἔχει τόν ἰατρό του, ἔχει τόν λογιστή του, ἔχει τόν κρεοπώλη του, ἔχει τόν ράφτη του, ἔχει τόν μπακάλη καί τόν μανάβη του... καί τί δέν ἔχει γιά τή σάρκα του... καί καλά κάνει. Δέν λέω νά μήν ἔχη. Ὅμως, γιά τήν ἀθάνατη ψυχή του, δέν ἔχει Πνευματικό!

Ποῦ πας ἄνθρωπε; Δέν φοβᾶσαι τό θάνατο, δέν φοβᾶσαι τήν κόλασι, δέν φοβᾶσαι τό Θεό; Τίποτε δέν φοβᾶσαι καί δέν ἔχεις Πνευματικό;

Καλά ποιός εἶναι ὁ προορισμός τοῦ ἀνθρώπου; Νά τραφοῦν τά σκουλίκια ὅταν πεθάνη; Ἤ ἦρθε στή γῆ, γιά νά φάη τίς μπάμιες καί τά φασολάκια; Εἴμαστε ἀστεῖοι νά τό πιστεύουμε αὐτό...

Πρέπει νά συνειδητοποιήσουμε, ὅτι ὅλοι μας ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό Πνευματικό! Καί μία ἀμαρτία νά ἔχουμε διαπράξει στή ζωή μας, πρέπει νά ἔχουμε Πνευματικό, γιά νά τήν ἐξομολογηθοῦμε. Ἐξάλλου ὁ διάβολος πόσες ἁμαρτίες ἔκανε καί ἔπεσε ἀπ᾽ τόν ουρανό; Ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα πόσες ἀμαρτίες ἔκαναν καί ὑπέστησαν ἔξωσι ἀπ᾽ τόν Παράδεισο;

Τί χάνει ὁ ἄνθρωπος ὅταν δέν ἔχει πνευματικό ὁδηγό! Τόν ἐξουθενώνει ὁ Σατανᾶς. Ἐνῶ ὅταν ἀναθέση τά προβλήματά του στόν Πνευματικό του, τά πάντα διορθώνονται, ὅσο δύσκολα καί ἄν φαίνονται.

Καλύτερα νά μᾶς λείψη τό ὀξυγόνο, παρά ὁ Πνευματικός. Τό στόμα τοῦ Πνευματικοῦ εἶναι τό στόμα τοῦ Θεοῦ καί νά δεχόμαστε τόν πρῶτο λόγο του μέ ταπείνωσι, ἔστω καί ἄν φαίνεται παράλογος. Ὁ Θεός βλέποντας τήν ταπείνωσί μας, θά βγάλη κάτι καλό...

+ Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ Ἱεροκήρυκας (1916-1982)»(Σαλπίσματα ἀληθείας - ψυχοφελείς δημοσιεύσεις, https://www.facebook.com).

«Καλέστε μιά φορά τόν καρβουνιάρη νά σᾶς φέρη κάρβουνα σ᾽ ἕνα τσουβάλι.

Καί ὅταν τά φέρη, τόν πᾶτε στό σαλονάκι σας καί τοῦ πεῖτε: Καθίστε νά σᾶς κεράσουμε ἕνα καφέ.

Τόν βλέπεις τόν καρβουνιάρη, μόνος του τραβιέται νά μήν καθίση, διότι εἶναι καθαρά καί μήν λερώσει.

Νιώθει τήν βρωμιά του, παραδέχεται τήν βρωμιά του καί δέν κάθεται.

Ἔτσι συμβαίνει καί μέ τούς ἀνθρώπους πού εἶναι “λερωμένοι” ἀπ᾽ τήν ἁμαρτία.

Θά δοῦν τόν Παράδεισο καθαρό καί δέν θα καθίσουν ἐκεί, γιατί ἔχουν τήν συνείδησί τῆς βρωμιᾶς πού κουβαλᾶνε πάνω τους καί μόνοι τους θά πᾶνε στή βρωμιά τῆς κολάσεως.

Δέν θά τούς πῆ ὁ Θεός, πορεύεστε γιά τό πῦρ τό ἐξώτερο, ἀλλά θά πᾶνε μόνοι τούς ἐκεῖ.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυκας +»(Ηλίας Καλλιώρας, https://www.facebook.com)

«Κάποτε μιά πλούσια τῶν Ἀθηνών, εἶχε πληροφορηθῆ, ὅτι ὁ Ἅγ. Νεκτάριος ἔχτιζε μοναστήρι στήν Αἴγινα καί θέλησε νά συνδράμη στό ἔργο αὐτό.

Πῆρε τότε μαζί της 3.000 δραχμές (ἦταν μεγάλο τό ποσό γιά ἐκείνη τήν ἐποχή) καί πῆγε στήν Αἴγινα νά βρῆ τόν Ἅγ. Νεκτάριο. Ὁ Ἅγιος, καθώς αὐτή ἐρχότανε στό μοναστήρι, τήν περίμενε στήν πόρτα τῆς μονῆς καί τῆς λέει:

—Καλῶς τήν κ. Ἑλένη μέ τίς 3.000 δραχμές στήν τσάντα.

Κόκκαλο ἡ κ. Ἑλένη!

Καί συνέχισε ὁ Ἅγ. Νεκτάριος:

—Τά λεφτά αὐτά δεν θά γίνουν δεκτά, γιατί προέρχονται ἀπό σένα, πού δέν τά ἔχεις καλά μέ κάποιους ἀπ᾽ τούς συγγενεῖς σου καί μέ κάποιους ἄλλους ἀνθρώπους. Θά πᾶς λοιπόν πίσω, νά ζητήσης συγγνώμη ἀπό ὅλους αὐτούς καί νά συμφιλιωθῆς καί μετά ἄν θέλης μπορεῖς νά ξαναέρθης.

Οὔτε νά προσκυνήση δέν τήν ἄφησε!...

Ἔτσι ἡ κ. Ἑλένη γύρισε πίσω στήν Ἀθήνα. Μετά ἀπό 4 μῆνες καί ἐφόσον ζήτησε συγγνώμη ἀπό ὅλους, ξαναπῆγε στό μοναστήρι καί ἐκεῖ ὁ Ἅγ. Νεκτάριος πάλι τήν ὑποδέχτηκε: Καλώς τήν κ. Ἑλένη. Τώρα ὅ,τι ἔχεις νά δώσης, βάλτο στή θυρίδα ἐκείνη, γιά τό ἔργο τοῦ Θεοῦ.

† Δημήτριος Παναγόπουλος, Ἱεροκήρυκας»(Γιάννης Τσιτλακίδης, https://www.facebook.com/johnny.bee.353).

Το δίκαιό του, δεν πρέπει ο άνθρωπος να το παίρνει αν είναι δυνατόν στον κόσμο τούτο.

«Μα να τον αφήσω να με αδικήσει;», λένε πολλοί.

Εσύ θα τον αφήσεις να σε αδικήσει, ο Θεός θα τον αφήσει;

Εάν εσύ ήσουνα συνεπής απέναντι στον Θεό, θα είχες τέτοιον πειρασμό αδικίας;

Ο Άγιος Σπυρίδων, παρότι που δεν είχε τσομπάνη για τα πρόβατά του, δεν του έκλεβε κανείς από τα πρόβατά του! Γιατί άραγε;

Γιατί είχε φύλακα τον Θεό από πάνω.

Τα έχεις καλά με τον Θεό και έρχεται ο άλλος να σε αδικήσει;

Για να πάρει άδεια να σε αδικήσει, κάποιον παλαιό λογαριασμό πληρώνεις.

Κάτι εξοφλείς και μην πλανάσαι!.

Δημήτριος Παναγόπουλος

Αν ο άνθρωπος ήθελε να βάλει έναν κανόνα στον εαυτόν του, για ένα μήνα να προσευχόταν και να έλεγε:

Χριστέ μου, τι είσαι για μένα, ε! τότε, θα έκλαιγε σε όλη του την υπόλοιπη ζωή.

Όταν του δείξει ο Χριστός, τι έκανε γι’ αυτόν, θα έκλαιγε σε όλη την υπόλοιπη ζωή του και θα ντρεπόταν για τον εαυτόν του!

Θεληματικά θα «δουλωνόταν», θελημάτικα θα παραδιδόταν στα χέρια του Θεού.

Δεν θα διατεινόταν, όπως κάνει τώρα, ότι ο Θεός θέλει δούλους…

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Κάποτε, έγινε ένα ναυάγιο. Στο καράβι επέβαιναν πεντακόσια άτομα, ανάμεσα στα οποία υπήρχε και μία σταρ του Χόλυγουντ.

Όταν έγινε το ναυάγιο, όλοι έτρεξαν να μπούνε στις βάρκες και να βάλουν το σωσίβιο τους, για να σωθούν.

Η σταρ όμως του Χόλυγουντ, η οποία είχε στην καμπίνα της κάποια χρυσαφικά μεγάλης αξίας, θέλησε αγνοώντας τον κίνδυνο, να πάει πρώτα στην καμπίνα της να πάρει τα χρυσαφικά και μετά να τρέξει προς τις βάρκες, με αποτέλεσμα να μην τα καταφέρει.

Το πλοίο βυθίσθηκε και μαζί με αυτό και η σταρ.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην καθημερινότητά μας. Προσηλωμένοι οι άνθρωποι στα πλούτη και στα υλικά αγαθά, και μή κάνοντας σωστή διαχείριση αυτών, προς δόξαν Θεού, αλλά χρησιμοποιώντας τα προς ίδιον όφελος, τελικά καταστρέφονται διότι, ναι μεν θέλουν να σωθούν, αλλά ταυτόχρονα θέλουν και να απολαύσουν όλα τα αγαθά του κόσμου τούτου.

Ομοιάζουν με την σταρ, που θέλησε να σωθεί, χωρίς όμως να στερηθεί τα χρυσαφικά της.

Εμείς θέλουμε να απολαύσωμε και σε τούτο τον κόσμο και στον άλλο. Αυτό δεν γίνεται.

Θα πρέπει να στερηθούμε μερικά πράγματα σε τούτο τον κόσμο, για να μας χαρίσει ο Κύριος τον Αιώνιο Κόσμο. Δεν πρόκειται να απολαύσωμε τα Ουράνια αγαθά, μαζί με όλες τις επίγειες απολαύσεις.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Υπάρχει και άλλος σταυρός μέσα στην κοινωνία. Είναι ο σταυρός, τον οποίο ακούμε συχνά στο όνομα ασθένεια. Σχεδόν δεν υπάρχει κανένα σπίτι που να μην έχει σταυρό τέτοιο.

Και πολλές φορές άνθρωποι γι’ αυτό το σταυρό, παρ’ ότι τον έχουν φτιάξει μόνοι τους, βλαστημούν τον Θεό. Μάλιστα άλλοι τον βλασφημούν εμμέσως και άλλοι λένε, τι του έκανα εγώ του Θεού και βασανιζόμαστε και υποφέρουμε.

Στην Αθήνα δυστυχώς έχουμε γεμίσει από νευρολογικές κλινικές. Παλικάρια, παιδιά, κορίτσια και αγόρια κλεισμένα μέσα. Γιατί είναι κλεισμένα μέσα; Και γιατί υποφέρουν οι γονείς;

Διότι μόνοι τους έφτιαξαν την κατάσταση αυτή. Δεν φρόντισαν να κρατήσουν το παιδί κοντά τους και κοντά στον Χριστό.

Νόμιζαν, ότι εάν του μάθουνε δύο γράμματα, εάν του δώσουν τα μέσα, που σήμερα ζητά ο άνθρωπος, όχι για την πνευματική του ζωή, αλλά για να του κάνει μεγαλύτερη την υλική του ζωή, ό,τι πλέον κάνουν άνθρωπο για τον κόσμο αυτό. Και εν τούτοις πολλοί λανθάνουν.

Ένα παιδί, λέει, έκανα και αυτό στο τρελάδικο. Γιατί όμως είναι στο τρελάδικο; Και γιατί έκανες ένα παιδί και δεν έκανες δύο, αν σου λείψει το ένα να έχεις το άλλο· και δεν έκανες τρία, τέσσαρα και πέντε;

Γιατί είχες τη γνώμη, ότι μπορείς, να κάνεις, ό,τι θέλεις στον κόσμο αυτό. Έρχεται η αμαρτία μας, η συμπεριφορά μας, η πολιτεία μας και φτιάχνει ένα σταυρό στο σπίτι, ένα μαύρο πέπλο από πάνω.

Τι να το κάνω, να βλέπω το παλικάρι στην νευρολογική κλινική; Εφ’ όσον εγώ μόνος μου του πήρα το αυτοκίνητο, εγώ του έδωσα τα λεφτά, εγώ του άφησα το σπίτι, να κάνει το πάρτι με τις φιλενάδες και τους φίλους του· και εγώ έφευγα από το σπίτι, για να είναι ελεύθερα τα παιδιά.

Σήμερα βέβαια δρέπουν τους καρπούς αυτούς. Μια ασθένεια, μια κατάσταση και ένα σταυρό στο σπίτι, που τον φτιάξαμε μόνοι μας. Και δεν είναι ο μοναδικός, είναι πολλοί.

Γνωρίζω προσωπικά τρεις περιπτώσεις που έχουν παιδιά στο σπίτι όχι φυσιολογικά, νορμάλ, που λέμε. Τα οποία τα τρέφουν. Γιατί είναι αυτά τα αποτελέσματα; Το ομολογούν οι ίδιοι οι γονείς: ότι είναι συλλήψεις εορτών, Μεγάλης Παρασκευής και Πάσχα.

Όταν παραβαίνεις το νόμο του Θεού, άνθρωπε, και νομίζεις ότι δεν εξαρτάσαι από κανένα, θα βρεθείς αντιμέτωπος με τον Νομοθέτη Θεό.

Πίσω από την ατασθαλία σου αυτή και πίσω από την αμαρτία σου αυτή υπάρχει σταυρός, τον οποίο θα φέρεις, για να σου υπενθυμίζει πάντοτε, ότι θα βρεθείς κρινόμενος στην περίπτωση αυτή..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Όταν πας στον πνευματικό σου, είναι σαν να πηγαίνεις στο Θεό, εφόσον είναι το όργανο δια του οποίου ο Θεός ενεργεί..

Οι άνθρωποι έχουν τον οικογενειακό τους ιατρό, τον δικηγόρο τους, τον κουρέα τους, τον μπακάλη τους, αλλά μόνο Πνευματικό δεν έχουν, για να εξομολογηθούν.

Καλά ποιός είναι ο προορισμός του ανθρώπου; Να τραφούν τα σκουλήκια όταν πεθάνει; Ή ήρθε στη γη, για να φάει τις μπάμιες και τα φασολάκια; Έχουμε ανάγκη από Πνευματικό!

Και μία αμαρτία να έχουμε διαπράξει στη ζωή μας, πρέπει να έχουμε Πνευματικό, για να την εξομολογηθούμε.

Εξάλλου ο διάβολος πόσες αμαρτίες έκανε και έπεσε από τον ουρανό και ο Αδάμ και η Έυα πόσες αμαρτίες έκαναν και υπέστησαν έξωση από τον παράδεισο;

Κάποτε βρέθηκα στην Αίγινα και πήγα να εξομολογηθώ στον γέροντα Ιερώνυμο, έναν πολύ φωτισμένο άνθρωπο. Και όταν του είπα να εξομολογηθώ με είπε: Όχι Δημήτρη, δεν θα σε εξομολογήσω!

Γιατί τον ιατρό πρέπει να τον έχεις στην γειτονιά σου. Άμα αρρωστήσεις, πώς θα έρθεις από την Αθήνα στην Αίγινα, για να εξομολογηθείς; Να εξομολογηθείς στην Αθήνα.

Βέβαια εγώ είχα εξομολόγο στην Αθήνα, αλλά σκέφτηκα ότι επειδή ήταν πνευματικός άνθρωπος κάτι παραπάνω θα με έλεγε και θα είχα κάποια ωφέλεια. Είχε δίκαιο ο γέροντας και είναι καλό ο πνευματικός μας, να είναι κοντά στην περιοχή που διαμένουμε.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Και μία αμαρτία να έχουμε διαπράξει στη ζωή μας, πρέπει να έχουμε Πνευματικό, για να την εξομολογηθούμε.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

«Μιά φορά βρισκόμουν στην Κέρκυρα, στό Ναό τοῦ Ἁγ. Σπυρίδωνος, μέ ἄλλους προσκυνητές. Ἤθελα νά πῶ δύο λόγια γιά τόν Ἅγιο, ὡς ἦταν πρέπον καί φυσικό.

Σταμάτησε ὅμως ὁ νοῦς μου, ὅταν ἄρχισα τήν ὁμιλία καί δέν θυμόμουν οὔτε λέξι σχετικά μέ τόν Ἅγιο, ἀλλά ἡ γλώσσα μου ἔλεγε, ἔλεγε γιά τόν Κύριο!

Προσπαθοῦσα νά ἀλλάξω θέμα, διότι αἰσθανόμουν ντροπή πρός τόν Ἅγιο, ἀλλά τίποτε... Πάντως αὐτά πού εἶπα γιά τόν Κύριο ἐκείνη τήν ἡμέρα, δέν τά ἔχω ξαναπεί ποτέ!

Ἄκουσα στό μεταξύ κάποιον θόρυβο γύρω μου, ἀλλά ἡ ἀφοσίωσί μου πρός τά λόγια πού ἔρχονταν καί ἔβγαιναν ἀπ᾽ τό στόμα μου ἦταν τέτοια, πού δέν μέ ἄφηναν νά δῶ τί γινόταν γύρω μου.

Στό τέλος τῆς Θ. Λειτουργίας μοῦ εἶπαν, ὅτι ἕνας κωφάλαλος νέος 21 χρονῶν, κάποια στιγμή, τήν ὥρα τῆς ὁμιλίας μου εἶπε:

—Τί ὡραία λόγια εἶναι αὐτά, πού λέει ὁ κ. Παναγόπουλος γιά τό Χριστό μας, μητέρα! Δόξα τῷ Θεῷ!

Τότε, λοιπόν, ἐννόησα γιατί ὁ θόρυβος γύρω μου καί γιατί δέν μπορούσα νά πῶ οὔτε λέξι γιά τόν Ἅγιο...

Ὁ Κύριος εἶχε ἄλλο σκοπό καί ἀπ᾽ τήν ὥρα ἐκείνη, ἀποκαταστάθηκε πλήρως ἡ ἀκοή καί ἡ φωνή τοῦ νέου.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (1916-1982)»(https://proskynitis.blogspot.com/2022/02/blog-post_83.html).

Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ ἱεροκήρυκας: «Ὁ ἄνθρωπος πρέπει πάντοτε νά βρίσκεται μέ βουρκωμένα τά μάτια μπροστά στά ἀγαθά πού τοῦ προσφέρει ὁ Θεός. Μά σ᾽ ἕνα ζεστό πιάτο φασολάδα, μά σέ μερικές ἐλιές καί λίγο ψωμί μέ τήν ὡραία ὅρεξι καί σ᾽ ἔνα ποτήρι κρασί. Ὁ ἄνθρωπος νά βρίσκη πάντοτε τήν εὐκαιρία νά εὐλογῆ καί νά εὐχαριστῆ τό Θεό, γιά ὅλα τά ἀγαθά Του. Πού ἔχει ἕνα ροῦχο πάνω του, πού ἔχει μιά καλή συντροφιά, ὅλα αὐτά εἶναι ἀπ᾽ τό Θεό, δέν εἶναι δικά μας.

Ἄν, ὅμως, ὁ ἄνθρωπος ξεγελαστεῖ καί πιστέψει, πώς ὅ,τι ἔκανε εἶναι δικό του, θά ἔρθη μιά μέρα πού θά βγῆ σάν τήν τρίχα ἀπ᾽ τό προζύμι καί θά ἐξευτελιστῆ. Ἀλίμονο στόν ἄνθρωπο πού θά περάση ἀπ᾽ τό νοῦ ἡ σκέψι, ὅτι δέν ἔχει τήν ἀνάγκη τοῦ Θεοῦ καί ὅτι αὐτά πού ἔχει, τά ἔχει ἀποκτήσει ἀπό ἐαυτοῦ του καί μέ τίς δικές του δυνάμεις»(Σαλπίσματα ἀληθείας - ψυχοφελεῖς δημοσιεύσεις, facebook.com).

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ἱεροκήρυκας: «Οἱ ἄνθρωποι πού δέν ἐκκλησιάζονται, ἀλλά ὑποστηρίζουν ὅτι πιστεύουν καί ὅτι ἀγαπούν τό Χριστό, μοιάζουν μέ ἐκείνους πού λένε ὅτι ἀγαπᾶνε κάποιον ἄνθρωπο, ἀλλά δέν τόν ἐπισκέπτονται ποτέ στό σπίτι του.

Πολλοί νομίζουν ὅτι ὅσοι ἐκκλησιάζονται θά πρέπη νά εἶναι ἅγιοι.

Ξεχνοῦν οί άνθρωποι, ὅτι ή Ἐκκλησία εἶναι νοσοκομεῖο πού περιθάλπει ψυχές ἀνθρώπων καί οἱ ἐκκλησιαζόμενοι εἶναι ἄρρωστοι, αλλοι βαριά καί ἄλλοι ἐλαφριά.

Καί ἐπειδή οἱ ἄνθρωποι δέν ἔχουν ὀρθή γνώμη περί τῆς Ἐκκλησίας γιά τό τί θά συναντήσουν ἐκεῖ μέσα, τούς κρατάει ὁ σατανᾶς ἔξω ἀπ᾽ τήν Ἐκκλησία.

Μέ τό πρόσχημα ὅτι εἶναι πολύ καλύτεροι ἀπό πολλούς πού έκκλησιάζονται.

Τί κρίμα ὅμως, γιατί αὐτός ὁ ἑφησυχασμός εῖναι ἐκ τοῦ πονηροῦ καί τούς κρατάει δέσμιους στήν πλάνη τους...»(http://amfoterodexios.blogspot.com/2022/10/blog-post_458.html).

«Ἡμέρα Σαββάτου, πρωΐ-πρωΐ, 13 Φεβρουαρίου 1982, σάν ἀστραπή διαδόθηκε σέ κάθε ἄκρη τῆς γῆς, ὅτι ὁ ἀγαπημένος μας δάσκαλος, ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος, ὁ εὐεργέτης τῶν ψυχῶν μας, πέταξε στούς οὐρανούς, ἔφυγε ἀπό κοντά μας, σέ ἡλικία 66 ἐτῶν. Ἔπαθε καρδιακή προσβολή!

Ἑκατοντάδες κόσμος ἔτρεξαν στό σπίτι στό Παγκράτι, στήν ὀδό Φορμίωνος 115. Ἄνδρες καί γυναῖκες ἔκλαιγαν καί ἔχυναν τήν εὐγνωμοσύνη τους πάνω στό σορό του!

Οἱ ψυχές ὅλων μας βρίσκονταν σ᾽ ἕνα φοβερό ἀδιέξοδο, ἀλλά μόλις ἔμπαινε ὁ καθένας στό σπίτι καί ἀντίκρυζε τήν κ. Ἀγγελική, τή γυναῖκα του, κάτι ἔκανε τήν ψυχή νά ἠρεμήση νά ἐπανακτήση τίς ἐλπίδες της, ὅτι θά ξαναδῆ τόν εὐεργέτη της! Καί αὐτό γιατί ἡ κ. Ἀγγελική δέν φοροῦσε μαῦρα!

Ὁ Παναγόπουλος τῆς εἶχε ἀφήσει ρητή ἐντολή, νά μήν φορέση μαῦρα καί χαρακτηριστικά τῆς εἶχε πεῖ ἐνώπιόν μας:

—Ἄν φορέσης μαῦρα ὅταν κοιμηθῶ, θά ζητήσω ἄδεια ἀπ᾽ τόν Κύριο, νά ἐπανέλθω ἕνα λεπτό στή ζωή, νά σοῦ δώσω ἕνα ράπισμα καί νά ξαναφύγω!

“Τά μαύρα”, ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος Παναγόπουλος, “εἶναι ἐπαναστατική σημαία ἐναντίον τοῦ Θεοῦ.

Δηλαδή δέν ξέρει ὁ Θεός τί κάνει, γιατί πῆρε τόν ἄνθρωπό μας καί τοῦ ἐναντιωνόμαστε ἐμεῖς οἱ ἔξυπνοι;

Καί ἄν δεχόμαστε, ὅτι ὁ Θεός ξέρει τί κάνει καί πάλι τά φορᾶμε γιά τούς ἀνθρώπους, νά μήν παρεξηγηθοῦμε.

Τούς ἀνθρώπους τούς φοβόμαστε, ἀλλά τό Θεό δέν Τόν λογαριάζουμε. Ἄς λέη ὅ,τι θέλει Αὐτός”.

Ἄς σημειωθῆ ἐδῶ, ὅτι οἱ δύο τελευταῖες ὁμιλίες του ἦταν περί θανάτου.

Τήν ἑπόμενη μέρα, 14 Φεβρουαρίου τοῦ 1982, μετά τή Θ. Λειτουργία, ἐψάλη ἡ Νεκρώσιμος ἀκολουθία στόν Ἱ. Ναό τῆς Παναγίας στήν Καισαριανή.

Τά λόγια πού ἀκούγονταν ἀπ᾽ τόν κόσμο γιά τίς ἀμέτρητες προσφορές του, πνευματικές καί ὑλικές, στούς συνανθρώπους του, δέν ἔχουν τελειωμό. Ὅλοι νοιώθαμε ὀρφανοί καί ὁ ἕνας ζητοῦσε παρηγοριά ἀπ᾽ τόν ἄλλο.

Παρακαλούσαμε τόν Κύριο γιά τήν ψυχή του, μά νοιώθαμε, ὅτι ἐμεῖς βρισκόμαστε σέ μεγαλύτερη ἀνάγκη.

Καί ὁ Κύριος μᾶς λυπήθηκε καί μᾶς παρηγόρησε ἀρκετά, ὅταν ἑκατοντάδες ἄνθρωποι εἶδαμε τούς δύο πολυελαίους πού κρέμονταν πάνω ἀπ᾽ τό λείψανο τοῦ ἀγαπημένου μας Παναγόπουλου, νά κινοῦνται ρυθμικά, ἡμικυκλικά, πότε ὁ ἕνας πότε ὁ ἄλλος!

Σταματοῦσε ὁ ἕνας, ἀμέσως ἄρχιζε ὁ ἄλλος!

Μέχρι τό τέλος τῆς Νεκρώσιμης ἀκολουθίας.

Καί αὐτό ἀκριβῶς συνέβη σέ ὅλα του τά μνημόσυνα. Κάθε φορά πού ἄρχιζε τό μνημόσυνό του, ὁ μεγάλος πολυέλαιος, ἄρχιζε νά κινῆται ἔντονα, ρυθμικά, ἡμικυκλικά, ἰδιαίτερα ὅταν ὁ ἱερεύς ἀνέφερε τό ὄνομά του. Καί σταματοῦσε νά κινῆται, ὅταν τελείωνε τό μνημόσυνο!

Τον τελευταίο ἀσπασμό δώσαμε στόν ἀγαπημένο μᾶς Παναγόπουλο, στό Κοιμητήριο τοῦ Βύρωνος, ὅπου ἐνταφιάστηκε. Ὁ ἀσπασμός διήρκεσε μιάμιση ὥρα, παρόλο πού ὅλοι περνοῦσαν πολύ βιαστικά!

Ὁ φίλος του Γεώργιος Μπουτσουρής

Αἰωνία σου ἡ Μνήμη ἀξιομακάριστε Δημήτριε Παναγόπουλε»(https://www.ekklisiaonline.gr/nea/eonia-sou-i-mnimi-axiomakariste-dimitrie-panagopoule/).

«Κάποτε μέ πλησίασε ἕνας κύριος καί μοῦ εἶπε:

—Ἐντάξει κ. Παναγόπουλε, ἐγώ δέν ἐνδιαφέρομαι γιά τό Χριστό... Τό παραδέχομαι...Ὅμως..., ὁ Χριστός δέν ἦλθε γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους; Γιατί λοιπόν δέν ἔρχεται καί σέ ἐμένα, γιά νά μέ σώση; Νά ἔλθη καί σέ ἐμένα, τό ἀπολωλός πρόβατο καί νά μέ σώση. Ἐξ ἄλλου δέν εἶμαι καί ἐγώ παιδί Του;

Καί τοῦ ἀπάντησα ὡς ἑξῆς:

—Ὁ Κύριος δέν ἔρχεται νά σέ βρῆ, γιατί δέν βελάζεις...Ὅπως χάνεται ἕνα πρόβατο τό ὁποίο δέν βελάζει, ἐπειδή δέν μπορεῖ ὁ βοσκός νά τό βρῆ... Ἔτσι καί ἐσύ, δέν βελάζεις... Δέν ζητᾶς τό Θεό καί ἔτσι δέν μπορεῖ ὁ Χριστός νά σέ βρῆ... Ἐδῶ, ὁ τυφλός στήν Ἰεριχώ, φώναζε δυνατά τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καί μάλιστα ἔβγαλε τό ἱμάτιό του, γιά νά φθάση πιό γρήγορα στόν Κύριο (Μρ 10, 46-52)! Δέν πῆγε ὁ Χριστός στόν τυφλό, πῆγε ὁ τυφλός στό Χριστό. Καί ἐμεῖς έχουμε τήν ἀπαίτησι, νά ἔλθη ὁ Χριστός σ ᾽μᾶς... Ἄν δέν ζητήσουμε ἀπό τον κόσμο, να συναντήσουμε τον Χριστόν, γιά να μας βοηθήσει, δέν πρόκειται οὔτε καί στήν ἄλλη ζωή νά Τόν συναντήσουμε...

Ὁ Θεός δέν αφήνει κανέναν, πού ζητάει τήν βοήθεια Του, ἀβοήθητο!

Ὁ Θεός ἄφησε ελεύθερο τον άνθρωπο, νά κάνει τις επιλογές στη ζωή του“”!

Δημήτριος Παναγόπουλος Λαϊκός Ιεροκήρυξ (1916-1982)»(https://choratouaxoritou.gr/?p=201982).

«Ὅταν πᾶς στόν Πνευματικό σου, εἶναι σάν νά πηγαίνης στό Θεό, ἐφόσον εἶναι τό ὄργανο διά τοῦ ὁποίου ὁ Θεός ἐνεργεῖ.

Καλύτερα νά μᾶς λείψη τό ὀξυγόνο παρά ὁ Πνευματικός.

Ἡ ἐξομολόγησι εἶναι τό “σαπούνισμα” καί ἡ Θ. Κοινωνία εἶναι τό “ξέβγαλμα”.

Εἶναι, λοιπόν, ἀπαραίτητα αὐτά τά δύο Μυστήρια, γιά νά καθαρίση ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου.

Ἠ ἐξομολόγησι προετοιμάζει καί ἡ Θ. Κοινωνία τακτοποιεῖ.

Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος†»(https://www.facebook.com/theia.exomologisi/).

«Θυμήθηκα ἕνα περιστατικό πού ὁ μακαριστός Δημήτριος Παναγόπουλος εἶχε κάποτε διηγηθῆ. (Ἀκούγαμε σέ ὅλο τό προσκύνημα τούς λόγους του καί γι᾽ αὐτό τό εἴχαμε πρόσφατο...) Ἕνας ἄνδρας ἄθεος βρισκόταν στά τελευταῖα του καί ἕνας πιστός γείτονάς του τόν ἐπισκέφθηκε. Ἄρχισε, λοιπόν, νά τοῦ μιλᾶ γιά τήν μετά τό θάνατον ζωή. Γιά τήν ἀθάνατη ψυχή, τά τελώνια, τήν κρίσι... Κάποια στιγμή ὁ ἄθεος γύρισε καί τόν διέκοψε ἀπ᾽ τό κρεββάτι τοῦ πόνου ὅπου βρισκόταν...

—Φίλε μου δέν πιστεύω λέξι ἀπ᾽ ὅσα μοῦ λές, μά ἄν ἔστω καί μία στό ἑκατομμύριο κάτι ἀπό αὐτά συμβαίνει, τότε ἐσύ θά ἔχης τό βάρος... Γιατί ἐγώ σήμερα ἀκούω γιά τοῦτα πρώτη φορά καί ἐσύ πού γιά 23 ὁλόκληρα χρόνια μένεις στήν ἴδια αὐλή μέ μένα, ποτέ δέν ἦρθες νά μοῦ μιλήσης γιά ψυχές καί Παραδείσους... Τώρα πού φεύγω τά θυμήθηκες;»(Νώντα Σκοπετέα, Αὐτοί οἱ Παράξενοι Χριστιανοί, ἐκδ. Πρόμαχος Ὀρθοδοξίας, χ. τ. 2021, 265).

«—Κύριε Παναγόπουλε σᾶς εὐχαριστῶ! Σᾶς χρωστάω τόσα... μοῦ εἶπε μιά γυναῖκα πού μέ συνάντησε τήν ὥρα πού ἐρχόμουν γιά τήν ὁμιλία... Μοῦ ἀλλάξατε τή ζωή! Μοῦ κόπηκε ἡ χολή ἀδελφοί μου! Μοῦ κόπηκε ἡ χολή! Δέν μοῦ λέτε... τῆς εἶπα... Ἄν ξεδιψάσετε καί δροσιστεῖτε, τήν βρύσι θά πάτε νά εὐχαριστήσετε ἤ τόν Μαραθώνα;;; Τήν βρύσι ἤ τό Νερό;»(Νώντα Σκοπετέα, Αὐτοί οἱ Παράξενοι Χριστιανοί, ἐκδ. Πρόμαχος Ὀρθοδοξίας, χ. τ. 2021, 267).

«Ἕνας ταξιτζής διηγεῖται ἕνα σπάνιο περιστατικό πού τοῦ συνέβη μέ πελάτη του. Ἦταν ἀπόγευμα, ἕνα ἀπ᾽ τά συνηθισμένα πολυτάραχα ἀπογεύματα στό κέντρο τῆς ἀθήνας. Ὁ κόσμος οὐρά στή στάσι τῆς Ὀμονοίας τῶν ΤΑΞΙ.

—Κουκάκι, παρακαλῶ!...

—Εὐχαρίστως, τοῦ ἀπαντῶ.

Αὐτός ἦταν ὅλος ὁ διάλογος μέχρι τέλους τῆς διαδρομῆς, διότι τό ὕφος καί ὁ τρόπος δέν ἄφηνε κανένα περιθώριο συζητήσεως. Στό ὕψος τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου (Γαργαρέτας) καί ἐπί τῆς ὁδοῦ Βεΐκου κατέβηκε, καί λίγα μέτρα πιό κάτω ἕνα ἄλλο χέρι μέ τό χαρακτηριστικό νεῦμα μέ σταματάει.

Ἦταν νεαρός ὁ καινούργιος μου ἐπιβάτης 25-27 ἐτῶν περίπου, μετρίου ἀναστήματος καί κρατοῦσε μιά βαλίτσα.

Τοποθετώντας ἐγώ τά πράγματά του στό “πόρτ-μπαγκάζ”, ὁ νεαρός κάθησε στή θέσι τοῦ συνοδηγοῦ.

Καί μέ μιά ποιητική ἔκφρασι, πού σπάνια χρησιμοποιοῦσα κατά τό παρελθόν: “Σάν βγεῖς στόν πηγαιμό γιά τήν Ἰθάκη, νά εὔχεσαι νά ᾽ναι μακρύς ὁ δρόμος σου, μεγάλο τό ταξίδι”, ὑπονοούσα: “γιά ποῦ πᾶμε;”.

—Ναι, φίλε μου, γιά τήν Ἰθάκη, ὅμως ὄχι γιά τό νησί, ὅπως θά φαντάστηκες, ἄλλα γιά τό ἀποτοξινωτικό κέντρο “Ἰθάκη”..., ἦταν ἡ ἀπάντησι πού γιά λίγα δευτερόλεπτα μέ ἄφησε ἄναυδο.

—Στό σταθμό Λαρίσης στά τραῖνα, παρακαλῶ..., συμπληρώνει.

Ἦταν ἀναπάντεχη πράγματι ἡ ἀπάντησι τοῦ νεαροῦ ἐπιβάτη μου, διότι τίποτε ἀπ᾽ τά ἐξωτερικά του γνωρίσματα (ματιά, ὕφος, ἐνδυμασία, συμπεριφορά) δέν πρόδιδε τό ἐπάρατο πάθος τῆς ναρκομανίας του.

Ἕνα πλῆθος συναισθημάτων, (πόνου, λύπης, συμπάθειας, ἀγάπης...), διαδέχονταν τό ἕνα τό ἄλλο μέσα μου, ἕνα δυνατό σφίξιμο στήν καρδιά μου πού τήν ἔκανε νά κινῆται ἄτακτα μέσα στό στῆθος μου, ἕνα δάκρυ κύλησε στά μαγουλά μου γιά τό κατάντημα τοῦ ἀδελφοῦ μου, γιά τό πλάσμα τοῦ Θεοῦ μου.

Προσπάθησα νά συγκρατηθῶ, διότι ἤθελα καί νά μάθω κάτω ἀπό τί συνθήκες ἔφθασε ἐκεῖ πού ἔφθασε, ἐπειδή εἶμαι καί ἐγώ πατέρας μέ παιδιά στά πρόθυρα τῆς ἐφηβείας.

Ἀφοῦ ἀλληλοσυστηθήκαμε, παρακάλεσα τόν Παῦλο, ἄν δέν τοῦ ἔκανε κακό τό φρεσκάρισμα τέτοιων γεγονότων καί ἄν δέν τόν κούραζε, νά μοῦ ἔλεγε λίγα πράγματα γύρω ἀπ᾽ τή ζωή του καί ἀπό τό πάθος του.

Με προθυμία ἀνταποκρίθηκε στήν παράκλησί μου καί τόν εὐχαριστῶ.

“Κατ᾽ ἀρχήν ἔχω νά πᾶρω δύο μῆνες ἀπ᾽ αὐτό τό δηλητήριο καί νοιώθω ὅπως ὅλοι οἰ ἄνθρωποι οἰ φυσιολογικοί. Δέν ἔχω καμμία ἐπιθυμία γιά νά τό ξαναβάλω στό αἷμα μου καί αὐτό τό ὀφείλω ὄχι σέ κάποια προσπάθεια δική μου, ἄλλα ἐξ ὁλοκλήρου στή θαυμαστή δύναμι τοῦ Θεοῦ καί τῶν Ἁγίων Του, ἀλλά θά σοῦ τά πω ἀπ᾽ τήν ἀρχή ἀφοῦ τόσο πολύ τό θέλεις.

Γεννήθηκα καί μέχρι ὀκτώ ἐτῶν μεγάλωσα στήν Ἀθήνα καί συγκεκριμένα στό Κουκάκι ἐκεῖ πού μέ πῆρες. Εἶμαι μοναχοπαίδι καί οἰ γονεῖς μου μέ ἀγαποῦν παθολογικά, χωρίς νά μοῦ χαλοῦν κανένα χατίρι.

Σέ ἡλικία λοιπόν ὀκτώ ἐτῶν, μαζί μέ τούς γονεῖς μου φύγαμε γιά τήν Ἀμερική γιά καλύτερη ζωή. Οἰ γονεῖς μου μέ τή βοήθεια τῶν συγγενῶν μου ἐκεῖ ἔπιασαν δουλειά καί ἐγώ πήγαινα στό σχολεῖο.

Μεγαλώνοντας, ὅμως, μεγάλωναν μαζί μου καί οἰ παράλογες ἐπιθυμίες μου καί τά “βίτσια” μου. Ἔμπλεξα λόγῳ χαρακτήρα εὔκολα μέ ἄσχημες παρέες καί πολύ γρήγορα δοκίμασα τή μαριχουάνα καί τό χασίς.

Περνώντας ὁ καιρός καί τά χρόνια δέν μέ ἱκανοποιούσαν τά ἐλαφρά ναρκωτικά οὔτε ἐμένα οὔτε καί τήν παρέα μου. Τό ρίξαμε, λοιπόν, ὅλοι στά σκληρά ναρκωτικά, πού τά βρίσκαμε στό ἴδιο περιβάλλον καί μέ τήν ἴδια εὐκολία, ὅπως καί τά ἐλαφρά. Αὐτά, ὅμως, ἦταν ἀκριβά κι ἐγώ δέν ἐργαζόμουν.

Στήν ἀρχή ἔκλεβα ἀπό τίς τσέπες καί τά πορτοφόλια τῶν γονιῶν μου. Ὅταν, ὅμως, μέ τόν καιρό εἶχα ἀνάγκη ἀπό μεγαλύτερες δόσεις καί σέ σημεῖο πού ἔγινα ἀντιληπτός ἀπ᾽ τούς γονεῖς μου, τότε μέχρι καί πού τούς ἔδερνα γιά νά τούς τά παίρνω. Ἡ κατάστασί μου ἦταν δραματική τό καταλάβαινα, ἀλλά δέν μποροῦσα νά κάνω πίσω μέ τίποτε.

Οἱ γονεῖς μου μέ ἔτρεχαν σέ γιατρούς καί σέ ψυχολόγους μήπως καταφέρουν κάτι, ἄλλα τίποτε, κανένα φῶς ἀπό πουθενά, μερικοί καί μάλιστα διακεκριμένοι ἐπιστήμονες τούς ἔλεγαν, ὅτι ἄν δέν ἀλλάξω σύντομα περιβάλλον, λίγος εἶναι ὁ καιρός τῆς ζωῆς μου.

Στό διάστημα αὐτό καί καθώς ἤμουν μόνος μου στό σπίτι σέ κατάστασι ἀπελπισίας, ἐμφανίζεται μπροστά μου ἕνας παράξενος ἐπισκέπτης πού γιά πρώτη φορά τόν ἔβλεπα.

Ἦταν μέτριος στό ἀνάστημα, εἶχε στρογγυλά καί πολύ μεγάλα μάτια πού περιστρεφόντουσαν, εἶχε μαύρο καί δασύ τρίχωμα, τοῦ ὀποίου τό μῆκος θά ξεπερνοῦσε τά δεκαπέντε ἐκατοστά.

Ἐπίσης εἶχε κέρατα καί οὐρά. Εἶχε μία τρανταχτή σταθερή φωνή καί φοβερή πειθώ πού δέν σοῦ ἄφηνε περιθώρια γιά ἀντιρρήσεις.

Ἄρχισε νά ἀπαριθμῆ τή ζωή μου ἀπό τότε πού γεννήθηκα μέχρι ἐκείνη τή στιγμή μέ κάθε λεπτομέρεια κι᾽ἐγώ ἀπλώς ἔλεγα: “Ναι”.

—Ὅλα τά ἔχεις ἀπολαύσει, μου λέει στό τέλος, τίποτε δέν σοῦ μένει πιά, παρά ναρθῆς μαζί μου...

Τοῦ ἀπαντώ:

—Πῶς;

—Θά πάρης τό αὐτοκίνητο, μοῦ λέει, καί θ᾽ ἀκολουθήσης τόν τάδε δρόμο, θά τρέξης μέ τόσα μίλια (δέν θυμάμαι τόν ἀριθμό) κι ἐκεῖ θά σέ περιμένω ἐγώ...

Ὁ δρόμος αὐτός ἦταν εὐθύς γιά πολλά μίλια καί σέ κάποιο σημεῖο εἶχε μιά ἐλαφρά στροφή, ὥστε ὅσοι ἔτρεχαν μέ ὑπερβολική ταχύτητα ἔβγαιναν ἔκτος δρόμου καί προσέκρουαν σ᾽ ἕνα μανδρότοιχο πού δέν γλύτωναν.

Εἶχα ἀκούσει γιά πολλά ἀτυχήματα στό σημεῖο ἐκεῖνο κατά τό παρελθόν. Ἔκανα ὅπως ἀκριβῶς μου εἶπε καί κατέληξα κι ἐγώ στόν μανδρότοιχο.

Τό αὐτοκίνητο ἔγινε σχεδόν ἀγνώριστο κι ἐμένα μ᾽ ἔβγαλαν μέ μικροτραύματα. Ἀφοῦ μοῦ προσέφεραν τίς πρῶτες Βοήθειες, πῆγα στό σπίτι μου.

Πέρασαν δέκα ἡμέρες περίπου ἀπ᾽ τό ἀτύχημά μου καί ἐμφανίζεται στό σπίτι μου, στήν κουζίνα αὐτή τή φορά, ὄ ἴδιος παράξενος ἐπισκέπτης.

Μιά γκριμάτσα δυσφορίας στό ἄγριο καί ἐπιβλητικό πρόσωπό του· ἕνα κούνημα τῆς κεφαλῆς πρός τά πίσω· καί ἡ ἴδια χαρακτηριστική φωνή του μοῦ λέει:

—Τίποτε δέν κατάφερες.

Καθόμουν καί τόν κοίταζα σάν ἀπολιθωμένος καί μόλις πού κατάφερα νά τόν ρωτήσω:

—Τί νά κάνω;

—Τώρα θά πάρης τρεῖς φορές δόσι ἀπ᾽ αὐτό πού παίρνεις καί θά ἔρθης σίγουρα μαζί μου.

Ἐξαφανίστηκε αὐτός καί δέν ἀναρωτήθηκα, οὔτε πῶς μπῆκε στό σπίτι οὔτε ποιός ἦταν.

Ἔβαλα σέ ἐφαρμογή ἀμέσως τό σχέδιο.

Ἑτοίμασα τό ὑλικό στήν σύριγγα κι ἔψαξα νά βρῶ μέρος στό κατάσπαρτο ἀπ᾽ τά τρυπήματα σῶμα μου. Ἡ δόσι ἦταν μεγάλη κι ἔπεσα ἀμέσως ἀναίσθητος.

Καθώς βρισκόμουν σ᾽ αὐτή τήν κατάστασι, βλέπω ἕνα ψηλό μέ ράσα μέ μαῦρο σκουφί πού στό μέτωπό του ἦταν χαραγμένος Σταυρός.

—Μη φοβᾶσαι, μοῦ εἶπε, θά γίνης καλά καί ὅταν ἐπιστρέψης στήν Ἑλλάδα, νά ἔρθης στό σπίτι μου· εἶμαι ὁ Ἐφραίμ...

Σηκώθηκα σάν νά μήν εἶχα πάρει ἐντελῶς ἀπ᾽ αὐτό τό καταραμένο δηλητήριο. Ἔνοιωσα τήν ἐπιθυμία νά φύγω γιά τήν Ἑλλάδα καί μόλις τό εἶπα στή μητέρα μου ἀπόρησε καί τό θεώρησε θαῦμα, διότι πολλές φορές προσπάθησαν νά μέ διώξουν ἀπ᾽ αὐτό τό περιβάλλον καί δέν τά κατάφερναν.

Ἐξιστόρησα στή μητέρα μου τά ὅσα μοῦ εἶχαν συμβεί καί θέλησε νά μέ συνόδευση στό ταξίδι μου.

Ὅταν ἤρθαμε στήν παλαιά μου γειτονιά, πήγαμε στόν ἱερέα τῆς ἐνορίας ἐκεῖ καί ἀπ᾽ αὐτόν ἔμαθα, ποιος ἦταν αὐτός ὄ παράξενος ἐπισκέπτης καί τί ζητοῦσε ἀπό μένα.

Ἦταν ὁ διάβολος καί ζητοῦσε τήν ἀθάνατη ψυχή μου.

Εὐχαριστώ τό Θεό μέσα ἀπό τά τρίσβαθα τῆς ψυχῆς μου.

Ἀφοῦ ἐξομολογήθηκα καί νήστεψα, ὁ ἰερέας μέ κοινώνησε σέ δεκαπέντε μέρες.

Ὅταν εἶδα τήν εἰκόνα τοῦ Ἁγ. Ἐφραίμ τῆς Ν. Μάκρης, θυμήθηκα ὅτι αὐτός ἦταν πού μέ γλύτωσε ἀπ᾽ τό φοβερό μου πάθος.

Πῆγα στή Ν. Μάκρη κι ἔκανα Λειτουργία κι εὐχαρίστησα τόν Ἅγιο.

Τώρα πηγαίνω σ᾽ αὐτό τό ἴδρυμα, γιά νά ξεφύγω λίγο ἀπό τόν κόσμο καί νά σιγουρευτῶ, ὅτι δέν τό ἀποζητῶ”.

Κ. Σ., Ἀθήνα, περ. Ἅγ. Κυπριανός»(Ἠλίας Καλλιώρας, https://www.facebook.com).

«Κουβεντιάζεις γιά ὅλα, γιά τά γίδια, γιά τά χωράφια, γιά τά λεφτά, γιά τίς καταθέσεις, γιά τίς παντρειές καί τά διαζύγια...

Γιά τό Χριστό δέν μιλᾶς.

Τό νά μήν μιλᾶς γιά τό Χριστό, πού σοῦ δίνει τό φῶς, τόν ἀέρα, τό ψωμί, τά πάντα, εἶναι ἁμαρτία, ἀχαριστία.

Ὅπως, λοιπόν, ἡ Ἁγ. Φωτεινή μιλοῦσε γιά τό Χριστό, ἔτσι νά μιλᾶς καί ἐσύ γιά αὐτόν.

Νά μιλᾶς μέσα στό σπίτι.

Εἶσαι πατέρας; Ὅταν βραδιάζη φώναξε τήν γυναῖκα καί τά παιδιά σου καί μίλα τους γιά τό Χριστό.

Πᾶρε καί διάβασε τό Εὐαγγέλιο.

Θά πεθάνης μιά μέρα καί ὅλα θά τά ξεχάσουν τά παιδιά καί τά λεφτά καί τά πλούτη.

Ἕνα δέν θά ξεχάσουν ποτέ.

Ὅτι τούς μιλοῦσες γιά τό Χριστό.

Δέν θά ξεχάσουν ποτέ τή μάνα, τόν πατέρα καί τή γιαγιά πού τούς μιλοῦσαν γιά τό Χριστό.!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ἱεροκήρυξ+»(Ἠλίας Καλλιώρας, https://www.facebook.com).

«Ζοῦσε στό Γκίζη ἔνας 75χρονος Ἑλληνορώσος, ὁ Χαρίλαος, πού καθημερινῶς κατέβαινε μέ τά πόδια ἀπ᾽ τό Γκίζη στήν ἀγορά.

Καθῶς κατέβαινε τό δρόμο, ἀπό ὅπου περνοῦσε βλασφημοῦσε τά Θεία καί ἔβριζε τούς πάντες καί τά πάντα, προκαλῶντας φασαρία καί ταραχή στήν περιοχή. Αὐτό γινόταν κάθε μέρα!

Κάποια μέρα καθῶς κατέβαινε τό δρόμο, ὁ μπάρμπα Θεόδωρος, πού εἶχε ἕνα κατάστημα μέ ξηρούς καρπούς, τοῦ ἔκανε νόημα νά ἔρθη στό κατάστημα, γιά νά ἔπιναν ἕνα καφέ. Πῆγε ὁ Χαρίλαος, κάθισε καί πάνω στή συζήτησι τοῦ λέει ὁ μπάρμπα Θεόδωρος:

—Τί εἶναι αὐτό πού κάνεις κάθε πρωί; Εἶναι ντροπή μας, γιατί κάποτε καί ἐγώ τά ἔφτιαχνα αὐτά. Δέν νομίζεις, ὅτι στήν ἡλικία πού βρισκόμαστε, πρέπει νά ἀλλάξουμε;

Καί τοῦ λέει ὁ Χαρίλαος:

—Ἐγώ δέν μπορῶ νά ἀλλάξω! Ἐγώ ἔχω κάτι μέσα μου, δέν ξέρω τί εἶναι, πού μέ ὠθῆ νά κάνω καί νά λέω αὐτά πού βλέπεις, χωρίς νά τό θέλω. Καί μοῦ φαίνονται ὅλοι καί ὅλα διεφθαρμένα καί στραβά...

—Ἄν θέλης νά βοηθηθῆς, τοῦ εἶπε ὁ μπάρμπα Θεόδωρος, νά πᾶς νά ἐξομολογηθῆς στόν π. Καρελά.

Πέρασαν 3-4 μέρες καί παραδόξως ὁ Χαρίλαος δέν ἐμφανίστηκε νά περνάη ἀπ᾽ τό δρόμο, ὅπως συνήθιζε. Τήν 5η, ὅμως, μέρα ἐμφανίζεται στό κατάστημα, ἱματισμένος καί σωφρωνημένος.

Μόλις τόν εἶδε ὁ μπάρμπα Θεόδωρος μέ αὐτή τήν σοβαρότητα τοῦ λέει:

—Ἔλα τί ἔγινε καί χάθηκες; Πῆγες ἐκεῖ πού σοῦ εἶπα;

—Πῆγα τήν ἴδια μέρα πού μοῦ εἶπες στόν συγκεκριμένο ἱερέα καί ἐξομολογήθηκα. Καί ὅταν τελείωσα μετά ἀπό 2,5 ώρες μοῦ εἶπε ὁ π. Καρελάς: “Μήν φοβᾶσαι! Ἕλα τήν Κυριακή στήν ἐκκλησία, γιά νά σοῦ βάλω ἕνα χωροφύλακα μέσα σου καί τότε δέν θά μπορῆς πιά, νά κάνης τίποτε, ἀπό αὐτά πού ἔκανες”. Πράγματι τήν Κυριακή πῆγα στήν ἐκκλησία καί Κοινώνησα καί ἀπό ἐκείνη τή στιγμή ἔφυγαν οἱ μουσαφιραίοι πού ἦταν μέσα μου! Ὁ χωροφύλακας πού ἔλαβα δηλ. ὁ Χριστός, μοῦ άλλαξε τή φύσι καί δέν μπορῶ ἄλλο νά βλασφημήσω! Δέν μπορῶ ἄλλο νά βρίσω! Καί ντρέπομαι τώρα, καθώς σκέφτομαι τι ἔλεγα καί τι ἔκανα τόσο καιρό... Κατάλαβα πόση μεγάλη δύναμι ἔχει ὁ Χριστός!!!...

†Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας»(http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/11/75.html).

Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ ἱεροκήρυκας: «Ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού γνωρίζουν τήν ὥρα τοῦ θανάτου τους. Στό Λουτράκι ὑπῆρχε ἕνας Ἀρχιμανδρίτης ὁ π. Ἀρσένιος. Αὐτός ἦταν ἄρρωστος ἀπό καρκίνο καί τόν ἔφεραν στό νοσοκομεῖο “Σωτηρία”.

Καί ἔγινε καλά κατά θαυματουργικό τρόπο! Βγῆκε ἀπ᾽ τό νοσοκομεῖο ὑγιέστατος καί οἱ ἰατροί ἔτριβαν τά μάτια τους. Βγῆκε καί φιλοξενοῦνταν σ᾽ ἕνα χωριό ἀπό μιά κυρία.

Μιά μέρα, εἶπε ὁ π. Ἀρσένιος στή σπιτονοικοκυρά:

—Ποιά εἶναι αὐτή πού εἶναι μέσα στό σπίτι;

—Εἶναι ἡ τάδε συγχωριανή.

—Πές της νά βγῆ ἔξω, γιατί θά πεθάνω!

—Τί εἶναι αὐτά πού λές πάτερ;

—Πές της ποῦ σοῦ λέω, τώρα νά βγῆ ἔξω...

Πράγματι ἡ σπιτονοικοκυρά τῆς μίλησε καί τῆς εἶπε:

—Βγές ἔξω, διότι κάτι θέλει ὁ Γέροντας.

Βγῆκε ἡ κυρία. Ρωτάει ὁ Γέροντας τήν σπιτονοικοκυρά.

—Ἔχετε ψωμί σπίτι;

—Ἔχουμε παππούλη μέ τήν εὐχή σου...

—Πάντοτε παιδί μου νά ἔχετε! Ἔχετε χρήματα;

—Ἔχουμε παππούλη μέ τήν εὐχή σου...

—Πάντοτε παιδί μου νά ἔχετε! Βάλε μου τώρα τό χέρι σου στά μάτια μου καί κλεῖσε μου τά μάτια μου νά πεθάνω!

—Τί λές παππούλη;

—Αὐτό πού σέ λέω. Κλεῖσε τά μάτια μου γιά νά πεθάνω... νά μήν μείνουν ἀνοιχτά.

Ἡ γυναῖκα ἔβαλε μέ κάποιο δισταγμό τό χέρι της καί τοῦ ἔκλεισε τά μάτια. Σήκωσε τήν παλάμη της καί ὁ παπποῦς εἶχε κοιμηθῆ!

—Κλεῖσε μου τά μάτια μου νά πεθάνω...!

Ξέρεις τί πάει νά πῆ αὐτό; Ποῦ ἐμεῖς τέτοια;

Ἐμεῖς γκαρίζουμε —συγχωρέστε με τήν ἔκφρασι—νά βγάλουμε ψυχή.

Ὑπάρχουν ὅμως καί αὐτοί, εἶναι βέβαια λίγοι ἄνθρωποι, ἄνθρωποι ἐνάρετοι, ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, πού γνωρίζουν ἐπακριβῶς τήν ὥρα πού θά φύγουν»(Ἠλίας Καλλιώρας, facebook.com).

Μεγάλη ευλογία είναι όσες φτιάχνουν πρόσφορα για την Εκκλησία!

Σε μια Θεία Λειτουργία χρειάζονται τουλάχιστον 2 πρόσφορα. Όταν φτιάχνεις πρόσφορο, φτιάχνεις την Παναγία, που θα γεννήσει το Χριστό. Η γυναίκα που ζυμώνει το πρόσφορο, υπέχει θέση της Αγίας Άννας, γιατί πηγαίνοντας το πρόσφορο στην Εκκλησία, είναι σαν να πηγαίνεις την Παναγία στην Εκκλησία, για να γεννήσει το Χριστό. Είναι πολύ μεγάλη τιμή λοιπόν, η νοικοκυρά να ζυμώνει και να φτιάχνει πρόσφορο.

Το πρόσφορο να το πηγαίνετε από την προηγούμενη μέρα στην Εκκλησία, για να φυλαχτεί στα Άγια των Αγίων.

Δυστυχώς οι σημερινές γυναίκες, αντί να καταδεχτούν, να ζυμώσουν και να πάνε ένα πρόσφορο στην Εκκλησία, βάφουν τα νύχια τους. Κολακεύονται σήμερα οι νοικοκυρές, ότι είναι χρυσοχέρες, αφού φτιάχνουν παντός τύπου φαγητού, φτιάχνουν γλυκά, φτιάχνουν παγωτά, φτιάχνουν όλες τις ''διαβολιές της κοιλιάς. Όμως δεν μπορούν και δεν ξέρουν να φτιάξουν ένα πρόσφορο. Τους απαγορεύει ο διάβολος να το φτιάξουν.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

Άναψε όλα τα κεριά του κόσμου, χτίσε όλες τις Εκκλησίες του κόσμου, τάϊσε όλες τα ορφανά, τις χήρες και όλους τους φτωχούς του κόσμου, αν δεν εξομολογηθείς, τίποτα δεν έκανες. Έτσι ξεγελιούνται μερικοί, νομίζοντας ότι κάνουν πνευματική ζωή και ότι είναι Χριστιανοί και χάνουν τελικά την ψυχή τους...

Πολλοί γύρισαν στο Χριστό, χωρίς να διώξουν τίποτα από τα παλιά. Απλά πρόσθεσαν και το Χριστό στη ζωή τους. Τι σόϊ μετάνοια είναι αυτή; Και νομίζουν ότι έγιναν Χριστιανοί...

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

https://www.facebook.com/100015489376665/posts/1101963746996594/

Δημήτριος Παναγόπουλος ἱεροκήρυκας: «Μιλοῦσα στό Ἅγ. Ὄρος πού εἶχα πάει προχθές μέ ἕνα μοναχό, ὁ ὁποῖος κατά οἱκονομία Κυρίου, ἦταν γνωστός μέ την οικογένεια Σαμαρᾶ. Μιᾶς οἰκογένειας που δραστηριοποιοῦνταν μέ τό ἐμπόριο στή Θεσ/νίκη καί εἶχαν μεγάλη οἰκονομική ἐπιφάνεια.

Αὐτός ὁ μοναχός βρέθηκε καί φιλοξενήθηκε ἕνα βράδυ στό σπίτι τους καί μέ ἀφορμή αὐτό τό γεγονός, εἶχε μιά συζήτησι μέ τόν οἰκογενειάρχη Σαμαρά, σχετικά μέ τό θέμα τῆς ἐξομολογήσεως.

—Θά τακτοποιηθῆ καί αὐτό, θά τακτοποιηθῆ καί αὐτό, ἦταν ἡ ἀπάντησι τοῦ κ. Σαμαρᾶ.

—Μά ἄμα φύγουμε ἀπόψε κ. Σαμαρά, τί θά γίνη;, τόν ρώτησε ὁ μοναχός. Νά ἐιδοποιήσω νά ἔρθη ὁ ἐξομολόγος ἀπόψε;

—Ὄχι, ὄχι, ἀλλά θά τό τακτοποιήσω τό θέμα αὐτό, θά τό τακτοποιήσω, ἦταν ἡ κλασική απάντησι τοῦ κ. Σαμαρᾶ

Ξημέρωσε, ἔφυγε ὁ μοναχός γιά τό Ὄρος καί τό ἀπογευματάκι γίνεται ἕνας σεισμός, μέ ἀποτέλεσμα νά σκοτωθῆ ἡ γυναῖκα του. Ἐκείνος καί τό παιδί του, ἀπουσίαζαν ἀπ᾽ τό σπίτι.

Ὅμως μπῆκαν μέσα στό μισογκρεμισμένο σπίτι τους, γιά νά πάρουν τήν τσάντα μέ τά λεφτά πού εἶχαν φυλαγμένα ἐκεῖ, ἀλλά καταπλακώθηκαν ἀπ᾽ τά ἐρείπια καί βρῆκαν καί οἱ δυό τους τραγικό θάνατο.

Ἔτσι ξεκληρίστηκε ἡ οικογένεια Σαμαρά, πού τήν παραμονή τοῦ σεισμοῦ, ὁ Κύριος ἔστειλε ἄγγελό Του, γιά νά τόν ξυπνήση καί νά τον ταρακουνήση.

Ἐκείνος ὅμως ἀπεμπόλησε καί τήν τελευταία εὐκαιρία πού τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός, ἀναβάλλοντας μία ἐξομολόγησι πού δέν ἔγινε ποτέ...»(Σαλπίσματα ἀληθείας - ψυχοφελεῖς δημοσιεύσεις, https://www.facebook.com).

Πίστη που δεν μας κάμνει να κόψουμε τα ελαττώματά μας και να γίνουμε καλοί, δεν είναι πίστη σωτηρίας.

Πίστη που δεν μας βοηθεί να καθαρίσουμε το εσωτερικό μας από τον «πονηρόν θησαυρόν» (Ματθ. 12:35), δεν είναι πίστη σωτηρίας. Είναι πίστη νόθος και όχι γνήσια και σε τέτοια πίστη δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε ούτε ένα δευτερόλεπτο.

Από μία τέτοια πίστη δεν μπορεί να αναμένει κάποιος καλό παρά ναυάγιο. Ναυάγιο στην παρούσα ζωή, ναυάγιο και στην άλλη, τη μέλλουσα, και προπαντός στη μέλλουσα…

Λάβετε το φάρμακο της μετανοίας και εξομολογήσεως στα χέρια σας και χρησιμοποιείστε αυτό, και μόνο αυτό, διότι κατά τον ιερό Χρυσόστομο: «Δεν υπάρχει κανένα άλλο τέτοιο φάρμακο για την εξάλειψη των αμαρτημάτων σαν την εξομολόγησή τους, τη συνεχή ανάμνηση και την αδιάκοπη κατηγορία τους».

Χριστιανοί μου, μήπως απατάσθε; Η νηστεία δεν περιορίζεται στη χύτρα μας. Διότι ίσως νηστεύετε από φαγητά, αλλ’ εφόσον δεν νηστεύετε από αμαρτίες, η νηστεία σας δεν ωφελεί. Γι’ αυτό εξετάστε τον εαυτό σας και στη νηστεία σας προσθέστε τώρα και τη μετάνοια και εξομολόγηση. Αποφασίστε πια να μην ξανακάνετε αυτό που θα εξομολογηθείτε. Και να είστε βέβαιοι πως κάθε περίοδος ή ημέρα νηστείας θα είναι ένας καινούριος σταθμός και αφετηρία νέας ζωής. Μία αναγέννηση, ένα δεύτερο πραγματικό βάπτισμα.

Αν έχουμε πίστη, αν παραδεχόμαστε ότι ο Χριστός κάμνει θαύματα ακόμη, ότι μπορεί δηλαδή να αλλάξει το είναι μας, ας θελήσουμε να καταθέσουμε τα… όπλα. Με άλλα λόγια, ας μετανοήσουμε, ας εξομολογηθούμε, ας αλλάξουμε ριζικά ζωή. Διότι μόνο τότε ο Χριστός θα μας αναγνωρίσει δικούς Του και θα μας δώσει τη χάρη Του και την ευλογία Του. Αλλιώς ας το μάθουμε, ας το εννοήσουμε, είμαστε προς τον Ιησού ξένοι. Δεν μας ωφελούν τα… χειροκροτήματα, οι εορτές, οι έπαινοι.

Πίστη θα πει ταπείνωση. Ας μην έχουμε εμπιστοσύνη στην κρίση μας. Ό,τι ιδέα είχαμε για τα όνειρα και τις άλλες προλήψεις ας τις εξομολογηθούμε σε Πνευματικό έμπειρο και ας του ζητήσουμε τη συμβουλή του.

Ας δεχθούμε με ταπείνωση την συμβουλή του έμπειρου Πνευματικού. Ας εξομολογηθούμε σ’ αυτόν ό,τι και αν μας συμβεί.

Έτσι θα φυλαχθούμε από τις απατηλές και επικίνδυνες παγίδες της ψευδούς πίστεως, που προσπαθεί ο Διάβολος να μας παρουσιάσει ως αληθινή για να μας οδηγήσει στον όλεθρο και την απώλεια της ψυχής και του σώματος.

Με την ειλικρινή μετάνοια και καθαρή εξομολόγηση ο Χριστός μας θα σε συγχωρήσει και θα γεμίσει την ψυχή σου με το φως της χαράς και την ελπίδα της αναστάσεως.

Πίστη που δεν μας παρακινεί να μισήσουμε τον κόσμο και τα του κόσμου και να συμμορφωθούμε με το θέλημα του Θεού, δεν είναι πίστη σωτηρίας.

Πίστη που δεν οδηγεί στη μετάνοια και την ιερά εξομολόγηση εμπρός σε Πνευματικό ιερέα, δεν είναι πίστη σωτηρίας.

Ένα μας χρειάζεται, να πιστεύουμε απόλυτα ότι ο Κύριος είναι πανταχού παρών και πρέπει με απλότητα να παραδινόμαστε στα χέρια Του, όπως το βρέφος στη μητέρα του. Μόνο τότε γίνεται σωστά το έργο Του επάνω μας, το οποίο είναι και η σωτηρία μας.

Από το βιβλίο: “Εις αγαθή ανάμνηση. Εμπειρικές αλήθειες από την κηρυκτική διακονία του πιστού εργάτου Κυρίου ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Α. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ (1916-1982)”. Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2013.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/09/blog-post_769.htm

«Μην κάθεσαι και μετράς σε ποσότητα και ποιότητα τις αμαρτίες σου. Και μία να έχεις, σε κολάζει και χίλιες να έχεις σε ταρταρώνουν. Και η μία αμαρτία έχει ανάγκη μετανοίας και εξομολογήσεως και οι χίλιες. Ο Θεός με την ίδια ευκολία συγχωρεί την μία αμαρτία, όσο και τις χίλιες. Όπως ένας ωκεανός, αν του αδειάσεις μια χούφτα κάρβουνα, ευχαρίστως τα σβήνει, έτσι με την ίδια ευκολία σβήνει, αν του αδειάσεις μια καραβιά κάρβουνα. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τις αμαρτίες του ανθρώπου. Το λέω αυτό, διότι πολλοί άνθρωποι, λένε πολλές φορές:

- Εγώ είμαι πολύ αμαρτωλός! Δεν συγχωριέμαι γι΄αυτά που έχω κάνει!»

Δημητρίου Παναγοπούλου-Ιεροκήρυκα

https://proskynitis.blogspot.com/2021/09/blog-post_30.html

Προχθές με πήρε τηλέφωνο κάποιος κληρικός από τον Πειραιά. Καλοβαλμένος άνθρωπος, ο οποίος συν τοις άλλοις μου είπε και το εξής:

- Άκουσε κάτι κ. Παναγόπουλε, να θλιβείς. Ήρθε χθες στην Εκκλησία μία κυρία και μου έφερε κόλλυβα και μου λέει:

- Πάτερ, τα κόλλυβα αυτά είναι για πέντε μηνών παιδί. Τα δέχεται αυτά η Εκκλησία;

- Η Εκκλησία για όλους δέεται, της είπα. Και για τους μικρούς και για τους μεγάλους.

Και συνεχίζει η κυρία:

- Αυτό που με οδήγησε να φέρω τα κόλλυβα, ήταν ένα φόβος ενός ονείρου που είδα χθες το βράδυ. Είδα ότι βρισκόμουν στο κοιμητήριο της Αναστάσεως στον Πειραιά. Χιλιάδες σταυροί και χιλιάδες μνήματα μπροστά μου. Σε κάθε δε τάφο επάνω, ήταν και μία σημαία μαύρη.

- Καλά δεν είδες καμμία λευκή; την ρώτησα.

- Είδα μερικές λευκές και από περιέργεια πήγα να δω, τί είναι αυτές οι λευκές. Σε ποιούς ανήκουν... Και βρήκα ότι οι 100 περίπου σημαίες, ανήκαν σε μικρά παιδιά.

- Δεν βρήκες καμμία σε μεγάλους;

- Βρήκα περίπου άλλες 100 σημαίες, που ανήκαν σε μεγάλους. Όλες οι άλλες χιλιάδες σημαίες ήταν μαύρες, σε εκείνο το απέραντο κοιμητήριο...

Αυτά με είμαι ο παπάς. Θα μου πείτε τώρα εσείς που με ακούτε:

- Μα είσαι ονειροκρίτης κ. Παναγόπουλε και τα πιστεύεις;

- Όχι δεν είμαι ονειροκρίτης. Μα αν είναι αλήθεια; Δεν χρειάζεται να είσαι ονειροκρίτης να το ερμηνεύσεις. Και εάν εκ πείρας θελήσουμε πραγματικά να μιλήσουμε, είναι αλήθεια αυτό! Διότι στους 100 που μπαίνουν στο κοιμητήριο οι 2, για να μην πω ένας ή κανένας, είναι αυτός που πάει μετανοημένος και εξομολογημένος. Όλοι οι άλλοι, πηγαίνουν μόνο με τους επικήδειους λόγους δικούς μας και με τα στεφάνια και παίρνουν μια μαύρη σημαία...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/09/blog-post_312.html

Δὲν μπορεῖς νὰ μιλᾶς ἀγαπητὲ μου γιὰ Χριστιανισμό, γιὰ Ὀρθοδοξία καὶ νὰ τὴν "ἀδικεῖς". Στην οὐσία ἀδικεῖς τὸν ἑαυτὸν σου. Κάθισε νὰ διαβάσεις τὸν Χριστιανισμὸ σωστὰ καὶ ἐὰν θελήσεις νὰ τὸν ζήσεις λίγο, γιὰ νὰ ἔχεις βίωμα, τότε ἔλα νὰ συζητήσουμε.

Ἐφόσον ὅμως κάθεσαι μακριὰ καὶ μοῦ ἔχεις διαβάσει ὅλους τοὺς ἀπίστους καὶ ὅλους τοὺς ἀθέους καὶ εἰδωλολάτρες συγγραφείς καὶ δὲν ἔχεις διαβάσει τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τοὺς Πατέρες καὶ οὔτε τὸ σταυρὸ σου δὲν ξέρεις νὰ κάνεις, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχεις γνώμη γιὰ ἕνα πράγμα καὶ νὰ τὸ κατηγορεῖς;

✞ Δημήτριος Παναγόπουλος

Γιατί βάλλεται η Ορθόδοξη Εκκλησία και δεν βάλλεται η παπική, δεν βάλλεται η προτεσταντική, δεν βάλλονται οι στοές, δεν βάλλονται τα τζαμιά; Γιατί;

Πάει να πει, ότι κάτι ζημιά κάνει στον Διάβολο.

Γι’ αυτό θέλουν να την απαλείψουν από τη μέση, να φύγει από τη μέση, να χαθούνε αυτά τα πράγματα, να μην χτυπάει η καμπάνα, να μην τους υπενθυμίζει θάνατο, να μην τους υπενθυμίζει Θεό. Αυτός είναι ο λόγος…

Κάποτε ένας ασεβής ηγεμόνας, έβριζε την Εκκλησία του Χριστού μπροστά σε έναν Άγιο κληρικό.

Ο κληρικός, μόλις τελείωσε το υβρεολόγιό του ο ηγεμόνας, του είπε:

– Άρχοντά μου, η Εκκλησία έχει εντολή από τον Κύριο Της, να δέχεται χτυπήματα χωρίς να τα ανταποδίδει.

Πες λοιπόν ότι θες…

Δεν πρέπει όμως να λησμονείς, ότι η Εκκλησία του Θεού είναι ένα αμόνι, που πάνω του έχουν σπάσει, πολλά σφυριά μέχρι σήμερα σαν και σένα…

---

2. Δεν χρειάζεται εξυπνάδα στα Χριστιανικά θέματα. Χρειάζεται πίστη, απλότητα και ταπείνωση…

Στη Βηθλεέμ έχει μία πόρτα, ένα μέτρο ύψος. Πρέπει να καμπουριάσεις, για να μπεις μέσα. Είναι σαν να σου λέει ο Χριστός:

– Για να εισέλθεις εδώ μέσα, στο μέρος που γεννήθηκα, για να γεννηθώ Εγώ μέσα σου, πρέπει να ταπεινωθείς.

Εάν δεν ταπεινωθείς και θεωρείς τον εαυτόν σου ότι κάποιος είσαι, για εδώ μέσα δεν κάνεις.

Θα ταπεινωθείς…

Εάν λοιπόν θέλουμε να είμαστε μακαριστοί και να δούμε Θεού πρόσωπο, θα πρέπει να είμαστε στο φρόνημα ταπεινοί…

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

Ενθυμάσαι το Χριστό, όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση ευτυχίας και ευημερίας; Τότε θα σε θυμηθεί και ο Χριστός, όταν βρεθείς σε δύσκολες καταστάσεις στη ζωή σου« (Είπε Γέρων).

Κάποιος είχε ένα συγγενή του στο νοσοκομείο. Κάποια μέρα πέρασε ένας βιβλιοπώλης από εκεί,και τον ρώτησε αν είχε κανένα θρησκευτικό βιβλίο, που να μιλάει για την αρρώστεια και τον πόνο, για να παρηγορηθεί ο συγγενής του.

Πράγματι του έδωσε ένα.

Μετά από κάποιες μέρες ξαναπέρασε ο βιβλιοπώλης από τον θάλαμο εκείνου του ασθενούς και ρώτησε τον συγγενή του:

– Πώς πάει ο άνθρωπός σου;

– Πάει πολύ καλύτερα!

– Ε, ασφαλώς θα θέλεις να του πάρεις πάλι ένα θρησκευτικό βιβλίο!

– Όχι βέβαια, απάντησε εκείνος. Θα του πάρω κάποιο άλλο βιβλίο σήμερα, πιο «ευχάριστο», για να του ανέβει το ηθικό!

Θρησκευτικό ήταν το βιβλίο, όσο δεν πήγαινε καλά ο ασθενής, τώρα που έγινε καλύτερα, δεν του χρειάζονται τα θρησκευτικά. Τώρα που γίνεται καλά, να διαβάσει κανένα αστείο, κανένα φαιδρό…

Αυτοί είμαστε…

Όσο τα πράγματα δεν πάνε καλά, είμαστε γονατιστοί και ζητούμε την βοήθεια του Κυρίου και όταν τακτοποιηθούν τα ζητήματα, ξεχνούμε τον Χριστό, για να Τον θυμηθούμε στην επόμενη δυσκολία μας..

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

Όταν πράττουμε τα κακά και τα πονηρά, δίνουμε δικαίωμα, δίνουμε πολεμοφόδια και εξοπλίζουμε τον Διάβολο να μας πολεμήσει.

Και αν λάμβανε ο άνθρωπος υπόψιν καθετί που του συμβαίνει, αντίξοο και αντίθετο, μα στο σώμα του, μα στο σπίτι του και ήθελε να τονίσει, ότι εγώ είμαι ο υπεύθυνος και έδωσα στον Διάβολο την ευχέρεια να κάνει αυτό το πράγμα, τότε πολλά θέματα θα λύνονταν.

Δυστυχώς εμείς δεν τα πιστεύουμε αυτά και εξηγούμε ως συμπτώσεις αυτά που μας συμβαίνουν και λέμε: ''Αυτό ήταν το τυχερό μου...''. Εφόσον λέει ο Κύριος, ότι ούτε μια τρίχα ή ένα φύλλο δεν πέφτει από το δέντρο, αν δεν πάρει εντολή από τον Κύριο, έτσι ακριβώς, δεν συμβαίνει τίποτα στον άνθρωπο, μα ούτε πονοκέφαλος (!) δεν θα τον πιάσει, άμα κάνει και πράττει σωστά, όπως αναφέρει σε ένα εδάφιο η Παλαιά Διαθήκη.

Κόψε την αμαρτία και δεν θα έχει ο Σατανάς καμμία δύναμη απέναντί σου. Αν είναι παλικαράς και μας κάνει ό,τι μας κάνει, είναι διότι εμείς του δίνουμε φτερούγες και πετάει. Αν είναι έξυπνος απέναντί μας, είναι διότι εμείς είμαστε κοιμισμένοι.

Κατηγορούνε πολλοί στην εξομολόγησή τους τον Σατανά. Μην τον κατηγορείς τον Σατανά. Δεν φταίει ο Σατανάς.

Λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος : «Τί κατηγορείτε και φορτώνετε όλες τις αμαρτίες σας, στον δύστηνο (δυστυχισμένο) Διάβολο; Αυτός μόνο σπίρτα ανάβει. Τα φρύγανα και τα μπαρούτια τα έβαλες εσύ. Εσύ έβαλες τα φρύγανα και αυτός έβαλε φωτιά. Φταίει αυτός; Αν δεν υπάρχουν φρύγανα, τί φωτιά μπορεί να μας βάλει ο Διάβολος;».

Μη μαζεύεις λοιπόν φρύγανα, για να μη μπορεί ο Διάβολος να σε βάλει φωτιά. Μπορείς να βάλεις φωτιά τη θάλασσα; Δεν μπορείς να βάλεις.

Εφόσον όμως βάζεις φρύγανα, θα σε βάλει φωτιά ο Σατανάς. Εφόσον δημιουργείς προϋποθέσεις και δεν προλαμβάνεις τις αιτίες, πως θέλεις να θεραπεύσεις τα αποτελέσματα;

Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 - 1982)

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2021/09/blog-post_47.html

Εις την Παλαιάν Διαθήκην, υπάρχει μια γνώμη του Θεού διά του Σολομώντος που λέγει το εξής: «Σοφός εστίν ο σώζων ψυχάς». Δεν λέγει σοφός έστιν ο αποταμιεύων χρυσόν, ο αγοράζων αγρούς, ο κτίζων σπίτια κτλ., αλλά ο σώζων ψυχάς. Αυτός, λέγει, είναι σοφός!

~ Δημήτριος Παναγόπουλος

Ἱεροκήρυκας †

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/09/blog-post_142.html

Κάποτε ένας φίλος του αείμνηστου Παναγόπουλου, τον πήγε στο Μοναστήρι του Αγίου Σεραφείμ της Δομβούς (βρίσκεται στο Νομό Βοιωτίας), όπου εμόναζε ένας ενάρετος Γέροντας.

Έφθασαν στη Μονή με ζώα. Ήταν βραδάκι. Στο περίβολο κατέβηκαν από τα ζώα και ο φίλος του πήγε στο Ναό αμέσως.

Τότε κάποιος Μοναχός έτρεξε κοντά στον Παναγόπουλο, τον χαιρετά πολύ χαρούμενος, με προθυμία παίρνει το ζώο να το δέσει κάπου και τον οδηγεί προς το Ναό.

Μέσα στο Ναό ήταν ένας Ιερομόναχος, ο οποίος έκανε Εσπερινό μόνος του. Όταν τελείωσε, πλησιάζουν μεταξύ τους και του λέει ο φίλος του:

- Να σου συστήσω Δημήτριε, τον π. Ιωάννη.

- Γνωριζόμαστε ήδη, χαιρετηθήκαμε έξω, μόλις ήρθαμε, απαντάει αυτός.

- Όχι, λέει ο π. Ιωάννης, δεν συναντηθήκαμε. Εγώ τώρα σας βλέπω. Εδώ άλλωστε στο Μοναστήρι, είμαι μόνος μου και δεν υπάρχει κανένας άλλος.

- Μα εσείς δεν πήρατε το ζώο, του είπε ο Παναγόπουλος και δεν μου είπατε: «καλώς ήρθατε κ. Παναγόπουλε» και μάλιστα έκανα τη σκέψη, που με ξέρετε;

Όμως κατόπιν πρόσεξε ο Παναγόπουλος, ότι πράγματι δεν ήταν ο ίδιος Μοναχός, αλλά διαπίστωσε ο ίδιος από κάτι – το οποίο δεν αποκάλυψε – ότι αυτός που τον προϋπάντησε, ήταν ο Άγιος Σεραφείμ της Δομβούς!

Μαρτυρία Γεωργίου Μπουτσουρή (φίλου)

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/09/blog-post_950.html

Όταν πρωτοπήγα στο Άγιο Όρος, βρέθηκα και στην μονή του Αγίου Παύλου. Εγώ δεν γνώριζα, τι κειμήλια φυλάσσονταν εκεί...

Σε κάποια στιγμή, ειδοποιηθήκαμε να πάμε στην Εκκλησία της μονής, για να προσκυνούσαμε Άγια Λείψανα, που είχαν προβάλλει οι μοναχοί εκεί. Μέσα στα άλλα κειμήλια, είδα και ένα ''περιδέραιο'', σαν ένα τύπο δαμασκήνου, για το οποίο, μας είπε ο μοναχός:

- Αυτά είναι ένα μέρος, από τα Τίμια Δώρα των μάγων στο Χριστό!

Όταν το άκουσα αυτό, με κατέλαβε ένα δέος! Τα προσκύνησα και τα ασπάστηκα με μεγάλη ευλάβεια! Ευχαριστήσαμε τους μοναχούς και φύγαμε από το ναό. Στη συνέχεια πήγαμε στο αρχονταρίκι. Εκεί μας προσφέρανε το καθιερωμένο κέρασμα και περιμέναμε να μας πούνε σε ποιό δωμάτιο θα μας τακτοποιούσανε. Ξαφνικά έρχεται ένας καλόγερος και με λέει:

- Σας θέλει ο πάτερ στην Εκκλησία.

Πήγα στο ναό και εκεί ο πάτερ με είπε:

- Κ. Παναγόπουλε, όταν προσκυνούσατε όλοι σας τα Τίμια Δώρα, εγώ όπως είδατε, καθόμουν δίπλα. Και τη στιγμή, που εσείς ασπαστήκατε τα Τίμια Δώρα, απεκόπη ένα μικρό κομμάτι (σε μέγεθος όσο τα κεφάλια 3 καρφιτσών) από τα Τίμια Δώρα και έπεσε εκεί επάνω. Εγώ το πρόσεξα αυτό. Και μια φωνή με είπε μέσα μου, ότι ανήκει σε σας και πρέπει να σας το φέρω. Πάρτε το!

Εγώ κατάπια τη γλώσσα μου... τα 'χασα! Να σημειώσω, ότι τα Τίμια Δώρα, λόγω του χρυσού, είναι σαν σίδηρο και δεν κόβεται αυτό το πράγμα, ούτε με πριόνι....! Και λέω με έκπληξη στον πάτερ:

- Πως απεκόπη αυτό το κομμάτι, αφού είναι στερεό!

- Τί στερεό; με απάντησε εκείνος. Γρανίτης είναι! Και όμως απεκόπη, την ώρα που τα προσκυνούσατε. Ασφαλώς ανήκει σε εσάς!

Έκανα το σταυρό μου, έκανα μια μετάνοια και το δέχτηκα με δέος. Τον ευχαρίστησα και το έβαλα μέσα σε ένα ξύλινο σταυρό που φέρω πάνω μου.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2021/09/blog-post_81.html

Υπάρχει μια επιστολή που παρουσιάζει την Παναγία μας. Είναι μία μαρτυρία που έχει σχέση με την θυγατέρα του Ποντίου Πιλάτου, την Αυρηλία, η οποία συνάντησε κάποτε την Παναγία μας στο δρόμο και της προξένησε πολύ μεγάλη εντύπωση, χωρίς να ξέρει ποιά είναι η Παναγία.

Και σε μια συζήτηση μετά του ιδίου του υιού του βασιλέα της Ιουδαίας Ηρώδου, είπε για την Παναγία ποιητικώς τα εξής:

«Πριν του ηλίου δύοντος το φως το τρέμον πέση,

γυνή τις με υπήντησε την ηλικίαν μέση.

Σιτόχρους, κυανόφθαλμος, ξανθόκομος, ωραία,

τω σώματι ανάστημα θεά γιγαντιαία.

Εφέρει δε ιμάτια λευκότερα Ναρκίσσου,

και μύρα ευωδίαζε και ρόδα παραδείσου.

Και πόθεν αύτη έκθαμβος ηρώτησα, και ποία;

η μήτηρ αύτη του Χριστού, με είπαν η Μαρία.

Την επανείδα πίστευσε στο μέτωπο ως κρίνο,

επέλαμπε διάδημα ηλιακών ακτίνων».

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

«Ένα σπίτι για να φωτιστεί, πιθανόν να χρειαστεί και 6 και 8 και 10 φώτα. Αν όμως δεν υπάρχουν 10 φώτα και υπάρχουνε 8 δεν φωτίζεται το σπίτι; Είναι σαν να μην έχει καθόλου φως;

Φωτίζεται.

Εάν παραδεχτούμε ότι το σπίτι έχει 6 φώτα, ότι έχει 4 φώτα, ότι έχει 2 φώτα, ότι έχει 1 φως, δεν είναι καλύτερα από το να μην έχει κανένα; Είναι καλύτερα...

Ο άνθρωπος, ο οποίος στο σπίτι προσεύχεται, φωτίζει και τους άλλους. Φωτίζει τους άλλους, να μην χτυπιούνται πρόσωπο προς πρόσωπο. Τους διευκολύνει.

Μια λαϊκή σοφία του ανθρώπου, λέει: «Για το χατίρι του βασιλικού, ποτίζεται και η γλάστρα».

Μακάρι όσοι είναι μέσα στο σπίτι να είναι φώτα.

Αλλά και αν δεν είναι όλοι στο σπίτι φώτα και ένας να είναι ακόμη, γίνεται έλεος στο σπίτι αυτό.

Μακροθυμεί ο Θεός. Διότι ο Σατανάς εκζητεί την οικογένεια να την διαλύσει, να την πετάξει, να την ανατινάξει στον αέρα, αλλά για το χατίρι αυτού του ενός, ο Χριστός δεν την παραδίδει.»

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας

Στην παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου βλέπουμε, ότι ο Φαρισαίος δεν ήταν άδικος, δεν ήταν πόρνος, δεν ήταν μοιχός, δεν ήταν κλέφτης, δεν ήταν φονιάς.

Έκανε ελεημοσύνη ό,τι κέρδιζε, νήστευε και όμως έμεινε έξω από τη Βασιλεία των Ουρανών και δεν σώθηκε.

Εμείς που δεν έχουμε τίποτα από αυτά ... και τα παιδιά μας τα σκοτώνουμε (έκτρωση) και δεν νηστεύουμε και ελεημοσύνη δεν κάνουμε και κλέβουμε και ψευδόμεθα και αντρόγυνα χωρίζουμε και ζηλεύουμε και βλασφημούμε και εμπαίζουμε και κάνουμε και φτιάχνουμε... που θα πάμε;

Εάν ο Φαρισαίος τα είχε όλα και έμεινε έξω, εμείς που δεν έχουμε τίποτα, που θα πάμε;

Βάλτα από την άλλη μεριά και κάτσε να το συζητήσουμε...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

Ἀπό τούς 1000 Χριστιανούς, ζήτημα ἄν οἱ 10 ἔχουν δώσει τά ἡνία στό Χριστό καί Τοῦ ἔχουν ἐμπιστευτεῖ τήν ζωή τους.

Ἐμεῖς δέν ἐμπιστευόμαστε τόν Χριστό, ἀλλά Τόν καλοῦμε ἐκ τῶν ὑστέρων γιά νά ὑπογράψει, γιʹ αὐτά πού ἔχουμε ἐμεῖς ᾔδη ἀποφασίσει καί κάναμε..''

~ Δημήτριος Παναγόπουλος

† Ίεροκήρυκας

Πολύς λόγος γίνεται κάθε χρόνο κατά τις ημέρες που ανοίγει το Τριώδιο, τόσο από τους λεγόμενους πιστούς, όσο και από τους άπιστους, τους αδιάφορους, και μάλιστα κυρίως από αυτούς.

Υπάρχει όμως μία παρανόηση αναφορικά με το τι ερμηνεία έχουν οι λέξεις «ανοίγει το Τριώδιο».

Διότι βλέπουμε οι άπιστοι, οι ψυχροί, οι αδιάφοροι ως προς τα θέματα της θρησκείας, αλλά και πολλοί από τους κατ’ όνομα χριστιανούς, να ερμηνεύουν τις λέξεις «ανοίγει το Τριώδιο» με το ότι ήρθε περίοδος γλεντιού, μασκαρέματος, ξεφαντώματος, κραιπάλης, διαφθοράς ψυχής και σώματος.

Γι’ αυτό βλέπουμε τόσα και τόσα παράξενα να λαμβάνουν χώρα κατά τις ημέρες αυτές.

Ο Διάβολος και τα όργανά του, ανοίγει και αυτός το δικό του Τριώδιο και μας καλεί προς τα εκεί, υποσχόμενος αντί για νηστεία, φαγοπότι, αντί για εγκράτεια και σωφροσύνη, απόλαυση και ηδονές, και αντί για πένθος και δάκρυα, γέλια και καρναβάλια.

Πάντως ας μη ξεχνούμε ότι στο ένα «Τριώδιο» της Εκκλησίας πρωταγωνιστεί ο Χριστός,

ενώ στο άλλο «Τριώδιο» του κόσμου πρωταγωνιστεί ο Διάβολος.

Ο ένας καλεί σε σωτηρία, ο άλλος σε απώλεια.

Σ’ εμάς εναπόκειται να εκλέξουμε:

τον Ιησού ή τον Βαραββά.

Χαρά σε αυτούς που θα συνταχθούν με τον Ιησού

και αλίμονο σε όσους θα συνταχθούν με τον Βαραββά.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Κατηγορούν οι άνθρωποι το Ευαγγέλιο, χωρίς να το έχουν καν διαβάσει. Απορρίπτουν τον Ιησού, χωρίς καν να Τον έχουν μελετήσει.

Αναφέρεται ότι ένας άπιστος συγγραφέας περπατούσε μια μέρα με τον φίλο του και περνούσαν έξω από μία Εκκλησία.

Βλέποντας τον κόσμο να πηγαίνει εκεί για τη Θεία Λειτουργία, ο φίλος του συγγραφέως, του λέει:

- Δεν είναι παράξενο αγαπητέ μου, να υπάρχουν τόσοι άνθρωποι, που εξακολουθούν στον αιώνα μας να πιστεύουν σε αυτόν τον λεγόμενο Χριστό;

Δεν θα ήταν καλό, να αναλάβεις και να γράψεις ένα βιβλίο, που να αποδεικνύει, ότι το Ευαγγέλιο περιέχει ανοησίες;

Ο συγγραφέας βρήκε δελεαστική την ιδέα και άρχισε από την ίδια κιόλας ημέρα, να μελετά το Ευαγγέλιο, για να βρει επιχειρήματα εναντίον του Ευαγγελίου.

Μάλιστα το ανακοίνωσε και στην γυναίκα του, που ήταν πιστή Χριστιανή.

Εκείνη λυπήθηκε για τον έργο που αναλάμβανε και του είπε:

- Δεν φτάνει που είσαι άπιστος;

Προσπαθείς τώρα την απιστία σου να την μεταφέρεις και σε άλλους και να τους κρεμάσεις στο λαιμό σου...

Μη το γράψεις το βιβλίο!

Τα λόγια δεν συνέτισαν τον συγγραφέα, αλλά με πολύ ζήλο επιδόθηκε στην μελέτη του Ευαγγελίου. Πέρασε καιρός...

Η μελέτη της διδασκαλίας του Ευαγγελίου, έκανε τον συγγραφέα - που κατά βάθος ήταν καλή ψυχή ως φαίνεται - να αλλάξει παραδόξως ιδέες.

Άναψε έτσι μέσα του μια φλόγα, άναψε η θεία πίστη.

Και μία νύχτα νικημένος προφανώς από τη Χάρη του Ναζωραίου, έπεσε στα γόνατα, προσευχήθηκε για πρώτη φορά στη ζωή του, ζητώντας συγχώρεση από τον Θεό.

Ύστερα ξύπνησε και τη γυναίκα του και της ανείγγειλε τα ευλογημένα νέα.

Εκείνη του είπε:

- Από την ημέρα που μου είπες, ότι θα έγραφες το βιβλίο αυτό, σου ομολογώ, ότι δεν έπαψα να προσεύχομαι για σένα.

Τότε γονάτισαν και οι 2 γεμάτοι από ανεκλάλητη χαρά και δόξασαν τον Θεό.

Κατόπιν ο συγγραφεας έγραψε εκείνο το βιβλίο, αλλά ήταν ένας ύμνος στον Ιησού και διαβάστηκε από πολλούς, χτίζοντας αναρίθμητες ψυχές στον Χριστό και στην αιωνιότητα.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

Δεν καλούμεθα εμείς σήμερα να «παίξουμε» με τα λιοντάρια εκείνα, που μαρτύρησαν οι πρώτοι Χριστιανοί.

Έχουμε να κάνουμε με άλλα «λιοντάρια».

Γι’ αυτό και εδώ θα δείτε όταν πεθάνετε, θα βρείτε αγίους και μάρτυρες, μη μαρτυρήσαντες εις τη γη, όπως μαρτύρησαν οι πρώτοι μάρτυρες.

Διότι οι πρώτοι μάρτυρες, μαρτύρησαν σε 1 – 2 ώρες και τελείωσαν, ενώ οι μεταγενέστεροι μάρτυρες, μαρτύρησαν καθημερινώς.

Ακούς εκεί να κάνεις παιδιά και να πας στη δουλειά αλίμονό σου!

Δεν έχεις που να σταθείς από τους συγγενείς σου, από τους συναδέλφους σου.

Θα σε ειρωνεύονται και θα σε λένε:

– Κουνέλα έγινες;

Μπορεί η κοπέλα σήμερα να βγει ενδεδυμένη και ο νεαρός σεμνός και να κρατούν παρθενία και να μην είναι μπασταρδεμένοι, είναι εύκολο;

Θα υποφέρει, θα τον «σουβλίσουνε» τα μάτια, τα χέρια, ο κόσμος, ο οποίος είναι γύρω του.

Και θα δείτε μάρτυρες του ιδίου μεγέθους, με τους μάρτυρες των πρώτων Χριστιανικών χρόνων. Διότι και αυτή είναι μια ομολογία πίστεως.

Και σήμερα λοιπόν γίνονται μάρτυρες και σήμερα αγιάζουν μέσα στην Ομόνοια των Αθηνών, αρκεί οι άνθρωποι να θέλουν..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

Πώς πολιτεύονταν το λιοντάρι, η ύαινα, ο κροκόδειλος και όλα τα άγρια θηρία, έναντι του Αδάμ πριν αμαρτήσει;

Πήγαιναν και του έγλυφαν και του φιλούσαν τα πόδια! Όταν όμως αμάρτησε ο Αδάμ, τι έγινε; Τα θηρία, του έδειχναν τα δόντια.

Πώς άλλαξε η φύση των ζώων; Γιατί έγινε αυτό; Διότι άλλαξε ο Αδάμ έναντι του Θεού. Αμάρτησε… Εάν ο Αδάμ δεν άλλαζε, αυτά όλα τα άγρια ζώα, θα τον εξυπηρετούσαν.

Όσο λοιπόν θηρία και αν είναι αυτοί που είναι στην εξουσία ή αυτοί που είναι γύρω μας, εάν εμείς έχουμε σχέση με τον Χριστό, τα πράγματα τροποιούνται..

Έχετε διαβάσει, ότι λιοντάρι άνοιξε τον τάφο της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας για να ταφεί;

Μη δυνάμενος ο γέρων Ζωσιμάς να ανοίξει έναν τάφο, για να θάψει την Αγία, έσκαψε το λιοντάρι και άνοιξε τον τάφο και έθαψε ο Ζωσιμάς την Αγία Μαρία την Αιγυπτία.

Δεν είναι λοιπόν θέμα, αν είναι λιοντάρι στην υπηρεσία του ανθρώπου (!), αρκεί ο άνθρωπος να μην λιοντάρι. Αυτός ας μην είναι λιοντάρι και τότε, ακόμα και τα λιοντάρια θα τον εξυπηρετούν!!

Έριξαν τον Προφήτη Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων; Γιατί δεν τον έφαγαν τα πεινασμένα λιοντάρια και τον έγλυφαν και τον φιλούσαν;

Δεν είναι λοιπόν το θέμα, αν υπάρχουν λιοντάρια γύρω μας, στο κεφάλι μας, στην εξουσία μας, αλλά αν είμαστε εμείς σε κατάσταση, να μην μας φάνε…

Ο Προφήτης Ιωνός όταν ήτανε κόντρα με τον Θεό, σηκώθηκαν τεράστια κύματα να τον «φάνε».

Όταν όμως ο Ιωνάς σήκωσε τα χέρια και είπε: «ναι εγώ το έκανα…» το κήτος τον παραλαμβάνει, τον κρατάει 3 μέρες μέσα του και τον σώζει. Έχει πολλά «κήτη» ο Θεός να μας σώσουν, αρκεί εμείς να αλλάξουμε ζωή…

Έριξαν τους Άγιους 3 παίδες (Ανανίας, Αζαρίας και Μισαήλ) εν τω καμίνω… Και όχι μόνο δεν εκάηκαν – εφόσον κάηκαν αυτοί που καίγανε και έβαλαν φωτιά στη καμίνι! – αλλά και ούτε μύριζαν από καπνιά το πρωΐ!

Ποιός είναι Αυτός, που μετέτρεψε εις δρόσον την κάμινον; Αυτός ο Θεός!…

Το θέμα λοιπόν, δεν είναι αυτός που είναι από πάνω και κυβερνάει, δεν είναι αυτός που είναι γύρω μου, αλλά ποιός είμαι εγώ έναντι του Θεού..

Άλλαξε ζωή και λύσε τα χέρια του Χριστού… και θα δεις μετά, τι θα κάνει ο Θεός!

Δεν έχει τη δύναμη ο Θεός; Ποιός όμως θα λύσει τα χέρια του Χριστού, που είναι δεμένα από τις αμαρτίες μας, από τα αίματα των εκτρώσεων, από τα ψέματα, από την κακία, από τη μόδα, από τη σάρκα, από την πορνεία, από τη μοιχεία, από τη βλασφημία; Ποιός;…

askitikon

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που λένε: ''Ας απολαύσουμε. ο Θεός είναι καλός. Ας απολαύσουμε σήμερα και θα μετανοήσουμε αύριο. Ποιός πήγε στον Θεό και δεν τον συγχώρεσε ο Θεός;''. Έτσι σκέφτονται και αμαρτάνουν. Πολλοί μάλιστα με την προοπτική ότι θα εξομολογηθούν π.χ. το Σάββατο, αμαρτάνουν την Τετάρτη, την Πέμπτη και την Παρασκευή, για να τα πούνε όλα μαζεμένα. Γι' αυτούς κάποιος Πατέρας λέει:

- Μην εμπορεύεσαι τη Χάρη. Διότι την εγγύηση της συγχωρήσεως από τον Χριστό την έχεις. Την εγγύηση όμως του χρόνου, δεν την έχεις...

Και εκεί που νομίζει ο άνθρωπος ότι έχει τον χρόνο, δεν έχει τον χρόνο. Πολλοί άνθρωποι παρότι ο Θεός μακροθύμησε επ' αυτούς και τους έδωσε πολλές ευκαιρίες και έκαναν τη ζωή τους όπως ήθελαν, έχασαν την ευκαιρία αυτή και απολέσθησαν...

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 - 1982)

“Ξέρετε τί θα πει, να είσαι και να δηλώνεις άθεος; Κάνεις ένα βήμα παραπάνω από τον διάβολο και τον ξεπερνάς ακόμα και αυτόν, διότι ο διάβολος πιστεύει και μάλιστα φρίττει στο όνομα του Ιησού Χριστού!”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αθεϊας (https://www.rimata-zois.gr/peri/atheias)

Μερικοί ούτε και την καμπάνα της Εκκλησίας δεν θέλουνε να ακούνε, γιατί τους ελέγχει την συνείδησή και τον τρόπο ζωής τους. Ακούνε τις λέξεις ''Εκκλησία'', ''κλήρος'', ''παπάδες'' και δυσανασχετούν, ειρωνεύονται, αδιαφορούν... Οι άνθρωποι δεν θέλουν τον Χριστό και την Εκκλησία Του, γιατί τους ελέγχει τον παράνομο βίο, τα σαρκικά τους πάθη και τις αδυναμίες τους. Και επειδή δεν θέλουν να αλλάξουν τρόπο ζωής και να μετανοήσουν, απορρίπτουν την Εκκλησία.

Οι φυσιοδίφες, ξέρετε τί λένε για τον ελέφαντα; Ότι όταν βρεθεί σε γάργαρα - καθαρά νερά, δεν πίνει νερό, αλλά με την προβοσκίδα του, το ανακατεύει με πείσμα και μετά το πίνει. Θα ρωτήσει κάποιος, γιατί το κάνει αυτό; Το κάνει, γιατί μέσα στο ξάστερο νερό, βλέπει ο ελέφαντας την προβοσκίδα του, βλέπει την ασχήμιά του, την οποία δεν θέλει να βλέπει. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους, που δεν θέλουν την Εκκλησία... την απορρίπτουν, διότι καθρεφτίζετε η δική τους ασχήμια και οι δικές τους αμαρτίες που δεν θέλουν να παραδεχτούν...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

- Άκουσε κάτι κ. Παναγόπουλε, να θλιβείς. Ήρθε χθες στην Εκκλησία μία κυρία και μου έφερε κόλλυβα και μου λέει:

- Πάτερ, τα κόλλυβα αυτά είναι για πέντε μηνών παιδί. Τα δέχεται αυτά η Εκκλησία;

- Η Εκκλησία για όλους δέεται, της είπα. Και για τους μικρούς και για τους μεγάλους.

Και συνεχίζει η κυρία:

- Καλά δεν είδες καμμία λευκή; την ρώτησα.

- Δεν βρήκες καμμία σε μεγάλους;

Αυτά με είμαι ο παπάς. Θα μου πείτε τώρα εσείς που με ακούτε:

- Μα είσαι ονειροκρίτης κ. Παναγόπουλε και τα πιστεύεις;

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/09/blog-post_312.html

Να γνωρίζουμε, ότι τα μεγαλύτερα στεφάνια τα παίρνουμε, λόγω της συγχωρητικότητάς μας προς τον συνάνθρωπο.

Αλίμονο στους ανθρώπους που φύγουν από τον κόσμο τούτο, χωρίς να συγχωρεθούν!

Κανένα μνημόσυνο, δεν θα είναι ικανό να τους βοηθήσει…

Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να συγχωρέσει τον εχθρό του, δεν έχει κάνει βήμα στον Χριστιανισμό.

Οι άνθρωποι που δεν συγχωρούν είναι εγωιστές και δεν θέλουν να ταπεινωθούν.

Όταν ο άνθρωπος δεν συγχωρεί τον συνάνθρωπό του, τότε και ο Θεός δεν θα συγχωρέσει τις αμαρτίες του.

Πρέπει να έχουμε συγχωρητική διάθεση, γιατί αλλιώς ό,τι καλό και να κάνουμε, δεν θα βρίσκει ανταπόκριση στο Θεό και δεν θα παίρνουμε μισθό.

Θα κοπιάζουμε μάταια και στο τέλος θα κολαστούμε…

Ο Χριστός πάνω στο Σταυρό συγχώρησε τους σταυρωτές Του (δίνοντας το παράδειγμα σε εμάς, ότι πρέπει ανεξαιρέτως να συγχωρούμε) και μάλιστα βρήκε και δικαιολογία γι’ αυτούς λέγοντας:

Πατέρα δεν ξέρουν τι κάνουν! (Κατά Λουκάν 23,34)

Με την εξομολόγηση, ο Θεός θα σε συγχωρέσει τις αμαρτίες σου, αλλά αν εσύ αργότερα δεν συγχωρέσεις έναν συνάνθρωπό σου, για ένα κακό που σε έκανε,

τότε και ο Θεός σε επιστρέφει πίσω τις αμαρτίες σου,

που προηγουμένως σε είχαν συγχωρεθεί.

Γιατί λέει ο Χριστός: Μην έρθεις να μου ζητήσεις συγγνώμη – συγχώρεση, εάν εσύ πρώτα δεν συγχωρέσεις κάποιον που σε έκανε κακό.

Λέει ο άλλος: ”Μα έχω δίκαιο, τί να τον συγχωρέσω;”…

Τότε έχει άδικο ο Χριστός που λέει, να αγαπάς τον εχθρό σου… εφόσον έχεις δίκαιο εσύ..

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 – 1982)

Η Παναγία, σε ηλικία 14 περίπου ετών, έχοντας τον Ιησού στην κοιλιά της περπάτησε 145 χιλιόμετρα μόνη της, για να πάει από την Ναζαρέτ στα Ιεροσόλυμα, για να συναντήσει την Ελισάβετ.

Έτσι περπατώντας 145 χιλιόμετρα με τα πρωτόγονα της εποχής εκείνα μέσα; Πόσες μέρες θα περπάτησε η Παναγία, πού έμενε τα βράδια, ποιος την οδήγησε, πώς ήξερε πού πήγαινε;

Είχε Θεοδόχον την μήτρα και έφθασε στον προορισμό της.

Έτσι και εμείς αν έχουμε τον Χριστό στην καρδιά μας, όλα διευκολύνονται και εξομαλύνονται στη ζωή μας, ακόμα και τα πιο δύσκολα προβλήματά μας…

† Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

“Αν δεν έχεις κάλο στον χαρακτήρα σου, όσο και αν σε πατήσουν, δεν θα φωνάξεις.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αδυναμίας (https://www.rimata-zois.gr/peri/adynamias)

“Όταν ο Απόστολος Πέτρος είδε τον Κύριό μας να περιπατεί πάνω στην θάλασσα, Του είπε: Αν είσαι εσύ Κύριε, να έρθω. Και ο Χριστός του είπε: Ορίστε, έλα! Και κατεβαίνει ο Πέτρος από τη βάρκα και περιπατεί επί της θαλάσσης. Μεγάλο μάθημα αυτό! Ο άνθρωπος όταν κρατιέται από τον Χριστό, τα πάντα μπορεί να κάνει! Ακόμα και τα θαύματα του Χριστού μπορεί να κάνει και μεγαλύτερα ακόμη. Η σκιά του Χριστού δεν ανέστησε νεκρούς. Η σκιά όμως του Πέτρου και του Παύλου, ανέστησαν νεκρούς.”

- Δημήτριος Παναγόπουλος • Περί Αδύνατου - Ακατόρθωτου (https://www.rimata-zois.gr/peri/adynatoy-akatorthotoy)

Εμπιστεύομαι τον Θεό θα πει:

α) Κάνω τόσα παιδιά όσα μου δώσει ο Θεός και όχι όσα θέλω εγώ, παίρνοντας μέτρα αποφυγής τεκνογονίας, γιατί πιστεύω, ότι ο Θεός όσα και αν μου δώσει, θα μου δώσει και τη δύναμη και τον τρόπο να τα μεγαλώσω.

β) Όταν ο Θεός πάρει κάποιο αγαπημένο μου πρόσωπο, δεν βάζω μαύρα ρούχα, δεν βάζω μαύρα περιβραχιόνια, δεν γυρίζω τα κάδρα ανάποδα κ.λπ. και δεν λέω ότι «έχασα τον άνθρωπό μου» ή ότι «έφυγε νωρίς ο άνθρωπός μου», αλλά πιστεύω στην κοινή ανάσταση των νεκρών και ότι ο Θεός δεν κάνει ποτέ λάθος και ότι πήρε τον άνθρωπό μου, την ώρα που έπρεπε να τον πάρει.

γ) Όταν με βρίζουν και με αδικούν, δεν αντιδρώ και δεν εκδικούμαι, αλλά πιστεύω ότι ο Θεός επέτρεψε αυτή τη δοκιμασία, για να μου λειάνει τις «εξοχές» του χαρακτήρα μου και ότι πληρώνω και ξεχρεώνω βερεσέδια του παρελθόντος.

δ) Στις θλίψεις που επιτρέπει ο Θεός - όχι αυτές που δημιούργησα μόνος μου, με τα χέρια μου - δεν γογγύζω και δεν τα βάζω με τον Θεό, αλλά πιστεύω ότι αυτό είναι το συμφέρον της ψυχής μου και ότι ο Θεός δεν επιτρέπει πειρασμό και θλίψη μεγαλύτερη από τις δυνάμεις μου.

ε) Κάνω ζωή ήρεμη και παραμένω πράος, χωρίς να αγχώνομαι και να μεριμνώ για το αύριο, γιατί πιστεύω, ότι ο Θεός που Σταυρώθηκε και έχυσε το Αίμα Του για μένα, θα μεριμνήσει και για μένα.

στ) Δεν παίζω ''τυχερά παιχνίδια'', δεν αγοράζω λαχεία, δεν γυρίζω τα φλυτζάνια, δεν πηγαίνω στα μέντιουμ, δεν πιστεύω στα ζώδια κ.λπ. διότι πιστεύω μόνο στον Θεό και στην Πρόνοιά Του.

ζ) Εφαρμόζω τις εντολές του Θεού και δεν πιστεύω με τον τρόπο μου.

*Εμείς εμπιστευόμαστε τον Θεό;*

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας (1916 - 1982).

Στο Σοφικό της Κορινθίας είχε λάβει χώρα, το εξής περιστατικό. Ήταν ένας πραγματευτής - τότε κουβαλούσανε με τα ζώα τα εμπορεύματά τους - που είχε μαζί του έναν βοηθό μικρό.

Φτάσανε στο χωριό το μεσημέρι και είπε αυτός στον μικρό βοηθό του:

- Πάρε το ζώο, δέστο στον πλάτανο, ξεφόρτωσέ το, ρίχτου κάτι να φάει και πάρε και εσύ αυτό πενηντάρικο να πας να πάρεις ψωμί και λίγο προσφάι να φας. Εγώ θα πάω να μαζέψω κάτι βερεσέδια που έχω στο χωριό και θα έρθω να φύγουμε μαζί.

Πράγματι ο μικρός έκανε αυτό. Παίρνει με τις δύο δεκάρες από το φούρνο ψωμί, το βάζει στη μασχάλη του και πηγαίνει σε ένα μπακάλικο εκεί και λέει στον μπακάλη:

- Μπάρμπα, δώσε μου τρεις δεκάρες σαρδέλες.

Ήταν Δεκαπενταύγουστος.

- Δεν έχω, του λέει ο μπακάλης.

Ο μικρός είδε, ότι είχε ένα μικρό κουτί με σαρδέλες. Σου λέει, κακός είναι αυτός ή είναι λίγα τα λεφτά και δεν μου τις δίνει.

Προχωράει και πηγαίνει πιο κάτω στον άλλον μπακάλη.

- Μπάρμπα, δώσε μου τρεις δεκάρες σαρδέλες.

- Δεν έχω!

Ο μικρός είδε ότι αυτός είχε σαρδέλες, με σκεπασμένο το κουτί... Αλλά δεν του έδωσε. Σου λέει, τί γίνεται εδώ πέρα και δεν με δίνουν;

Πάει και στον τρίτο μπακάλη, ο οποίος ήταν ένας ψηλός, δύο μέτρα:

- Μπάρμπα, δώσε μου τρεις δεκάρες σαρδέλες.

Σηκώνει ο μπακάλης τη χερούκλα του και του λέει αυστηρά:

Άκου εκεί, να σου δώσω σαρδέλες μέσα στη νηστεία της Παναγίας...

Τρέχει ο μικρός να φύγει έξω.. Δεν του πούλησε σαρδέλες. Αυτός τί θα τα κάνει τα λεφτά, δεν τα είχε ανάγκη; Ή ο άλλος ή ο παράλλος; Και όμως δεν του πούλησαν σαρδέλες. Και καλώς κάνανε.

Αν είναι ένα μέρος που είναι Τούρκοι, που είναι Εβραίοι, το καταλαβαίνω. Αλλά μέσα στο Ελληνισμό, μέσα που δεν υπάρχει Ελληνικό σπίτι που να μην έχει την Παναγία σαν εικόνισμα, δεν επιτρέπεται κανείς να γίνεται αιτία ο άλλος την περίοδο αυτή του Δεκαπενταύγουστου να καταλύει και να μην νηστεύει...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

Έλεγε η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή: προτιμώ θεληματικά να μπω σε ένα καμίνι με φωτιά παρά να κάνω μία αμαρτία!

Και έχεις μετά τον άλλον να σου λέει: ''Κάνε αυτό και ας πάρω εγώ την αμαρτία''. Ή το ''Φάε αυτό και ας έχω εγώ την αμαρτία''. Τί είναι δηλ. η αμαρτία; Συνάλλαγμα είναι που πρόκειται να την εξαργυρώσεις; Αλίμονό σου!

Μία αμαρτία, όχι μόνο δεν έβγαλε τον άνθρωπο από τον παράδεισο - αυτό είναι το λιγότερο - αλλά Σταύρωσε τον Χριστό!.

---

Η μετάνοια ήταν το πρώτο πράγμα που κήρυξε ο Χριστός, όπως και ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Δεν κήρυξαν αγαθοεργία, αλλά μετάνοια! Η μετάνοια του ανθρώπου, αφοπλίζει και νικάει το σπαθί της δικαιοσύνης του Θεού. Γι' αυτό αν κάνει κανείς όλες τις αγαθοεργίες του κόσμου, αλλά δεν μετανοήσει, πάει στην κόλαση. Μην πλανεθεί κανείς και νομίσει, ότι τα έργα του θα τον οδηγήσουν στον παράδεισο.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας +

Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μονοθέσια, ἔχει μία μόνο θέση. Γιὰ νὰ καθίσει ὁ Χριστός, πρέπει νὰ φύγει ὁ διάβολος ἀπὸ τὴ θέση ἐκείνη. Καὶ γιὰ νὰ καθίσει ὁ διάβολος, πρέπει νὰ φύγει ὁ Χριστός. Καὶ οἱ 2 μαζὶ δὲν γίνεται. Ἐμεῖς ἔχουμε τὴ γνώμη, ὅτι μποροῦμε καὶ τὰ 2 νὰ τὰ συμβιβάζουμε. Νὰ τοὺς βάλουμε, νὰ καθίσουν δίπλα-δίπλα. Νὰ καθίσει ὁ Χριστὸς καὶ νὰ καθίσει καὶ ὁ κόσμος, ἡ μόδα, ἡ ἁμαρτία.

✞ Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

Κάποιος πατέρας πήρε τον μικρό γιό του και πήγαιναν στην αγορά. Και πέρασαν από ένα μέρος που υπήρχαν εικόνες, μεταξύ των οποίων υπήρχε και μία, που παρουσίαζε τον Χριστό να βρίσκεται έξω από ένα σπίτι και να κρούει την πόρτα...

Ρώτησε ο μικρός

- Μπαμπά, ποιός είναι Αυτός που χτυπάει την πόρτα;

- Είναι ο Χριστός παιδί μου, που χτυπάει την πόρτα...

Πήγαν στην αγορά και μετά από μία ώρα, ξαναπέρασαν από εκεί.

- Κοίτα μπαμπά, ακόμα να Του ανοίξουν του Χριστού...

- Θα έχουν δουλειά μέσα στο σπίτι παιδί μου και δεν ακούνε που τους χτυπάει ο Χριστός απ' έξω...

Πράγματι, ο Θεός χτυπά τη θύρα της καρδιάς κάθε ανθρώπου με διάφορα περιστατικά (αρρώστιες, θλίψεις, πολέμους κ.ά).

Είναι στο χέρι του ανθρώπου, να Του ανοίξει, να Τον ρωτήσει και να Τον ζητήσει βοήθεια..

Ο Θεός κανέναν δεν εκβιάζει και εάν εμείς δεν θέλουμε, δεν εισέρχεται στην καρδιά μας, γιατί ο Χριστός δεν παραβιάζει το αυτεξούσιο του ανθρώπου.

Οι περισσότεροι εξ ημών δεν ανοίγουμε στον Χριστό, την πόρτα της καρδιάς για να μπει μέσα μας, διότι η παρουσία Του, ελέγχει την αμαρτωλή ζωή μας.. Γι' αυτό μένει ο Χριστός απ' έξω.

Οι άνθρωποι που δεν θα Του ανοίξουν την πόρτα της καρδιάς τους, να γνωρίζουν, ότι δυστυχώς δεν θα τους ανοίξει και ο Χριστός την πόρτα της Βασιλείας Του και θα μείνουν έξω..

Εκείνοι όμως που θα Του ανοίξουν, θα συνδειπνήσουν με τον Χριστό δια της Θείας Κοινωνίας...

Και ο άνθρωπος που παρακάθεται στα τραπέζι του Χριστού με τον Χριστό, έχει πλέον δικαιώματα να παρακάθεται εκεί μαζί με τον Χριστό στην αιωνιότητα, διότι υπάρχει στο αίμα του, Αίμα Αναστηθέντος Χριστού και θα αναστηθεί στην κοινή Ανάσταση εις ζωή αιώνια και αθάνατη...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας

https://www.facebook.com/PerivoliAgiouLazarou/photos/a.2190194027860023/2980455875500497/

Οι άνθρωποι που δεν έχουν τη χάρη της Παναγίας, είναι στα μάτια του Θεού ένα βρωμερό πράγμα!.

Αυτοί που δεν μπορούν να πιστέψουν, πως η Παναγία συνέλαβε Παρθένος και γέννησε το Χριστό, ας μας πουν, ποιοί ήταν οι γονείς του Αδάμ και της Έυας.

Εκτός και αν δεν παραδέχονται, ότι ο Αδάμ και η Έυα ήταν υπαρκτά πρόσωπα. Και στις 2 περιπτώσεις, κρύβεται ο ίδιος ο τεχνίτης, ο Θεός..

Πολλοί γονείς νομίζουν, ότι το παιδί είναι ιδιοκτησία τους και μπορούν να το κάνουν, ό,τι θέλουν, να το μεγαλώσουν όπως θέλουν και να του δώσουν όποια αγωγή θέλουν.

Τα παιδιά όμως, δεν ανήκουν στους γονείς, αλλά στο Θεό.

Ο Θεός με την συνεργασία των γονέων, δίνει ζωή στα παιδιά. Αποτυπώνει την εικόνα Του στα παιδιά, για να φτάσουν τα παιδιά, με την χειραγωγία των γονέων στο Θεό.

Πόσες βλασφήμιες και κατάρες δεν ακούγονται στις κηδείες παιδιών από γονείς, γιατί δήθεν, ο Θεός τους ''πήρε'' το παιδί τους. Είναι ένα δείγμα της μεγάλης αγνοίας και της απιστίας, που επικρατεί μεταξύ των γονέων.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

Όλα τα πιστεύουν οι άνθρωποι με καταπληκτική αφέλεια.

Πιστεύει ότι το νερό που πίνει στη βρύση δεν είναι δηλητηριασμένο, ώστε το πίνει χωρίς να το εξετάσει μικροβιολογικά,

πιστεύει και πίνει, πιστεύει και τρώει, πιστεύει και παίρνει το φάρμακο, πιστεύει στον ιατρό και χειρουργείται,

πιστεύει στο αεροπλάνο και επιβιβάζεται,

πιστεύει ότι αυτό που θα σπείρει, σε λίγο καιρό θα το θερίσει,

πιστεύει στο δάσκαλο ότι β και α κάνουν "βα".

Πιστεύει στα πάντα και έτσι προχωρεί.

Όταν όμως φτάσει στο θέμα της πίστης στο Χριστό, εκεί λέει:

"Α.., αυτό άστο δεν Τον πιστεύω, αυτά είναι παραμύθια.

Αυτά είναι για τους αφελείς ανθρώπους, εγώ έχω γνώση!".

Τί γνώση έχεις, μπορείς να μου πεις; Ποιός τρυπάει τα μαλλιά σου σαν μακαρόνι; Έχει λύσει ο άνθρωπος κανένα μυστήριο που τον περιβάλλει; Πώς γίνεται η γυναίκα όταν γεννήσει, το στήθος της να βγάζει γάλα κατάλληλο για το μωρό; Ποιός έφτιαξε τα κόκκαλα μέσα σου;

Όμως ο διάβολος δεν αφήνει τον άνθρωπο να τα φιλοσοφήσει όλα αυτά, δεν τον αφήνει να πιστέψει στο Χριστό.

Όλη η ζωή του ανθρώπου, είναι μια διαρκής πίστη, εκτός από την πίστη του στο Χριστό..

Πίστη, που δεν οδηγεί στην μετάνοια και την ιερά Εξομολόγηση μπροστά σε Πνευματικόν ιερέα, δεν είναι πίστη σωτηρίας.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

Εἶχα πάει σέ ἕνα προσκύνημα καί ἄκουσα ἕναν Ἐπίσκοπο ὁ ὁποῖος ὁμιλοῦσε. Καί ἐνθυμοῦμαι ἕνα ὡραῖο ἐπιχείρημα πού ἔφερε γιά νά παρηγορήσει τούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πέσει στήν ἁμαρτία.

Καί εἶπε στό κήρυγμά του ὁ Ἐπίσκοπος:

Σᾶς φέρνω 2 πρόσωπα μπροστά. Ἕνα ἄσωτο υἱό καί μία Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, μιά διεφθαρμένη γυναῖκα.

Ὁ μέν ἄσωτος υἱός, ὁ πιό φαῦλος νέος,

ἡ δέ Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, ἡ πιό διεφθαρμένη γυναῖκα.

Ἐντούτοις ὅμως, ἀπό τήν στιγμή πού εἴπανε:

«Τά μπλέξαμε.. ἥμαρτον!», τά πράγματα ἄλλαξαν.

Ἡ γυναῖκα αὐτή ἔγινε Ἁγία καί ὁ ἄσωτος ἀποκαταστάθηκε, παρακάθισε στό μόσχο τόν σιτευτόν καί εἰσῆλθε στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Εἶναι παρηγορητικά τά λόγια αὐτά γιά ἐμᾶς καί δέν μποροῦμε νά ποῦμε:

Ἐγώ εἶμαι πολύ ἁμαρτωλός…

Δέν παίζει ρόλο ἄν εἶσαι ἁμαρτωλός. Ποιός εἶναι ἀναμάρτητος; Ἕνας εἶναι Ὁ ἀναμάρτητος.

Τό θέμα εἶναι: θέλεις νά σταματήσεις νά εἶσαι ἁμαρτωλός; Αὐτό εἶναι τό θέμα!

Διότι πολλοί δέν θέλουν νά σταματήσουν νά εἶναι ἁμαρτωλοί καί προβάλλουν ἀμέσως τό σατανικό ἐπιχείρημα:

Δέν μπορῶ νά γίνω καλός..

Μά οὔτε αὐτό ἐρωτᾶσαι, ἐάν μπορεῖς. Διότι ἄν μποροῦσες μόνος σου νά γίνεις καλός, δέν θά ὑπῆρχε λόγος ὁ Χριστός νά ἔρθει εἰς τόν κόσμον.

Ὁ Χριστός ρωτάει τόν ἄνθρωπο:

Θέλεις νά σέ κάνω Ἐγώ καλόν; Νά στό κόψω Ἐγώ, αὐτό πού δέν μπορεῖς νά κόψεις ἐσύ;

Ἐδῶ ὑπάρχει ἀδελφός μαζί μας, ὁ ὁποῖος κάπνιζε. Δέν μποροῦσε νά τό κόψει τό τσιγάρο. Καί ἐντούτοις ὅμως ὅταν πῆγε καί ἔβαλε μετάνοια στόν Τίμιο Σταυρό, τήν ἄλλη μέρα τό ἔκοψε τό τσιγάρο!

Ζητήσαμε ἐμεῖς ποτέ τήν δύναμη ἀπό τόν Θεό καί εἴπαμε:

Ότιδήποτε καί ἄν γίνει, ὀσοδήποτε καί ἄν ταπεινωθῶ Κύριε, δῶσ’ μου τήν δύναμη νά τό πράξω αὐτό.

Καί ὁ Χριστός δέν τό ἔκανε;

Γι’ αὐτό θά εἴμαστε ἀναπολόγητοι μίαν ἡμέρα.

Όσο λοιπόν καί ἄν ἁμαρτήσατε στή ζωή σας, μήν ἀπογοητευτεῖτε! Καί ἀρνητές ἄν γίνατε σάν τόν Πέτρο καί χτυπήσετε τήν κοιλία τοῦ Ἅδου, ὑπάρχει περιθώριο. Γυρίστε, ἐξομολογηθεῖτε καί σώζεστε.

Ὅπως καί διῶκτες ἄν γίνατε τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅπως ὁ Παῦλος, ὑπάρχει περιθώριο. Γυρίστε, ἐξομολογηθεῖτε καί σώζεστε!

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

«Τίς προάλλες ἔπρεπε νά ἀφήσω τό αὐτοκίνητό μου στό συνεργεῖο. Συνῆθως κάποιος ἔρχεται καί μέ παίρνει ἤ νοικιάζω αὐτοκίνητο, ἀλλά αὐτή τή φορά ἀποφάσισα νά χρησιμοποιήσω τά μέσα μαζικῆς μεταφορᾶς. Ἀνακάλυψα ἕνα δρομολόγιο κοντά στό συνεργεῖο πού πήγαινε πρός τό σπίτι μου. Ἄν καί περνοῦσα μέ τό αὐτοκίνητο ἀπ᾽ τό δρόμο ἐκεῖνο γιά δεκαετίες, δέν θυμόμουν ποτέ νά εἶχα δῆ στάσι λεωφορείου. Ὅταν ἄφησα τό αὐτοκίνητό μου, περπάτησα λίγο κι ἀναρωτιόμουν ἄν θά ἔβρισκα τή στάσι. Ἔμεινα ἔκπληκτος πού τή βρήκα καί τό λεωφορεῖο ἔφτασε στήν ὥρα του καί μέ πῆγε σπίτι μου.

Στή διαδρομή ἀναρωτιόμουν πόσες φορές εἶχα περάσει ἀπ᾽ τή στάσι χωρίς νά τήν προσέξω. Δέν τήν εἶχα δεῖ ἐπειδή δέν τήν ἀναζητοῦσα. Ἀναρωτήθηκα τότε: “Πόσες φορές δέν βλέπω τί ἔχει κάνει γιά μένα ὁ Θεός ἐπειδή δέν ψάχνω νά τό δῶ;”. Ὠς πατέρας, ξέρω πόση χαρά μοῦ δίνει ὅταν τά παιδιά μου ἀναγνωρίζουν κάτι πού ἔκανα γι᾽ αὐτά. Τό ἴδιο πρέπει νά νιώθη κι ὁ οὐράνιος Πατέρας μου! Πῆρα τήν ἀπόφασι νά εἶμαι πιό παρατηρητικός καί πιό συνεπής στή δοξολογία μου πρός τόν οὐράνιο Πατέρα. Καί δόξασα τό Θεό πού ἔφτασα μέ ἀσφάλεια στό σπίτι»

<>.

Γιατί χρησιμοποιούμε το κομποσχοίνι και ποια είναι η ιστορία του; Τι είναι το κομποσχοίνι; Πώς φτιάχνεται ένα κομποσχοίνι; Τι δύναμη έχει το κομποσχοίνι; Πώς κάνουμε προσευχή με το κομποσχοίνι; Ποια προσευχή μπορούμε να πούμε όταν κάνουμε κομποσχοίνι; Γιατί φοβάται ο διάβολος το κομποσχοίνι;

Το κομποσχοίνι είναι το μέσο που βοηθά τον προσευχόμενο άνθρωπο στη συγκέντρωση του νου, την ώρα της προσευχής. Να μπορεί ο νους αρχικά και μετά η καρδιά να είναι συγκεντρωμένη με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Το κομποσχοίνι είναι ένα «όπλο» βοηθείας που καλούμε τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, καλούμε την Παναγία μας, καλούμε τους Αγίους, καλούμε τους αγγέλους και τους καλούμε όλους αυτούς σε βοήθεια και υπεράσπισή μας.

Κάποτε ήταν ένας βασιλιάς και πήγε με τους φρουρούς τους για κυνήγι. Στο δάσος χώρισαν. Έπιασε ο καθένας από ένα καρτέρι. Μετά από λίγη ώρα στο μέρος πού ήταν ο Βασιλιάς, πήγαν ληστές. Ο ένας ληστής τού πήρε το όπλο. Ο άλλος τού πήρε τον επενδύτη. Ο άλλος τού πήρε το καπέλο. Και φυσικά ο Βασιλιάς τους τα έδινε, διότι ήταν μόνος. Ο τελευταίος ληστής, είπε στον Βασιλιά: Θα σου πάρω την φλογέρα σου. Λέει ο Βασιλιάς: Ναι θα σου την δώσω, όμως να μού επιτρέψεις, μια στιγμή, να σού δείξω πώς να την χρησιμοποιείς... Ναι ευχαρίστως. Απάντησε, ο ληστής. Πήρε την φλογέρα ο Βασιλιάς, και άρχισε να παίζει ένα μουσικό μέλος, με το οποίο καλούσε τούς φρουρούς του.( Το εν λόγω μουσικό μέλος ήταν συνθηματικό). Τότε, οι φρουροί του, έτρεξαν προς τον Βασιλιά, και συνέλαβαν τούς ληστές. Οι ληστές, είναι οι διάβολοι, πού απεκδύουν τούς ανθρώπους. Η φλογέρα, είναι το κομποσχοίνι. Ο ήχος τής φλογέρας, είναι η προσευχή.

Όταν κινδυνεύουμε πνευματικά ή σωματικά παίρνουμε την «φλογέρα» που είναι το κοσμποσχοίνι, λέγοντας την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό» ή «Υπεραγία Θεοτόκε πρέσβευε υπέρ εμού» ή «Άγιοι άγγελοι πρεσβεύσατε υπέρ ημών» ή «Άγιε... του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών». Αμέσως οι φύλακες άγγελοι, οι άγιοι, η Θεοτόκος, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός τρέχουν για να σώσει εμάς από τον πειρασμό και τα χέρια του διαβόλου και των δαιμόνων. Αυτή είναι και η δύναμη της προσευχής με το κομποσχοίνι.

Το κομποσχοίνι το έχουμε παντού. Στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, επάνω μας όπου κι αν είμαστε και το χρησιμοποιούμε ως δυνατό όπλο προσευχής, αλλά και σε κάθε πειρασμό ή θλίψη ή κίνδυνο ή πριν κοιμηθούμε και όχι ως διακοσμητικό στοιχείο. Με αυτόν τον τρόπο εφαρμόζουμε την προτροπή του Αποστόλου Παύλου από την Καινή Διαθήκη «αδιαλείπτως προσεύχεσθε».

Σύμφωνα με την παράδοση, ο όσιος Παχώμιος το 320 μ.Χ., ίδρυσε με την βοήθεια του Αγίου Αντωνίου το πρώτο μοναστήρι στην Θηβαϊδα της Αιγύπτου.

Με τη νοερά προσευχή ασχολούνταν όλοι οι μοναχοί είτε στις ιερές Ακολουθίες είτε στα διακονήματά τους ή στον προσωπικό τους κανόνα. Όμως ο παμπόνηρος διάβολος τους μπέρδευε με αποτέλεσμα να κουράζονται υπερβολικά. Ο Όσιος Παχώμιος μετά από προσευχή του εμφανίστηκε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, ο οποίος κρατούσε στο αριστερό του χέρι κομποσχοίνι και το έδωσε στον Όσιο Παχώμιο. Στην συνέχεια πήρε νήμα και του έδειξε πως να πλέκει το κομποσχοίνι με τέτοιο τρόπο που ο διάβολος το φοβόταν πολύ και έτσι όταν οι μοναχοί κρατούσαν το κομποσχοίνι ο διάβολος δεν τους πείραζε. Ο κάθε κόμπος είναι πλεγμένος σταυρωτά και αποτελείται από εννέα σταυρούς που συμβολίζουν τα εννέα τάγματα των αγγέλων.

Το κομποσχοίνι δεν είναι μόνο για τους μοναχούς, αλλά και για τους λαϊκούς. Όποιος λέει την ευχή με το κομποσχοίνι ο διάβολος και οι δαίμονες φεύγουν μακριά, διότι οι σταυροί που έχει επάνω διώχνουν τον διάβολο. Όποιος επιθυμεί να διώχνει τον διάβολο από κοντά να έχει μαζί του ένα κομποσχοίνι με το οποίο θα ζητά την βοήθεια του Θεού και των αγίων. Αλλά και όποιος επιθυμεί να βρει γαλήνη και ηρεμία, το κομποσχοίνι βοηθά σε αυτό, διότι φέρνει την γαλήνη και την ηρεμία του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων.

<>.

«Πάνω ἀπ᾽ τό στόμιο τῆς σπηλιᾶς τοῦ Ἀγίου Ἰωάννου τοῦ Ἐρημίτη [στήν Κρήτη], βρίσκεται πέτρινο παρτέρι πού φυτρώνουν διάφορα ἀγριολούλουδα. Ἀνάμεσά τους φυτρώνει καί ἕνας λευκός κρίνος, πού μοσχοβολᾶ τό φαράγγι σάν ἀνθίζει. Ἡ παράδοσι λέει πώς ὁ κρίνος αὐτος φυτρώνει στόν ἴδιο τόπο κάθε χρόνο στή μνήμη του ἀπ᾽ τόν καιρό πού κοιμήθηκε μέσα στό σπήλαιο ὁ Ἅγιος. Ὁ κρίνος φυτρώνει πραγματικά στό σπήλαιο καί εἶναι ὁ μόνος σ᾽ ὅλη τήν περιοχή»(ΑΕ, 212).

INS

<>.

«Κάποτε ἦταν ἕνα ἀγοράκι πού ἤθελε νά γνωρίση τό Θεό. Ἤξερε ὅτι τό ταξίδι ὥς τό μέρος στό ὁποῖο ζοῦσε ὁ Θεός θά ἦταν μακρινό κι ἔτσι ἔβαλε στή βαλίτσα του μερικά σοκολατάκια καί ἀναψυκτικά καί ξεκίνησε τό δρόμο του.

Ἀφού εἶχε περπατήσει λίγο, συνάντησε ἕνα ἡλικιωμένο κύριο. Ὁ ἄντρας καθόταν σ᾽ ἕνα παγκάκι στό πάρκο καί τάιζε περιστέρια. Ὁ μικρός ἔκατσε δίπλα του καί ἄνοιξε τή βαλίτσα του γιά νά πιῆ ἕνα ἀναψυκτικό. Ἀκριβῶς τότε παρατήρησε ὅτι ὁ ἡλικιωμένος ἔμοιαζε πεινασμένος κι ἔτσι τοῦ προσέφερε ἕνα σοκολατάκι.

Ὁ ἡλικιωμένος δέχτηκε μέ εὐγνωμοσύνη καί χαμογέλασε στό μικρό. Τό χαμόγελό του ἦταν τόσο όμορφο, πού τό ἀγόρι, θέλοντας νά τό ξαναδῆ, τοῦ προσέφερε καί ἕνα ἀναψυκτικό. Ὁ γέροντας χαμογέλασε ξανά στό μικρό. Τό παιδί ἦταν τρισευτυχισμένο!

Πέρασαν μαζί όλο τό ἀπόγευμα, τρώγοντας καί χαμογελώντας, μά χωρίς νά ἀνταλλάξουν οὖτε μία λέξι. Ὅταν ἄρχισε νά νυχτώνη, τό ἀγόρι κατάλαβε πώς ἔπρεπε νά ξεκινήση τό δρόμο γιά τό σπίτι του. Σηκώθηκε κι ἀφοῦ ἔκανε μόλις λίγα βήματα, γύρισε πίσω, ἔτρεξε πρός τό μέρος τοῦ ἡλικιωμένου καί τόν ἀγκάλιασε σφιχτά. Κι ὁ γέροντας τοῦ χάρισε τό πιό όμορφο χαμόγελό του!

Ὅταν τό παιδί ἔφτασε σπίτι του, ἡ μητέρα του παρατήρησε τό βλέμμα χαρᾶς στό πρόσωπό του.

Τό ρώτησε:

—Τί ἔκανες σήμερα καί εἶσαι τόσο χαρούμενος;

Ὁ μικρός εἶπε:

—Ἔφαγα σοκολατάκια στό πάρκο μέ τό Θεό!

Καί πρίν ἡ μαμά προλάβη νά ἀπαντήση ὁ μικρός πρόσθεσε:

—Καί ξέρεις κάτι; Ὁ Θεός ἔχει τό πιό ὄμορφο χαμόγελο τό ὁποῖο ἔχω δῆ!

Ἐντωμεταξύ, ὁ ἡλικιωμένος ἀκτινοβολώντας καί ὁ ἴδιος ἀπό χαρά, ἐπέστρεψε στό σπίτι του. Ὁ γυιός του, παρατηρώντας τό βλέμμα εὐτυχίας καί ἀγαλλιάσεως στό πρόσωπό του τόν ρώτησε:

—Πατέρα, τί ἔκανες σήμερα καί εἶσαι τόσο χαρούμενος;

Κι ὁ γέροντας εἶπε:

—Ἔφαγα σοκολατάκια στό πάρκο μέ τό Θεό!

Καί πρίν ὁ γυιός του προλάβη νά ἀπαντήση, ὁ γέροντας πρόσθεσε:

—Καί ξέρεις κάτι; Εἶναι πολύ νεότερος ἀπ᾽ ὅσο πίστευα!».

<>.

Ἅγ. Ἰουστίνος Πόποβιτς: «Τά πάντα δῶσε γιά τό Χριστό, τό Χριστό μή δώσης γιά τίποτε»(ΗΕ, 44).

<>.

«Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἕνα πολύεδρο διαμάντι τό ὁποῖο ἀπό ὅλες τίς πλευρές παρουσιάζει νέες ἀντανακλάσεις τῆς ἀληθείας. Ἄς τήν γνωρίσουμε καί ἄς τή ζήσουμε σέ ὄλο τό βάθος καί τό πλάτος της γιά νά μποροῦμε νά τήν προβάλουμε εὐεργετικά πρός τούς ἀγνοοῦντες αὐτήν»(ΗΕ, 86).

<>.

«Ἡ μετάνοια εἶναι ὁ σπόρος, καί ἡ συγχώρεσι εἶναι ὁ καρπός. Καμμιά μετάνοια δέν ἔχει ἀξία δίχως τή συγχώρεσι!»(ΗΕ, 39).

<>.

«Ἡ Ἐλπίδα μας τώρα καί πάντοτε καί στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων καί σέ ὅλη τήν αἰωνιότητα, εἶναι μία καί μοναδική: Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός στό Θεανθρώπινό Του σῶμα, στήν Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί Πατέρων»(ΗΕ, 44).

<>.

Διαβάζουμε στό βίο τοῦ Ἁγ. Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, ὅτι ὅταν τελεῖτο Θ. Λειτουργία καί ὁ ἱερέας ἔβγαινε νά πάρη “καιρό”, οἱ μοναχοί ἔβλεπαν τόν Ἅγ. Παΐσιο νά κατεβαίνη ἀπ᾽ τό στασίδι καί νά στέκεται ὄρθιος μέ πολλή εὐλάβεια. Κάποτε τόν ρώτησαν.

—Γέροντα, γιατί, ὅταν ὁ ἱερέας παίρνει “καιρό”, κατεβαίνετε ἀπ᾽ τό στασίδι;

Ὁ Γέροντας ἐκείνη τήν ὥρα ἔβλεπε τή Χάρι τοῦ Ἁγ. Πνεύματος σάν στήλη φωτιᾶς νά κυκλώνη τόν ἱερέα κι ἀπάντησε:

—Κατεβαίνω γιατί ἐκείνη τήν ὥρα πού προσεύχεται ὁ ἱερέας, στέλνει ὁ Θεός τή Θεία Χάρι Του στόν ἱερέα γιά νά τόν ἀπαλλάξη ἀπ᾽ τίς ἀδυναμίες του, ὥστε νά μπορέση νά τελέση τή Θ. Λειτουργία. Τότε καί οἱ πιστοί πρέπει μέ εὐλάβεια νά προσεύχωνται γιά νά πάρουν Χάρι.

<>.

«Νωρίς τά καλοκαιρινά πρωϊνά, τήν ὥρα κατά τήν ὁποία προσεύχομαι καί διαβάζω τό βιβλικό ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας, ἕνα κολιμπρί ἔρχεται στήν ταΐστρα πού κρέμεται ἔξω ἀπ᾽ τό παράθυρό μου. Φροντίζω ἡ ταΐστρα νά ἔχη πάντα τό ζαχαρόνερο πού τοῦ χρειάζεται καί οἱ τακτικές του ἐπισκέψεις φανερώνουν ὅτι ξέρει πώς πάντα θά βρῆ τροφή στή βεράντα μου.

Σήμερα κατά τήν ὥρα μου μέ τό Θεό προσευχήθηκα γιά μιά σημαντική κατάστασι στή ζωή μου τήν ὁποία δέν μπορῶ νά ἀντιμετωπίσω. Πάλευα μέ τό ἄγχος ὅταν εἶδα τό κολιμπρί νά καταφθάνη στήν ταΐστρα καί πάλι. Ξαφνικά συνειδητοποίησα πώς ὅπως ὁ ἐπισκέπτης μου ἔχει τή βεβαιότητα ὅτι θά βρῆ νέκταρ, ἔτσι κι ὁ Θεός γνωρίζει καί φροντίζει τίς ἀνάγκες μου. Μπορῶ νά Τόν πλησιάσω μέ τή βεβαιότητα πώς θά βρῶ αὐτό τό ὁποῖο χρειάζομαι.

Ἄν ἐγώ μπορῶ νά φροντίσω μέ συνέπεια ἕνα ἀπ᾽ τά πιό μικρά πλάσματα τοῦ Θεοῦ, πόσο περισσότερο μπορῶ νά ἐμπιστευθῶ τό Θεό ὅτι θά μέ φροντίση πλουσιοπάροχα! Σάν τό κολιμπρί, κι ἐγώ συνειδητοποίησα ξαφνικά πώς “ἄραξα” μέ εἰρήνη δίπλα στήν ἀστείρευτη Πηγή ὅλων ὅσα ἔχω ἀνάγκη».

<>.

«Καί ὁ γνωστός τραγουδιστής Μανώλης Μητσιᾶς θά ἐπισημάνη: “Ὅσο περνοῦν τά χρόνια, ἡ θέσι τοῦ ἀνθρώπου θά εἶναι κοντά στό Θεό, γιατί μέσα στό βάρβαρο πολιτισμό πού ζοῦμε σήμερα, μόνο ἔτσι μπορεῖ νά νοιώση ἡ ψυχή σου τήν ἀγαλλίασι”»(ΠΓ, 75).

<>.

Δημήτριος Παναγόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Ὁ ἄνθρωπος πού τά ἔχει ὅλα καί δέν τοῦ λείπει κάτι, γίνεται θηρίο»(ΡΖ).

<>.

«Ἡ γῆ στέγνωσε ἀπ᾽ τήν ἀνομβρία καί οἱ κάτοικοι κινδύνευαν νά πεθάνουν, χωρίς νά ἔχουν καμμιά ὑποστήριξι. Δέν ὑπῆρχαν καθόλου καρποί.

Μόλις ἔμαθαν ὅτι ἄραξε στό λιμάνι τους κάποιο πλοῖο πού μετέφερε μιά θαυματουργική εἰκόνα τῆς Θεομήτορος, ἔτρεξαν ὅλοι μαζί καί γνωστοποίησαν τό πρόβλημά τους στόν πλοίαρχο, ζητώντας τήν εἰκόνα γιά νά κάνουν λιτανεία, περιμένοντας ἀπ᾽ τό Θεό νά τούς ἐλεήση. Ὁ εὐσεβής πλοίαρχος ὑπέκυψε στά παρακάλια τῶν Λημνίων καί τούς παρέδωσε τήν εἰκόνα. Ἐκεῖνοι, τήν πῆραν καί τήν λιτάνευσαν μαζί μέ ὅλο τόν κλῆρο καί τόν Ἐπίσκοπο σέ ὁλόκληρο τό νησί. Τότε, μέ θαυματό τρόπο, ὁ οὐρανός γέμισε ἀπό σύννεφα καί ἔπεσε καταρρακτώδης βροχή, ὅπως στόν καιρό τοῦ Προφήτη Ἠλία. Ἔτσι, οἱ πιστοί ἐπέστρεψαν στίς κατοικίες τους καταβρεγμένοι, ἐνῶ ἡ εἰκόνα ἀνακηρύχθηκε θαυματουργή. Μάλιστα, ἡ βροχή πού ἔπεσε στήν ξεραμένη γῆ μέ ἐπέμβασι τῆς Θεοτόκου ἔκανε τόσο καρποφόρα τήν χρονιά ἐκείνη, ὅσο ποτέ ἄλλοτε —καθώς ὅλοι ὁμολόγησαν»(ΙΖ, 27).

<>.

Ἰωάννης Πολέμης:

«Χαρά στόν, τρίς χαρά στό νικητή

πού τόν ἐχθρό του βλέποντας γονατιστό

στό χῶμα

τόν ἀνασταίνει ἀντί νά τόν πατᾶ

καί γίνεται ἔτσι ἀνώτερος καί ἀπό τή νίκη ἀκόμα»(ΓΠ, 31).

<>.

«Ὅποιος ἐπιμένει νά κρατᾶ τό τόξο του πάντοτε τεντωμένο, δέν θά πετύχη τίποτε ἄλλο, παρά νά τό σπάση...»(ΡΖ).

<>.

«Ὅταν ἤμουν μικρός, διηγεῖται ἕνας πιστός ἄνθρωπος, ἤξερα ὅτι τοῦ πατέρα μου τοῦ ἄρεσαν πολύ τά φουντούκια.

Δέν τά ἔβρισκες εὔκολα τότε κι ἔτσι μιά μέρα, πού βρῆκα μερικά, ἤμουν πολύ χαρούμενος.

Ἡ πρώτη μου σκέψι ἦταν νά ζητήσω ἀπ᾽ τή μητέρα μου νά μοῦ τά σπάση νά τά φάω, ἀλλά μετά ὑπερίσχυσε η ἀγάπη μου γιά τόν πατέρα μου.

Ἀποφάσισα νά τά φυλάξω γιά ἐκεῖνον.

Ὅταν τό βραδάκι γύρισε ἀπ᾽ τή δουλειά, ἔτρεξα καί τοῦ εἶπα: “Πατέρα, φύλαξα τά φουντούκια γιά σένα!”.

Τά πῆρε μέ πολλή χαρά, ἀλλά μοῦ φάνηκε παράξενο τό ὅτι δέν ἔσπασε οὔτε ἕνα γιά νά φάη.

Μετά ἀπό τριάντα χρόνια, καί ἀφοῦ εἶχε πιά πεθάνει ὁ πατέρας μου, ἔμαθα τί ἔχει γίνει.

Εἶχε τόσο πολύ συγκινηθῆ ἀπ᾽ τήν ἀγάπη μου, πού εἴχε κρατήσει τά φουντούκια ἐκεῖνα σ᾽ ἕνα κουτί μέσα στο γραφείο του!

Ὑ.Γ.: Ἄς μή διστάσουμε νά ἐκδηλώσουμε τήν ἀγάπη τήν ὁποία ὁ Χριστός βάζει στήν καρδιά μας, στήν οικογένειά μας, στούς συναδέλφους, στούς γείτονες, στούς συγγενεῖς μας, κλπ.»(ΗΚ).

<>.

Dostoevsky: «Τίποτε μή φοβᾶσαι, ποτέ μή φοβᾶσαι καί μή θλίβεσαι. Μιά καί μετανοεῖς, ὅλα θά στά συγχωρέση ὁ Θεός. Κι οὔτε μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά κάνη ἕνα τόσο μεγάλο ἁμάρτημα, πού θά μποροῦσε νά ἐξαντλήση τήν ἀστείρευτη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ... Φρόντιζε μονάχα γιά τή μετάνοια, γιά τήν ἀδιάκοπη μετάνοια, κι ὅσο γιά τόν φόβο, διῶξε τον ἐντελῶς ἀπ᾽ τήν καρδιά σου. Πίστεψε πώς ὁ Θεός σέ ἀγαπᾶ τόσο πολύ, πού ἐσύ οὔτε καί νά τό φανταστῆς δέν μπορεῖς. Σ᾽ ἀγαπάει παρόλο πού ἁμάρτησες. Σ᾽ ἀγαπάει μέσα στήν ἁμαρτία σου. Γιά ἕνα μετανοοῦντα, στόν οὐρανό χαίρονται περισσότερο παρά γιά χίλιους ἀναμάρτητους, εἶπε ὁ Χριστός...»(ΠΓ, 38).

<>.

Ἅγ. Θεοφάνης ὁ ἔγκλειστος: «Ἀλίμονο στήν ψυχή, πού θά φτάση στήν ἀναίδεια νά πῆ: “Τίποτε δέν φοβᾶμαι!”.

Αὐτή ἡ ἐγωϊστική ἀφοβία, εἶναι ἡ ἀρχή τῆς πτώσεως καί τῆς καταστροφῆς της»(ΡΖ).

<>.

«Παρατηρεῖ ὁ ἀείμνηστος π. Μιχ. Καρδαμάκης εὐθύβολα καί ἁγιοπατερικά: “Ὁ Χριστός δέν ἔφερε ἰδέες, ἀλλά ἔδωσε τόν ἑαυτό Του· ὁ Χριστός δέν ἔφερε νέες ἀπόψεις, ἀλλά χάρισε τή Ζωή. Ὁ Χριστός δέν ἐμπνεύστηκε μία νέα θρησκεία, ἀλλά ἔκτισε τήν Ἐκκλησία, στήν ὁποία ἱερουργεῖται ἡ Χριστιανοποίησι τοῦ ἀνθρώπου, ταυτιζόμενη μέ τήν Ἐκκλησιοποίησι ἤ λειτουργιοποίησι (εὐχαριστιοποίησι) του. Ὁ Χριστός νέκρωσε τό θάνατο καί ἀνέστησε τή ζωή, καί αὐτό εἶναι ἡ μία καί ἡ ὅλη ἀλήθεια, πού γνωρίζεται ὡς τό ἔργο τῆς πραγματικῆς σωτηρίας, ὅπου συγκεφαλαιώνεται ὅλη ἡ ἔνσαρκη Οἰκονομία Του. Ἀπό αὐτή καί μέσα σ᾽ αὐτή τήν Οἰκονομία ζῆ ἡ Ἐκκλησία, παρατεινόμενη καί αὐξανόμενη στή Λειτουργία καί μέ τή Λειτουργία Της. Ἡ Ἐκκλησία καί ἡ Λειτουργία δέν εἶναι τμῆμα ἤ μέρος τῆς ἀλήθειας οὔτε τμῆμα ἤ μέρος τῆς ζωῆς, ἀλλά ὁλόκληρη ἡ ἀλήθεια καί ὁλόκληρη ἡ ζωή, στήν ἐν Χριστῷ ὑπόστασί τους. Εἶναι ὁ ὅλος Χριστός ὡς ἡ ὅλη ἀλήθεια καί ἡ ὅλη ζωή, τῶν ὁποίων ὁδός εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός” (ΕΛ, 42).

<>.

π. Αθανάσιος Μηνᾶς: «Μιά ἄλλη φορά, παρακάλεσα τόν π. Σαράντη Σαράντο, νά πᾶμε στόν Ἅγιο Πορφύριο. Ἦταν ἀρχές Αὐγούστου τοῦ 1986. Ἡ σειρά πού περίμενε ὁ κόσμος, ἦταν πάρα πολύ μεγάλη κι ἔφτανε μέχρι ἔξω στήν αὐλή. Τότε ἦρθε μιά γερόντισσα καί εἶπε: "Ὁ π. Σαράντης καί ὁ π. Ἀθανάσιος νά περάσουν μέσα", γιατί μᾶλλον ὁ Ἅγιος Πορφύριος εἶχε καταλάβει πόσο μεγάλη ἀνάγκη εἶχα. Ὅταν μπήκαμε στό κελλάκι τοῦ Ἀγίου Πορφυρίου, γονάτισα, μοῦ διάβασε εὐχή συγχωρητική καί μοῦ ἀποκάλυψε φοβερά πράγματα γιά μένα, τήν Πρεσβυτέρα καί τά παιδιά μου. Ὁ Παππούλης ἦταν δίπλα μου κι ἄκουγε. Τότε ὁ Ἅγιος Πορφύριος μέ συμβούλεψε: "Καλό θά ἦταν ἀπό τώρα καί στό ἑξῆς νά ἀκοῦς ὅ,τι σέ συμβουλεύει ὁ π. Σαράντης". Ὅταν πλέον φύγαμε, ὁ π. Σαράντης μοῦ εἶπε μέ ταπεινό φρόνημα: "Ἀφοῦ ὁ π. Πορφύριος εἶδε ὅτι ἀντέχεις τήν ἀλήθεια καί σοῦ τήν ἀποκάλυψε, αὐτό εἶναι καλό"»(ΣΣ, 417).

<>.

Ἑλένη Σαράντου (κόρη του π. Σαράντη Σαράντου): «Ὅταν σπούδαζα φιλολογία στό Lecce‎‎ τῆς Ἰταλίας, πρίν χρόνια, βρέθηκα σέ μιά πολύ δύσκολη κι ὁριακή στιγμή τῆς ζωῆς μου! Ἤμουν στό τελευταῖο ἔτος. Εἶχα μέ πολύ ἀγῶνα ὁλοκληρώσει τήν πτυχιακή μου ἐργασία καί εἶχα πλέον περάσει τά μαθήματα ὅλων τῶν ἐτῶν, ἐκτός ἀπό ἕνα, τά Λατινικά. Τό μάθημα, ὅμως, αὐτό τό ἔκανε μιά καθηγήτρια, ἡ ὁποία ἦταν πολύ δύσκολος ἄνθρωπος καί ἔκοβε πολύ εὔκολα τούς φοιτητές της. Ἔτσι ἐπί σχεδόν ἕνα χρόνο ταλαιπωροῦμουν, τό ἔδινα καί τό ξαναέδινα χωρίς καρπούς. Κάθε σχεδόν μῆνα (=στήν Ἰταλία μποροῦσες ἀνά μῆνα νά δίνης τό ἴδιο μάθημα), τό ἔδινα, χωρίς ὅμως νά καταφέρνω τίποτε! Συνολικά τό εἶχα δώσει δέκα φορές, χωρίς νά καταφέρω νά τό περάσω. Ἡ ἀπογοήτευσί μου ἦταν μεγάλη καί μέ εἶχε πιάσει ἀπελπισία, γιατί θεωροῦσα, ὅτι δέν θά καταφέρω νά πάρω πτυχίο ποτέ! Ἔπρεπε, λοιπόν, νά βρῶ τή δύναμι καί τό κουράγιο νά τό ξαναδιαβάσω καί νά τό ξαναδώσω γιά ἐνδέκατη φορά! Ὅμως, ἡ ψυχή μου δείλιαζε καί ἐνῶ ἔπρεπε νά πάω ξανά τήν ἑπόμενη μέρα νά τό δώσω, λογισμοί μέ κυρίευαν, λέγοντάς μου, ὅτι ἦταν μάταιη ἡ προσπάθεια, ὁπότε δέν ὑπῆρχε λόγος καί νά πάω νά τό δώσω! Ἐνῶ, λοιπόν, ἔκανα αὐτές τίς σκέψεις, χτύπησε τό τηλέφωνο. Ἦταν ὁ πατέρας μου, [ὁ π. Σαράντης Σαράντος] πού μέ ἔπαιρνε ἐπί τούτου, γιατί ἤξερε ὅτι ἡ κόπωσι μέ εἶχε καταβάλει. Ἀφοῦ μέ ρώτησε πῶς ἤμουν, κατάλαβε ὅτι ἡ ψυχολογία μου ἦταν πολύ δύσκολη καί μοῦ εἶπε:

—Σέ παίρνω τηλέφωνο μέσα ἀπ᾽ τήν Παναγία! Μόλις τελείωσα τόν Ἑσπερινό! Καί σέ παίρνω, γιά νά σοῦ πῶ, ὅτι ἡ Παναγία μοῦ εἶπε νά σοῦ πῶ, ὅτι ξέρει καί Ἑλληνικά καί Ἰταλικά καί Ἀγγλικά καί ὅλες τίς γλῶσσες τοῦ κόσμου καί αὔριο θά εἶναι ἐκεῖ, κοντά σου!

Ἦταν ἡ πρώτη φορά κατά τήν ὁποία ἄκουγα τόν πατέρα μου νά μοῦ λέη μέ συντετριμμένη ψυχή, μέ φωνή σπασμένη ἀπό δάκρυα, λόγια τέτοια! Συγκλονίστηκα! Ὅταν ἔκλεισα τό τηλέφωνο, ἔπεισα τόν ἑαυτό μου, ὅτι ἔπρεπε ἔστω γιά χάρι τοῦ πατέρα μου, πού “ἔλυωνε”, ἔτσι, νά πάω στήν ἐξεταστική! Πράγματι τήν ἑπόμενη μέρα πῆγα ἀπ᾽ τό πρωΐ καί περίμενα νά ἔρθη ἡ σειρά μου, ἀφοῦ τό συγκεκριμένο μάθημα τό δίναμε προφορικά. Περίμενα ἔντρομη πολλές ὧρες καί δέν τολμοῦσα νά πάω οὔτε μέχρι τήν πόρτα, πού ἐξέταζε ἡ καθηγήτρια! Τό μόνο τό ὁποῖο ἔκανα ἦταν νά περιμένω καρτερικά, κάνοντας μέ τό κομποσχοινάκι τήν εὐχή στήν ἄκρη τοῦ διαδρόμου. Ἀπ᾽ τίς ὀκτώ ἡ ὥρα τό πρωΐ, εἶχε φτάσει πέντε πιά τό ἀπόγευμα. Τό ὄνομά μου ἦταν τελευταῖο στή λίστα. Τό Πανεπιστήμιο ὅλο εἶχε νεκρώσει, εἶχαν οἱ πάντες φύγει καί οἱ φύλακες τοῦ κτιρίου κλείδωναν τίς πόρτες. Μόνη ψυχή στήν ἐρημιά τοῦ χώρου πέραν ἀπό ἐμένα, τήν καθηγήτρια καί τόν προηγούμενο ἐξεταζόμενο φοιτητή, ἦταν ὁ βοηθός τῆς καθηγήτριας, ὁ ὁποῖος κλείδωνε τό γραφεῖο του, γιά νά φύγει κι αὐτός. Ἀφοῦ κλείδωσε, πέρασε ἀπ᾽ τήν καθηγήτρια πού ἐξέταζε, γιά νά τόν χαιρετήση καί τῆς εἶπε:

—Ἔχεις πολλούς ἀκόμα; Θά σᾶς κλειδώσουν μέσα!

Ἡ καθηγήτρια πού εἶδε στήν λίστα της, ὅτι εἶχε μόνο ἕνα ὄνομα, τό δικό μου, τοῦ εἶπε, ὅτι τελείωνε κι ὅτι εἶχε μόνο ἕνα ἄτομο. Τότε ὁ βοηθός της, γιά νά τήν ἀπαλλάξη ἀπ᾽ τό τελευταῖο ἄτομο, τῆς εἶπε:

—Θέλεις νά ἐξετάσω ἐγώ τό τελευταῖο ἄτομο, γιά νά φύγετε ὅλοι καί νά μήν κλειδωθῆτε μέσα;

Ἐκείνη βέβαια δέν μέ γνώριζε ὀνομαστικά, ἀλλά μόνο φατσικά κι ἐγώ ἀπ᾽ τό φόβο μου ἐκείνη τήν ἡμέρα δέν εἶχα ἐμφανιστῆ καθόλου κοντά της. Ἔτσι, τοῦ ἀπάντησε:

—Ναί, μᾶλλον πάρτο νά τελειώνουμε!

Ἔτσι θαυματουργικά μέ ἐξέτασε ὁ βοηθός της καί πέρασα τό τελευταῖο μάθημα, πῆρα τό πτυχίο κι ἔφυγα ἀπ᾽ τήν Ἰταλία μετά ἀπό πέντε κοπιαστικά χρόνια! Δέν τό χωροῦσε ὁ νοῦς μου! Ἡ πίστι τοῦ πατέρα μου στήν Παναγία ἔφερε “τά πάνω κάτω”!»(ΣΣ, 462).

<>.

Νεκτάριος Κακλαμάνος (ἐγγονός τοῦ π. Σαράντη Σαράντου):

«Ὁ δικός μας ὁ παππούς δέν ἦταν ἕνας ἁπλός παππούς! Ἦταν συγχρόνως καί πνευματικός μας καί γι᾽ αὐτό προσπαθοῦσε νά μᾶς καθοδηγῆ μέ κάθε τρόπο, χωρίς πολλά λόγια, ἀλλά περισσότερο μέ πράξεις. Δέν ἤθελε νά γίνεται φορτικός, ἀλλά ἀνάλαφρα μᾶς νουθετοῦσε, χωρίς καλά-καλά νά τό καταλαβαίνουμε! Ἔτσι κάποια φορά, πού δέν μποροῦσε νά μᾶς πάρη ἀπ᾽ τό σχολεῖο, γιατί εἶχε κάποια κηδεία, γυρίσαμε στό σπίτι μόνοι μας. Μπήκαμε μέσα, πετάξαμε κάτω τίς τσάντες μας, τά παπούτσια μας, τά μπουφάν μας κι ἀρχίσαμε νά παίζουμε. Ὁ παπποῦς μας, ὅμως, ἐπειδή μᾶς εἶχε ἔννοια, πού ἤμασταν μόνοι μας, μέχρι νά γυρίσουν οἱ γονεῖς μας, ἦρθε στό σπίτι μας ἀμέσως μετά τήν κηδεία. Μπῆκε μέσα, χωρίς νά τό καταλάβουμε. Ἀντίκρυσε τά πεταμένα μας πράγματα καί πολύ σιγανά καί διακριτικά πῆρε τό ἐξώρασό του καί τό τοποθέτησε πολύ ὄμορφα καί εὐθυγραμμισμένα στό πάτωμα! Ἔπειτα ἦλθε κοντά μας κι ὅταν πλέον τόν ἀντιληφθήκαμε, σηκωθήκαμε ὅλοι, πήραμε τήν εὐχή του καί τόν ἀγκαλιάσαμε. Τότε διαπιστώσαμε ὅτι τό ράσο του ἦταν πεταμένο στό πάτωμα. Μέ ἔκπληξι, ἀλλά καί λίγο θράσος, τοῦ εἶπαμε:

—Καλέ παπποῦ, τί κάνεις; Πέταξες κάτω τό ράσο σου;

Κι αὐτός τότε μέ χαμόγελο, μᾶς ἀπάντησε:

—Μά, καλά ἐκεῖ δέν εἶναι ἡ κρεμάστρα σας;

Τότε, ὅλοι μας καταλάβαμε καί τρέξαμε νά μαζέψουμε ἀπό κάτω τό χαμό, πού εἴχαμε ἀφήσει, μπαίνοντας ἀπ᾽ τό σχολεῖο. Αὐτός ἦταν ὁ παπποῦς μας! Μᾶς καθοδηγοῦσε, χωρίς ὅμως νά μᾶς κάνει καμμία παρατήρησι!»(ΣΣ, 444).

<>.

Mark Twain: «Συγχώρησι εἶναι ἡ εὐωδία πού ἀναδιδει ὁ μενεξές στή ροδα πού τόν συνέθλιψε».

<>.

«Δέν ὑπάρχει “ἡ σωστή στιγμή”.

Ὑπάρχουν μόνο “στιγμές” καί τί κάνεις μέ αὐτές».

<>.

«Ρώτησα κάποτε τόν Eddie Rickenbacker [πιλότος μαχητικού αεροσκάφους, 1890-1973] ποιό ἦταν τό μεγαλύτερο μάθημα πού ἀποκόμισε μέ τούς συντρόφους του τίς εἴκοσι μία μέρες τίς ὁποῖες ἔζησαν στίς σχεδίες τους ἀπελπιστικά χαμένοι, ἔρμαια τοῦ Εἰρηνικοῦ. “Τό μεγαλύτερο μάθημα τό ὁποῖο ἔμαθα ἀπό αὐτή τήν ἐμπειρία εἶναι”, μοῦ εἶπε, “ὅτι ἄν ἔχης ὅσο καθαρό νερό θέλεις γιά νά πίνης καί ὅσο φαγητό θέλεις γιά νά τρῶς, δέν πρέπει ποτέ νά παραπονιέσαι γιά ὁτιδήποτε”»(CD, 215).

<>.

«Πρίν πολλά χρόνια σέ μιά ἀγροτική περιοχή ζοῦσε μία εὐσεβής οἰκογένεια.

Ἐπειδή δέν γνώριζαν πολλά γράμματα εἶχαν τή συνήθεια νά προσεύχωνται μεγαλοφώνως μέσα στό σπίτι μέ τόν Ἀρχαγγελικό Χαιρετισμό, καί αὐτόν ἀκριβῶς τό Χαιρετισμό ἀκούγοντας καί ὁ μικρός γυιός τῆς οἰκογένειας ἀπ᾽ τήν παιδική του ἡλικία, τόν ἐπαναλάμβανε συνέχεια, εἶτε βρισκόταν μέσα στό σπίτι, εἶτε ἔπαιζε ἔξω στήν αὐλή!

Μιά μέρα, πού εἶχε λίγο μεγαλώσει, ἀπομακρύνθηκε λίγο ἀπ᾽ τό σπίτι καί πῆγε νά παίξη μέ τά ἄλλα παιδάκια κοντά στό ποτάμι πού πέρναγε δίπλα ἀπ᾽ τό χωριό τους.

Ἀπρόσεκτος καθώς ἦταν γλίστρησε καί ἔπεσε στό ποτάμι!

Καί καθώς ἦταν χειμώνας καί τά νερά ἦταν φουσκωμένα ὁ μικρός, πού δυστυχῶς δέν γνώριζε κολύμπι, παρασύρθηκε γρήγορα ἀπ᾽ τά ὅρμητικά νερά.

Τά ἄλλα παιδάκια ἄρχιζαν νά φωνάζουν γιά βοήθεια, οἱ χωριανοί ἔτρεξαν ἀμέσως καί κάποιοι βούτηξαν μάλιστα στό ποτάμι καί κολύμπησαν στήν προσπάθειά τους νά βροῦν τό παιδάκι.

Ἐντωμεταξύ εἰδοποιήθηκε καί ἡ μάνα καί γεμάτη ἀγωνία ἔτρεξε κι αὐτή στό σημεῖο ὅπου εἶχε πέσει μέσα στό ποτάμι ὁ μικρός τῆς γυιός.

Ἡ ώρα περνοῦσε καί ὁ μικρός δέν ἔδινε σημεῖο ζωῆς.

Κάποιοι ἄρχισαν νά ψάχνουν πιά καί στίς δύο ὄχθες τοῦ ποταμοῦ, γιά νά περισυλλέξουν τό νεκρό κορμάκι τοῦ ἀγοριοῦ, ἦταν πεπεισμένοι, ὅτι ὁ μικρός θά εἶχε πνιγεῖ.

Μόνο ἡ μάνα του εἶχε τήν ἐλπίδα της στήν Θεοτόκο καί μέ δάκρυα στά μάτια τήν παρακαλοῦσε νά κάνη τό θαῦμα της καί νά τῆς χαρίση τό παιδί της.

Καί, ὦ, τοῦ παραδόξου θαύματος!

Βλέπουν ἀπ᾽ τό βάθος τοῦ ποταμοῦ, νά ξεπροβάλλη μία μορφή, πού ἐρχόταν κόντρα στήν φορά τῶν νερῶν τοῦ ποταμοῦ.

Ὅταν πλησίασε κάπως διέκριναν τό μικρό νά ἐπιπλέη στό ποτάμι, μέ τά ροῦχα του στεγνά καί νά χαμογελάη κτυπώντας χαρούμενα τά χέρια του.

Τόσο ἡ μάνα ὅσο καί οἱ ὑπόλοιποι βούτηξαν στά νερά καί ὁ μικρός βρέθηκε στήν ἀγκαλιά τῆς μητέρας του, πού γεμάτη δάκρυα εὐχαριστοῦσε τήν Παναγία μας γιά τό θαύμα Της.

—Μά γιατί κλαῖς μανούλα μου, ρώτησε ἀπορημένος ὁ μικρός!

—Παιδί μου τόση ὥρα πού λείπεις νομίσαμε ὅτι πνίγηκες καί θά σέ ἔχανα γιά πάντα!

—Ἄχ μανούλα μου!, ἀπάντησε ψύχραιμα ὁ μικρός, μόλις ἔπεσα στό νερό ἔνοιωσα δύο χέρια νά μέ σηκώνουν ψηλά. Γύρισα καί εἶδα τήν Παναγίτσα μας νά μέ κρατάη ἀγκαλιά, καί ὅλη αὐτή τήν ὥρα ἤμουν μαζί Της! Καί ξέρεις μανούλα μου... παίζαμε μαζί! Ἐγώ τήν χαιρετοῦσα ὅπως μέ ἔχεις μάθει νά κάνω ἀπό μωρό, Της ἔλεγα συνέχεια: “Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία!” καί ἐκείνη χαμογελαστή μοῦ ἀπαντοῦσε: “Ο Κύριος μετά σοῦ!”.

<>.

«Ἔσυραν τόν Κύπριο στρατιώτη μπροστά στούς αἰχμαλώτους. Φωνάζοντας στά τουρκικά ἄρχισαν νά τόν χτυποῦν ἀλύπητα.

—Βγάλε σταυρό σου, πέτα τον χαμαί καί πάτα τον!, εἶπε ἕνας Τουρκοκύπριος μέ σπαστά ἑλληνικά.

Ἡ ἰδέα ἐνθουσίασε τούς ὑπόλοιπους στρατιῶτες πού μέ ἰαχές φώναζαν:

— Bγάλε τον καί πάτα τον!

Ὁ Ἐλληνοκύπριος στρατιώτης, μέ ὅση δύναμι εἶχε, φώναξε:

—Ὄχι! Ποτέ!

—Ἄρχισαν νά τόν χτυποῦν μέ λύσσα.

—Βγάλε τό σταυρό σου! Βγάλε!

—Ὄχι!

Ὅσο ἀρνιόταν τόσο περισσότερο τόν χτυποῦσαν μέ λύσσα παντοῦ. Τόν λόγχιζαν καί τό αἷμα ἔρρεε ποτάμι.

Τά μικρά παιδιά τρόμαξαν, ἄρχισαν νά κλαῖνει. Οἱ μάνες προσπαθοῦσαν νά τά κάνουν νά μή βλέπουν καί νά τά ἡσυχάσουν. Φοβόντουσαν μήν τραβήξουν τήν προσοχή τῶν Τούρκων μέ δυσοίωνα ἀποτελέσματα.

Μισή ὥρα τόν χτύπαγαν, τόν κλώτσαγαν, τόν λόγχιζαν φωνάζοντάς του νά βγάλη τό σταυρό του. Μά ὁ Ἑλληνοκύπριος στρατιώτης ἦταν ἀποφασισμένος νά πεθάνη παρά νά τόν βγάλη.

Τόν τράβηξαν πίσω ἀπό κάτι δέντρα. Ὅλοι πίστευαν ὅτι τόν πῆραν γιά νά τόν σκοτώσουν. Μά οἱ Τοῦρκοι προσπαθοῦσαν νά τοῦ ἐκμαιεύσουν πληροφορίες...

—Ποῦ εἶναι (οἱ) δικοί μας;

—Δέν ξέρω.

Κλωτσιά στά πλευρά καί πάλι τόν σήκωναν καί ρώταγαν γιά τούς δικούς τους. Οἱ αἰχμάλωτοι ἄκουγαν μά ἀμφέβαλλαν ἄν πραγματικά νοιάζονταν οἱ Τοῦρκοι γιά πληροφορίες ἤ ἦταν ἁπλῶς ψεύτικες ἀφορμές γιά νά χτυποῦν τό παλληκάρι.

Ὁ Ἑλληνοκύπριος στρατιώτης δέν μποροῦσε πιά νά στηρίξη τό σῶμα του. Τοῦ εἶχαν σπάσει τά πλευρά, τόν εἶχαν λογχίσει παντοῦ. Τόν εἶχαν χτυπήσει πολύ ἄσχημα.

Ἕνας Τοῦρκος ἅπλωσε τότε τό χέρι του νά τραβήξη τή μαύρη καδένα ἀπ᾽ ὅπου κρεμόταν ὁ σταυρός. Τό χέρι τοῦ Ἑλληνοκυπρίου πρόλαβε καί τόν ἅρπαξε. Ὁ Τοῦρκος σάστισε. Ποῦ τή βρῆκε τή δύναμι; Ἔκανε ἕνα βῆμα πίσω. Ὁ Ἑλληνοκύπριος μέ τό χέρι νά σφίγγη τό σταυρό ἔπεσε μέ πάταγο στό χῶμα.

Αἱμόφυρτο καί λιποθυμισμένο, σωστό ματωμένο κουβάρι, τόν πέταξαν στά πόδια τῶν αἰχμαλώτων.

Τότε ὁ σταυρός του, ἄν καί γεμάτος αἵματα, ἔλαμψε ξαφνικά μέ ἕνα φῶς ἀπόκοσμο, θεϊκό!

Οἱ ἄνθρωποι τοῦ μίσους δέν τό εἶδαν. Οὔτε κατάλαβαν γιατί οἱ Ἕλληνες αἰχμάλωτοι κοίταγαν μέ δέος τό παλληκάρι μπροστά τους. Ἦταν τά μάτια τους θολά καί σκοτεινά, τό φῶς δέν μποροῦσε νά τούς ἀγγίξη»(ΣΜ, 41).

INS.

<>.

Χαμογέλα!

Αγάπα!

Συγχώρα!

Ξύπνα!

Ζήσε!!

Τόλμησε!

Κλάψε!

Τραγούδα!

Χόρεψε!

Αγκάλιασε!

Δώσε φιλιά παντού!

Άσε

όλο αυτό

το ρεύμα του Φωτός

και της θείας Αγάπης

να σε διαπεράσει.

Όλα αυτά,

δεν γίνονται μαγικά,

απλά και μόνο

επειδή ήρθε στο ημερολόγιο

η Ανάσταση.

Διότι,

και πέρυσι ήρθε.

Και πρόπερσι.

Και κάθε χρόνο

απ' το 33 μ.Χ. έρχεται.

Η Ανάσταση είναι

αυτό που ζω ή ακυρώνω

την κάθε μέρα

μέσα μου.

Ο Χριστός

δεν είναι

πυροτέχνημα στιγμής

και λαμπάδα

τρίωρης λάμψης,

μα άθλημα

ισόβιο.

<>.

Ἡ γιαγιά μου ἔλεγε...

Γιά νά περπατήσης μπροστά, πρέπει νά κουβαλᾶς μαζί σου μόνο ὅ,τι εἶναι πολύτιμο!

<>. Συμβουλές τῆς γιαγιάς, facebook.com

Ἡ γιαγιά μου ἔλεγε...

Οἱ χειρότεροι ἐχθροί εἶναι ἐκείνοι πού μεταμφιέζονται σέ φίλους.

<>. Συμβουλές τῆς γιαγιάς, facebook.com

Ἡ γιαγιά μου ἔλεγε...

Ξέρετε πότε ἀποτυγχάνουμε ;

Ἀποτυγχάνουμε ὅταν ἐκτιμούμε τούς ξένους περισσότερο ἀπό ἐκείνους πού ζοῦν στό σπίτι μας.

Ἀποτυγχάνουμε ὅταν γράφουμε σπουδαῖα κείμενα ἀφιέρωμα, ἤ κάνουμε party γιά φίλους ἤ ἀγνώστους καί ξεχνάμε νά τιμοῦμε την οἰκογένειά μας κάθε μέρα.

Ἀποτυγχάνουμε ὅταν, ἡ ὄμορφη κούπα εἶναι γιά τούς ἐπισκέπτες, ἀλλά γιά ἐκείνους στό σπίτι, τήν σπασμένη κούπα.

Ἀποτυγχάνουμε ὅταν προσπαθοῦμε τόσο πολύ νά εὐχαριστήσουμε τούς ἄλλους, ἀλλά τό νά κάνουμε μιά χάρι στή μαμά εἶναι βάρος.

Ἡ οικογένεια εἶναι τό μεγαλύτερο ἀγαθό τοῦ ἀνθρώπου.

<>. Συμβουλές τῆς γιαγιάς, facebook.com

Ἡ γιαγιά μου ἔλεγε...

Ὅλα ὅσα δίνονται καί γίνονται μέ τήν καρδιά δέν πάνε ποτέ χαμένα...

<>. Συμβουλές τῆς γιαγιάς, facebook.com

Ἡ γιαγιά μου ἔλεγε...

Υπάρχουν πράγματα πού δέν θά βγοῦν ποτέ ἐκτός μόδας, ἡ ἀρχοντιά, ἡ εὐγένεια, ἡ εἰλικρίνεια καί οἱ καλοί τρόποι.

<>. Συμβουλές τῆς γιαγιάς, facebook.com

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Ψυχική Τόνωση:

31. Διαβάζουμε: «Λέγεται ὅτι ἕνα χελιδόνι δέν φέρνει τήν ἄνοιξι· σημαίνει ὅμως αὐτό ὅτι ἕνα ἄλλο χελιδόνι, πού αἰσθάνεται καί περιμένει τήν ἄνοιξι, δέν πρέπει νά πετᾶ; Ἄν κάθε χορταράκι περίμενε κατά τόν ἴδιο τρόπο, ἡ ἄνοιξι δέν θά ἐρχόταν ποτέ. Τό ἴδιο συμβαίνει μέ τήν πραγμάτωσι τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ· δέν πρέπει νά σκεπτώμασθε ἄν εἴμαστε τό πρῶτο ἤ τό χιλιοστό χελιδόνι»(στό: LT).

32. Victor Hugo: «Ἡ μεγαλύτερη εὐτυχία στή ζωή εἶναι ἡ πεποίθησι ὅτι μᾶς ἀγαποῦν, μᾶς ἀγαποῦν γιά τούς ἑαυτούς μας, ἤ καλύτερα μᾶς ἀγαποῦν παρά τούς ἑαυτούς μας»(ΜΑ).

33. «Ὁ κουτός ἄνθρωπος ἔχει τήν καρδιά στή γλῶσσα του, ἐνῶ ὁ ἔξυπνος ἔχει τή γλῶσσα στήν καρδιά του»(Ἡμερολόγιο τοίχου).

34. Μικρές ἀλήθειες: «Τό ξῖφος μπορεῖ νά κόβη τά πάντα. Δέν μπορεῖ, ὅμως, νά λύση τίποτε»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

«Ὁ θάνατος ἔρχεται σάν αἰφνίδιος ἔλεγχος τῆς ἐφορίας. Οἱ πολλοί δέν ἔχουν τά βιβλία τους ἐντάξει»(Ἡμερολόγιο τοίχου).

<>.

35. Ὁ Κ. Κούρκουλας ἐπισημαίνει: «Γιατί τάχα νά συμβαίνη, ὥστε πολλές φορές ὁ ἄνθρωπος νά προτιμᾶ τό θάνατο χάριν τῆς ἀρετῆς; Ἄν ὁ ἄνθρωπος ἦταν μονάχα πήλινο καί φθαρτό σῶμα, θά ἔπρεπε νά τόν ἐνδιαφέρουν μονάχα τά ὑλικά πράγματα καί σέ αὐτά νά εἶναι ἀπόλυτα προσηλωμένος.

Κάποιος ἄλλος, λοιπόν, μέσα στόν πήλινο ἄνθρωπο, εἶναι πού ἀνεβαίνει πρός τά πνευματικά καί τά ὑπερφυσικά. Καί αὐτός ὁ ἄλλος εἶναι ἡ ἀθάνατη καί λογική ψυχή. Αὐτή, σάν ἄλλος μουσικός, πού παίζει τή λύρα, ὑπαγορεύει καί στό σῶμα τά ἀνώτερα καί καλύτερα»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

36. Διαβάζουμε: «Οἱ λέξεις, Κύριε, εἶναι εὔκολο νά εἰπωθοῦν —δέν κοστίζουν τίποτε. Βγαίνουν ἀπό μόνες τους. Μποροῦμε νά τίς ποῦμε καί μετά νά φύγουμε, χωρίς νά κάνουμε τίποτε γιά τούς ἀδελφούς καί τίς ἀδελφές μας.

Γι᾽ αὐτό, Κύριε, αὐτήν τή φορά δέν θά μιλήσω! Ἀλλά θά παρηγορήσω τόν ἄνθρωπο πού ἔχει παγιδευθῆ μέσα στόν πόνο. Θά ὑποστηρίξω τόν ἄνθρωπο τόν ὁποῖο οἱ ἄλλοι κοροϊδεύουν. Θά ἀνοίξω μέ χαρά τήν πόρτα στό πρόσωπο πού εἶναι χαραγμένο ἀπό λύπη. Θά καλωσορίσω χωρίς νά κρίνω τόν ἄνθρωπο πού εἶναι στό περιθώριο, τόν ὁποῖο δέν ἀγαπᾶ κανένας. Θά δώσω ὅ,τι ἔχω στόν ἄνθρωπο πού πεινάει καί πού δέν ἔχει τίποτε, ἀκόμη κι ἄν αὐτό εἶναι μόνο τό χαμόγελό μου καί ἡ ἀνακούφισι τῆς παρουσίας μου. Δέν θά μιλήσω, Κύριε, ἀλλά θά κηρύξω τήν ἀγάπη Σου. Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, κάνε με δυνατό, γιά νά προσφέρω τήν ἀγάπη στά ἀδέλφια μου αὐτοῦ τοῦ κόσμου»(ΙΣ22).

37. Τhomas Εlliot: «Πολλοί ὑψώνουν τή φωνή τους σέ “Ζήτω” γιά νά ἁπλώσουν κατόπιν τό χέρι σέ “ζητῶ”»(στό: Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

<>.

38. Ἀναφέρει ὁ Bernie May: «Ὁ Τζίμ Μπαπτίστα εἶναι ἕνας ἄνθρωπος τῆς λεπτομερείας. Πάντα πρίν ξεκινήση μέ τό ἀεροπλάνο του, κρατώντας ἕνα νοερό σημειωματάριο, ἐξετάζει προσεκτικά, μέ κάθε λεπτομέρεια, ὅλα ὅσα συνήθως ἐλέγχονται πρίν τήν πτῆσι.

Μιά φορά πετάξαμε μαζί στό Jackson τῆς Arizona, γιά νά πάρουμε ἕνα μεταχειρισμένο Dakota γιά τήν JAARS. Φαινόταν καλή εὐκαιρία καί ἐλέγξαμε τά πάντα, ἀκολουθώντας ἕνα κατάλογο ἐλέγχου. Μέχρι πού φθάσαμε στούς κινητῆρες. Ὁ Τζίμ καί ἐγώ κοιταχθήκαμε, καθώς ἕνα ὄργανο ἔδειχνε ὅτι ἡ πίεσι τοῦ λαδιοῦ στό δεξιό κινητῆρα ἦταν χαμηλή. Αὐτό ἦταν σοβαρό. Βέβαια δέν ἤμασταν σέ θέσι νά ἀγοράσουμε ἄλλο κινητῆρα κι ἔτσι ἀρκεσθήκαμε νά ἐξετάσουμε τί συνέβαινε.

Τό ἡμερολόγιο τοῦ σκάφους ἔδειχνε ὅτι ὁ κινητήρας ἦταν ὁλοκαίνουργιος. Ὁ παραπέρα ἔλεγχος ἔδειξε ὅτι αἰτία τῆς ἀντικαταστάσεως τοῦ παλαιοῦ κινητῆρα ἦταν ἀκριβῶς ἡ χαμηλή πίεσι λαδιοῦ. Ὅμως ἦταν μᾶλλον δύσκολο νά δεχθοῦμε ὅτι δύο μηχανές, ἀπ᾽ τίς ὁποῖες ἡ μία καινούργια, μποροῦσαν νά παρουσιάσουν τό ἴδιο πρόβλημα.

Ἔτσι, ὁ ἄνθρωπος τῆς λεπτομερείας ἀποφάσισε νά πειραματισθῆ γιά λίγο. Μπαίνοντας κάτω ἀπ᾽ τόν πίνακα ὀργάνων, ὁ Τζίμ ἀντέστρεψε τά καλώδια στούς δεῖκτες τοῦ λαδιοῦ, τοποθετώντας τό καλώδιο τοῦ δεξιοῦ κινητῆρα στόν ἀριστερό καί ἀντίστροφα. Λοιπόν τό μαντεύσατε!

Τώρα ὁ ἀριστερός κινητήρας ἔδειχνε χαμηλή πίεσι λαδιοῦ. Συμπέρασμα: ἡ βλάβη ἦταν στό ὄργανο καί ὄχι στόν κινητῆρα. Κάποιος εἶχε τοποθετήσει ἕνα καινούργιο κινητῆρα ἀξίας 12.000 δολλαρίων, ἐξαιτίας τῆς ἐσφαλμένης ἐνδείξεως ἑνός ὀργάνου 30 δολλαρίων.

Γιά κάποιους λόγους, συνηθίζουμε νά πιστεύουμε ὅ,τι μᾶς δείχνει ἕνα ὄργανο, ἁπλᾶ καί μόνο γιατί ὑπάρχει σ᾽ ἕνα πίνακα ὀργάνων. Ἕνας χαλασμένος ἤ ἐλαττωματικός δείκτης πιέσεως λαδιοῦ, ἤ μιά πυξίδα, μπορεῖ νά ὁδηγήση τόν πιλότο σέ τέτοιες σφαλερές ἐνέργειες, πού ἴσως στοιχίσουν τή ζωή του.

Καθώς πετούσαμε ἐπιστρέφοντας, μέ τούς δύο κινητῆρες νά μουγκρίζουν, σκέφθηκα γιά κάποιους ἄλλους δεῖκτες, πού διακηρύττουν τήν “ἀλήθεια”. Μερικοί εἰδοποιοῦν ὅτι χρειάζεται ριζική ἀλλαγή. Ἄλλοι μέ βεβαιώνουν ὅτι ὅλα πᾶνε καλά.

Ἄν θέλετε, ὀνομάστε με πνευματικό ἄνθρωπο τῆς Λεπτομερείας· ὅμως ἀναρωτιέμαι γιά μερικά ἀπ᾽ αὐτά τά ὄργανα. Ἔχω παύσει νά δέχωμαι ἀβασάνιστα τήν ἔνδειξι ἑνός ὀργάνου, ἀκόμα κι ἄν ὅλες τίς προηγούμενες φορές οἱ ἐνδείξεις του ἦταν σωστές. Κανένας μετρητής —καμμιά φωνή— δέν δίνει πάντοτε σωστές ἐνδείξεις.

Ἕνας δείκτης, πού ἐπιμένει νά εἶναι πράσινος, ὅταν ὁ κινητήρας ἀφηνιάζη, μπορεῖ νά εἶναι τό ἴδιο θανάσιμος μέ ἕναν, πού σέ ἀναγκάζει νά κλείσης τό γκάζι, ὅταν δέν ὑπάρχη λόγος. Ὁ σοφός ἄνθρωπος ἀντιστρέφει πότε-πότε τά καλώδια, ὕστερα ἐλέγχει τό ἐγχειρίδιο πτήσεως... ἤ ἀκόμα ἀπευθύνεται καί στόν κατασκευαστή.

Μερικές φορές αὐτό μπορεῖ νά τόν σώση ἀπό ἕνα ὁλοκαύτωμα»(ΚΘ 51).

Ὁ μόνος ἀλάνθαστος δείκτης εἶναι ἡ Βίβλος.

<>.

39. Σκόρπιες ἀλήθειες: «Ὅποιος φοβᾶται νά πλησιάση τήν κυψέλη δέν εἶναι ἄξιος τῆς κηρήθρας»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

«Σηκώνοντας τά βάρη τῶν ἄλλων, ἐλαφρώνουμε τά δικά μας»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

«Στό σήκωμα τῆς ἄγκυρας ὁ δειλός τρέμει, χάνοντας τή σιγουριά. Ὁ γενναῖος ἀγάλλεται ἀντικρύζοντας τήν ἀπεραντοσύνη τοῦ ὠκεανοῦ»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

40. Κ. Κούρκουλας: «Στήν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ τά παραλυμένα σώματα τή θεραπεία τήν εὕρισκαν ὄχι στά γαληνεμένα νερά, ἀλλά στά ταραγμένα. Ὅταν ὁ ἄγγελος “ἐτάρασσε τό ὕδωρ”. Καί στίς ἀνθρώπινες ψυχές δέν εἶναι ἡ ἀκύμαντη καί μαλθακή ζωή, ἀλλά οἱ θύελλες καί οἱ δοκιμασίες, πού τίς θεραπεύουν καί τίς γιγαντώνουν. Οἱ στιγμές κατά τίς ὁποῖες ὅλα γύρω “ταράσσονται”. “Κύριε, ἐν θλίψεσιν ἐμνήσθημέν Σου”»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

41. Ἐπισημαίνει ὁ π. Αὐγουστίνος Καντιώτης: «Ὦ βλάσφημε, εἴτε πιστεύεις εἴτε δέν πιστεύεις στό Θεό, παραλογίζεσαι. Διότι, ἄν μέν πιστεύης, τότε πῶς βλασφημεῖς Αὐτό τόν ὁποῖο λατρεύεις; Ἄν πάλι δέν πιστεύης, τί βλασφημεῖς κάποιον πού γιά ἐσένα εἶναι ἀνύπαρκτος;»(ΑΚ 142).

<>.

42. Ἕνας «μοναχός ἔζησε στόν καιρό τοῦ μεγάλου καί θαυμαστοῦ Παλάμωνος, δασκάλου καί Γέροντος τοῦ μεγάλου ἀσκητῆ Παχωμίου. Μιά ἡμέρα πῆγε καί ἐπισκέφθηκε τόν Ὅσιο Παλάμωνα καί, σάν εἶδε φωτιά ἀναμμένη ἔξω ἀπ᾽ τό κελλί του, λέει μέ ὑπερηφάνεια στόν Ὅσιο Παλάμωνα καί στό μαθητή του Παχώμιο:

—Ἄν ἔχετε πίστι, ἐλᾶτε νά μποῦμε στή φωτιά, λέγοντας τήν Κυριακή προσευχή καί δέν θά πάθουμε τίποτε.

Ὁ θεῖος Παλάμων τοῦ εἶπε:

—Πρόσεξε, παιδί μου, διότι αὐτά τά ὁποῖα λές εἶναι σημεῖο μεγάλης ὑπερηφανείας. Ἐμεῖς λάβαμε ἐντολή νά πράττουμε καλά ἔργα καί ἀγαθές πράξεις, γιά νά λυτρωθοῦμε ἀπ᾽ τήν αἰώνια φωτιά τῆς κολάσεως.

Σάν ἄκουσε τοῦτα τά λόγια ὁ πλανεμένος ἐκεῖνος μοναχός, τά περιφρόνησε καί μπῆκε στή φωτιά· ὁπότε μέ τή βοήθεια τοῦ σατανᾶ δέν κάηκε, παρά βγῆκε ἔξω καί περιγελοῦσε τούς Ἁγίους (Παλάμωνα καί Παχώμιο) ὅτι δέν ἔχουν πίστι. Ὅμως ὁ παμπόνηρος δαίμονας, σάν εἶδε ὅτι ἔφθασε στήν κορυφή τῆς ὑπερηφανείας, μεταμορφώθηκε σέ ὄμορφη γυναῖκα, ἡ ὁποία μπῆκε μέσα στό κελλί του καί τόν παρακαλοῦσε μέ δάκρυα νά τήν κρύψη, διότι κακοί ἄνθρωποι ζητοῦν νά τή φυλακίσουν. Πείσθηκε, λοιπόν, στά γλυκά καί ἀπατηλά λόγια τῆς φανταστικῆς γυναίκας, τή λυπήθηκε καί ἄρχισε νά τή συμπαθῆ καί νά τήν παρηγορῆ· ὁπότε ἄναψε δυνατά στήν καρδιά του ἡ φωτιά τῆς αἰσχρῆς ἐπιθυμίας, ὥστε τήν ἴδια ἐκείνη στιγμή συμφώνησε ν᾽ ἁμαρτήση μαζί της καί, ὅταν τήν ἀγκάλιασε, μπῆκε μέσα του ὁ δαίμονας, τόν ἔρριξε κάτω καί κειτόταν πολλή ὥρα σάν νεκρός, θέαμα δηλαδή ἐλεεινό. Καί ὅταν συνῆλθε λιγάκι, ἄρχισε κι ἔτρεχε σάν τρελλός. Τότε μπῆκε μέσα σ᾽ ἕνα θερμό λουτρό ὅπου κάηκε τό σῶμα του, ἐνῶ τήν ψυχή του τήν παρέλαβε τό πονηρό πνεῦμα τῆς ὑπερηφανείας καί τή μετέφερε στή φωτιά τῆς αἰωνίου κολάσεως»(ΔΠ 28).

<>.

43. Μικρές ἀλήθειες: «Ἀρέσει στούς ἀνθρώπους νά βλέπουν τήν εἰκόνα τους σέ θολούς καθρέπτες»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

«Τό καλό τό ὁποῖο ἔχουμε τό παίρνει ὁ θάνατος. Τό καλό τό ὁποῖο κάνουμε τό παίρνει ὁ οὐρανός»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

«Ἡ προσευχή θά σέ κάνη νά μήν ἁμαρτάνης. Ἡ ἁμαρτία θά σέ κάνη νά μήν προσεύχεσαι»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

44. Ἀναφέρει ὁ μακαριστός π. Φιλόθεος Ζερβάκος: «Ἐδῶ στήν Πάρο ἦταν μία γυναῖκα, τήν ὁποία γνώρισα καί ἐξομολόγησα. Ἦταν 16 χρόνια τελείως ἀκίνητη. Εἶχε παραμορφωθῆ. Εἶχε γίνει ἕνα κουβάρι. Ποτέ δέν ἐγόγγυσε οὔτε στενοχωρήθηκε. Διαρκῶς ἔλεγε σάν τόν Ἰώβ: “Δόξα σοι, ὁ Θεός”. Πάντοτε χαιρόταν καί ἔλεγε ὅτι ὁ Θεός τήν ἀγαπᾶ καί ὅτι τῆς ἔδωσε αὐτό τόν παιδεμό, γιά νά τήν ἀναπαύση αἰωνίως στούς οὐρανούς. Πέθανε πρίν ἀπό 4 χρόνια. Μέ τήν ὑπομονή της ἁγίασε καί τώρα βρίσκεται στήν αἰώνια ἀγαλλίασι»(ΔΠ 35).

<>.

45. Κ. Κούρκουλας: «Φρόντισε ἐσύ τό οἰκογενειακό σου περιβάλλον νά εἶναι Παράδεισος καί μήν ἀνησυχῆς γιά τά παιδιά σου πού πήδηξαν τό φράχτη του. Ὅσο μακρυά κι ἄν βρεθοῦν καί ἀπ᾽ ὅποιο κατήφορο τῆς ζωῆς κι ἄν περάσουν, θά νοσταλγοῦν πάντα ἐκεῖνο τό ὁποῖο γνώρισαν καί ἔζησαν πίσω ἀπ᾽ τό φράκτη. Καί κάποτε θά τόν ξαναπηδήξουν ἀλλά πρός τά μέσα αὐτή τή φορά»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

46. «Στή φθορά τοῦ χρόνου, τά οἰκοδομήματα πού ἀντέχουν, εἶναι ἐκεῖνα πού ἔχουν γερούς ἀκρογωνιαίους λίθους στά θεμέλια καί ὄχι φιοριτοῦρες στά ἀετώματα.

Οἱ ἀκρογωνιαῖοι δέν φαίνονται, ἀλλά στηρίζουν τά οἰκοδομήματα. Τά διακοσμητικά φαντάζουν, ἀλλά δέν ἐπιβιώνουν.

Καί στή φύσι ἐπιβιώνουν τά φυτά πού ἔχουν ρίζες καί ὄχι ἄνθη· καθώς καί στή ζωή ὅσοι διαθέτουν ἀρετές καί ὄχι φιοριτοῦρες»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

<>.

47. «Τό κυνήγι καί ἡ σκόπευσι ὑψηλῶν στόχων στή ζωή μοιάζει —ἔλεγε ὁ Bismarck— μέ τό κυνήγι τῆς ἀγριόπαπιας στό βάλτο.

Τό σημαντικό δέν εἶναι τό πότε θά πυροβολήσης ἀλλά τό πῶς καί ποῦ θά πατήσης πάνω στή λάσπη τοῦ βάλτου γιά νά μήν βουλιάξης»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

48. Γράφει κάποιος Χριστιανός: «Μοῦ ἔκαναν ἐντύπωσι δύο ἐπεισόδια, πού ἀναφέρονται σέ δύο βιβλία. Στό ἕνα, στό: Γιά Ποιόν Κτυπᾶ ἡ Καμπάνα, τοῦ Hemingway, παρουσιάζεται ἕνας κομμουνιστής γεροστρατιώτης, πού εἶναι φρουρός σέ μιά γέφυρα. Τό νοιώθει, πώς ὕστερα ἀπό λίγο θά πεθάνη, θά σκοτωθῆ. Καί νοιώθει τήν ἀνάγκη νά προσευχηθῆ. Μά τά μαρξιστικά τσιτάτα δέν δέχονται κάτι τέτοιο. Καί τό νοιώθει σάν μειονέκτημα. Καί σκέπτεται, σάν κέρδιζαν τόν πόλεμο, νά ἔκανε μιά εἰσήγησι στήν Κεντρική Ἐπιτροπή, γιά τήν καθιέρωσι κάποιας λατρευτικῆς διαδικασίας.

Τό δεύτερο εἶναι ἀπό ἕνα μυθιστόρημα τῆς Oriana Fallaci, πού περιγράφει τή ζωή τῆς Ἀμερικῆς ἀπό ἕνα μάτι εὐρωπαϊκό κοιταγμένη. Ἡ ἡρωΐδα τοῦ μυθιστορήματος καταλαμβάνεται ἀπό κατάθλιψι, ἀπ᾽ τή ζωή καί τούς ἔρωτες, τούς ὁποίους εἶναι ἀναγκασμένη νά κάνη καί σέ μιά στιγμή ἀπελπισίας, ἐντελῶς ἐνστικτώδικα φωνάζει: “Ἄχ, Θεέ μου...”. Μά ἐπειδή ἦταν δασκαλεμένη, πώς Θεός δέν ὑπάρχει, συμπληρώνει: “Τί κρῖμα νά μήν ὑπάρχης”»(ΜΒ 11).

49. Μικρές ἀλήθειες: «Οἱ δυσκολίες τῆς ζωῆς πολλές φορές μᾶς ἐμπνέουν. Τό ρυάκι χάνει τό τραγούδι του ὅταν τοῦ ἀφαιρέσης τούς βράχους»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

«Τό ἀναγκαῖο καί ἀπαραίτητο στή ζωή σέ σηκώνει... Τό παραπάνω χρειάζεται ἐσύ νά τό σηκώσης»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

«Ὁ Θεός δέν ζητᾶ συνηγόρους, πού νά προβάλλουν μέ τά λόγια τους τήν ἀξία τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Ζητᾶ ὑπηκόους πού δείχνουν μέ τήν ὑποταγή τους καί τόν ἄψογο βίο τους τή δύναμι τοῦ Χριστοῦ»(Κ. Κούρκουλα, Ἄγγελμα τῆς Ἡμέρας).

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Ψυχική Τόνωση (Διαχρονικό Ημερολόγιο), εκδ. Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός

https://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com

<>.

Ἕνας γιατρός ἐἶπε κάποτε:

“Τό καλύτερο φάρμακο γιά τόν ἄνθρωπο ἐἶναι ἡ αγάπή”.

Κάποιος ρώτησε:

“Καί άν δέν δουλέψει;”.

Ὁ γιατρός χαμογέλασε καί ἐἶπε:

“Αὔξησε τή δόσι”.

https://www.facebook.com/orthodoxes.anthodesmes/

<>.

Ὅταν κάποιος σέ βοηθάει ἐνῶ περνάει καί ὁ ἴδιος δύσκολα...

Δέν εἶναι βοήθεια...

Ἀγάπη εἶναι...

https://www.facebook.com/olagiatinpsixikiygeia/

<>.

«Εἶπε στήν κόρη του, “Μήν πεῖς σέ κανένα ὅτι ὁ πατέρας σου εἶναι σκουπιδιάρης, θά σέ κοροϊδεύουν”.

Ἐκείνη ἀνέβασε στό instagram αὐτή τή φωτογραφία καί ἔγραψε: “Ὁ πατέρας μου εἶναι σκουπιδιάρης. Εἶναι ὁ ἡρωάς μου. Σ᾽ ἀγαπῶ μπαμπά”»(Τροφή για Σκέψη, https://www.facebook.com/trofigiaskepsii).

<>.

«Πάσχει ἀπό Alzheimer ἀλλά γιά μιά στιγμή ἀναγνωρίζει τήν εγγονή τῆς πού τή φροντίζει καί τῆς λέει “Σ᾽ ἀγαπῶ”!

Ἐπιμ.: Δ. Ντζαδήμα»(https://www.facebook.com/fractalart.gr).

<>.

Μενέλαος Λουντέμης: «Τά ἀγριολουλουδα ἔχουν δύο παραπανίσιες ἀξίες:

Πρώτα, δέν πουλιοῦνται κι ἔπειτα ἐκεῖνος πού τά χαρίζει τά μαζεύει μόνος του»(Σάν Χάδι, facebook.com).

<>.

«Ὁ παπποῦς καί ἡ γιαγιά μου εἴχανε τήν 60ή ἐπέτειο γάμου. Ὁ παπποῦς μου εἶχε alzheimer. Δέν θυμόταν τά παιδιά του, τό σπίτι του ἤ ὁτιδήποτε ἄλλο, ἀλλά ὅσο ἄσχημα κι ἄν ἦταν, ὅποτε ἔβλεπε τή γιαγιά μου ἔλεγε “κοίτα τήν ὄμορφη γυναῖκα μου”»(Σάν Χάδι, facebook.com).

<>.

Ξένη Τσολακίδου: «Μέ ρώτησαν μιά μέρα τί εἶναι ἀγάπη.

Ἀγάπη εἶναι ὁ παππούς μου, πού ἔχει δυό χειρουργεῖα στά πόδια καί ἔνα μπαλονάκι στήν καρδιά. Ἀλλά σιδερώνει γιά τή γιαγιά μου πού ἔχει πόνους στά χέρια, στά πόδια στή μέση καί εἶναι μαζί 53 χρόνια.

Ἀγάπη εἶναι νά μήν φοβᾶσαι μήν καταπατηθῆ ὁ ἀνδρισμός σου. Σοῦ φτάνει μόνο νά βλέπης τόν ἄνθρωπο πού ἀγαπᾶς νά εἶναι καλά.

Αὐτό εἶναι ἀγάπη.

Σέ εὐχαριστώ παπποῦ πού μοῦ ἔμαθες τί εἶναι ἀγάπη»(Σάν Χάδι, facebook.com).

<>.

Η θυσιαστική και με μακαρία υπομονή αγάπη ενός άνδρα για τη γυναίκα του και η επιστροφή της

«Διηγεῖται ὁ Γέροντας Ἰωσήφ ὁ Βατοπαιδινός μία πραγματική ἱστορία, γιά νά μαρτυρηθῆ μέ ζωντάνια ἡ θυσιαστική καί μέ μακαρία ὑπομονή ἀγάπη ἑνός ἀνδρός γιά τή γυναῖκα του, ἕνα παράδειγμα ἀπ᾽ τή μαχητικότητα ἑνός ἡρωϊκοῦ συζύγου, ὄχι κάποια πλασμένη διήγησι πρός διδαχή, ἀλλά μία ἀληθινή ἱστορία πού ἐκτυλίχθηκε στίς μέρες μας. “Εἶναι πολύ συγκλονιστικό”, δηλώνει ἐξαρχής ὁ παπποῦς, ἕνα ἀληθινό παράδειγμα θυσίας, “ἀπ᾽ τά μέσα πού χειρίζονται οἱ πραγματικοί σύζυγοι, γιά νά συγκρατήσουν τήν ἑνότητά τους”. Ὁ Γέροντας ἐκκινεῖ τήν ἐξιστόρησί του, παρουσιάζοντας ἕνα “τζέντλεμαν”, ὅπως τόν ἀποκαλεῖ, ὁ ὁποῖος σέ ἡλικία πέραν τῶν τριάντα ἐτῶν, ἐπιθύμησε νά δημιουργήση οἰκογένεια. “Ἔκανε ἐκεῖ τήν προσευχούλα του, καί, ὅπως τοῦ ἔτυχε ἐκεῖ, βρῆκε μία κορούλα καί τήν πῆρε ὡς σύζυγο, τήν παντρεύτηκε νομίμως”. Ἐκείνη ἦταν μικρή, “κάτω καί τῶν εἴκοσι σχεδόν ἐτῶν”, ἀλλά ὄχι μονάχα αὐτό, διότι ἦταν καί ζωηρή, ἔκανε λάθη, ὡστόσο, ὡς γνήσιος “τζέντλεμαν” ὁ ἄνδρας της, ὡς ἄνθρωπος πού διέθετε διάκρισι, προσποιοῦνταν ὅτι δέν ἔβλεπε τά ἀτοπήματά της, “σάν πατέρας της τῆς φερόταν”, ὡς ἕνας γνήσιος ἥρωας ἀπ᾽ τίς πρῶτες ἐποχές τῆς συζυγίας τους.

Ὁ ἄνδρας ἦταν μέτοχος σέ ἑταιρεία πού ἕδρευε στό ἐξωτερικό καί ἄρα τό ἀνάγκαζε ἡ συγκυρία νά φύγη τό ζευγάρι γιά τά ξένα, ὅπως καί ἔφυγε. “Ἔ, τήν πῆρε καί ἔφυγαν στό ἐξωτερικό, σάν σύζυγό του, μαζί ἐκεῖ”. Ἐκεῖ, ὅμως, στά μακρινά, ἦρθε ὁ κακός λογισμός καί παρέσυρε μέ δίνη τό κορίτσι. “Ὅπως ἦταν λίγο ζωηρούλα καί ἀκατάρτιστη, σκέφτηκε ὅτι αὐτό γιά μένα τό ἔκανε —τό νά μετακινηθοῦν— γιά νά μέ χωρίση ἀπ᾽ τό περιβάλλον μου”. Πίστεψε τό νοῦ της, καί, τότε, “τόν παρατάει τόν ἄνδρα της καί φεύγει καί ἔρχεται πίσω στήν Ἑλλάδα καί πηγαίνει σέ κάποιο καζίνο καί δουλεύει σάν ἐλεύθερη γυναῖκα, ἐπ᾽ ἀμοιβή”. Ὁ σύζυγος, ὡστόσο, δέν φάνηκε νά πτοῆται ἀπ᾽ τήν ἄξαφνη φυγή της, διότι ἐκεῖνος τήν ἀγαποῦσε καί ἦταν ἱκανός νά τή συγχωρῆ, νά κάνη θυσίες, νά μακροθυμῆ, νά διασώζη τά πολλά καί σπουδαία λάθη της. “Αὐτός”, διηγεῖται ὁ Γέροντας, “ἀπ᾽ τή στιγμή πού ἔφυγε ἀπό κοντά του, ἄρχισε νά ἐξομολογῆται στό Θεό καί νά τόν παρακαλῆ, μέ ἕνα εἶδος, οπως νά σοῦ πῶ, δικαζότανε μέ τό Θεό!”.

Ὁ Βατοπαιδινός ἀναφέρεται στίς συγκλονιστικές προσευχές αὐτοῦ τοῦ “τζέντλεμαν” καί τίς δεήσεις ἑνός ὁλόκληρου καιροῦ: “Ἐπί δύο ἔτη, κάθε μέρα ἔκλαιγε: ‘Πανάγαθε, παρά δέ Κυρίου ἁρμόζεται γυνή ἀνδρί, ἐγώ προσευχήθηκα σέ Σένα καί ξέρεις τή διάθεσί μου. Εἶναι ἀδύνατον νά πιστέψω ὅτι αὐτή ἡ γυναῖκα εἶναι τυχαία γιά μένα! Ἐσύ μοῦ τήν ἔδωσες! Τή θέλω, Πανάγαθε! Ζητῶ τή γυναῖκα μου! Τί πειράζει, ἄν πλανήθηκε ἕνα κοριτσάκι; Γιά ποιόν σκοπό ἦρθες στή Γῆ; Δέν ἦρθες Ἐσύ νά ἐπιστρέψης τό πεπλανημένο; Δέν ὁρκίστηκες στό Ὄνομά Σου, ὅτι δέν θέλεις τό θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ; Δέν ὑποχωρῶ, ἐπιμένω, ζητῶ δικαιοσύνη! ̓”. Ἔκλαιγε. Σπάραζε. Γονάτιζε. Ζοῦσε ὅπως ζοῦσε, ὁ καιρός περνοῦσε. Ἡ κορούλα δέν γυρνοῦσε, ἀλλά ἐκεῖνος ὡς ἀκλόνητη ὀροσειρά εἶχε καταφέρει νά συμπληρώση εἴκοσι τέσσερεις ὁλόκληρους μῆνες τῆς ἴδιας ἐπιμονῆς κραυγῆς πρός τό Θεό: “Θέλω τή γυναῖκα μου, νά μοῦ τή φέρης πίσω! Ἀφοῦ δέν μπορεῖ ἐκείνη, γιατί πλανήθηκε, πάρε τή δική μου προσευχή! Δέν εἶπες Κύριέ μου, ‘εὔχεσθε ὑπέρ ἀλλήλων, ὅπως ἰαθῆτε; ̓”. Δύο χρόνια ἡ ἴδια ἱστορία. Τό ἴδιο κλαμα, ἡ ἴδια ἡρωϊκή διάθεσι. “Στεκόταν στήν ἔπαλξι τῆς ἀπαιτήσεως πρός τό Θεό”. Ἡ προσευχή του ἔφθασε νά εἶναι φοβερά παράκλησι, ἐπαινετά ἐξαντλητική γιά τή μικρή ὀμορφούλα τῆς καρδιᾶς του.

Ἐκεῖ, ὅμως, στό χεῖλος τοῦ γκρεμοῦ, σέ περιμένει ὁ Θεός γιά νά σέ πιάση. “Στά δύο χρόνια ξύπνησε ἡ κόρη!”, λέει, τώρα, ὁ παπποῦς. Τήν κορούλα τή βασάνιζαν οἱ τύψεις. Γνώριζε τό μέγεθος τοῦ ἀτοπήματός της καί ἄρα τήν κλοτσοῦσε ἠ συνείδησί της. “Ἄρχισε νά σκέφτεται ὅτι θά πρέπη ὁ Θεός νά κάνη ἄλλη κόλασι, γιατί τούτη πού εἶναι, εἶναι μικρή γιά μένα. Πιάνει καί γράφει ἕνα γράμμα στόν ἄνδρα της, καί λέει: ‘Δέν τολμῶ νά σέ ὀνομάσω, δέν ἔχω θέσι. Ἀλλά, ἄν ἐπιστρέψω, δέν μέ δέχεσαι πίσω σάν ὐπηρέτρια; ̓”. Ὁ ἄνδρας, μόλις διάβασε τό γράμμα της, πλημμύρισε ἀπό χαρά. Δέν ὑπῆρξε γι᾽ αὐτόν οὔτε ἴχνος δεύτερης σκέψεως. Ἀμέσως λαχτάρισε πίσω τή γυναῖκα του. Ἡ ἀγάπη συγχωρεῖ, ζέει ὀρθή, δέν γνωρίζει μικρότητες. Μεγαλοθυμεῖ! Σημειώσεις λαθῶν δέν θά κρατήση ἡ ἀγάπη. Σχίζει τά τεφτέρια. Τά διαγράφει ὅλα, σχεδιάζει τά μέλλοντα. “Ἀπαντάει αὐτός”. Γράφει καί στέλνει μία ἀπάντησι ἡρωϊκή. “‘Ἀγάπη μου ̓, ἔγνεφε μέσα μέ ζεστασιά, ‘γιατί εἶπες αὐτό τό λόγο; Δέν σέ ἔστειλα γιά διακοπές καί ἀναμένω τή σύζυγό μου νά ἔρθω πίσω στήν ἀγκαλιά μου; ̓. Ἔ, πῆρε θάρρος αὐτή καί λέει ἔρχομαι!”.

Πανηγύριζε ἤδη ὁ οὐρανός, οἱ Ἅγιοι, οἱ Ἄγγελοι, ὅλοι μαζί ἕνας ψαλμός γιά τό ζευγάρι πού ἑνώνονταν ξανά, διότι χαίρεται πολύ καί ἡ Θεοτόκος σμίγοντας πίσω τά ζευγάρια. Ἀπέμεινε ἡ συνάντησί τους. “Συνεννοήθηκαν γιά τό χρόνο κι αὐτός τήν περίμενε στό ἀεροδρόμιο. Ὅταν ἦρθε στό ἀεροδρόμιο καί βγῆκε ἔξω καί ἐλευθερώθηκε, μόλις τόν εἶδε ἀπέναντι, ἔπεσε κάτω καί ἄρχισε νά κλαίη, νά χτυπιέται. Ἐκεῖνος τήν πῆρε στήν ἀγκαλιά του, ἔτσι μπροστά στόν κόσμο. ‘Ἀγάπη μου, γιατί κάνεις ἔτσι καί μέ πληγώνεις; Μέ τόση λαχτάρα σέ περιμένω νά πᾶμε σπίτι μας, κι ἐσύ τί κάνεις ἔτσι; ̓. Τήν πῆρε στό σπίτι”.

“Ἔ, αὐτό τό βράδυ, πάτερ”, εἶχε ἐμπιστευτῆ ἐκεῖνος ὁ σύζυγος στό Γέροντα Ἰωσήφ τό Βατοπαιδινό, “ἀπ᾽ τήν ὥρα πού ἔβαλα τό κεφάλι μου στό μαξιλάρι μου μέχρι τό πρωΐ, ὁ φύλακας μου ἄγγελος μέ γύρισε ὅλες τίς χωρεῖες τῶν Ἁγίων, ὅλη τή δόξα τοῦ Παραδείσου!”»(ΚΠ, 437).

https://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com/

<>.

Η αγάπη βρίσκει τον τρόπο, η αδιαφορία βρίσκει πάντα μια δικαιολογία

Λόγια Αγίων περί Αγάπης

*Αγάπη είναι η ομορφιά της ψυχής.

—Aγιος Αυγουστίνος Ιππώνος Β. Αφρικής

* Δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε να κατακτήσει την τέλεια αγάπη, παρά μονο εκείνος που απέβαλε τον παλιό εαυτό του.

—Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

*Πουθενά δεν βρίσκεται η αγάπη χωρίς ταπείνωση, ούτε ταπείνωση χωρίς αγάπη. Ο κλέφτης αποφεύγει τον ήλιο και ο υπερήφανος καταφρονεί την ταπείνωση.

—Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

* Η πολυχρόνια υπομονή οδηγεί στην ταπείνωση. Η ταπείνωση οδηγεί στην υγεία της ψυχής. Η υγεία της ψυχής στη γνώση του Θεού. Η γνώση του Θεού στην αγάπη του Θεού. Και, τέλος, η αγάπη του Θεού στη χαρά του Θεού, τη γλυκύτερη όλων

—Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

<>.

Έρωτας σε γάμο...

Μια όμορφη και πιστή οικογένεια έζησε πολύ καλά το Μυστήριο του Γάμου, είκοσι χρόνια γάμου. Μια μέρα ξέσπασε σφοδρή φωτιά στο σπίτι. Οι γείτονες κάλεσαν την πυροσβεστική, η γυναίκα και ο σύζυγός του μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο. Λίγες μέρες αργότερα, οι γιατροί είπαν στον σύζυγό της:

- Καταφέραμε να σώσουμε τη γυναίκα σου, αλλά είναι αγνώριστη: από τη μέση και πάνω είναι μια αγνώριστη από το καμένο δέρμα, το στόμα της είναι παραμορφωμένο, έχει χάσει ένα κομμάτι από τη μύτη της, το αυτί της. Θα είναι δύσκολο για εμάς να βοηθήσουμε τη γυναίκα σας να ξαναβρεί τη ζωή της.

Είπε χαμηλόφωνα:

- Κι εγώ υπέφερα πολύ από αυτή τη φωτιά, είμαι τυφλός, πρέπει να φοράω ειδικά γυαλιά.

Πήραν εξιτήριο από το νοσοκομείο και μεταφέρθηκαν στο σπίτι που αγοράστηκε με τη βοήθεια συγγενών και φίλων και κλείστηκαν στο σπίτι, αλλά δεν έβγαιναν από το σπίτι. Ήταν εντελώς παραμορφωμένη, αλλά έζησαν μαζί για άλλα δεκαεπτά χρόνια .Μετά η γυναίκα του πέθανε .

Στην κηδεία ... η έκπληξη συγγενών και φίλων ήταν μεγάλη! Ήταν χωρίς γυαλιά και χωρίς μπαστούνι: δεν ήταν τυφλός. Είπε ψέματα γιατί ήξερε ότι αυτή η σύζυγος δεν θα μπορούσε ποτέ να αισθανθεί ότι την αγαπούν πραγματικά αν ήξερε ότι έβλεπε την παραμόρφωσή της.

Ηθική: Να αγαπάς σημαίνει να έχεις το θάρρος να παίζεις στα τυφλά για να βλέπει ο άλλος το φως. Να αγαπάς σημαίνει να θυσιάζεσαι για τον άλλον και να ζεις μέσα από τον άλλον! Η αληθινή αγάπη δεν κρατά μόνο στον τάφο, αλλά περνά πέρα από τον θάνατο στην αιωνιότητα σε Αυτόν που είναι - Ζωή χωρίς θάνατο και Αγάπη χωρίς τέλος!

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/07/blog-post_90.html

Ποιος πρέπει να κάνει τις δουλειές του σπιτιού; Η γυναίκα ή ο άντρας;

—Γέροντα, ποιος πρέπει να κάνει τις δουλειές του σπιτιού; Η γυναίκα ή ο άντρας;

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994):

—Όποιος προλάβει πρώτος... Αυτός θα έχει και τον μεγαλύτερο μισθό.

<>.

“Nομικός τίς προσῆλθε τῷ ᾿Ιησοῦ ἐκπειράζων αὐτόν καί λέγων· ... τίς ἐστί μου πλησίον;” (Λουκ. 10, 25-37, Παραβολή Καλοῦ Σαμαρείτη)

Μία ἀπ᾽ τίς πιό ἀπολαυστικές στιγμές τῆς Ἱερωσύνης

εἶναι ἡ στιγμή πού ἔχει τελειώσει ἡ Θ. Λειτουργία,

μέσα στήν ἡσυχία

καί μέ τήν ἐκκλησιά νά μοσχοβολᾶ πατόκορφα λιβάνι,

ὁ ἱερέας βρισκόμενος “μόνος μόνῳ Θεῷ”

καταλύει (τρώγει τό περιεχόμενο) τό Ἅγ. Ποτήριο.

Τί εἶναι μέσα στό Ποτήριο;

Ὁλάκερος ὁ κόσμος (ὁρατός καί ἀόρατος)

Ἐκεῖ εἶναι ἡ Παναγία πού τόσο εὐλαβεἶσαι...

Ἐκεῖ ὁ Θυσιαζόμενός μας Χριστός...

Ἐκεῖ ὁ Ἅγιος πού φέρεις

βαρύ φορτίο κληρονομιᾶς τό ὄνομά του...

Ἐκεῖ ὅμως καί ἐκείνος

πού δέν συμπαθεῖς,

πού ἐνῶ δέν τοῦ κρατᾶς κακία (γιατί εἶσαι καί “Χριστιανός”)

ἀλλάζεις πεζοδρόμιο γιά νά μήν συναντηθῆτε...

κι ὅμως μπορεῖ νά μήν τόν ἀντέχῆ ἡ “ἁγιότητά” σου

βρίσκεται δίπλα σου μέσα στό Ποτήριο

κολυμπώντας στήν ἀδιάκριτη ἀγάπη τοῦ Χριστού μας...

Λυγίζουν τά γόνατα τοῦ ἱερέως

στό ὑπέρλογο θέαμα

τοῦ ἐσωτερικοῦ τοῦ Ἁγ. Ποτηρίου...

Γίνεται καί ὁ παππούλης

μέ τήν κατάλυσι

ἕνα χωνευτήρι τῆς ἀγάπης!

π. Ἰωάννης Παπαδημητρίου

Πηγή:

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2020/01/blog-post_563.html

<>.

Ένας καλλιτέχνης...

Ένας καλλιτέχνης που ζούσε σε ένα μικρό χωριό, έκανε αγιογραφίες και τις πουλούσε σε καλή τιμή. Η φήμη του είχε εξαπλωθεί.

Μια φορά ήρθε ένας κακός άνθρωπος από το χωριό και του είπε:

"Βγάζεις πολλά λεφτά από τη δουλειά σου. Γιατί δεν βοηθάς τους φτωχούς στο χωριό; Κοίταξε τον χασάπη, δεν έχει πολλά λεφτά, αλλά δίνει δωρεάν κρέας στους φτωχούς κάθε μέρα. Κοίταξε τον φούρναρη - κι ας είναι φτωχός και πατέρας μεγάλης οικογένειας, δίνει δωρεάν ψωμί κάθε μέρα".

Ο καλλιτέχνης δεν του απάντησε, αλλά μόνο χαμογέλασε.

Ο άνθρωπος έφυγε θυμωμένος και διέδωσε στο χωριό ότι ο καλλιτέχνης είναι πολύ πλούσιος, αλλά είναι ένας άθλιος και δεν βοηθάει τους φτωχούς.

Μετά από λίγο ο καλλιτέχνης αρρώστησε και κανείς στο χωριό δεν του έδωσε σημασία. Πέθανε μόνος του.

Πέρασε καιρός και οι κάτοικοι του χωριού παρατήρησαν ότι ο χασάπης δεν έδινε πλέον δωρεάν κρέας στους φτωχούς, ο φούρναρης επίσης δεν έδινε δωρεάν ψωμί στους φτωχούς.

Όταν ρωτήθηκαν γιατί σταμάτησαν, είπαν:

"Σταματήσαμε γιατί ο καλλιτέχνης που μας έδινε χρήματα κάθε μήνα για να σας βοηθούμε, πέθανε".

Γι᾽ αυτό δεν πρέπει να καταδικάζουμε κανέναν γιατί δεν ξέρουμε τι κρύβεται στην ψυχή του. Μόνο ο Θεός ξέρει και μόνο αυτός έχει το δικαίωμα να κρίνει.

Πηγή:

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/03/blog-post_204.html

<>.

Το να βοηθάς κάποιον άλλον μέσα από δυσκολίες είναι εκεί που ξεκινά ο πολιτισμός

Πριν από χρόνια, η ανθρωπολόγος Margaret Mead ρωτήθηκε από έναν μαθητή τι θεωρούσε ως το πρώτο σημάδι πολιτισμού σε μια κοινωνία. Ο μαθητής περίμενε την Mead να μιλήσει για αγκίστρια ή πήλινα αγγεία ή γλυπτά. Αλλά όχι. Η Mead είπε ότι το πρώτο σημάδι του πολιτισμού σε έναν αρχαίο πολιτισμό ήταν ένα μηριαίο οστό που είχε σπάσει και στη συνέχεια είχε πλήρως επουλωθεί. Η Mead εξήγησε ότι στο βασίλειο των ζώων, αν σπάσεις το πόδι σου, πεθαίνεις. Δεν μπορείς να φύγεις από τον κίνδυνο, να φτάσεις στο ποτάμι και να πιείς νερό ή να κυνηγήσεις για φαγητό. Είσαι τροφή για άγρια θηρία. Κανένα ζώο δεν επιβιώνει από ένα σπασμένο πόδι αρκετό καιρό ώστε να επουλωθεί το οστό. Ένας σπασμένος μηρός που έχει επουλωθεί είναι απόδειξη ότι κάποιος έχει πάρει χρόνο για να μείνει με αυτόν που έπεσε, έδεσε την πληγή, έχει μεταφέρει το άτομο σε ασφαλές μέρος και έχει φροντίσει το άτομο να ανακάμψει. Το να βοηθάς κάποιον άλλον μέσα από δυσκολίες είναι εκεί που ξεκινά ο πολιτισμός, είπε η Mead.

"Είσαι στα καλύτερά σου όταν εξυπηρετείς άλλους. Να είσαι πολιτισμένος".

—Ira Byok" (Via: Ξένος Σάββας)

Πηγή:

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2020/08/margaret-mead.html

<>.

Κάνουν λάθοι αλλά κρύβουν τόση ηπιότητα και γλυκάδα μέσα στην καρδιά τους

«Ζοφερό καί μαῦρο βλέπουμε τό μέλλον αὐτῆς τῆς Γῆς. Μά ὁ Θεός πού τοῦ ἀρέσουν τά surpise πάντα ἔχει ἕνα ἄλλο σχέδιο.

Θεωροῦμε τίς νέες γενιές ὡς ἀδιάρμιστες (ἀκατάστατες) καί κακοκαμωμένες καί κλαῖμε γι᾽ αὐτό πού ἔρχεται.

Κι ὅμως θωρείς στούς περισσότερους νέους μία εὐαισθησία, μία ἁπαλότητα, ἕνα πιό ταπεινό πνεῦμα καί μία εὐαισθητοποίησι γιά τόν πόνο τῶν ἄλλων καί ὅλης τῆς κτίσεως.

Γνωρίσαμε καί τίς παλαιές γενιές τῶν πιστῶν καί ἀθώων μέν ἀνθρώπων μά ἐπίσης καί τῶν σκληροκαρδίων, ἀμετάπειστων, ἀπόλυτων, ξεροκέφαλων καί σκληροτάτων ἀνθρώπων.

Προκρίνω τό σήμερα. Μέ παιδιά τά “κουζουλά” καί “απροσάρμοστα” πού κάνουν μέν λάθη ἀλλά κρύβουν τόση ἠπιότητα καί γλυκάδα μέσ᾽ τήν καρδιά τους.

Σέ πανήγυρι εὑρισκόμενος πρίν λίγες ἡμέρες, καί ἐνῶ καθόμουν μέσα στό Ἱερό εἶχε συνωστιστεί δίπλα μοῦ ἕνας ὄμιλος παιδιῶν καί ἐφήβων πού φοροῦσαν πολύχρωμες παπαδακίστικες στολές. Τά γέλια, τά πειράγματα καί τά πολλά τά λόγια δέν ἀπόλειπαν. Κάποια στιγμή μία μεγάλη, παρδαλή καί ἐπικίνδυνη σφήκα μπῆκε μέσα. Ἕνα παιδί στράφηκε ἐνστικτωδῶς νά τήν πατήση, ὅπως θά κάναμε ὅλοι στή θέσι τους.

Μά τότε φώναξαν οἱ ὑπόλοιποι:

—Ὄχι βρέ σύ, μήν τήν πατήσεις , ἄφησέ τήν νά ζήση.

Καί λαμβάνοντας, ἕνα χαρτομάντηλο τήν ἔπιασαν καί τήν ἄφησαν ἀπ᾽ τό παραθύρι τοῦ Ἱερού ν᾽ ἀναπετάξη στήν φωλιά της.

Πρίν μία ἑβδομάδα ἡ Πέμπτη Δημοτικοῦ ἑνός κοντινοῦ σχολείου ἐπισκέφθηκε τήν ἐκκλησία μας. Πῆραν τά παιδιά νά προσκυνοῦν μέ δέος ὅλες τίς ἁγίες εἰκόνες ὥσπου ἕνα ἀγοράκι παραπάτησε στά σκαλοπάτια τοῦ Τέμπλου καί κόντευσε νά πέση.

Ἀμέσως τότε ἕνα κοριτσάκι πῆγε νά βάλη τά γέλια.

Ὅμως ἕνας συμμαθητής της εἶχε ἄλλη ἄποψι.

—Εἶσαι καλά; Ἄν δηλαδή ἔπεφτε καί χτύπαγε τό κεφάλι του θά χαιρόσουν;

Στόν γκισέ μίας δημόσιας ὑπηρεσίας στέκονταν βαριεστημένος ἕνας 65άρης. Τοῦ ᾽χε προμηθεύσει ἡ σύζυγός του ὅλα τά χαρτιά πού ἔπρεπε. Ὅμως εἶχε λησμονήσει ἕνα δικαιολογητικό.

Τότε τήν παίρνει τηλέφωνο ἀπ᾽ τό κινητό του.

—Μωρή... γιατί μωρή ξέχασες αὐτό τό χαρτί, μήν ἔρθω ἐκεῖ καί...

Λίγο πιό μετά ἔφτασε στήν ἴδια ὑπηρεσία ἕνας 30άρης.

Καί ἐκείνου εἶχε ἀποξεχάσει ἡ γυναίκα του νά τοῦ προμηθεύση ἕνα ἀπ᾽ τά ἀπαραίτητα ἔγγραφα.

Την καλεί ἀμέσως στό τηλέφωνο καί τῆς λέει:

—Ἀγάπη μου, συγγνώμη ξέχασες τό τάδε χαρτί, σέ παρακαλώ ποῦ τό ἔχεις νά πάω νά τό πάρω;

Δέν ἐμφανίστηκε ὁ Θεός στόν Προφήτη Ἠλία οὖτε στό σεισμό, οὖτε στή φωτιά, οὖτε στή θύελλα, μά στή γλυκιά καί ἤπια αὔρα σάν τίς ψυχές ἐτοῦτες τῶν νέων γενεῶν πού ἦρθαν καί ἔρχονται σέ πεῖσμα τῶν ἐρεβομανῶν ἤ καί ἀπέλπιδων λατρευτῶν τῆς ζοφερῆς Κασσάνδρας»

Πηγή:

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2019/04/blog-post_444.html

<>.

Μερικές φορές μου άρεσει το ψημένο ψωμί λίγο καμένο

Ἀναφέρει ἡ Ntiana Meis:

«Μετά ἀπό μιά μακρά καί σκληρή ἐργάσιμη ἡμέρα, ἡ μητέρα μου ἔβαλε ἕνα πιάτο λουκάνικα καί μιά πολύ καμένη φέτα ψωμί μπροστά στόν πατέρα μου. Θυμᾶμαι πού τόν περίμενε νά τό προσέξη.

Ἀλλά αὐτός πῆρε τό ψωμί, χαμογέλασε καί μέ ρώτησε πῶς πῆγε ἡ ἡμέρα μου στό σχολεῖο. Δέν θυμᾶμαι τί τοῦ εἶπα, ἀλλά θυμᾶμαι νά τόν βλέπω χαλαρό καί γλυκό πάνω στό καμένο ψωμί καί νά τό τρώη. Ὅταν σηκώθηκε ἀπ᾽ τό τραπέζι ἐκεῖνο τό βράδυ, θυμᾶμαι πώς ἡ μαμά μου ζήτησε συγγνώμη ἀπ᾽ τόν μπαμπά μου γιά τό καμένο ψωμί καί δέν θά ξεχάσω ποτέ αὐτό πού εἶπε:

“Γλυκιά μου, μήν ἀνησυχείς, μερικές φορές μοῦ ἀρέσει τό ψημένο ψωμί, λίγο καμένο”.

Ἀργότερα, ὅταν ἦρθε νά μέ φιλήση καί νά μοῦ πῆ καληνύχτα, ὅπως ἔκανε κάθε βράδυ, δέν μποροῦσα νά συγκρατήσω τόν ἑαυτό μου καί νά τόν ρωτήσω ἄν τοῦ ἄρεσε πραγματικά τό καμένο ψωμί.

Μέ ἀγκάλιασε καί μοῦ εἶπε, “ἡ μητέρα σου εἶχε μιά πολύ δύσκολη μέρα ἐργασίας, εἶναι πολύ κουρασμένη, καί τό καμένο ψωμί δέν κάνει κακό σέ κανένα”.

Ἡ ζωή εἶναι γεμάτη ἀπό ἀτελή πράγματα. Πρέπει νά μάθουμε νά δεχόμαστε ἐλαττώματα καί νά ἐκτιμοῦμε κάθε μιά ἀπ᾽ τίς διαφορές τῶν ἄλλων, διότι ἡ κατανόησι καί ἡ ἀνοχή εἶναι στή βάσι ὁποιασδήποτε καλῆς σχέσεως. Γι᾽ αὐτό νά εἶσαι πιό εὐγενικός ἀπ᾽ ὅσο νομίζεις, γιατί ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τή στιγμή πού ἔκαναν ἕνα λάθος ἤ ἕνα “καμένο ψωμί” ἔχουν κάποιο πρόβλημα.

Νά σέβεσαι τίς προσπάθειες ὅλων, γιατί δέν ξέρεις τί ἔχει στό κεφάλι του καί ποιό εἶναι τό πρόβλημά του. Ἡ ζωή εἶναι μιά σειρά ἀπό μικρούς συμβιβασμούς γιά νά ἔχης κάτι μεγάλο, ἀληθινό”.

Πηγή:

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2018/11/blog-post_674.html

<>.

Σε αγαπώ παιδί μου...

Ένα συγκλονιστικό κείμενο για τους ηλικιωμένους γονείς μας

Οι γονείς για όλους μας είναι οι πιο σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή μας. Γιατί μας έφεραν στη ζωή και με υπομονή κι αγάπη μας έμαθαν τη ζωή.

Όταν όμως τα χρόνια περάσουν και κάποτε η ηλικία βαρύνει στους ώμους τους, είναι φορές που αντιμετωπίζονται ως βάρος από τα παιδιά τους. Τα παρακάτω λόγια ελπίζουμε να ευαισθητοποιήσουν ακόμη περισσότερο όσους έχουν ηλικιωμένους γονείς …χρειάζεται υπομονή.

Εάν μια μέρα με δεις “γέρο”, εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ, έχε υπομονή.

Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω… αυτά όταν εσύ ήσουν μικρός.

Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μην με διακόπτεις, άκουσε με.

Όταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή…

Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς.

Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο.

Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις…

Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς.

Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα “βάρος”, έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα.

Όταν λέω πως θα ήθελα να “πεθάνω”… μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω.

Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις.

Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο.

Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή.

Σε αγαπώ παιδί μου…».

<>.

Ο Άγιος Αμφιλόχιος της Πάτμου (+1970) και η αγάπη του προς τα δένδρα

Ο αείμνηστος αγαπούσε πολύ το πράσινο και καθώς τα πεύκα ήταν σχεδόν άγνωστα στο νησί της Πάτμου, οι απλοϊκές γυναίκες όταν τα πρωτόειδαν φυτεμένα από εκείνον τα είπαν «Αμφιλοχιακά». Έκανε πρασιές πεύκων και από το φυτώριό του εφύτευε νέες ρίζες ο ίδιος και έδιδε και στους άλλους να φυτεύουν συχνά μάλιστα τους υποχρέωνε στην εξομολόγησή των να φυτεύουν 2-5 πεύκα για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες των – σοφή σκέψη σοφού πατρός! Έτσι παρουσίασε λίγο πράσινο το κατάξερο νησί που τόσο αγαπούσε ο άγιος πατέρας. «Όποιος φυτεύει δένδρο φυτεύει ελπίδα, φυτεύει ειρήνη, φυτεύει αγάπη και έχει τις ευλογίες του Θεού» έλεγε πάντα στον κύκλο του. Αυτό το αναγνωρίζει η Αγνή Ρουσοπούλου που γράφει στην εφημερίδα «Το Βήμα» της 8-10-1975:

«Στην προσπάθεια αυτή (της δενδροφυτεύσεως) μπορούν να βοηθήσουν και οι φωτισμένοι κληρικοί. Αρχή είχε κάμει ο μακαρίτης ήδη πατήρ Αμφιλόχιος στην Πάτμο, που ζητούσε από τους εξομολογουμένους σε ένδειξη μετανοίας να φυτέψουν ένα δένδρο».

Δεν εφρόντιζε μονάχα για το φύτεμά τους ο ίδιος. Κοπίαζε μαζί μου για το πότισμα των μικρών δένδρων στους άνυδρους μήνες του καλοκαιριού. Πίστευε πως γίνεται συνδημιουργός στη φύση με τον Πλάστη Θεό όποιος φυτεύει είτε ποτίζει ένα δένδρο. Τιμωρούσε πολύ αυστηρά τους εξομολογουμένους όταν του έλεγαν ότι κατέστρεψαν ένα δένδρο. Μια μοναχή είχε καταστρέψει ένα πεύκο, ποτέ δεν τον είδα να αγανακτήση τόσο πολύ και να θυμώση από ιερή αγανάκτηση σαν τον Κύριο που πήρε το μαστίγιο και έδιωξε τους εμπόρους από το Ναό του Σολομώντος· την υπεχρέωσε να φυτεύσει πέντε πεύκα και να τα ποτίζει τρία χρόνια για να την συγχωρέση ο Θεός! Κι’ όταν μεγάλωναν τα δένδρα η χαρά του ήταν να βρίσκεται στην σκιά τους και να περνά ώρες ολόκληρες προσευχόμενος· αινούσε μαζί με τα δένδρα τον Κύριο, όπως ψάλλει ο προφήτης «Αινείτε τον Κύριον τα όρη και πάντες οι βουνοί, ξύλα καρποφόρα και πάσαι κέδροι… Νεανίσκοι και παρθένοι, πρεσβύτεροι μετά νεωτέρων αινεσάτωσαν το όνομα Κυρίου» (Ψαλμός 148).

Λαχταρούσε να ιδή την Πάτμο καταπράσινη και πανηγύριζε στο άκουσμα ότι τα παιδιά της Πατμιάδος φύτεψαν χίλια ή δύο χιλιάδες πεύκα. Πόσοι πατέρες δεν έζησαν στο νηπτικό περιβάλλον δένδρων και δασών, που η σκέψη του ουρανού καλλιεργείται εύκολα μέσα στο Ναό της Φύσεως!

Ασφαλώς θα εγνώριζε την περσική παροιμία που λέγει «τα δένδρα είναι κάθετες προσευχές προς τον Ουρανό…». Σε πνευματικό του τέκνο στις 15- 9-53 έγραφε από τον άγιο Μηνά Αιγίνης: «έχομε μια μικρή ταράτσα που εκεί πάνω τα βράδια γίνεται ο εσπερινός και το απόδειπνο, και μαζί με τας αδελφάς συμψάλλουν τα πεύκα και η θάλασσα, ο δε γκιώνης με την μελαγχολική του φωνή νομίζεις ότι λέγει το «Κύριε ελέησον» και έτσι τα πάντα εδώ μιλάνε και δοξολογούν τον Πλάστη».

Μέσα στην φύση βρίσκει τον τρόπο να ζή το υπέρ φύσιν. Όλα τα δημιουργήματα τον συγκινούσαν, περισσότερο όμως τα δένδρα. Πονούσε και έκλαιγε όταν διάβαζε στις εφημερίδες πως δάση ολόκληρα της πατρίδας μας καίγονται, εγκληματίες καλούσε τους υπεύθυνους των πυρκαϊών. Και δεν είχε άδικο! Δεν ξεύρω τι θάλεγε σήμερα με τις ομαδικές πυρκαϊές σ’ αυτόν τον άμοιρο τόπο μας για τα ταπεινά συμφέροντα ορισμένων ιδιοκτητών δασικών εκτάσεων!

Προστάτεψε τα δάση μας, Γέροντα, από τους Ουρανούς που είσαι!

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Παύλου Νικηταρά, «ο Γέροντας Αμφιλόχιος», σελ.71-73, στ’ έκδοση 1999.

Πηγή:

https://www.orthodoxianewsagency.gr/gnomes/o-agios-amfiloxios-kai-i-agapi-tou-pros-ta-dendra/

<>.

Η αγάπη και η ελεημοσύνη της Γερόντισσας Θεοφανώς, ηγούμενης της Ι. Μονής Κεχροβουνίου Τήνου

Ἡ Μοναχή Θεοφανώ Βιδάλη Προηγούμενη τῆς Ἱ. Μ. Κεχροβουνίου Τήνου ὅταν διακονούσε ὡς ἐκκλησάρισσα, ἡ Ἡγουμένη Μαγδαληνή Χρυσούλη τῆς ἔκανε δῶρο ἕνα ζευγάρι παπούτσια γιά νά ἀνεβαίνη χωρίς κίνδυνο στή σκάλα καί νά ἀνάβη τά κανδήλια.

Μιά βροχερή ἡμέρα στό μοναστήρι ἀνέβηκε γιά νά προσκυνήση μιά φτωχή νησιώτισσα ξυπόλυτη. Χωρίς νά τό σκεφτῆ ἡ ἀδελφή Θεοφανώ, τῆς προσέφερε τά παπούτσια.

Ἡ ἡγουμένη Μαγδαληνή μάλωσε τή μοναχή, ἡ οποία μέ ἁπλότητα ἀπάντησε:

—Ἐγώ Γερόντισσά μου ἔχω τά παλιά παπούτσια, ἐνώ αὐτή ἡ γριούλα ἦταν ἐντελῶς ξυπόλυτη στά νερά τῆς βροχῆς.

—Μα ἦταν πανάκριβα, εἶπε ἡ ἡγουμένη, στερηθήκαμε γιά νά σοῦ τά ἀγοράσουμε.

—Εὐλόγησον, συγχωρέστε με, εἶπε ἡ ἀδελφή Θεοφανώ.

Τήν άλλη μέρα τό πρωΐ ὁ ταχυδρόμος κρατοῦσε ἕνα δέμα γιά τήν ἀδελφή Θεοφανώ πού περιεῖχε ἕνα ὁλοκαίνουργιο ζευγάρι παπούτσια καί 50 δραχμές ἐσώκλειστες σέ φάκελο γιά προσευχή.

Πηγή:

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2016/07/blog-post_0.html

Η προσευχή είναι αγάπη

Ἕνα κρουαζιερόπλοιο κατά τή διάρκεια μιᾶς σφοδρότατης καταιγίδας βυθίστηκε καί μόνο δύο ἀπ᾽ τούς ἐπιβάτες του κατάφεραν νά κολυμπήσουν μέχρι ἕνα μικρό ἐρημονήσι.

Οἱ δύο ναυαγοί μή ξέροντας τί ἄλλο νά κάνουν, συμφώνησαν ὅτι δέν εἶχαν ἄλλη διέξοδο ἀπ᾽ τό νά προσευχηθοῦν στό Θεό.

Ὡστόσο γιά νά ἐξακριβώσουν ποιανοῦ ἡ προσευχή εἶναι ἰσχυρότερη ἀποφάσισαν νά χωρίσουν τήν περιοχή στά δύο καί νά μείνουν στίς ἀντίθετες πλευρές τοῦ νησιοῦ.

Τό πρῶτο πράγμα γιά τό ὁποῖο προσευχήθηκαν ἦταν τροφή.

Το ἑπόμενο πρωϊνό, ὁ πρῶτος ἄνδρας εἶδε ἕνα δένδρο γεμάτο φροῦτα στήν πλευρά του καί ἱκανοποίησε τήν πεῖνα του.

Ἡ ἄλλη πλευρά τοῦ νησιού παρέμεινε ἄγονη.

Μετά ἀπό μιά ἑβδομάδα, ὁ πρῶτος ἄνδρας ἔνοιωθε μοναξιά καί ἀποφάσισε νά προσευχηθῆ γιά μιά σύζυγο. Τήν ἑπόμενη μέρα, μιά γυναίκα βγῆκε κολυμπώντας στή δική του πλευρά τοῦ νησιοῦ. Στήν ἄλλη πλευρά δέν ἔγινε τίποτε.

Σύντομα ὁ πρῶτος ἄνδρας προσευχήθηκε γιά ἕνα σπίτι, ροῦχα, περισσότερη τροφή. Τήν ἑπόμενη μέρα ἔγινε τό θαῦμα!

Ὅ,τι προσευχήθηκε τοῦ δόθηκε!

Ὡστόσο ὁ δεύτερος ἄνδρας ἀκόμη δέν κατάφερε νά ἀποκτήση τίποτε.

Τελικά, ὁ πρῶτος ἄνδρας προσευχήθηκε γιά ἕνα πλοῖο ὦστε αὐτός καί ἡ σύζυγος τοῦ νά μπορέσουν νά φύγουν ἀπ᾽ τό ἐρημονήσι.

Τό πρωΐ, βρῆκε ἕνα πλοῖο ἁραγμένο στή δική του πλευρά τοῦ νησιοῦ.

Ὁ πρῶτος ἄνδρας καί ἡ σύζυγός του ἐπιβιβάστηκαν στό πλοῖο καί ἀποφάσισαν νά ἀφήσουν τό δεύτερο ἄνδρα μόνο του στό νησί.

Θεώρησαν ὅτι ὁ δεύτερος ἄνδρας ἦταν ἀνάξιος νά λάβη τίς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ καθώς καμμιά ἀπ᾽ τις προσευχές του δέν εἰσακούστηκαν.

Καθώς τό καράβι ἦταν ἔτοιμο νά σαλπάρη, ὁ πρῶτος ἄνδρας ἄκουσε μιά φωνή ἀπ᾽ τόν Παράδεισο νά δονῆ τόν ἀέρα:

—Γιατί παρατᾶς τόν σύντροφό σου στό νησί;

—Οἱ εὐλογίες εἶναι μόνο δικές μου, καθώς ἐγώ ἤμουν αὐτός πού προσευχήθηκε γιά νά τις λάβη. Ἀπ᾽ τίς δικές του προσευχές δέν εἰσακούστηκε καμμία καί ἔτσι δέν τοῦ ἀξίζει τίποτε, ἀπάντησε ὁ πρῶτος ἄνδρας

—Κάνεις πολύ μεγάλο λάθος, τόν ἐπίπληξε ἡ φωνή. Ὁ ἄνδρας αὐτός προσευχόταν μόνο γιά ἕνα πράγμα τό ὁποῖο καί εἰσακούστηκε. Ἄν δέν γινόταν αὐτό ἐσύ δέν θά λάμβανες καμμιά ἀπ᾽ τίς εὐλογίες Μου.

—Πές μου, ρώτησε ὁ πρῶτος ἄνδρας, ποιά ἦταν ἡ προσευχή του γιά τήν ὁποία τοῦ εἶμαι ὑποχρεωμένος;

—Προσευχόταν νά εἰσακουστοῦν ὅλες οἱ προσευχές σου...

Ο μικρός Μίσα από τη Ρωσία

Τό παρακάτω περιστατικό συνέβη σ᾽ ἕνα ὀρφανοτροφεῖο στή Ρωσία, ὅπου περιθάλπονται μικρά παιδάκια, ἐγκαταλελειμμένα καί κακοποιημένα. Στό ὁρφανοτροφεῖο, λοιπόν, αὐτό, πῆγε παραμονές Χριστουγέννων ἕνας καθηγητής νά μιλήση στά παιδιά γιά τή μεγάλη αὐτή Ἑορτή. Τά περισσότερα ἀπ’ αὐτά ἄκουγαν γιά πρώτη φορά γιά τό Χριστό καί γιά τή Γέννησί Του. Ἕνα ἀγοράκι ἕξι χρονῶν, ὁ Μίσα, ἄκουγε μέ ἰδιαίτερη προσοχή τά λόγια τοῦ καθηγητῆ.

Στή συνέχεια δόθηκαν στά παιδιά ὑλικά γιά νά φτιάξουν τή σπηλιά, τή φάτνη καί ὅλα τά σχετικά.

Παρακολουθώντας ὁ καθηγητής τά χειροτεχνήματα τῶν παιδιῶν, πρόσεξε κάτι πού τοῦ ἔκανε ἐντύπωσι σέ ἐκεῖνο τοῦ Μίσα. Μέσα στή φάτνη τοποθέτησε δύο μωρά.

—Ὁ ἕνας εἶναι ὁ Χριστός, τοῦ εἶπε ὁ καθηγητής. Ποιό εἶναι τό ἄλλο παιδάκι στήν κούνια;

Τότε ὁ μικρός Μίσα ἄρχισε νά τοῦ λέη τήν ἱστορία τῆς Γέννησεως τοῦ Χριστού πού πρίν λίγο εἶχε ἀκοῦσει ἀπ᾽ τό στόμα τοῦ καθηγητή, προσθέτοντας, ὄμως, καί κάτι δικό του. Ὅταν ἔφτασε στό σημεῖο ὅπου ἡ Θεοτόκος τοποθέτησε τό βρέφος στή φάτνη συνέχισε μέ αὐτά τά λόγια:

—Τότε ὁ μικρός Χριστός γύρισε, μέ κοίταξε καί μέ ρώτησε ἄν εἶχα ἕνα μέρος νά μείνω. Ἐγώ Τοῦ εἶπα ὅτι δέν ἔχω οὖτε μητέρα, οὖτε πατέρα, οὖτε πουθενά γιά νά μείνω. Τότε ὁ Χριστός μου εἶπε νά μείνω μαζί Του.

Ἐγώ τότε σκέφτηκα πώς δέν εἶχα κανένα δώρο νά Τοῦ δώσω, ὄπως οἱ ἄλλοι. Πῶς θά μέ κρατοῦσέ μαζί Του;

Τό μόνο δώρο πού μποροῦσα νά Τοῦ προσφέρω ἦταν νά Τόν κρατήσω ζεστό. Γι᾽ αὐτό τόν ρώτησα:

—Ἄν Σέ κρατάω ζεστό, εἶναι γιά Σένα αὐτό ἕνα καλό δῶρο;

Ὁ Χριστός μοῦ ἀπάντησε:

—Ἄν Μέ κρατήσης ζεστό, αὐτό θά εἶναι τό καλύτερο δῶρο πού Μοῦ ἔχει δώσει κανεῖς ποτέ.

Ἔτσι μπῆκα στή μικρή κούνια, κι ἀφού γύρισε καί μέ κοίταξε ὁ Χριστός μοῦ εἶπε ὅτι μποροῦσα νά μείνω μαζί Του γιά πάντα.

Ὅταν τέλειωσε τήν ἱστορία ὁ μικρός Μίσα, τά μάτια του ἦταν γεμάτα δάκρυα πού ἔτρεχαν ἀσυγκράτητα στά μαγουλάκια του. Ἔσκυψε πάνω στό τραπέζι, κάλυψε τό πρόσωπο μέ τό χέρι κι ἔκλαιγε γοερά. Τό μικρό ὀρφανό εἶχε βρεῖ, ἐπιτέλους, Κάποιον πού δέν θά τόν ἐγκατέλειπε ποτέ, πού δε θά τόν κακοποιοῦσε. Κάποιον πού θά τοῦ ἔλεγε νά μείνη μαζί Του γιά πάντα.

Ἀπό: περ. Παρά τήν Λίμνην, Μηνιαία ἔκδ. Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Δημητρίου Παραλιμνίου, Δ 2008

Να σου κάνω ένα χυμό και να στο φέρω

Ἀναφέρει ὁ Ἀρχιμ. Παλαμᾶς, ἡγουμ. τῆς Ἱ. Μ. Θεοτόκου Καλλίπετρας:

“Γιά ἀρκετά χρόνια ἤμασταν μόνοι στή Μονή Προδρόμου. Τό κελλί του ἦταν στό πίσω μέρος τοῦ μοναστηριού καί τό δικό μου μπροστά, κοντά στήν πύλη. Κάποια μέρα ἤμασταν καί οἱ δύο γριπωμένοι. Καιγόμασταν ἀπ᾽ τόν πυρετό ἀλλά κανείς δέν ἦταν νά μᾶς διακονήση. Εἶχα δυό πορτοκάλια στό κελλί μου. Τά ἔκανα χυμό, καί πρίν πιῶ, σκέφθηκα ὅτι πιό σωστό θά ἦταν νά τά προσφέρω στόν π. Θεωνά πού κι ἐκείνος ψήνονταν ἀπ᾽ την ἴωση κι ἴσως τά εἶχε περισσότερη ἀνάγκη. Ντύθηκα καλά βγήκα στήν παγωμένη αὐλή γιά νά πάω τό χυμό στό ἄλλο ἄκρο, στό κελλί του. Βρῆκα τόν π. Θεωνά ντυμμένο νά ἔρχεται κι αὐτός πρός τό δικό μου κελλί μέ ἕνα ποτήρι κι αὐτός στό χέρι.

—Είχα δυό πορτοκάλια, μου ἐίπε, κι ἐίπα ὅτι θά χεις περισσότερο ἀνάγκη ἐσύ νά σου τά κάνω ἕναν χύμο καί νά στό φέρω!”.

Πηγή:

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2016/10/1959-2016.html

Ποιο είναι το μικρό όνομα της γυναίκας που καθαρίζει;

Κατά την διάρκεια του δεύτερου μήνα της νοσηλευτικής σχολής ο καθηγητής μου μας έδωσε να κάνουμε ένα κουίζ. Ήμουν συνεπής φοιτήτρια και απαντούσα με ευκολία σε όλες τις ερωτήσεις, μέχρι που διάβασα την τελευταία: “Ποιο είναι το μικρό όνομα της γυναίκας που καθαρίζει;” Μάλλον πρόκειται για κάποιο αστείο σκέφτηκα.

Είχα δει την καθαρίστρια πολλές φορές. Ήταν ψηλή, μελαχρινή και γύρω στα 50. Το όνομά της, όμως, δεν το ήξερα.

Παρέδωσα το κουίζ, αφήνοντας την τελευταία ερώτηση κενή. Λίγο πριν τελειώσει το μάθημα ένας φοιτητής ρώτησε, αν η τελευταία ερώτηση θα μετρήσει στην βαθμολογία. “Εννοείται, θα μετρήσει”, απάντησε ο καθηγητής. “Στην καριέρα σας θα συναντήσετε πολλούς ανθρώπους. Όλοι τους είναι σημαντικοί. Αξίζουν την προσοχή και την φροντίδα σας, ακόμα και αν αυτό είναι ένα χαμόγελο και ένας χαιρετισμός.”

Δεν ξέχασα ποτέ το συγκεκριμένο μάθημα. Επίσης, έμαθα, ότι το όνομα της ήταν Ντόροθι.

Μικρές αλήθειες...

* «Μιά ζωή στερημένη ἀπό ἀγάπη εἶναι λουλούδι πού ἀνθίζει στήν ἐρημιά καί κανείς δέν χαίρεται τήν εὐωδία του».

* «Ἡ ἀγάπη καί ἡ φιλία μοιάζουν μέ τούς τραπεζικούς λογαριασμούς. Δέν μπορεῖς μόνο νά εἰσπράττης. Πρέπει καί νά καταθέτης».

* Μια πράξη αγάπης μπορεί να ζυμώσει “πέντε άρτους”. Μιά λέξη ευγενική μπορεί να χορτάσει “πεντακισχιλίους”.

* Τα δάκρυα της μητέρας είναι η πιο ισχυρή υδροηλεκτρική δύναμη του κόσμου.

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET - ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Αγαπώ τον σκουπιδιάρη μου

Ἦταν ἕνα φιλόδοξος, νέος δημοσιογράφος. Μόλις εἶχε ἀποφοιτήσει ἀπ᾽ τή σχολή δημοσιογραφίας καί κατά τά δικά μας “ἐπιχειρηματικά ἤθη”, δούλευε ἄμισθος καί ὑπό δοκιμή σέ κάποια μεγάλη ἐφημερίδα. Ἦταν παραμονές πρωτοχρονιᾶς καί ἔπρεπε νά κάνη μία ἔρευνα ἀπό πόρτα σέ πόρτα.

—Γειά σας. Λέγομαι Γιάννης… καί κάνουμε μία ἔρευνα σ᾽ αὐτή τή συνοικία…

—Δέν ἐνδιαφέρομαι! Γειά σας!, … δυνατό κλείσιμο τῆς πόρτας καί κλείδωμα.

Ἀρκετές ἑκατοντάδες πόρτες ἦταν κλειστές γιά τήν ἔρευνα τοῦ φίλου μας, ὥσπου δέν ἄντεξε καί στήν τελευταία γυναίκα πού τοῦ ἄνοιξε τῆς εἶπε:

—Πρίν μοῦ κλείσετε κατάμουτρα τήν πόρτα, δέν πουλάω τίποτε, τό μόνο πού θέλω εἶναι νά σᾶς κάνω μερικές ἐρωτήσεις γιά σᾶς καί τήν κοινότητα.

Ἡ νεαρή γυναίκα πού ἦταν μέσα, ἔκανε μία παύσι γιά λίγο, ὕψωσε τά φρύδια της σηκώνοντας τούς ὤμους της μέ ἀπορία, μπερδεμένη ἀπ᾽ τήν εἰσαγωγή του.

—Βέβαια, Περᾶστε. Μήν δίνετε σημασία στήν ἀκαταστασία. Εἶναι δύσκολο μέ τά παιδιά.

Ἦ ταν ἕνα παλαιό διαμέρισμα σέ μία ὑποβαθμισμένη γειτονιά ὅπου μποροῦσαν νά βροῦν κατάλυμα αὐτοί πού εἶχαν πενιχρό εἰσόδημα. Μέ τά λίγα πού εἶχαν, τό σπίτι ἔμοιαζε ἄνετο καί φιλόξενο.

—Χρειάζομαι μόνο νά σᾶς κάνω μερικές ἐρωτήσεις γιά σᾶς καί τήν οἰκογένειά σας. Ἄν καί ἀκούγεται προσωπικό, δέν χρειάζεται νά χρησιμοποιήσω τά ὀνόματά σας. Αὐτές οἱ πληροφορίες θά χρησιμοποιηθοῦν…

Ἡ γυναίκα τόν διέκοψε.

—Θά θέλατε ἕνα καφέ; Φαίνεται ὅτι εἴχατε δύσκολη μέρα.

Μολις ἐπέστρεψε μέ τόν καφέ, ἕνας ἄνδρας ἦρθε στήν ἐξώπορτα. Ἦταν ὁ σύζυγός της.

—Νίκο, ὁ κύριος ἦρθε γιά νά κάνη μία ἔρευνα.

Ὁ δημοσιογράφος σηκώθηκε καί συστήθηκε εὐγενικά. Ὁ Νίκος ἦταν ψηλός καί ἀδύνατος, μέ πρόσωπο τραχύ καί γερασμένο, ἄν καί πρέπη νά ἦταν γύρω στά εἴκοσι μέ εἴκοσι πέντε. Τά χέρια του ἦταν ἄγρια, ὅπως ἐκεῖνα πού γίνονται ἀπ᾽ τή σκληρή δουλειά, ὄχι ἀπ᾽ τά μολύβια. Ἡ γυναίκα ἔγειρε καί τόν φίλησε ἀπαλά στό μαγουλο. Καθώς κοιτοῦσε ὁ ἕνας τόν ἄλλον, μποροῦσες νά διακρίνης τήν ἀγάπη πού τούς ἕνωνε. Χαμογέλασε καί ἀκούμπησε τό κεφάλι της στόν ὦμο του. Ἐκεῖνος ἄγγιξε τό πρόσωπό της μέ τά χέρια του καί τῆς εἶπε ἀπαλά:

—Σ᾽ ἀγαπῶ.

Ἴσως νά μήν εἶχαν ὑλικό πλοῦτο ἀλλά αὐτοί οἱ δύο ἦταν πιό πλούσιοι ἀπ᾽ τούς περισσότερους πού ὁ φίλος μας εἶχε γνωρίσει. Εἶχαν μία ἀγάπη δυνατή. Τήν ἀγάπη ἐκείνη πού κρατάει τό κεφάλι σου ψηλά, ὅταν τά πράγματα δέν πᾶνε καλά.

—Ὁ Νίκος δουλεύει στό δῆμο, εἶπε αὐτή. Μαζεύει τά σκουπίδια. Ξέρετε, εἶμαι τόσο περήφανη γι᾽ αὐτόν!

—Γλυκιά μου, εἶμαι σίγουρος ὅτι τόν κύριο δέν τόν ἐνδιαφέρει αὐτό, εἶπε ὁ Νίκος.

—Ὄχι, πραγματικά μέ ἐνδιαφέρει, ἀποκρίθηκε ὁ δημοσιογράφος.

—Βλέπετε κύριε, ὁ Νίκος εἶναι ὁ καλύτερος σκουπιδιάρης στό δῆμο! Μπορεῖ νά φορτώση περισσότερα σκουπίδια στό φορτηγό ἀπό ὁποιονδήποτε ἄλλο. Μπορεῖ νά βάλη τόσα πολλά στό φορτηγό πού δέν χρειάζεται νά προσπαθήσουν πολλή ὥρα, εἶπε ἡ γυναίκα μέ πολύ πάθος.

—Μακροπρόθεσμα, συνέχισε ὁ Νίκος, κάνω οἰκονομία καί στά χρήματα τοῦ δήμου. Οἱ ἐργατοῶρες εἶναι λιγότερες καί τό κόστος ἀνά φορτηγό λιγότερο.

Ἐ πικράτησε ἡσυχία. Ὁ νεαρός δέν ἤξερε τί νά πῆ. Κούνησε τό κεφάλι του , μάταια ἀναζητώντας τίς κατάλληλες λέξεις.

—Εἶναι ἀπίστευτο! Οἱ περισσότεροι θά βαρυγκωμοῦσαν μέ μία δουλειά σάν κι αὐτή. Σίγουρα εἶναι δύσκολη. Ἀλλά ἡ στάσι σας ἀπέναντί της εἶναι ἐκπληκτική!, εἶπε.

Ἡ γυναίκα προχώρησε στό ράφι δίπλα στόν καναπέ. Γυρίζοντας κρατοῦσε στά χέρια της ἕνα μικρό κάδρο καί ἄρχισε πάλι νά μιλᾶ:

—Ὅταν κάναμε τό τρίτο μας παιδί, ὁ Νίκος ἔχασε τή δουλειά του. Ἤμαστε ἄνεργοι γιά κάμποσο καί τελικά μπήκαμε στό ταμεῖο ἀνεργείας. Δέν μποροῦσε νά βρῆ δουλειά πουθενά. Τότε μία μέρα τόν ἔστειλαν σέ μία συνέντευξι ἐδῶ σ᾽ αὐτή τήνν κοινότητα. Τοῦ πρόσφεραν τή δουλειά πού κάνει τώρα. Γύρισε στό σπίτι θλιμμένος καί ντροπιασμένος. Μοῦ εἶπε ὅτι ἦταν τό καλύτερο πού μποροῦσε νά κάνη. Στήν πραγματικότητα θά τοῦ ἔδιναν λιγότερα ἀπ᾽ ὅ,τι ἔπαιρνε ἀπ᾽ τό ταμεῖο ἀνεργίας.

Σταμάτησε γιά λίγο, πλησίασε τό Νίκο καί εἶπε:

—Πάντα ἤμουν περήφανη γι᾽ αὐτόν καί πάντα θά εἶμαι. Βλέ πεις, δέν νομίζω ὅτι ἡ δουλειά κάνει τόν ἄνθρωπο. Πιστεύω ὅτι ὁ ἄνθρωπος κάνει τή δουλειά!

—Ἔπρεπε νά ζοῦμε στό δῆμο γιά νά πάρω τή δουλειά. Γι᾽ αὐτό νοικιάσαμε αὐτό τό σπίτι, εἶπε ὁ Νίκος.

—Ὅταν μετακομίσαμε, αὐτό τό ἀπόφθεγμα κρεμόταν στόν τοῖχο δίπλα ἀπ᾽ τήν ἐξώπορτα. Αὐτό μᾶς ἔκανε νά δοῦμε τά πράγματα διαφορετικά. Ἤξερα πώς ὁ Νίκος ἔκανε τό σωστό, εἶπε καθώς τοῦ ἔδινε ἕνα κάδρο.

Αὐτό ἔγραψε: Ἄν κάποιος πρόκειται νά γίνη ὁδοκαθαριστής, θά πρέπη νά σκουπίζη τούς δρόμους ὅπως ἀκριβῶς ζωγράφιζε ὁ Μιχαήλ Ἄγγελος, ἤ ὅπως συνέθετε μουσική ὁ Μπετόβεν, ἤ ὅπως ἔγραφε ποίησι ὁ Σαίξπηρ. Θά πρέπη νά καθαρίζη τούς δρόμους τόσο καλά ὥστε ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς νά σταματήσουν καί νά ποῦν: “Ἐδῶ ἔζησε ἕνας σπουδαῖος ὁδοκαθαριστής πού ἔκανε καλά τή δουλειά του!” . Τόν ἀγαπῶ γι᾽ αὐτό πού εἶναι. Ἀλλά αὐτό πού κάνει τό κάνει μέ τόν καλύτερο τρόπο. Ἀγαπῶ τόν σκουπιδιάρη μου!

Αυτό είναι...

Κάποτε, όλοι οι χωρικοί αποφάσισαν να προσευχηθούν για να βρέξει.

Την ημέρα της προσευχής, όλοι οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν, αλλά μόνον ένα αγόρι ήρθε με μια ομπρέλα.

Αυτό είναι ΠΙΣΤΗ.

Όταν πετάμε τα μωρά στον αέρα, γελούν, επειδή ξέρουν, ότι θα τα πιάσουμε.

Αυτό είναι ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.

Κάθε βράδυ, πέφτουμε για ύπνο, χωρίς καμία βεβαιότητα, ότι, το επόμενο πρωϊ, θα είμαστε ζωντανοί, όμως εξακολουθούμε, να βάζουμε ξυπνητήρια, για να ξυπνήσουμε.

Αυτό είναι ΕΛΠΙΔΑ.

Σχεδιάζουμε μεγάλα πράγματα, για το αύριο, παρά την μηδενική γνώση, που έχουμε, για το μέλλον.

Αυτό είναι ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ.

Βλέπουμε τον κόσμο να υποφέρει, αλλά, συνεχίζουμε να παντρευόμαστε και να γεννάμε παιδιά.

Αυτό είναι ΑΓΑΠΗ.

Στο πουκάμισο ενός υπερήλικα, ήταν γραμμένη η πρόταση:

«Δεν είμαι 80 ετών. Είμαι γλυκά 16, με 64 χρόνια εμπειρίας».

Αυτή είναι ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ (Νοοτροπία).

Ορθόδοξες ανθοδέσμες - Greek Flowers of Orthodoxy 1

Ορθόδοξες ανθοδέσμες - Greek Flowers of Orthodoxy 1

Total Pageviews

Welcome...! - https://gkiouzelisabeltasos.blogspot.com